Ανάσταση προσδοκῶμεν...

Θα ήθελα να την αφιερώσω την παρούσα ανάρτηση σε όλους σας μα πιο πολύ στους ανθρώπους εκείνους που θα κάμνουν Ανάσταση μονάχοι. Στους φαντάρους που υπηρετούν και κάνουν σκοπιά όπως εγώ κάποτε, στους ασθενείς που καρτερούν τη λύτρωση στο κρεβάτι ενός σπιτιού ή ενός νοσοκομείου, στους γέροντες στα απανταχού γηροκομεία, στους γιατρούς που έχουν εφημερία, στους γονιούς που τα παιδιά τους λείπουν, στους "Παρισινούς Φίλους" μου που είναι μακρυά και μου λείπουν, σε εκείνους που συνεχίζουν να κουβαλούν το σταυρό τους αγόγγυστα. Εν γένει σε εκείνους όπου καρτερούν ένα σημάδι, μολονότι ξέρουν πως δε θα φανεί ποτέ...

Το πιο επιβλητικό έργο της Εθνικής Πινακοθήκης είναι ο Εσταυρωμένος  Ιησούς του Παρνέθη, που μπορείτε να το δείτε εδώ, σε δική μου φωτογραφία.

Και σαν έρθει η ώρα της Ανάστασης και νιώσετε έστω και για μια στιγμή την καρδιά & την ψυχή σας καθάρια, να φιλήσετε και να συγχωρήσετε εκείνον που θεωρείτε ότι δεν του αξίζει η αγάπη ή η φιλίας σας. Για εμάς τους θνητούς η Ανάσταση δεν είναι τίποτε περισσότερο από την έμπρακτη συγχώρεση.

 

Παραμένω γραφικός σε μιαν εποχή που δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι. Όμως, ξέρω καλύτερα από τους περισσότερους πως για να έρθει η κάθε Ανάσταση βασική προϋπόθεση είναι η απώλεια κι ο πόνος που συνδέεται με αυτή. Ας δείξουμε για μια στιγμή πως μπορούμε να έχουμε ανώτερα αισθήματα από τα μικροπρεπή που μας κυριεύουν.

 

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα με υγεία στα σπίτια σας!

Η πιο όμορφη προσευχή - τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι είναι το ακόλουθο: Κύριε - Μάνος Χατζιδάκις