Θα περιμένω
Σε παραλία ερημική
Τ’ άγριο το κύμα να μου φέρει
Τη ματιά σου

Κι ό,τι μου φέρει θ’ αγαπώ
Γιατί θα’ναι δικό σου
Είτε πετράδι είτε φιλί
Ή τ’ όνειρό σου

Θα περιμένω
Από το βράδυ ως το πρωί
Ως να γενώ
Εγώ
Μια παραλία ερημική
Να σε καλωσορίσει

Από την ποιητική συλλογή ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Μ. Χατζιδάκις

____________________________________________________

Ύστερα από αρκετές μέρες, σήμερα, είναι η καταλληλότερη μέρα να "δημοσιεύσω" αυτό το ποίημα. Η φωτογραφία σημερινή, από μια βόλτα μου στας εξοχάς... ποιος να μάντευε άραγε ότι ύστερα από λίγες ώρες η ξαφνική νεροποντή θα χαλούσε την ανοιξιάτικη μέρα;

____________________________________________________

Ποιο επιτόκιο θεωρείς άξιο διαπραγμάτευσης;

Από καιρό έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι τραπεζικοί υπάλληλοι είναι κάτι σα τους ασφαλιστές ή ακόμα χειρότερα σαν αυτούς που δειγματίζουν «τάπερ». Κι η πιθανή προέκταση αυτού του αξιώματος είναι ότι όλοι τους γίνονται απίθανα κουραστικοί λέγοντας σου άσχετα πράγματα. Ενώ, όταν τους ρωτάς κάτι καίριο κι επί της ουσίας του θέματος αλλάζουν τόνο στη φωνή τους και σου δείχνουν εμφανέστατα την αντιπάθεια τους στο πρόσωπο σου.

Αλλά καλύτερα ας εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ! Από καιρό λογάριαζα να πάω στην τράπεζα να διεκπεραιώσω μια οικονομική υπόθεση επενδυτικής φύσεως. ~οκ, δεν είμαι ζάμπλουτος…κάτι μικροκαταθέσεις από τα κόπια μου ήθελα να τακτοποιήσω!~ Ξυπνάω, λοιπόν, πρωί πρωί ντύνομαι κι ετοιμάζομαι να πάω στο κοντινότερο κατάστημα της τράπεζας με την οποία συνεργάζομαι. Φτάνω, φοράω το καλύτερό μου χαμόγελο και πλησιάζω μια νεαρά ~καινούρια φάτσα στο κατάστημα~ της οποίας το γραφείο φέρει τον τίτλο: «ΜΗ ΕΓΧΡΗΜΑΤΕΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ – ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ».

Σκύβω όλο ευγένεια και της λέω:

-Γεια σας, καλημέρα, θα μπορούσα να σας απασχολήσω για λίγο;
-Τι θέλεις; (αα δεν ξεκινήσαμε καλά λέω μέσα μου, σου απευθύνω το λόγο στον πληθυντικό κι μου απαντάς ανόρεχτα στον ενικό…)
-Είμαι πελάτης της τράπεζας. Έχω ένα ποσό στο ταμιευτήριο και σκέφτομαι…

Με διακόπτει με ένα γέλιο της δυνατό! Μου ζητά συγνώμη κι αρχίζω πάλι να λέω όσα είχα κατά νου…

-… σκέφτομαι να τα αξιοποιήσω με τον «τάδε τρόπο». Έχω την αίσθηση ότι με συμφέρει καλύτερα από το απλό ταμιευτήριο. Τι προσφέρει η τράπεζα σας, τι επιτόκια έχετε;
- Εφόσον, έχεις αποφασίσεις γιατί έρχεσαι και με απασχολείς; (πάλι ενικός!)
-Μα, δεν έχω αποφασίσει… θα ήθελα τη γνώμη σας. Ίσως τα αφήσω ως έχουν αν δεν με συμφέρει κάποια κίνηση. Έχετε την καλοσύνη να μου πείτε τους όρους και τα επιτόκια μιας εμπρόθεσμης τρίμηνης κατάθεσης;

(ουπς! Πρώτο μου ατόπημα! Έδειξα ότι κατέχω τα βασικά περί τα τραπεζικά! Από εκείνη την ώρα κι έπειτα είμαι για εκείνη ένας πελάτης-εχθρός!)

-Κοίταξε, δεν σε συμφέρει εμπρόθεσμη κατάθεση…να δω για τι ποσό μιλάμε…[…ψάχνει τάχα τι με συμφέρει…] Χμ, όχι όχι δεν αξίζει καλύτερα να στραφείς στα ___

Μου προτείνει κάτι αρκετά επικίνδυνο. Για επιτόκια ούτε λόγος, μα ούτε λόγος για το λόγο που δεν με συνέφερε αυτό που ζητούσα. Ο ενικός είχε πια παγιωθεί! Εμμένω στις αρχικές μου ερωτήσεις.

-Πείτε μου σας παρακαλώ τα επιτόκια και τους όρους.

Εκείνη τα δικά της. Έχει αρχίσει να μου λέει μια κασέτα που έχει αποστηθίσει και να μου παραθέτει «όρους τραπεζικούς» προς χάριν εντυπωσιασμού μου και αποπλάνησης μου. Τη διακόπτω όλο ευγένεια και της λέω:
-Ευχαριστώ για την ενημέρωση, δεν με ενδιαφέρουν όσα μου λέτε. Θεωρώ ότι αυτό που μου προτείνετε δεν ταιριάζει στις απαιτήσεις μου. Σας έχω ρωτήσει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Έχετε την καλοσύνη να μου απαντήσετε;

Κάπως εκνευρισμένη κοιτάει και πάλι την οθόνη του υπολογιστή. Μεσολαβεί ένα τηλεφώνημα και σε κάποια στιγμή μου απαντά ξερά:

- #$ %.
- Μάλιστα, είναι η μεικτή ή η καθαρή απόδοση; (ουπς! δεύτερό μου ατόπημα!)
- Μεικτή.
- Πόσο έρχεται με την παρακράτηση του φόρου;

Με βλέμμα δολοφονικό που την κουράζω, χτυπάει κάτι νούμερα και μου απαντά.

- #$ %
- Σας ευχαριστώ. Αφήστε με να το σκεφτώ και θα σας ενοχλήσω σε λίγο. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημένος από το επιτόκιο. Το βρίσκω αρκετά χαμηλό. Όπως κι αν είναι σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.

Φεύγω προβληματισμένος και πηγαίνω σε μιαν άλλη τράπεζα να ρωτήσω. Με κατατοπίζουν και βλέπω μεγάλη απόκλιση από όσα μου πρόσφερε η «τράπεζα» μου. Εξακριβώνω πληροφορίες που με ενδιαφέρουν από τη νέα τράπεζα και αποφασίζω να τα πάω εκεί! Κι από εδώ αρχίζει μια αστεία υπόθεση, η οποία με έκανε να προβληματιστώ!

Γυρίζω στο κατάστημα της «τράπεζας» μου και ρωτάω τα ίδια μήπως δεν έχω καταλάβει κάτι από την πρωινή ενημέρωση. Εισπράττω ίδιες απαντήσεις, απόλυτες κι αδιάλλακτες. Ενημερώνω, λοιπόν, ότι θα πάρω τα χρήματα μου και κατευθύνομαι προς το ταμείο. Άξαφνα ακούω τη φωνή της νεαράς!

- Στάσου, έλα να συζητήσουμε. ~ο ενικός εμμένει!~
- Νομίζω ότι ήσασταν σαφής. Σας ευχαριστώ.
- Κοίτα, μπορούμε να σας δώσουμε κάτι καλύτερο μιας και είσαι πελάτης.

Όπα, λέω μέσα μου! Τώρα το θυμήθηκαν;

- Τι εννοείτε, της λέω.
- #$ %. (μου χαρίζει μια δεκάρα)
Της λέω ευχαριστώ και την αρνούμαι. Εκείνη συνεχίζει ακάθεκτη να με παζαρεύει και να μου ανεβάζει σταδιακά το επιτόκιο. Εξακολουθώ να αρνούμαι. Τηλεφωνήματα και προσφορές διαρκώς. Μέχρι που ακούω την απίθανη ατάκα!

- Εσύ ποιο επιτόκιο θεωρείς άξιο διαπραγμάτευσης;
- Το καλύτερο κατά το συμφέρον μου.
- Πόσο θες; ~έπεσαν οι μάσκες λέω μέσα μου!~
- Κοιτάχτε, μου προσφέρουν τόσο […], δεν είμαι διατεθειμένος να αλλάξω τράπεζα αλλά αλλιώς μου τα παρουσιάσατε στην αρχή κι έτσι έχω πάρει τις αποφάσεις μου!

Τηλέφωνα, αριθμητικές αλχημείες και παζάρεμα μαζί μου! Με έχει πιάσει το πείσμα μου γιατί νιώθω ότι με κοροϊδεύουν μέσα στα μάτια μου. Οι αδιάλλακτοι κάνουν τούμπες για να μην χάσουν τις πενταροδεκάρες μου. Ζητάω να μου εξηγήσουν τι άλλαξε σε μια ώρα και υπάρχει τέτοια άνοδος στα επιτόκια που μου προσφέρουν. Αρχίζουν οι αοριστολογίες τους για ακόμα μια φορά. Λόγια, λόγια χωρίς σαφείς εξηγήσεις. Φτάνουν στο τέλος να μου προσφέρουν όσα κι οι ανταγωνιστές. Αρκεί να τους αποκαλύψω την ανταγωνίστρια τράπεζα. Τους απαντάω:

- Είμαι βέβαιος ότι ξέρετε πολύ καλά ποια τράπεζα προσφέρει αυτό το επιτόκιο. Δεν έχω σκοπό να σας πω
- Μα, θα σου δώσουμε τα ίδια αν μας πεις!
- Ευχαριστώ, ήρθα πρώτα σε εσάς που είμαι πελάτης σας αλλά μου προτείνατε κάτι που δεν συνέφερε. Παίζω με τους όρους σας αυτή τη στιγμή. Τους όρους του ανταγωνισμού και του καιροσκοπικού κέρδους. Δυστυχώς χάσατε! Ορθότερα με χάσατε σαν πελάτη, γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι σε μια ώρα έχετε τόση κατακόρυφη άνοδο επιτοκίων. Μάλλον, ακολουθείτε τη λογική του «ό,τι πιάσουμε από όπου πιάσουμε». Θα περάσω από το ταμείο να πληρωθώ το ποσό έχω ζητήσει. Σας ευχαριστώ για τη συνεργασία!

Τα’ πα και ξαλάφρωσα! Όχι ότι θα αλλάξει κάτι που τους τα είπα αλλά είναι γελοίο να νομίζουν ότι η ΤΡΑΠΕΖΑ είναι η ΜΙΑ κι όλοι οι άλλοι τα κοιμισμένα όντα. Σχετικά δε με τους ασφαλιστές και τα καμώματά τους έχω να σας διηγούμαι πολλές ιστορίες…όρεξη να έχετε να διαβάζετε.

____________________________________________________



Το σχόλιο αυτό θα μπορούσε να λέγεται και "Ελληνικές τράπεζες και παραλογισμός!"



____________________________________________________

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Είναι καλό να μη ξεχνάμε ότι στη μάχη για τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ χύθηκε αίμα πολλών Ελλήνων. Κανείς δε μας χάρισε απολύτως τίποτα. Οφείλουμε να είμαστε περήφανοι για το παρελθόν μας και να διδασκόμαστε από αυτό! Οι εθνικές επέτειοι δεν είναι «ξεπερασμένες» όπως πολλοί νεοέλληνες πιστεύουν, με μοναδικό τους κριτήριο να μην τους πουν εθνικιστές! Είναι αφορμή για συζήτηση, για έμπνευση από τα ιδανικά και τα ιδεώδη που ώθησαν τους Έλληνες να αγωνιστούν για κάτι το οποίο δεν ήταν αυτονόητο! Την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ! ! !

«Πέντε & ένα» ευτράπελα της καθημερινότητας που άφησαν εποχή!

1] Χτες, διηγούμουν σε ένα φίλο το περιστατικό που μου συνέβη τον περασμένο Σεπτέμβρη, παραμονή των εθνικών εκλογών! Είμαι με το αυτοκίνητο κατευθυνόμενος προς τας εξοχάς, μισάνοιχτα παράθυρα, μουσική από το ραδιόφωνο. Κατά την πάγια συνήθεια μου είμαι συντονισμένος στον αέρα του ΜΕΛΩΔΙΑ. Μόνος, λοιπόν, στο αυτοκίνητο στην παραλιακή οδό κι αντιλαμβάνομαι ότι το κομμάτι που ξεκινούσε ήταν τα «Μαλαματένια Λόγια» του Μαρκόπουλου. Αγαπημένο τραγούδι γιατί μου θυμίζει σχολικές αταξίες μου… Δυναμώνω τον ήχο κι αφήνομαι να ακούω οδηγώντας! Τσουπ, με σταματάει το κόκκινο φανάρι, κι αριστερά μου έρχεται ένα αυτοκίνητο ο οδηγός του οποίου μου φωνάζει «Κουμούνιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι»! Άρχισα να γελάω σα να μου είχαν πει το πιο αστείο πράγμα στον κόσμο! Είναι το καλύτερο μου να βλέπω κόσμο πωρωμένο με τα πολιτικά, χωρίς ωστόσο να έχουν πραγματικά πολιτική-κριτική σκέψη! Και κλείνω ετούτο το περιστατικό με αυτό που μου λέει το καλό μου φιλαράκι : «Τρομάρα σου…»

2] Μακράν το καλύτερο περιστατικό είναι το ακόλουθο! Δεύτερο έτος στο πανεπιστήμιο, πρωτοβρόχια κι εγώ καθυστερημένος στη παράδοση…φτάνω με τα χίλια ζόρια στη σχολή και προσπαθώ να κατέβω στο αμφιθέατρο όσο το δυνατόν πιο αθόρυβος! Μάντεψε! Γλιστράω (ένεκα ότι όλη η λάσπη-γλίτσα είχε μπει εκεί μέσα!) και βρίσκομαι από τη μέση του αμφιθεάτρου σχεδόν μπροστά στην έδρα του καθηγητή. Αλλού στυλό, αλλού σημειώσεις αλλού κι εγώ. Όπως καταλαβαίνεις μόνο απαρατήρητος δεν πέρασα… σταματάει την παράδοση ο καθηγητής και με ρωτάει:

«Χτυπήσατε;»
Κι απαντάω…
«Όχι, όχι…συνεχίστε εσείς…καλά είμαι!» (ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Τώρα μου φαίνεται από τα πιο αστεία που έχω πει!)

3] Η παρωδία ληστείας που μας έλαχε πέρσι, τη μεγάλη Τετάρτη! Εμείς μέσα στο σπίτι, το νυχτοπούλι μας σε δράση κι υπόλοιπη στα κρεβάτια μας. Με ξυπνάει κι αποφασίζουμε ψύχραιμα κι αθόρυβα να ενημερώσουμε τους γονείς μας. Το αστείο αρχίζει από την κλήση μας στην ΕΛ.ΑΣ.! Αφού πρώτα δώσαμε αναλυτικότατα τα στοιχεία μας (λες κι είχαμε το χρονικό περιθώριο για πολλές συζητήσεις!) μας είπαν να περιμένουμε να έρθουν. Έρχονται, μετά από είκοσι λεπτά… εμείς από μέσα να ακούμε τα «γρουτσου γρούτσου» στην προσπάθεια της παραβίασης και ύστερα από λίγο ένα διαρκές ροχαλητό! Περιττό να αναφέρω ότι το «νυχτοπούλι» είχε εξοπλιστεί με ένα ψαλίδι για να αντιμετωπίσει το ληστή… όταν έφτασε η αστυνομία βρέθηκε να ξυπνάει ένα νεαρό κοιμισμένο-μαστουρωμένο στην πόρτα μας.

4] Συζήτηση μεταξύ εμού κι αδερφής μου σχετικά με τη Νόνικα Γαληνέα… πιστεύουμε ότι δεν μας ακούει κανείς… και ξαφνικά ακούμε τη μάνα μας να μας ρωτάει όλο απορία «Τελικά είναι Μόνικα ή Νόνικα το όνομα της!». Αχ, βρε μάνα…

5] Τηλεφωνική συνομιλία μου με συγγενικό πρόσωπο προ ετών, όπου αποκάλεσα άλλο συγγενικό πρόσωπο με το «χαϊδευτικό» του κι όταν κατάλαβα την γκάφα μου με έπιασαν νευρικά γέλια…δεν μπορούσα να κρατήσω το ακουστικό. Δεν το έχω ξαναπάθει έκτοτε!

6] Ένα περιστατικό που έχω παρακολουθήσει ως θεατής! Πριν αρκετά χρόνια, δεκαπενταύγουστος, σε συγγενικό σπίτι έχουμε μαζευτεί να γιορτάσουμε τη μέρα. Η οικογενειακή παράδοση θέλει όλοι μας να πηγαίνουμε από κάτι φαγώσιμο. Παρούσες στο τραπέζι και δυο θείες μου. Η μία αρκετά χιουμορίστα κι άλλη πάντοτε με το «καλό-γλυκό» λόγο. Οφείλω να παραδεχτώ ότι κι οι δύο τους είναι επιδέξιες μαγείρισσες.

Λοιπόν, η δεύτερη έχει πάει μια πιατέλα με κεφτεδάκια για το τραπέζι κι ίσως και κάτι άλλο. ~δεν είναι της παρούσης!~

Δοκιμάζει η πρώτη ένα κεφτεδάκι και γυρίζει στην άλλη και λέει

«Άσε, Ε. μη φας κεφτεδάκια. Είναι αηδία…»

Κι απαντάει η «γλυκιά» μου :

«Το ξέρω Γ., εγώ τα έφτιαξα!»

Σας αφήνω να διαλέξετε την πιο αστεία από τις έξι ιστοριούλες!

Ρόζα Εσκενάζυ

Έχω δηλώσει πολλές φορές ότι όποιος προσπαθήσει να καταλάβει τι άνθρωπος είμαι σύμφωνα με τα μουσικά μου ακούσματα θα καταλήξει σε αδιέξοδο. Διότι ακούω Κάλλας με την ίδια ευκολία που ακούω τη Νίνου και συνεπαίρνομαι από τη Μίλβα το ίδιο έντονα όσο κι από τη Ρόζα Εσκενάζυ. Κι έχω καταλήξει μονάχα σε ένα συμπέρασμα απλό! Αγαπάω καθετί που κρύβει μέσα του την πρωτεϊκή αλήθεια, το γνήσιο, το μη επιτηδευμένο…έτσι, μονάχα, κατορθώνω να δένομαι με τους ανθρώπους, τη μουσική και την ποίηση.

Την πρώτη ακουστική μου επαφή με τη μεγάλη Ρόζα Εσκενάζυ (1883-1980), την οφείλω σε έναν καθηγητή μου. Φανατικός μουσικόφιλος, συλλέκτης σπάνιων δίσκων και γνώστης της ιστορίας τους… Λοιπόν, είχα βρεθεί μια Κυριακή στο σπίτι του να γράφω διαγώνισμα στα μαθηματικά κατεύθυνσης, όταν από το βάθος άκουσα μια φωνή να τραγουδά. Αμέσως με μαγνήτισε ο τρόπος που τραγουδούσε! Άμεσος ως ένα βαθμό αλλά και με έναν ασυνήθιστο δυναμισμό για τα δικά μου ακούσματα. Δεν θυμάμαι πόση ώρα αφαιρέθηκα ακούγοντας την. Θυμάμαι, ωστόσο, πολύ καλά το θαυμασμό και την περιέργεια που είχα να μάθω ποια ήταν αυτή που τραγουδούσε.

Ανήκει στους μύθους του Ελληνικού τραγουδιού η εκπληκτική αυτή τραγουδίστρια και χορεύτρια ανατολικών χορών. Ακόμα κι η χρονολογία γεννήσεώς της είναι ένα πρόβλημα, που σχετίζεται με την εν γένει πορεία της στο χορό και στο τραγούδι, αφού ήταν ένα από τα μακροβιότερα πρόσωπα του χώρου των καλλιτεχνών.

Γεννήθηκε στην Πόλη ~ γεννημένη μεταξύ 83 και 87~ από γονείς Εβραϊκής καταγωγής και προς το τέλος του προηγούμενου αιώνα, βρέθηκε με την οικογένειά της στην Θεσσαλονίκη. Από μικρή έκανε προσπάθειες να προσεγγίσει τον χώρο του τραγουδιού και του χορού, αλλά συναντούσε την άρνηση της οικογένειάς της. Πάντως είναι βέβαιο ότι γύρω στα 1910 αρχίζει να εμφανίζεται επαγγελματικά σε κέντρα και σε θεατρικές παραστάσεις, κυρίως σαν χορεύτρια και λιγότερο σαν τραγουδίστρια. Αυτή η περίοδος (1910-1925) είναι και η πλέον σκοτεινή της ζωής της, αφού τα επόμενα χρόνια -έκρυβε σαν όλες σχεδόν τις γυναίκες- τον πραγματικό χρόνο γεννήσεώς της, με αποτέλεσμα να μεταθέτει γεγονότα κατά μια 20ετία περίπου.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 20 έρχεται στην Αθήνα και αρχίζει να τραγουδά στα στέκια των μουσικών της προσφυγιάς και γρήγορα γνωρίζεται με τα ονόματα του χώρου. Το 1928-29 πραγματοποιεί τις πρώτες ηχογραφήσεις τραγουδιών και από το 1930, αρχίζει την συνεργασία της με τους μεγάλους συνθέτες της Σμύρνης και της Πόλης. Πρώτος ο Παναγιώτης Τούντας που εμπιστεύεται μερικά από τα καλύτερα ρεμπέτικά του και οι μόνιμοι συνεργάτες της στο πάλκο Αγάπιος Τομπούλης και Δημήτρης Σέμσης, που για χρόνια ήταν καλλιτεχνικό ζευγάρι.

Στις 78 στροφές πέρασε περίπου 250 ρεμπέτικα και αμανέδες που μαζί με τα δημοτικά ξεπερνάει τα 500 τραγούδια. Μέχρι την δεκαετία του 60, δηλαδή κοντά στα 80 της, ήταν σε πλήρη φωνητική δραστηριότητα, που διατηρήθηκε για μερικά ακόμη χρόνια. Μόλις γύρω στο 1970-75 χάνει τις δυνατότητες που είχε στη φωνή, αλλά παραμένει μια "αξιόμαχη" χορεύτρια που ξετρελαίνει τον κόσμο στις λίγες εμφανίσεις της σε ειδικές εκδηλώσεις γι’ αυτήν ή στην τηλεόραση. Διατήρησε μέχρι το τέλος τις ωραίες ανατολίτικες φορεσιές της (σαλβάρια) που είχε από τα νεανικά της χρόνια. Πέθανε στο σπίτι της, στην Κηπούπολη Περιστερίου στις 2 Δεκεμβρίου του 1980.

Από αυτή τη μια εμφάνιση της στην ελληνική τηλεόραση είναι και το βίντεο που ακολουθεί. Σε ηλικία κοντά στα 90 (δεδομένου ότι η πραγματική ημερομηνία γέννησης της δεν είναι ακριβής) διατηρεί την γοητεία της. Ακούστε τη να εξιστορεί το βίο της και να τραγουδά το «Χαρικλάκι»… καμιά δεν το λέει έτσι! ! !

Όταν έρχονται τα σύννεφα…

Υπάρχουν στιγμές που κάνουμε όνειρα κι άλλες που τα όνειρα επαληθεύονται ή παύουν να υφίστανται… Γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι κάποια από αυτά είναι μέσα στο μέτρο του δυνατού πραγματοποιήσιμα ενώ κάποια άλλα φαντάζουν σχεδόν ανέφικτα.

Τα πρώτα είναι απαραίτητα κι αποτελούν το βασικό κίνητρο για την δύναμη της θελήσεως του ανθρώπου και για την καθαρά υλική επιβίωση του. Είναι αυτά τα όνειρα, που μας μαθαίνουν να τα λέμε «Στόχους», «Καριέρα», «Κοινωνική Καταξίωση».

Ωστόσο, εμένα, με ενδιαφέρει να μιλήσω για τη δεύτερη κατηγορία ονείρων. Εκείνα, τα άλλα όνειρα που κάνουμε. Εκείνα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με το ονειροπόλημα. Ίσως είναι πιο σημαντικά, γιατί έχουν να κάνουν καθαρά με την συναισθηματική και εσωτερική αναζήτηση του ΕΓΩ μας...

Είναι τα όνειρα που γίνονται ξέροντας ότι η πραγματοποίηση τους μοιάζει αδύνατη! Είναι αυτά που μοιάζουν ουτοπικά, αλλά μας συντηρούν και δεν αφήνουν την παραμικρή ελπίδα να χαθεί. Είναι εκείνα που συντηρούν με έναν παράξενο και ανεξήγητο τρόπο την θέληση και την ελπίδα του ανθρώπου στο πέρασμα του χρόνου... Είναι αυτά που μας φτάνουν, μας ακουμπάνε μα ποτέ δεν πραγματοποιούνται… Είναι η ελπίδα για το ανέφικτο που μας τροφοδοτεί με μία απερίγραπτη εσωτερική δύναμη...

Μία δύναμη που κατά πολλούς μπορεί να αλλάξει την ροή των καταστάσεων...
Είναι τα όνειρα που πάντα χάνονται ... μα πάντα υπάρχουν....

Είναι τα όνειρα που όταν τα ακουμπάς χάνονται... όμως έχεις τη θεϊκή δύναμη να τα ακουμπήσεις και να σου αποκαλυφθούν μπροστά σου!

______________________________________

Update: Το παραπάνω κείμενο θα μπορούσε να τιτλοφορείται με αυτό που υπάρχει μόνιμα γραμμένο στο πάνω μέρος του blog "είναι ωραίο να κάνεις όνειρα κι ας μη βγουν ποτέ αληθινά...". Ωστόσο, προτίμησα τον τωρινό τίτλο για δύο λόγος. Ο ένας εύκολα συμπεραίνεται από τα γραφόμενα. Όσο για τον άλλον, τον κρατάω για μένα. Για την ώρα τουλάχιστον…ίσως κάποτε σας μιλήσω και για αυτόν!

_________________________________________

Πάτμος

Κοιμήθηκα όπως μόνον μπορεί να κοιμηθεί κανείς

πάνω σ’ ένα κρεβάτι που το ζέσταναν οι ράχες άλλων·

βάδιζα λέει σε παραλία ερημική

όπου η σελήνη αιμορραγούσε και δεν άκουγες παρά

του ανέμου τα πατήματα πάνω στα σάπια ξύλα.

Ως το γόνατο μες στα νερά πήρα να φέγγω

από μέσα μου μεράκι αλλόκοτο

άνοιξα τα πόδια

σιγά-σιγά τα σπλάχνα μου άρχισαν

μωβ κυανά πορτοκαλιά να πέφτουν·

με στοργή σκύβοντας τα ’πλενα ένα –ένα

προσεχτικά προ πάντων στα σημεία που έβλεπα

να ’χουν αφήσει ουλές οι δαγκωνιές του Αόρατου.

*

Ώσπου τα μάζεψα όλα στην ποδιά μου

δίχως να βηματίσω προχωρούσα

φυσούσε η μουσική και μ’ έσπρωχνε

κομμάτια θάλασσες εδώ - κομμάτια θάλασσες πιο πέρα.

Θεε μου πού πάει κανείς όταν δεν έχει μοίρα

που πάει κανείς όταν δεν έχει αστέρι

άδειος ο ουρανός άδειο το σώμα

και μόνο η πίκρα στρογγυλή γεμάτη

μες στη σελήνη τη μισή σαλεύοντας τ’ αγκάθια της

ένας ακόμη που δε γίνεται ποτέ να πιάσεις

θηλυκός αχινός.
[…]

Οδυσσέας Ελύτης

Από τη Μαρία - Νεφέλη,

απόσπασμα από το ποιήμα Πάτμος

*Σχόλιο Φωτογραφίας: Ο μεγάλος ποιητής μας ασχολήθηκε και με την κατασκευή κολάζ. Ένα από αυτάι αποφάσισα να σας το δείξω! Είναι αυτό που εγώ αγαπώ περισσότερο…

Πέντε σκέψεις πέρα από τη στυγνή καθημερινότητα…

* Ολημερίς σκέφτομαι το «καλαΜαράκι»! Έλειπε, πήγε στον τόπο καταγωγής της. Έχω να τη δω αρκετές μέρες, μου έχει λείψει. Έβαλα κι είδα τα βιντεάκια με όσα έχουμε κατά καιρούς πράξει…γέλασα με τα καμώματα μας! Έφυγα για δουλειά (είναι οι μόνες ώρες που δεν την είχα στο νου μου), γύρισα αποφασισμένος να την καλέσω στο τηλέφωνο. Δεν πρόλαβα! Είχε γυρίσει…μιλήσαμε στο MSN. Περιμένω το αύριο να συναντηθούμε και να μιλάμε ακατάπαυστα…

** Αύριο η «μεσοτοιχία» φεύγει ταξίδι! Κι αυτή θα μου λείψει! Καλό ταξίδι της εύχομαι και TROPICAL… ακόμα προσπαθώ να θυμηθώ τη “ζητούμενη φράση”…


*** Όλη την ώρα στριφογυρίζει στο μυαλό μου το Don't Know Any Better από τους Puressence. Έχω κολλήσει καιρό τώρα με αυτό το κομμάτι…

**** Χτες, ύστερα από καιρό πραγματοποίησα ένα σύντομο μοναχικό ταξίδι και μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα! Η θάλασσα, κατά μήκος της διαδρομής που διήνυσα, ήταν τόσο γαλήνια! Είχε ένα βαθύ γαλαζοπράσινο χρώμα κι ο ήλιος εκτυφλωτικά λαμπερός να συναγωνίζεται το κίτρινο των σιναπιών και το λευκό από τις άγριες μαργαριτούλες. Μύρισε άνοιξη…


***** “Πέρα από το νου, στον ιερό γκρεμό της καρδιάς, ακροποδίζω τρέμοντας. Το ένα μου πόδι αδράχνεται από το σίγουρο χώμα, το άλλο ψάχνει στα σκοτεινά απάνω από την άβυσσο. Ψυχανεμίζουμε πίσω από όλα τούτα τα φαινόμενα μια μαχόμενη ουσία. Θέλω να σμίξω μαζί της. Ψυχανεμίζουμε πως κι η μαχόμενη ουσία πολεμάει πίσω από τα φαινόμενα να σμίξει με την καρδιά μου. Μα το σώμα αντιστέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει”

Από την «Ασκητική» του Καζαντζάκη που διαβάζω αυτές τις μέρες! Αφιερωμένο σε εσένα Ν.Κ., χωρίς κανένα σχόλιο από μέρους μου, πέραν του ότι με εκφράζουν απόλυτα ετούτες οι σκέψεις Ν. Καζαντζάκη.

Το σήμα της Ειρήνης

Το σήμα της Ειρήνης θα σχηματίσουν άνθρωποι όλων των ηλικιών με τα σώματα τους και αναμμένους δαυλούς στη πλατεία Γεωργίου Α στο κέντρο της Πάτρας το Σάββατο 15 Μαρτίου στις 20.00. Η εκδήλωση διοργανώνεται από το σωματείο Κόσμος χωρίς πολέμους και σαν σκοπό έχει την ειρηνική διαμαρτυρία κατά του πολέμου και υπέρ του πυρηνικού αφοπλισμού.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου του σωματείου:

Δε γνωρίζω πόσο μακρινός σου φαντάζει ένας κόσμος χωρίς πολέμους, αλλά σκέψου μόνον αυτό:

Πόσο πολύ πιστεύεις ότι έχεις δίκιο ώστε να μπορείς να το υπερασπιστείς χωρίς τη δύναμη των όπλων και της βίας; Η αλήθεια χρειάζεται όπλα για να επιβληθεί; Πόσο πολύ διαφέρω από τον συνάνθρωπό μου που ζητάει ακριβώς το ίδιο πράγμα μ' εμένα; Την Καλυτέρευση της ζωής του...Ο πόλεμος δε θα επιβιώσει χωρίς τη συμμετοχή μας. Ζήσε καλά και βοήθησε και τους υπόλοιπους να ζήσουν καλά. Η γη ανήκει στους κατοίκους της!

“Γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο”

Μαχάτμα Γκάντι

Πληροφορίες στο www.humanism.gr/peace

Ποτέ δε θα γίνω φίλος σου!

Ποτέ ποτέ ποτέ δεν...

Για να ακούσεις το τραγούδι του Κ. Βήτα πάτησε εκεί που σε οδηγούν τα βέλη του γραφήματος.

Καλή ακρόαση!

*Η ιστορία του τραγουδιού κάπως αλλόκοτη! Χτες, είχα βγει με μερικούς αγαπημένους φίλους στο μοναδικό wine bar (=μπαρ που σερβίρει κρασί) που διαθέτει η πόλη μας. Καθ’ όλη τη διάρκεια που βρισκόμασταν εκεί έπαιζε jazz μουσική και προς το τέλος έβαλε τη μουσική του Κ. Βήτα από το « 2 ».
Ως εδώ τίποτα το σπουδαίο… γυρίζω σπίτι και ασυναίσθητα ανοίγω το ράδιο (σχέση εξάρτησης!) και παίζει αυτό το κομμάτι που πόσταρα! Κ. Βήτα! Μου άρεσαν αρκετά οι στίχοι του κι αποφάσισα να ανεβάσω… καλή ακρόαση!

"εκεί όπου πετούν τα πουλιά..."

Το χτύπημα του κουδουνιού της πόρτας και του τηλεφώνου ανέκαθεν μου προξενούσαν φόβο. Όχι τόσο ο ήχος τους όσο η αναγγελία των νέων που προϋπαντούσαν… έτσι και σήμερα το επίμονο πρωινό κουδούνισμα του τηλεφώνου δεν ήταν για καλό! Σηκώνοντας το ακουστικό στην άλλη άκρη ήταν η γνώριμη φωνή ενός αγαπημένου μου φίλου ο οποίος με πληροφόρησε για το ξαφνικό φευγιό του Ο.

Να πω ότι λυπήθηκα, ίσως φανεί λίγο! Θα σχολιάσω μονάχα ότι είμαι ευτυχής γιατί γνώρισα τον Ο. Θα κρατήσω για πάντα εκείνες τις οικογενειακές διακοπές στην ακριτική Σύμη, απέναντι από την Ρόδο. Τις ατελείωτες απορίες μου για τους υπολογιστές εν έτη 1998 και το πώς αυτός ο ευφυέστατος άνθρωπος με μύησε στη νέα τεχνολογία. Αν μπορούσα να του απευθύνω το λόγο θα του έλεγα μονάχα τα εξής:

« Θυμάσαι τους χαρταετούς που μου έφτιαχνες και εγώ τους χρωμάτιζα; Πώς να τους ξεχάσεις άλλωστε! Κάθε χρόνο σε πιλάτευα να μου φτιάξεις κι έναν καινούριο…κι εσύ μου έκανες το χατίρι όσο κουρασμένος κι αν ήσουν μετά το ιατρείο. Καμάρωνα που πάντα είχα το δικό μου χαρταετό κι εσύ ολοένα μου έλεγες πως οι χαρταετοί πετούν εκεί όπου πετούν τα πουλιά!
Χτες πήγα εκεί που άλλοτε πετούσαμε τον χαρταετό που μου έφτιαχνες και σε σκέφτηκα…που να ήξερα ότι σήμερα θα έφευγες τόσο ξαφνικά!

Καλό δρόμο να έχεις φίλε Ο.»

Εγώ & τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα...

Τελικά έχω την εντύπωση ότι θα σταματήσω να παίζω το αγαπημένο μου παιχνίδι των ερωταπαντήσεων στο MSN. Για ακόμα μια φορά βρέθηκα να ηττούμαι, μη μπορώντας να απαντήσω αστραπιαία στο ερώτημα της Σ.Π.

«Ποια είναι η άποψη σου για τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα;»

Ηττήθηκα και δεν ντρέπομαι να το πω για δύο λόγους…πρωταρχικά διότι αγνοούσα ένα από τα επτά αμαρτήματα (άτιμη Λαιμαργία με έκαψες!) και δεύτερον δεν απάντησα στο αμάρτημα της «οργής».

Κι ενώ δεν έχω άλλη επιλογή απ’ το να εκτεθώ δημοσίως θα το κάνω! Δεν ξέρω αν είμαι αμαρτωλός, ωστόσο αν συμβαίνει κάτι τέτοιο ευχαρίστως να πάω στο πυρ το εξώτερο… έχω την αίσθηση ότι ο παράδεισος θα είναι πολύ πληκτικός για μένα…χα χα χα

· ΖΗΛΕΙΑ
Είναι κάτι που δεν έχω νιώσει για υλικό αγαθό ή για συνάνθρωπο μου. Σχετικά, τώρα, με την ερωτική ζήλεια, δύσκολα τη νιώθω. Δε διακατέχομαι από το σύνδρομο της κτητικότητας…ωστόσο ένα πρόσφατο περιστατικό ( :ΡΡΡ ) έρχεται να δηλώσει την εξαίρεση στον κανόνα.

· ΟΡΓΗ
Δύσκολα η υπομονή μου εξαντλείται για να φτάσω στο σημείο να οργιστώ. Όταν όμως πέσει στην αντίληψη μου ότι με πολεμούν με χτυπήματα «κάτω από τη μέση», πίστεψε με δεν θες να με δεις…

· ΟΚΝΗΡΙΑ
Ω ναι! Βαριέμαι εύκολα και τεμπελιάζω με την ίδια ευκολία αν δεν έχω ισχυρό κίνητρο. Ευτυχώς αυτό δεν αγγίζει τη δουλεία μου!

· ΛΑΓΝΕΙΑ
Είναι αμάρτημα αυτό; (!?) Για μένα πάντως ΟΧΙ !!!

· ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Τα υλικά αγαθά και το χρήμα δεν τα υπολόγισα ποτέ! Τώρα για άλλης φύσεως αγαθά…μη με ρωτάτε…άλλωστε η λαγνεία για μένα δεν είναι αμάρτημα! Χα χα!

· ΛΑΙΜΑΡΙΑ
Μεγάλες μου κι ασυγχώρητες αμαρτίες η καταβρόχθιση σοκολατών αμυγδάλου ΙΟΝ, κωκ από το «Κάτι Άλλο» και Πιτσινιών (τύπος γαριδακίων μουχααααααα).

· ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ~το καλύτερο για το τέλος!~
Ε, καμιά φορά καβαλάω κι εγώ το καλάμι…αλλά επειδή με γκρεμίζει απότομα και με κάνει να πονάω το έχω παρκάρει και έχω πετάξει το κλειδί (έτσι θέλω να ελπίζω!). Αληθινό ψώνιο έχω μονάχα με τη δουλεία μου.

Και για να κλείσω το θέμα θα πω κάτι που έλεγε ο αγαπημένος μου παππούς. “Υπάρχουν πάντοτε πολύ μεγαλύτερα κρίματα από αυτά που οι άνθρωποι έχουν απαριθμήσει για να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους!” Όπως αυτά που κάνουν ο ένας στον άλλο, στα ζώα ή στη φύση. Με τη σειρά μου πετάω το γάντι σε όλους εσάς, που διαβάσατε αυτές τις αράδες, να μας πείτε «Ποια είναι η άποψη σας για τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα!».

Χάρτινο το φεγγαράκι...

Δεν ξέρω γιατί αλλά σήμερα σηκώθηκα έχοντας αυτό το τραγούδι κατά νου… ύστερα από μια όμορφη μέρα όπως η χθεσινή έχω σηκωθεί απίθανα μελαγχολικός!

Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοιγια όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά

Ακούστε το ποίημα σε απαγγελία της ίδιας της ποιήτριας, κλικ ΕΔΩ.

*Αφιερωμένο σε εσένα Ν.Κ. «που δεν απαντάς τόσο καιρό όχι λόγω αναισθησίας ή αδιαφορίας απλά επειδή θεωρείς ότι δεν πρέπει να συνεχίζεται μια κατάσταση χωρίς νόημα».

"Το όνειρο"

Τελευταία ολοένα και περισσότερο αρχίζω να αναθεωρώ απόψεις, ιδέες κι ακούσματα! Οπωσδήποτε βιώνω μια μεταβατική περίοδο από όλες τις απόψεις. Θαρρώ πως είχα «αδικήσει» μια φωνή, την αξία της οποίας ανακαλύπτω σιγά σιγά. Ας πάρω, όμως, από την αρχή τα πράγματα.

Πριν μερικούς μήνες, αρχές Δεκέμβρη, πηγαίνοντας από το δισκοπωλείο που ψωνίζω, μεταξύ των όσων αγόρασα, ο δισκοπώλης γνωρίζοντας την αγάπη μου στο Χατζιδάκι μου χάρισε σαν δώρο Χριστουγέννων ένα δίσκο της Νάνας Μούσχουρη. Ο δίσκος ήταν επανέκδοση και περιείχε ερμηνείες της σε γνωστά και μη τραγούδια του Μάνου! Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήταν από τις τραγουδίστριες που θαυμάζω. Δεν μπορώ να πω ότι το ηχόχρωμα της φωνής της αντηχεί ευχάριστα στα αυτιά μου!

Χωρίς να πλατειάζω άλλο, είχα περάσει ένα σαββατοκύριακο τότε, ακούγοντας αυτό το δίσκο. Που σημαίνει ότι δεν ήταν καθόλου αδιάφορος. Δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι μου άρεσαν όλες οι ερμηνείες της, ωστόσο ξεχώρισα μια και νομίζω ότι είναι η καλύτερη που έχω ακούσει έως τώρα!!! Το τραγούδι ήταν «Το πέλαγο είναι βαθύ»...άψογη η Νάνα. ~Καμία σχέση με τη γερομπεμπέκα Νάνα που είχα στο μυαλό μου και η οποία στηρίζει Σάκη Ρουβά!~

Κάπως έτσι και με αρκετό διάβασμα κύλησε εκείνο το σαββατοκύριακο μέχρι που ξημέρωσε Δευτέρα με πολύ κρύο και βοριά. Και έφτασε η ώρα να σηκωθώ από το ζεστό κρεβατάκι μου και να φύγω βιαστικά για τη στάση που λεωφορείου που είχα ραντεβού με τους συμφοιτητές/τριες μου. Η αφετηρία από το σπίτι μου, περπατώντας κανονικά, είναι δέκα λεπτά δρόμος τον οποίο διανύω ακούγοντας ραδιόφωνο από το κινητό! Και εκείνη η μέρα δεν θα διέφερε σε τίποτα, αν δεν είχα ξεχάσει πάνω στην πρωινή βιασύνη μου τα ακουστικά! Έτσι βρέθηκα να περπατάω μονάχος για τη στάση χωρίς την καθιερωμένη συντροφιά του ραδιοφώνου μου. Δεν έπαθα και τίποτα...θα σκεφτείς! Και θα συμφωνήσω μαζί σου.

Συνέχισα, λοιπόν, να περπατάω βιαστικά και να ρίχνω κλεφτές ματιές στις εορταστικές βιτρίνες και να διασκεδάζω...από τη δημοτική εορταστική «μεγαφωνική» μουσική! Και μάντεψε ~φίλε αναγνώστη~ ποια τραγουδούσε τα παιδικά τραγούδια! Η Νάνα! Κρυφογέλαγα μέσα μου, αναλογιζόμενος την εικόνα που είχα γι’ αυτή...και σκεφτόμουν την «εμπορική» Νάνα, η οποία όλα τα τραγουδάει... (κατά το “όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω!” χαχα).

Έτσι κύλησε ο καιρός, χωρίς να έχω αλλάξει άρδην τις απόψεις μου για τη Μούσχουρη. Μέχρι πριν λίγες μέρες, όπου βρέθηκα σε ένα φιλικό σπίτι και μου έβαλαν να ακούσω την ερμηνεία της σε ένα κομμάτι του Μούτση. Το κομμάτι δεν ήταν άλλο από το αρκετά γνωστό «Το όνειρο». Έμεινα να την ακούω εκστασιασμένος!!! Δεν μπορούσα να πιστέψω στα αφτιά μου. Η Νάνα με μια μουσική αρτιότητα που δεν σε σου άφηνε περιθώρια για σκέψεις. Σε μαγνήτιζε και το μόνο που σου επέτρεπε να κάνεις ήταν να ανασύρεις εικόνες από το βυθό της μνήμης σου! Χάθηκα εκείνο το βράδυ…σα να σταμάτησε ο χρόνος…έμεινα με τη μελωδία στα αφτιά μου…

Πηγαίνοντας, από το δισκοπωλείο που αγοράζω δίσκους, την περασμένη Παρασκευή βρέθηκα να έχω αγοράσει δυο δίσκους της. Το δίσκο «Ταξιδιώτης» του Μούτση όπου περιέχει «Το όνειρο» που μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον κι έναν ακόμα με χατζιδακικές επιλογές. Το σκηνικό γνωστό! Επανάληψη των όσων είχα βιώσει πριν μερικούς μήνες! Διαρκές άκουσμα των δίσκων της Νάνας, διαρκής ανακάλυψη της φωνής της!

______________________________________________________________

**Καλό μήνα σε όλους σας! Πρώτο κείμενο γι’ αυτό το μήνα κι ούτε μπορώ να καταλάβω πότε πέρασαν δυο μήνες από τότε που αποφάσισα να ασχοληθώ με το blog. Πολλά φιλιά σε όλους. Σε λίγες μέρες έρχονται οι εντυπώσεις από το χορό που πήγα…και τα διάφορα που συνέβησαν…ένα θα σας πω!

______________________________________________________________