Υπάρχουν στιγμές που κάνουμε όνειρα κι άλλες που τα όνειρα επαληθεύονται ή παύουν να υφίστανται… Γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι κάποια από αυτά είναι μέσα στο μέτρο του δυνατού πραγματοποιήσιμα ενώ κάποια άλλα φαντάζουν σχεδόν ανέφικτα.
Τα πρώτα είναι απαραίτητα κι αποτελούν το βασικό κίνητρο για την δύναμη της θελήσεως του ανθρώπου και για την καθαρά υλική επιβίωση του. Είναι αυτά τα όνειρα, που μας μαθαίνουν να τα λέμε «Στόχους», «Καριέρα», «Κοινωνική Καταξίωση».
Ωστόσο, εμένα, με ενδιαφέρει να μιλήσω για τη δεύτερη κατηγορία ονείρων. Εκείνα, τα άλλα όνειρα που κάνουμε. Εκείνα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με το ονειροπόλημα. Ίσως είναι πιο σημαντικά, γιατί έχουν να κάνουν καθαρά με την συναισθηματική και εσωτερική αναζήτηση του ΕΓΩ μας...
Είναι τα όνειρα που γίνονται ξέροντας ότι η πραγματοποίηση τους μοιάζει αδύνατη! Είναι αυτά που μοιάζουν ουτοπικά, αλλά μας συντηρούν και δεν αφήνουν την παραμικρή ελπίδα να χαθεί. Είναι εκείνα που συντηρούν με έναν παράξενο και ανεξήγητο τρόπο την θέληση και την ελπίδα του ανθρώπου στο πέρασμα του χρόνου... Είναι αυτά που μας φτάνουν, μας ακουμπάνε μα ποτέ δεν πραγματοποιούνται… Είναι η ελπίδα για το ανέφικτο που μας τροφοδοτεί με μία απερίγραπτη εσωτερική δύναμη...
Μία δύναμη που κατά πολλούς μπορεί να αλλάξει την ροή των καταστάσεων...
Είναι τα όνειρα που πάντα χάνονται ... μα πάντα υπάρχουν....
Είναι τα όνειρα που όταν τα ακουμπάς χάνονται... όμως έχεις τη θεϊκή δύναμη να τα ακουμπήσεις και να σου αποκαλυφθούν μπροστά σου!
Τα πρώτα είναι απαραίτητα κι αποτελούν το βασικό κίνητρο για την δύναμη της θελήσεως του ανθρώπου και για την καθαρά υλική επιβίωση του. Είναι αυτά τα όνειρα, που μας μαθαίνουν να τα λέμε «Στόχους», «Καριέρα», «Κοινωνική Καταξίωση».
Ωστόσο, εμένα, με ενδιαφέρει να μιλήσω για τη δεύτερη κατηγορία ονείρων. Εκείνα, τα άλλα όνειρα που κάνουμε. Εκείνα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με το ονειροπόλημα. Ίσως είναι πιο σημαντικά, γιατί έχουν να κάνουν καθαρά με την συναισθηματική και εσωτερική αναζήτηση του ΕΓΩ μας...
Είναι τα όνειρα που γίνονται ξέροντας ότι η πραγματοποίηση τους μοιάζει αδύνατη! Είναι αυτά που μοιάζουν ουτοπικά, αλλά μας συντηρούν και δεν αφήνουν την παραμικρή ελπίδα να χαθεί. Είναι εκείνα που συντηρούν με έναν παράξενο και ανεξήγητο τρόπο την θέληση και την ελπίδα του ανθρώπου στο πέρασμα του χρόνου... Είναι αυτά που μας φτάνουν, μας ακουμπάνε μα ποτέ δεν πραγματοποιούνται… Είναι η ελπίδα για το ανέφικτο που μας τροφοδοτεί με μία απερίγραπτη εσωτερική δύναμη...
Μία δύναμη που κατά πολλούς μπορεί να αλλάξει την ροή των καταστάσεων...
Είναι τα όνειρα που πάντα χάνονται ... μα πάντα υπάρχουν....
Είναι τα όνειρα που όταν τα ακουμπάς χάνονται... όμως έχεις τη θεϊκή δύναμη να τα ακουμπήσεις και να σου αποκαλυφθούν μπροστά σου!
______________________________________
Update: Το παραπάνω κείμενο θα μπορούσε να τιτλοφορείται με αυτό που υπάρχει μόνιμα γραμμένο στο πάνω μέρος του blog "είναι ωραίο να κάνεις όνειρα κι ας μη βγουν ποτέ αληθινά...". Ωστόσο, προτίμησα τον τωρινό τίτλο για δύο λόγος. Ο ένας εύκολα συμπεραίνεται από τα γραφόμενα. Όσο για τον άλλον, τον κρατάω για μένα. Για την ώρα τουλάχιστον…ίσως κάποτε σας μιλήσω και για αυτόν!
_________________________________________
Μικρέ μου Σείριε, τα όνειρα είναι το μέσο μεταφοράς της ψυχής μας. Μου άρεσε ο διαχωρισμός των ονείρων – στόχων από τα «άλλα» όνειρα όπως τα λες… υπάρχει ένα κομμάτι του Χατζιδάκι που λέγεται «το βαλς των χαμένων ονείρων»… κάτι θα ήξερε ο Μάνος για να γράψει ένα τραγούδι με αυτό τον τίτλο ! (οκ, ξέρω ότι ήταν τίτλος ταινίας αλλά θα μπορούσε να το ονοματίσει αλλιώς! Δεν το έκανε…θα είχε τους λόγους του!)
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα σχετικά με τον τίτλο που έβαλες το μόνο που έχω να σου πω είναι πως μετά τη βροχή που φέρνουν τα σύννεφα ακολουθεί δυνατή λιακάδα!