Πέντε σκέψεις πέρα από τη στυγνή καθημερινότητα…

* Ολημερίς σκέφτομαι το «καλαΜαράκι»! Έλειπε, πήγε στον τόπο καταγωγής της. Έχω να τη δω αρκετές μέρες, μου έχει λείψει. Έβαλα κι είδα τα βιντεάκια με όσα έχουμε κατά καιρούς πράξει…γέλασα με τα καμώματα μας! Έφυγα για δουλειά (είναι οι μόνες ώρες που δεν την είχα στο νου μου), γύρισα αποφασισμένος να την καλέσω στο τηλέφωνο. Δεν πρόλαβα! Είχε γυρίσει…μιλήσαμε στο MSN. Περιμένω το αύριο να συναντηθούμε και να μιλάμε ακατάπαυστα…

** Αύριο η «μεσοτοιχία» φεύγει ταξίδι! Κι αυτή θα μου λείψει! Καλό ταξίδι της εύχομαι και TROPICAL… ακόμα προσπαθώ να θυμηθώ τη “ζητούμενη φράση”…


*** Όλη την ώρα στριφογυρίζει στο μυαλό μου το Don't Know Any Better από τους Puressence. Έχω κολλήσει καιρό τώρα με αυτό το κομμάτι…

**** Χτες, ύστερα από καιρό πραγματοποίησα ένα σύντομο μοναχικό ταξίδι και μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα! Η θάλασσα, κατά μήκος της διαδρομής που διήνυσα, ήταν τόσο γαλήνια! Είχε ένα βαθύ γαλαζοπράσινο χρώμα κι ο ήλιος εκτυφλωτικά λαμπερός να συναγωνίζεται το κίτρινο των σιναπιών και το λευκό από τις άγριες μαργαριτούλες. Μύρισε άνοιξη…


***** “Πέρα από το νου, στον ιερό γκρεμό της καρδιάς, ακροποδίζω τρέμοντας. Το ένα μου πόδι αδράχνεται από το σίγουρο χώμα, το άλλο ψάχνει στα σκοτεινά απάνω από την άβυσσο. Ψυχανεμίζουμε πίσω από όλα τούτα τα φαινόμενα μια μαχόμενη ουσία. Θέλω να σμίξω μαζί της. Ψυχανεμίζουμε πως κι η μαχόμενη ουσία πολεμάει πίσω από τα φαινόμενα να σμίξει με την καρδιά μου. Μα το σώμα αντιστέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει”

Από την «Ασκητική» του Καζαντζάκη που διαβάζω αυτές τις μέρες! Αφιερωμένο σε εσένα Ν.Κ., χωρίς κανένα σχόλιο από μέρους μου, πέραν του ότι με εκφράζουν απόλυτα ετούτες οι σκέψεις Ν. Καζαντζάκη.