Πάτμος

Κοιμήθηκα όπως μόνον μπορεί να κοιμηθεί κανείς

πάνω σ’ ένα κρεβάτι που το ζέσταναν οι ράχες άλλων·

βάδιζα λέει σε παραλία ερημική

όπου η σελήνη αιμορραγούσε και δεν άκουγες παρά

του ανέμου τα πατήματα πάνω στα σάπια ξύλα.

Ως το γόνατο μες στα νερά πήρα να φέγγω

από μέσα μου μεράκι αλλόκοτο

άνοιξα τα πόδια

σιγά-σιγά τα σπλάχνα μου άρχισαν

μωβ κυανά πορτοκαλιά να πέφτουν·

με στοργή σκύβοντας τα ’πλενα ένα –ένα

προσεχτικά προ πάντων στα σημεία που έβλεπα

να ’χουν αφήσει ουλές οι δαγκωνιές του Αόρατου.

*

Ώσπου τα μάζεψα όλα στην ποδιά μου

δίχως να βηματίσω προχωρούσα

φυσούσε η μουσική και μ’ έσπρωχνε

κομμάτια θάλασσες εδώ - κομμάτια θάλασσες πιο πέρα.

Θεε μου πού πάει κανείς όταν δεν έχει μοίρα

που πάει κανείς όταν δεν έχει αστέρι

άδειος ο ουρανός άδειο το σώμα

και μόνο η πίκρα στρογγυλή γεμάτη

μες στη σελήνη τη μισή σαλεύοντας τ’ αγκάθια της

ένας ακόμη που δε γίνεται ποτέ να πιάσεις

θηλυκός αχινός.
[…]

Οδυσσέας Ελύτης

Από τη Μαρία - Νεφέλη,

απόσπασμα από το ποιήμα Πάτμος

*Σχόλιο Φωτογραφίας: Ο μεγάλος ποιητής μας ασχολήθηκε και με την κατασκευή κολάζ. Ένα από αυτάι αποφάσισα να σας το δείξω! Είναι αυτό που εγώ αγαπώ περισσότερο…