Αντικατοπτρισμοί – Reflections

Κυριακή σήμερα – ήταν και πέρασε! Το κυριακάτικο ξύπνημα είναι γλυκό αυτή την περίοδο, γεννά μιαν προσδοκία που ενώ ξέρεις πως θα τη σβήσει το δειλινό σαν έρθει, θέλεις με κάθε τρόπο να ζήσεις τη στιγμή. Όμορφο το σαββατοκύριακο που πέρασε, το λες με μιαν λέξη «γεμάτο». Με ένα μαγικό τρόπο είδαν τόσα πολλά τα μάτια μου που έχω την αίσθηση ότι μεταφέρθηκα στην ενθουσιώδη ηλικία των είκοσι δύο.

Δεν έχω τι να γράψω, (κι αν έχω) νομίζω ότι δεν έχω την ανάγκη να το κάμνω. Πως εναλλάσσεται η χαρά με τη λύπη ακόμη δεν έχω κατορθώσει να το καταλάβω. Γενιές ολόκληρες έχουν απασχολήσει τέτοια θεμελιώδη ζητήματα, πως έχω την απαίτηση να τα κατανοήσω με το μικρό μου μυαλό;

Διαβάζω τελευταία στα μπλογκς ξεκατινιάσματα μεταξύ «φίλων» και φρίττω. Φίλοι, αστείο πράγμα για μερικά πίξελς. Λυκοφιλίες καλύτερα. Πόση βρωμιά υπάρχει ανάμεσα στα πίξελς, πόση υποκρισία και δήθεν τύποι; Μου φαντάζει ασύλληπτο να «κατασκευάζονται» χαρακτήρες μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ορισμένοι την ιδεατή εικόνα. Το ανησυχητικό είναι ότι τα παραπάνω γίνονται από ενήλικες κι όχι από έφηβους…

Δεν μιλάω με την ισοπεδωτική τάση των «σοσιαλιστικών λόγων» (τις ακούς τις καμπάνες, για σένα χτυπάνε!) αλλοτινών εποχών, μήτε εκ του ασφαλούς. Καλοί και χρυσοί άνθρωποι υπάρχουν και πράγματι στα τόσα χρόνια που βρίσκομαι εδώ, αν έχω καταλάβει κάτι, είναι ότι υπάρχουν καλοπροαίρετοι άνθρωποι που προάγουν το διάλογο και εν δυνάμει θα μπορούσαν να γίνουν φίλοι μεταξύ τους. Και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Για τον απλούστατο λόγο, πως οι ζωές όλων μοιάζουν λίγο πολύ. Άλλων μοιάζουν περισσότερο κι άλλων λιγότερο. Η ουσία είναι να μπορέσει ο καθένας να δει πίσω από το χαμόγελο του άλλου. Όχι να δει κρυφοκοιτάζοντας και στήνοντας καρτέρι για να τον κατασπαράξει σε μιαν δύσκολη στιγμή, αλλά για να του δώσει μιαν χείρα βοηθείας. Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί μια θλίψη με έχει πιάσει, γιατί αρνούμαι να βλέπω κάτι θρασύδειλα «γατάκια» να βγάζουν τα νύχια τους αλλά μόλις τους «γρυλίσει» ο σκύλος να τρέχουν… γιατί… είναι πολλά τα γιατί κι όσοι με διαβάζετε συστηματικά (εσείς οι λίγοι που σας ξέρω και με ξέρετε με τα χρόνια) καταλαβαίνετε όσα περίπου σκέφτομαι. Και ξέρετε κάτι, για αυτό χαίρομαι και καμαρώνω. Τα χρόνια περνούν, μεγαλώνουμε, συνυπάρχουμε, ακούμε και ακουγόμαστε! Να χαμογελάτε και να θυμάστε να είστε καλοπροαίρετοι. (θα  το λέω συνέχεια). Εμένα η ζωή, ίσαμε εδώ, με έχει διδάξει ότι ό,τι δίνεις κάποια στιγμή στο επιστρέφει από εκεί που δεν το περιμένεις.

Φιλώ σας!

*Blueprints, ευχαριστώ για το βραβείο και για το κάλεσμα στο παιχνίδι. Επιφυλάσσομαι όπως σου είχα πει και στο σχετικό σχόλιο.

**Φωτογραφία δική μου, ημερομηνία λήψης 18-05-2013. Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Περιπλανώμενος…

*** πως μου αρέσει «Το Τζιτζίκι» του Κ.Β. δε λέγεται! "Λοιπόν, αυτό είναι! Ντρέπεσαι! Όλη σου τη ζωή αγωνίζεσαι να κρύψεις από ντροπή το πιο όμορφο αίσθημα του ανθρώπου" Αλλά και αυτό μου αρέσει, η πόλη τούτη είναι όμορφη αρκεί να θες να τη δεις έτσι... μια γυναίκα με πολλά πρόσωπα. κάτω από τα φτιασίδια της κρύβει κάτι που δεν υπάρχει πουθενά αλλού!