«Πέντε & ένα» ευτράπελα της καθημερινότητας που άφησαν εποχή!

1] Χτες, διηγούμουν σε ένα φίλο το περιστατικό που μου συνέβη τον περασμένο Σεπτέμβρη, παραμονή των εθνικών εκλογών! Είμαι με το αυτοκίνητο κατευθυνόμενος προς τας εξοχάς, μισάνοιχτα παράθυρα, μουσική από το ραδιόφωνο. Κατά την πάγια συνήθεια μου είμαι συντονισμένος στον αέρα του ΜΕΛΩΔΙΑ. Μόνος, λοιπόν, στο αυτοκίνητο στην παραλιακή οδό κι αντιλαμβάνομαι ότι το κομμάτι που ξεκινούσε ήταν τα «Μαλαματένια Λόγια» του Μαρκόπουλου. Αγαπημένο τραγούδι γιατί μου θυμίζει σχολικές αταξίες μου… Δυναμώνω τον ήχο κι αφήνομαι να ακούω οδηγώντας! Τσουπ, με σταματάει το κόκκινο φανάρι, κι αριστερά μου έρχεται ένα αυτοκίνητο ο οδηγός του οποίου μου φωνάζει «Κουμούνιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι»! Άρχισα να γελάω σα να μου είχαν πει το πιο αστείο πράγμα στον κόσμο! Είναι το καλύτερο μου να βλέπω κόσμο πωρωμένο με τα πολιτικά, χωρίς ωστόσο να έχουν πραγματικά πολιτική-κριτική σκέψη! Και κλείνω ετούτο το περιστατικό με αυτό που μου λέει το καλό μου φιλαράκι : «Τρομάρα σου…»

2] Μακράν το καλύτερο περιστατικό είναι το ακόλουθο! Δεύτερο έτος στο πανεπιστήμιο, πρωτοβρόχια κι εγώ καθυστερημένος στη παράδοση…φτάνω με τα χίλια ζόρια στη σχολή και προσπαθώ να κατέβω στο αμφιθέατρο όσο το δυνατόν πιο αθόρυβος! Μάντεψε! Γλιστράω (ένεκα ότι όλη η λάσπη-γλίτσα είχε μπει εκεί μέσα!) και βρίσκομαι από τη μέση του αμφιθεάτρου σχεδόν μπροστά στην έδρα του καθηγητή. Αλλού στυλό, αλλού σημειώσεις αλλού κι εγώ. Όπως καταλαβαίνεις μόνο απαρατήρητος δεν πέρασα… σταματάει την παράδοση ο καθηγητής και με ρωτάει:

«Χτυπήσατε;»
Κι απαντάω…
«Όχι, όχι…συνεχίστε εσείς…καλά είμαι!» (ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Τώρα μου φαίνεται από τα πιο αστεία που έχω πει!)

3] Η παρωδία ληστείας που μας έλαχε πέρσι, τη μεγάλη Τετάρτη! Εμείς μέσα στο σπίτι, το νυχτοπούλι μας σε δράση κι υπόλοιπη στα κρεβάτια μας. Με ξυπνάει κι αποφασίζουμε ψύχραιμα κι αθόρυβα να ενημερώσουμε τους γονείς μας. Το αστείο αρχίζει από την κλήση μας στην ΕΛ.ΑΣ.! Αφού πρώτα δώσαμε αναλυτικότατα τα στοιχεία μας (λες κι είχαμε το χρονικό περιθώριο για πολλές συζητήσεις!) μας είπαν να περιμένουμε να έρθουν. Έρχονται, μετά από είκοσι λεπτά… εμείς από μέσα να ακούμε τα «γρουτσου γρούτσου» στην προσπάθεια της παραβίασης και ύστερα από λίγο ένα διαρκές ροχαλητό! Περιττό να αναφέρω ότι το «νυχτοπούλι» είχε εξοπλιστεί με ένα ψαλίδι για να αντιμετωπίσει το ληστή… όταν έφτασε η αστυνομία βρέθηκε να ξυπνάει ένα νεαρό κοιμισμένο-μαστουρωμένο στην πόρτα μας.

4] Συζήτηση μεταξύ εμού κι αδερφής μου σχετικά με τη Νόνικα Γαληνέα… πιστεύουμε ότι δεν μας ακούει κανείς… και ξαφνικά ακούμε τη μάνα μας να μας ρωτάει όλο απορία «Τελικά είναι Μόνικα ή Νόνικα το όνομα της!». Αχ, βρε μάνα…

5] Τηλεφωνική συνομιλία μου με συγγενικό πρόσωπο προ ετών, όπου αποκάλεσα άλλο συγγενικό πρόσωπο με το «χαϊδευτικό» του κι όταν κατάλαβα την γκάφα μου με έπιασαν νευρικά γέλια…δεν μπορούσα να κρατήσω το ακουστικό. Δεν το έχω ξαναπάθει έκτοτε!

6] Ένα περιστατικό που έχω παρακολουθήσει ως θεατής! Πριν αρκετά χρόνια, δεκαπενταύγουστος, σε συγγενικό σπίτι έχουμε μαζευτεί να γιορτάσουμε τη μέρα. Η οικογενειακή παράδοση θέλει όλοι μας να πηγαίνουμε από κάτι φαγώσιμο. Παρούσες στο τραπέζι και δυο θείες μου. Η μία αρκετά χιουμορίστα κι άλλη πάντοτε με το «καλό-γλυκό» λόγο. Οφείλω να παραδεχτώ ότι κι οι δύο τους είναι επιδέξιες μαγείρισσες.

Λοιπόν, η δεύτερη έχει πάει μια πιατέλα με κεφτεδάκια για το τραπέζι κι ίσως και κάτι άλλο. ~δεν είναι της παρούσης!~

Δοκιμάζει η πρώτη ένα κεφτεδάκι και γυρίζει στην άλλη και λέει

«Άσε, Ε. μη φας κεφτεδάκια. Είναι αηδία…»

Κι απαντάει η «γλυκιά» μου :

«Το ξέρω Γ., εγώ τα έφτιαξα!»

Σας αφήνω να διαλέξετε την πιο αστεία από τις έξι ιστοριούλες!