"Το όνειρο"

Τελευταία ολοένα και περισσότερο αρχίζω να αναθεωρώ απόψεις, ιδέες κι ακούσματα! Οπωσδήποτε βιώνω μια μεταβατική περίοδο από όλες τις απόψεις. Θαρρώ πως είχα «αδικήσει» μια φωνή, την αξία της οποίας ανακαλύπτω σιγά σιγά. Ας πάρω, όμως, από την αρχή τα πράγματα.

Πριν μερικούς μήνες, αρχές Δεκέμβρη, πηγαίνοντας από το δισκοπωλείο που ψωνίζω, μεταξύ των όσων αγόρασα, ο δισκοπώλης γνωρίζοντας την αγάπη μου στο Χατζιδάκι μου χάρισε σαν δώρο Χριστουγέννων ένα δίσκο της Νάνας Μούσχουρη. Ο δίσκος ήταν επανέκδοση και περιείχε ερμηνείες της σε γνωστά και μη τραγούδια του Μάνου! Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήταν από τις τραγουδίστριες που θαυμάζω. Δεν μπορώ να πω ότι το ηχόχρωμα της φωνής της αντηχεί ευχάριστα στα αυτιά μου!

Χωρίς να πλατειάζω άλλο, είχα περάσει ένα σαββατοκύριακο τότε, ακούγοντας αυτό το δίσκο. Που σημαίνει ότι δεν ήταν καθόλου αδιάφορος. Δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι μου άρεσαν όλες οι ερμηνείες της, ωστόσο ξεχώρισα μια και νομίζω ότι είναι η καλύτερη που έχω ακούσει έως τώρα!!! Το τραγούδι ήταν «Το πέλαγο είναι βαθύ»...άψογη η Νάνα. ~Καμία σχέση με τη γερομπεμπέκα Νάνα που είχα στο μυαλό μου και η οποία στηρίζει Σάκη Ρουβά!~

Κάπως έτσι και με αρκετό διάβασμα κύλησε εκείνο το σαββατοκύριακο μέχρι που ξημέρωσε Δευτέρα με πολύ κρύο και βοριά. Και έφτασε η ώρα να σηκωθώ από το ζεστό κρεβατάκι μου και να φύγω βιαστικά για τη στάση που λεωφορείου που είχα ραντεβού με τους συμφοιτητές/τριες μου. Η αφετηρία από το σπίτι μου, περπατώντας κανονικά, είναι δέκα λεπτά δρόμος τον οποίο διανύω ακούγοντας ραδιόφωνο από το κινητό! Και εκείνη η μέρα δεν θα διέφερε σε τίποτα, αν δεν είχα ξεχάσει πάνω στην πρωινή βιασύνη μου τα ακουστικά! Έτσι βρέθηκα να περπατάω μονάχος για τη στάση χωρίς την καθιερωμένη συντροφιά του ραδιοφώνου μου. Δεν έπαθα και τίποτα...θα σκεφτείς! Και θα συμφωνήσω μαζί σου.

Συνέχισα, λοιπόν, να περπατάω βιαστικά και να ρίχνω κλεφτές ματιές στις εορταστικές βιτρίνες και να διασκεδάζω...από τη δημοτική εορταστική «μεγαφωνική» μουσική! Και μάντεψε ~φίλε αναγνώστη~ ποια τραγουδούσε τα παιδικά τραγούδια! Η Νάνα! Κρυφογέλαγα μέσα μου, αναλογιζόμενος την εικόνα που είχα γι’ αυτή...και σκεφτόμουν την «εμπορική» Νάνα, η οποία όλα τα τραγουδάει... (κατά το “όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω!” χαχα).

Έτσι κύλησε ο καιρός, χωρίς να έχω αλλάξει άρδην τις απόψεις μου για τη Μούσχουρη. Μέχρι πριν λίγες μέρες, όπου βρέθηκα σε ένα φιλικό σπίτι και μου έβαλαν να ακούσω την ερμηνεία της σε ένα κομμάτι του Μούτση. Το κομμάτι δεν ήταν άλλο από το αρκετά γνωστό «Το όνειρο». Έμεινα να την ακούω εκστασιασμένος!!! Δεν μπορούσα να πιστέψω στα αφτιά μου. Η Νάνα με μια μουσική αρτιότητα που δεν σε σου άφηνε περιθώρια για σκέψεις. Σε μαγνήτιζε και το μόνο που σου επέτρεπε να κάνεις ήταν να ανασύρεις εικόνες από το βυθό της μνήμης σου! Χάθηκα εκείνο το βράδυ…σα να σταμάτησε ο χρόνος…έμεινα με τη μελωδία στα αφτιά μου…

Πηγαίνοντας, από το δισκοπωλείο που αγοράζω δίσκους, την περασμένη Παρασκευή βρέθηκα να έχω αγοράσει δυο δίσκους της. Το δίσκο «Ταξιδιώτης» του Μούτση όπου περιέχει «Το όνειρο» που μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον κι έναν ακόμα με χατζιδακικές επιλογές. Το σκηνικό γνωστό! Επανάληψη των όσων είχα βιώσει πριν μερικούς μήνες! Διαρκές άκουσμα των δίσκων της Νάνας, διαρκής ανακάλυψη της φωνής της!

______________________________________________________________

**Καλό μήνα σε όλους σας! Πρώτο κείμενο γι’ αυτό το μήνα κι ούτε μπορώ να καταλάβω πότε πέρασαν δυο μήνες από τότε που αποφάσισα να ασχοληθώ με το blog. Πολλά φιλιά σε όλους. Σε λίγες μέρες έρχονται οι εντυπώσεις από το χορό που πήγα…και τα διάφορα που συνέβησαν…ένα θα σας πω!

______________________________________________________________