Σκέψεις...

Τούτη η πόλις σα να μη θέλει να με βάλει στην αγκαλιά της, παρόλες τις προσπάθειές μου. Σα να θέλει πάντα να μου θυμίζει πως θα μείνω ένας κοσμικός επαρχιώτης που ήρθε γεμάτος ελπίδες για να κυνηγήσει το όνειρο του, σε μιαν εποχή που τα όνειρα "στοχοποιούνται" από τη μαρασμένη κοινωνία μας. Βαδίζω πολύ σε τούτη την πόλη, θέλοντας να μάθω τις μικρές γωνιές της, τις ομορφιές του κέντρου... εκεί που χιλιάδες άνθρωποι περνούν και προσπερνούν καθημερινά, χαμένοι στη ρουτίνα τους. 

Κι εγώ στη δική μου ρουτίνα, να τρέξω να προλάβω το μετρό την ίδια πάντα ώρα κάθε μέρα, στο τελευταίο βαγόνι του συρμού. Την ίδια πάντα πάντα ώρα, στον ίδιο σταθμό θα κατέβει ένας συνάδελφος που αγνοεί ότι είμαστε συνάδελφοι, θα μπω εγώ κι έπειτα θα βρω σχεδόν πάντα τους ίδιους συνεπιβάτες.  Νυσταγμένος πάντα ο κύριος με τα γυαλιά, το ζευγάρι που η γυναίκα βαστά την τσάντα από τα Harrods, ο νεαρός με τα ακουστικά στα αφτιά, η κυρία που όρθια πάντοτε διαβάζει ένα βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι κι εγώ. Σχεδόν πάντα θα κοιταχτούμε, θα μαζέψουμε τις τσάντες μας για ασφάλεια ή να περάσει κάποιος μας,  μα ποτέ δεν έχουμε πει ούτε μιαν λέξη.

Όλοι έχουμε τον ίδιο τελικό σταθμό μα σκορπίζουμε πριν καλά καλά ανέβουμε το πρώτο επίπεδο βγαίνοντας από το Μετρό. Με το ίδιο βιαστικό βήμα χωρίζουμε κι εικάζω ότι όλοι μας είμαστε για τον ίδιο λόγο βιαστικοί...

Σα να μη χαίρονται οι άνθρωποι σε τούτη την πόλη, σκυθρωποί βαδίζουν γεμάτοι έγνοιες... άραγε εδώ δεν ευδοκιμούν οι ανθρώπινες σχέσεις; Κανείς δε βρίσκει χρόνο για έναν περίπατο; Άραγε παραμένω γραφικός σε μια πόλη που έχει χάσει τη γραφικότητά της;

Οι μέρες μου περνούν γρήγορα, χωρίς να τις πολυκαταλάβω. Ξαφνικά τα μαλλιά μου στους κροτάφους όλο κ περισσότερο γκριζάρουν, η μια λευκή τρίχα έχει παραχωρήσει τη θέση της σε περισσότερες σε διάστημα λίγων μηνών. Κάθε μέρα έρχεσαι πιο κοντά στην ίδια πάντα ανασφάλειά σου, η μοναξιά είναι ανίκητη. Κι αν την ξεγελάς τώρα που ακόμη είσαι νέος, καταλαβαίνεις ότι σαν μεγαλώσεις θα δυσκολέψουν πολύ τα πράγματα.

Έγραψα σε μια φίλη πως "χάθηκα στην πόλη τούτη" και γέμισαν δάκρυα τα μάτια της. Την πιστεύω κι ίσως κι εγώ να δάκρυζα για λογαριασμό μου, αλλά δε μου το επιτρέπω! Η μάχες κρίνονται στα πεδία, κι εγώ μάχομαι για μένα, για τα όνειρα και τις ελπίδες μου. Όμως, με παρηγορεί να ξέρω πως κάπου, κάποιος με σκέφτεται... Ένας ατελείωτος αγώνας η ζωή...

Να σέβομαι τη λογική
τα συναισθήματα να πνίγω
κρυφά να γίνομαι παιδί
να ξαναπαίζω λίγο.

Αχ, ζωή κάτι μου κρύβεις
κάτι μαγικό που το ποθώ
πως περνάς και νιώθω να τ'αγγίζω
όσο το απωθώ.

Έρχεται άνοιξη, το βλέπεις, το αισθάνεσαι στο ρυπαρό αέρα της πόλης. Κάποια πράγματα όσο και να προσπαθεί να τα κρύψει η αφτιασίδωτη δόμηση δε τα καταφέρνει. Θέλω να αγοράσω ανεμώνες, αλλά ο μοναδικός πλανόδιος μικροπωλητής που βρίσκω στο δρόμο μου τις έχει ακριβά και δυστυχώς τελευταία όλα τα μετράω, όλα τα λογαριάζω... θα μου πεις πότε δε το έκανα... πάντως η νεραγκούλα στο παραθύρι μου άνθισε και έχει κόκκινο βαθύ χρώμα, σαν αίμαι, και στέκει εκεί στο παραθύρι, κι είναι το άψυχο (;) πράγμα που μου λέει κάθε μέρα "καλημέρα" τις τελευταίες μέρες, εισπράττει ένα χαμόγελό μου κι έπειτα ξεκινάει η ρουτίνα...

Καλή δύναμη σε όλους σας!

Μου λείπουν οι γραφές, μου λείπει αυτή η συντροφιά...

Τις καλύτερες ευχές μου για υγεία σε όλους

Μη χάνεστε...

Με αγάπη κ εκτίμηση Σείριος

και φυσικά η Suzanne του Leonard Cohen, "μας δείχνει κατά που να κοιτάξουμε, υπάρχουν όμορφα πράγματα κι εκεί που δε το περιμένεις και θες να ταξιδέψεις μαζί και θες να την εμπιστευτείς γιατί άγγιξε το "τέλειο" σώμα σου με τον νου της"

Παρότι δε το παραδέχομαι, έχει πράγματι κάτι σπάσει μέσα μου. Το χτες και το σήμερα ολότελα ξένα μοιάζουν μολονότι τα αισθήματα δεν έχουν υποχωρήσει. Σα να μεγάλωσα "δεύτερη" φορά το ίδιο απότομα όσο την πρώτη. Σα να ανέλαβα ευθύνες πιότερες από την, από τη μιαν αμασχάλη η αβασταγή με τη ζωή μου κ από την άλλη η αβασταγή με τις ευθύνες, τα λάθη και τα πάθη.

Τι όμορφα που τα λέει η Suzanne...