Τρίγωνα... Τετράγωνα!

Πριν λίγο καιρό κουβεντιάζοντας με τον «Δρακατόρ» ανακαλύψαμε έναν κοινό γνωστό. Με τον «Μπέμπαντα» (τούδε και στο εξής ο κοινός γνωστός) μας συνέδεε φιλία και τίποτα περισσότερο. Υπήρχε μάλιστα μια εποχή που κάναμε αρκετή παρέα, μέχρι τη στιγμή που έκανε σχέση και χάθηκε από τις ζωές μας. Ξέκοψε με τον τρόπο του, ωστόσο φρόντιζε να κρατά επαφή με κάποια e-mals. Μάλιστα τέτοιο καιρό πέρσι βρεθήκαμε να πηγαίνουμε παρέα σ’ ένα πάρτυ. Ύστερα χάθηκε πάλι… γύρισε στην πατρίδα του χωρίς να αποχαιρετήσει και μέσα από τη συζήτηση με το Δρακατόρ έμαθα ότι είχε επιστρέψει.

Τότε γεμάτος έκπληξη είχα πει στο Δρακατόρ ότι εφόσον έχει τόσο καιρό ο Μπέμπαντας στην Πάτρα και δε έχει δώσει το παρόν, δεν πρόκειται να με θυμηθεί! Για να λάβω την προφητική κουβέντα του Δρακατόρ «θα σε θυμηθεί…». Κι αλήθεια με θυμήθηκε, μόνο που εγώ δεν είχα καμιά διάθεση να δω τα μούτρα του Μπέμπαντα, όσο κι αν αυτός επέμενε. Κι ούτε τον συνάντησα τελικά! Ωστόσο, μια μέρα με πέτυχε στο ΜΣΝ και μη μπορώντας να τον αποφύγω πιάσαμε την κουβέντα. Μου ιστόρισε τα νέα του κι όλο χαρά μου ανακοίνωσε ότι είναι ξανά μαζί με τον «Πρίγκιπα της Χιονάτης», μια παλιά του σχέση. Εγώ, από τη μεριά μου, εγκρατής και φειδωλός στα λόγια μου. Του’ πα όσα νέα μου ήθελα να μάθει και φυσικά δεν έκανα λόγο στο Μπέμπαντα για τον Δρακατόρ. Όλα τούτα συνέβησαν πριν μια βδομάδα.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Έχει μεσημεριάσει για τα καλά κι επιστρέφω σπίτι μου ύστερα από μια μέρα γεμάτη με τρεξίματα στο κέντρο της πόλης. Συλλογίζομαι διάφορα καθώς βαδίζω το δρόμο της επιστροφής, βαριεστημένα κι ελαφρώς πεινασμένος. Έχω φτάσει έξω από το κοντινό στο σπίτι μας σούπερ μάρκετ κι ασυναίσθητα μπαίνω για τις βασικές προμήθειες. Γάλα και φρούτα! Παίρνω το καλάθι μου, κόβω τις βόλτες μου και το γεμίζω με τα πράγματα (για γάλα και φρούτα μπήκα… μόνο αποχυμωτή δεν αγόρασα!) και κατευθύνομαι στο ταμείο. Κι εκεί που βαδίζω αμέριμνος, τσουπ βλέπω γνωστή φάτσα από τα παλιά! Μα ναι (!!!) είναι ο «Μπιξ Μπιξ»! Αποκλείεται να κάνω λάθος. Λες να μη με έχει δει; Πότε να’ ρθε και που να μένει; (αυτά σκεφτόμουν στιγμιαία αντικρίζοντας τον) Στέκομαι ακριβώς πίσω του στην ουρά του ταμείου και μόνο αποφασίζω να του μιλήσω.

- Μπιξ – Μπιξ! Εσύ εδώ, πως κι από τα μέρη μας;

- Διακοπές γαρ, μικρέ Σείριε.

- Α, πολύ ωραία! Θα μείνεις καιρό, πολλές προμήθειες βλέπω!

Μας διακόπτει η ταμίας. Ήρθε η σειρά μας. Πληρώνουμε και βγαίνουμε βαδίζοντας μαζί.

- θα μείνω καμιά βδομάδα.

- Ωραία! Και που μένεις αν επιτρέπεται Μπιξ Μπιξ;

- Στον «Πρίγκιπα της Χιονάτης», να σε αυτή την πολυκατοικία.

- Μάλιστα… (και πριν προλάβω να τελειώσω την κουβέντα μου, κλείνει πονηρά το μάτι)

Δεν είπα απολύτως τίποτα! Έστριψα το κεφάλι μου κι ήταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή που ένιωσα να σιχαίνομαι τον εαυτό μου! Θυμήθηκα αστραπιαία τα λόγια τόσο της Sunnefoulas περί ανακύκλωσης ερωτικών συντρόφων όσο και τα εξίσου προφητικά λόγια του Δρακατόρ. Όσα μου είχαν πει κάποτε οι δυο τους σε ανύποπτο χρόνο τα ζούσα. Ο ξεδιάντροπος Μπέμπαντας είχε χωθεί ανάμεσα σε ένα ζευγάρι κατά την πάγια τακτική αναζήτησης αποκλειστικά εφήμερων ερωτικών συντρόφων, ο Μπιξ Μπιξ δε γνώριζε τίποτα ενώ ο Πρίγκιπα της Χιονάτης ο οποίος κατά το παρελθόν είχε φάει το κέρατο της ζωής του από τον Μπέμπαντα ζούσε μια νέα περιπέτεια. Και για να μη φανώ ο κακός της παρέας, ο κουτσομπόλης ή δεν ξέρω τι (ποσώς με ενδιαφέρει βέβαια! Γιατί τίποτα από αυτά δεν είμαι!) το όλο περιστατικό το αναφέρω γιατί νιώθω προσβεβλημένος σαν άνθρωπος. Δε θα ήθελα να είμαι ούτε εγώ ούτε κάποιος άλλος στη θέση του Μπιξ Μπιξ ο οποιος κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Όσο για τον Μπέμπαντα ήξερα ότι είναι του εφήμερου αλλά πίστευα ότι έχει ένα ήθος… αυτό ίσως να με λύπησε περισσότερο. Κι όσοι διαβάσετε τούτο το κείμενο, μη σπεύσετε να σκεφτείτε, «τι ήθος είναι αυτό που έχουν οι gay!». Το όλο συμβάν σίγουρα θα το ακούσετε και σε στρειτ ζευγάρια…

ΣΧΟΛΙΑ

1. ευχαριστώ τους ήρωες της Λιλιπούπολης που μου χάρισαν τα ονόματα τους.
2. διαβάζοντας τα όσα έγραψα δε μου έφυγε ο θυμός, ούτε είπα όσα σκεφτόμουν αλλά δε θα επέμβω στο κείμενο. Αφήνω το πρωτότυπο όπως αυτό γράφτηκε αυθόρμητα.
3. Άσχετο! Πρέπει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που πήρα χαμπάρι το θάνατο του Τζάκσον με καθυστέρηση δυο ημερών. Μόλις χτες το πήρα είδηση… βοά ο κόσμος εν τω μεταξύ…
4. το blog κι ο συντάκτης του κάτι έχει πάθει! Θα επανέλθω στην παλιά μου γραφή, γιατί οι απανωτές αποκαλύψεις θα επιφέρουν εγκεφαλικά στους αναγνώστες…
5. «Δρακατόρ» δε ξέρω αν σου άρεσε το όνομα που σου έδωσα...

"Επεξηγηματικές κουβέντες… "

- Τι είναι αυτό που ακούμε;

- Ένα νέο συγκρότημα που ανακάλυψα. Beirut λέγεται!

- Ωραία μουσική παίζουν…

- Ναι όντως!

…

…

…

- Ρε χαμήλωσε το! Είναι νύχτα! Δέκα φορές το ακούσαμε αυτό το κομμάτι.

- Είναι το Nantes, μου αρέσει πολύ και θέλω να το φυλάξω πάντοτε για μένα!

…

…

…

- Που να στα λέω! Γίνανε μεγάλες ιστορίες όσο έλειπες. Θυμάσαι εκείνο το τελευταίο βράδυ, την παραμονή που θα έφευγες; Που τα κάναμε θάλασσα…

- Ναι θυμάμαι… εγώ φταίω, μου πες να σε καλύψω και σε έκαψα!

- Σα να μην έφτανε αυτό, ήρθε κι ένα τηλεφώνημα και μου τα’ κανε ακόμα χειρότερα. Μας πήρε το μάτι του *** μες στο αυτοκίνητο…

- Καλά δεν ντράπηκε κοτζάμ άνδρας να σε δώσει ραπόρτο στο σπίτι σου;

- Όχι καλέ ο άνθρωπος! Όχι! Αυτός το είπε ανυποψίαστος… μας είδε στο δρόμο με τον @@@, σκέφτηκε για διασκέδαση πάνε τα παιδιά! Ήταν και Κυριακή βράδυ…

- Για λέγε, λοιπόν!

- Κι όταν φύγατε εσείς, έγινε εδώ μέσα μεγάλο κακό… Φυσικά τα αρνήθηκα όλα, αλλά τι ν’ αρνηθείς… Το τι άκουσα το τι μου σούρανε (για μια ακόμη φορά!). Τι να σου λέω βρε αδερφάκι μου… «είσαι ο Seirios Seiriopolis, είσαι απ’ το σπίτι αυτό που είσαι, έχεις συγγενείς αυτούς που έχεις, ζεις στον κύκλο αυτό που ζεις». Αλλά κι εγώ που να συγκρατηθώ πια! Αι στο διάλο λέω μέσα μου (!) κι ό,τι γίνει ας γίνει… Δεν κάνεις τίποτα και σε πρήζουν, πας να κάνεις κάτι πάλι τα ίδια! Αμάν πια!!!

- Εγώ στα’ χω ξαναπεί! Κοίτα να περνάς εσύ καλά. Δεν κάνεις κανένα έγκλημα… κάποια στιγμή θα καταλάβουν.

- Κάπως έτσι άρχισα να σκέφτομαι, παραμέρισα όσο μπορούσα τι μαύρες σκέψεις κι άρχισα να πυκνώνω τις συναντήσεις.

- Πολύ καλά έκανες! Άντε να σε δω όπως παλιά χαρούμενο.

- Στάσου-στάσου, μη βιάζεσαι!

- Γιατί;

- Φτάνουμε, λοιπόν, στη βδομαδα των Ευρωεκλογών. Τα πράγματα έμοιαζαν να’ χουν ηρεμήσεις σπίτι. Παρασκευή βράδυ, λοιπόν, το περνάω με τον «έρωτα». Και στα αλήθεια, ήταν οι πιο όμορφες στιγμές που’ χα ζήσει μέχρι εκείνη την ώρα. Ήλπιζα να ειδωθούμε και το Σάββατο μα δε τα καταφέραμε. Δε με πείραξε! Σκέφτηκα δυο – τρεις μήνες θα’ ναι δικοί μας…

- Την Κυριακή των Ευρωεκλογών δεν ήταν που μου έστειλες το μήνυμα κι έπειτα όλο ενθουσιασμό μου μιλούσες για εκείνον;

- Σωστά!!! Μεσολαβεί η βδομάδα με την αμυγδαλίτιδα, όπου είχα την αρρώστια μου κι είχα και τον εξάψαλμο!

- Ωχ! Άρχισαν πάλι, δοθείσας ευκαιρίας;

- Ενορχηστρωμένο κήρυγμα απ’ την “Ντάμα Κούπα” και την “Ντάμα Καρό”. Άρχισαν, λοιπόν, να μου αραδιάζουν λεπτομέρειες του πρόσφατου βίου μου. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Το τι άκουσα, καταλαβαίνεις τώρα… σκουπίδι με κάνανε! Μεριά ο πυρετός που με είχε τσακίσει, μεριά εκείνο το «μην ξεχνάς ποιος είσαι εσύ…» μου την έδινε ακόμα περισσότερο. Λες κι είμαι κανένας πρίγκιπας!

- …

- Ήταν τόση η ντροπή μου και το ξάφνιασμα μου (για το πώς είχαν μάθει τόσες λεπτομέρειες) που μέσα στις ανοησίες που τους έλεγα για να τα μπαλώσω κάπως και να με αφήσουν ήσυχο, αναγκάστηκα να τους πω πως θα ξεκόψω!

- Κι ο «έρωτας»; Δε του είπες τίποτα;

- Πάει ο «έρωτας»… τι να του πω για τα ξεφτιλίκια μου; Μέσα σ’ άκρες του είχα εκθέσει την κατάσταση, αλλά δεν ξέρω πόσο κατανοητός είχα γίνει!

- Πώς πάει δηλαδή…;

- Αχ, βρε αδερφούλη μου…

- Στάσου βρε παιδάκι μου, δεν τον ξανάδες;

- Εκείνη τη βδομάδα όχι! Μόνο με μηνύματα επικοινωνούσαμε. Τις λιγοστές ώρες που δεν ψηνόμουν στον πυρετό με έψελναν, ενώ τις υπόλοιπες κοιμόμουν.

- Κι ούτε ένα τηλέφωνο δε σε πήρε;

- Μόνο ένα; Έσπασε τα τηλέφωνα…

- Αυτό σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για σένα!

- Ποιος λέει το αντίθετο; Με τα πολλά μιλήσαμε κάποιες στιγμές. Δε του είπα τίποτα από όσα συνέβαιναν. Προτίμησα να φορέσω το προσωπείο του αφελους, του κακομαθημένου πιτσιρίκου που και καλά αδιαφορούσε…

- Αμάν κι εσύ!!! Πόσο εγωιστής γίνεσαι ώρες – ώρες!

- Δεν είναι εγωισμός, αξιοπρέπεια το λέω εγώ! Δε χρωστά τίποτα ένας τρίτος. Ήδη ένιωθα τύψεις για το ότι ενέπλεξα ένα ακόμα πρόσωπο στα δικά μου προβλήματα. Το τελευταίο που ήθελα να νιώσω ήταν να μείνει κοντά μου κάποιος από οίκτο.

- Δε το πιστεύω αυτό! Έστω και λίγο να σ’ έχει αισθανθεί σαν άνθρωπο, αποκλείω την περίπτωση παραμονής λόγο οίκτου!

…

…

- Και δε σε ξαναπήρε τηλέφωνο;

- Είσαι καλά; Και δέκα φορές τη μέρα θα με καλούσε! Που βρήκα τη δύναμη και δε το σήκωνα ενώ ήθελα να ακούσω τη φωνή που τόσο μου έλλειπε; Κάποια στιγμή, έχουμε φτάσει στο Σάββατο, έχω σχεδόν αναρρώσει κι οι αντιστάσεις μου έχουν μειωθεί. Κανονίζουμε να βρεθούμε. Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο μου’ χε λείψει! Περάσαμε λίγες ώρες μαζί! Λεπτό προς λεπτό τις θυμάμαι εκείνες τις ώρες!

- Κι ύστερα;

- Δεν έχει ύστερα! Δεν ξανασυναντηθήκαμε, δεν έδωσα εξηγήσεις… εξακολούθησε να τηλεφωνεί, όμως εγώ απέφευγα το ακουστικό με κάθε τρόπο. Κι αυτό με σκότωνε! Άλλα να θέλει η καρδιά κι άλλα τα πρέπει… Ύστερα από ένα σημείο υποψιάζομαι ότι θύμωσε κι έπαψε να τηλεφωνεί ή να στέλνει μηνύματα.

…

- Και τώρα να σου πω κάτι ακόμα; Ξέρω θα γελάσεις! Ενώ όλα αυτά τα έκανα για να σταματήσει, όταν σταμάτησε…

- Σε πείραξε;

- Με πείραξε λέει (!?). Κι αυτός ακόμη ο επίμονος ήχος του κινητού που ήταν η παρουσία του μου έδινε κουράγιο. Καταλαβαίνεις; Κι από τότε κοιτάω σα χαζός το κινητό κάθε τρεις και λίγο, μήπως δε το άκουσα που ήχησε! Τόσο ανάγκη είχα να χαθώ μέσα στην πελώρια εκείνη αγκαλιά του που ξεκίνησα να πάω σπίτι του.

- Κι ειδωθήκατε;

- Όχι! Δεν το βρήκα! Δεν ήταν σπίτι, δούλευε…

- Πώς το ξέρεις; Μου έστειλε ένα μήνυμα κι έπειτα μιλήσαμε κιόλας.

- Ορίστε, βρε κουτέ, ο άνθρωπος δείχνει τις καλύτερες των προθέσεων του.

- Έχω την αίσθηση ότι δε θα ξανατηλεφωνήσει! Και με το δίκιο του βέβαια. Ποιος ξέρει τι να σκέφτεται για μένα. Ένα κακομαθημένο που έκανε το καπρίτσιο του… που τον έσυρε σε μια περιπέτεια…

…

…

…

Νοσταλγία....

Με αφορμή την τελευταία ανάρτηση της Lorel, με έπιασε μια νοσταλγία. Θυμήθηκα κι εγώ τα δικά μου σχολικά χρόνια. Υποψιάζομαι ότι η μικρή Lorel πηγαίνει θερινά μαθήματα για την τελευταία τάξη του λυκείου. Διαβάζοντας, λοιπόν, την ανάρτησής κι εγώ δε ξέρω τι με έπιασε κ βάλθηκα να βρω το ημερολόγιο του 2002, τότε που κι εγώ είχα την ηλικία της. (Ναι! Έχω φυλάξει τα ημερολόγια από τότε, μιας και μέσα τους έχω αποτυπώσει τις σκέψεις μου για εκείνη την περίοδο της ζωής μου!).

Έπιασα να ξεφυλλίζω τα σχόλια που έχω κάνει επί των θεμάτων των πανελληνίων στα διάφορα μαθήματα κι ομολογώ ότι εξεπλάγην με τον αυθορμητισμό των γραφόμενων μου. Σήμερα, θα ήμουν πιο εγκρατής… κι ασφαλώς πιο επιεικής με τους καθηγητές μου. Αλλά έτσι είναι… όταν είσαι μέσα τα βλέπεις αλλιώς κι όταν είσαι σε θέση ασφαλείας τα θωρείς διαφορετικά.

Αντιγράφω τα σχόλια μου για την Τρίτη 25-6-2002, όπως τα βρήκα.

Δυστυχώς, από σήμερα και για ένα μήνα (τελευταία φορά αυτό το σκηνικό) άρχισα τα καλοκαιρινά μαθήματα. Δεν πρόλαβα καλά καλά να τελειώσω και ξαναρχίζω.




πρώτο καλοκαιρινό μάθημα «Ανάπτυξη εφαρμογών…» -το υπόλοιπο δε το θυμάμαι, πρώτο μάθημα είναι! Ουφ!- σε καινούριο φροντιστήριο. Καλό περιβάλλον, καλός και δυναμικός ο καθηγητής. Η πορεία θα δείξει!




κατ’ άλλα το μενού διαθέτει μια από τα ίδια. Μαθηματικά Γενικής και Κατεύθυνσης στον «&&&», Φυσική Γενικής και Κατεύθυνσης στο «Πρότυπο», Έκθεση στον «@@@».




πρώτη μέρα στο φροντιστήριο και το αφτί μου έπιασε μια είδηση. Ο «@@@» από Σεπτέμβρη ανοίγει δικό του φροντιστήριο. Τι να είναι άραγε; Δυο μήνες με χωρίζουν απ’ το Σεπτέμβρη. Ο χρόνος όμως περνάει γρήγορα. Συνεπώς, γρήγορα θα διαπιστώσουμε την εγκυρότητα της είδησης. (απ’ τη μια δε θέλω να περάσει γρήγορα ο χρόνος γιατί θα φύγει το καλοκαίρι κι απ’ την άλλη θέλω να δω τι θα κάνει ο «@@@»).




φημολογείται ότι αύριο θα αναρτηθούν οι βαθμοί των πανελληνίων. Από τη μια θέλω να δω πως τα πήγα κι από την άλλη φοβάμαι τη δημόσια έκθεση του ονόματος μου και των βαθμών μου.




όχι! Δε φοβάμαι τόσο τι θα πουν οι γνωστοί (οι οποίοι ενώ σου λένε ότι δεν ξέρουν τίποτα σχετικά με την επίδοσή σου, την ίδια στιγμή έχουν καταγράψει τους βαθμούς σου για προσεκτική μελέτη στο σπίτι…), όσο τον ίδιο μου τον εαυτό.

Και πιο κάτω την Παρασκευή 9-8-2002 γράφω κάτι το οποίο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. (μα πως τα έγραφα τότε και τώρα δεν μπορώ να τα εφαρμόσω??? Χαστούκι δυνατό, η γραφή εκείνης της εποχής!)

«Τελικά είναι σωστό αυτό που λένε: “Τα ωραία κρατάνε λίγο”. Γι’ αυτό πρέπει να ζούμε το τώρα κι όχι το αύριο. Το αύριο έτσι κι αλλιώς θα έρθει ενώ το σήμερα όταν φύγει πάει δεν ξανάρχεται»

_________________________________

Σε έχω χάσει... μου λείπεις
_________________________________

Τάδε έφη... Turi

Υποκρινόμαστε απέναντι σε αυτούς που έχουμε γύρω μας, υποκινούμενοι από την ιδιοτέλεια και τον εγωισμό για να πετύχουμε το στόχο μας, χωρίς να σκεφτούμε τα αρνητικά και συχνά ολέθρια αποτελέσματα αυτής μας της πράξης. Το περίεργο ωστόσο είναι ότι υπάρχουν φορές που τα ελατήρια της υποκρισίας μας είναι τα ακριβώς αντίθετα από τα παραπάνω και τα αποτελέσματα κάθε άλλο παρά ολέθρια μπορούν να χαρακτηριστούν.

turi

"Να αντέξουμε στο χρόνο..."

Δεν άντεξα, ήθελα να σε δω σήμερα! Ξεκίνησα από το σπίτι μου, περπάτησα το δρόμο το γνωστό για να’ ρθω να σε δω. Έφτασα, έσπρωξα την εξώπορτα της πολυκατοικίας, άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά αργά. Σχεδόν υπνωτισμένος έφτασα χωρίς να το καταλάβω έξω από την πόρτα σου. Στάθηκα, πήρα βαθιά ανάσα κι εκείνη τη στιγμή (όσο παράλογο κι αν ακούγεται) μύρισα την αύρα σου. Τέντωσα το χέρι μου να χτυπήσω το κουδούνι κι ύστερα θυμήθηκα ότι δεν έχεις κουδούνι… χτύπησα διακριτικά με το χέρι…

Ίσως να μην άκουσες, ίσως να κοιμόσουν, ίσως να έλειπες…

Αν είχα στυλό και χαρτί θα σου έγραφα μια «καλημέρα» κι ένα «σε σκέπτομαι». Δεν τόλμησα να σε καλέσω στο κινητό…

(εκ των υστέρων σκέφτηκα πως ίσως να ήταν καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα... παράτολμο κι ως ένα βαθμό "επικίνδυνο" να σε φέρω σε δύσκολη θέση...)

Παραπαίω ...

UPDATE προσθήκη μουσικής

Τις τελευταίες μέρες δεν είμαι καλά! Δεν έχω διάθεση σχεδόν για τίποτα. Μηχανικά ζω, μηχανικά κινούμαι, μηχανικά υπάρχω. Έχω να βγω από το σπίτι τρεις ολόκληρες μέρες. Βαριέμαι! Βαριέμαι, κυριολεκτικά, που ζω. Βυθισμένος σε δύνη σκέψεων προσπαθώ να βγω στον αφρό…

Σέρνομαι από απ’ την καρέκλα στο κρεβάτι κι από εκεί στο ψυγείο. Τρώω φρούτα με το κιλό κι ελάχιστο φαγητό. Το δωμάτιο μου είναι ακατάστατο. Σε μια καρέκλα ρούχα σιδερωμένα περιμένουν καρτερικά να τακτοποιηθούν και να μπουν στη ντουλάπα. Διάσπαρτα μέσα στο δωμάτιο ρούχα μισοφορεμένα ή άπλυτα περιμένουν να τα συμμαζέψω. Δίσκοι, βιβλία μπερδεμένα πάνω στο κομοδίνο. Τα αντικρίζω, ξέρω ότι πρέπει να τα μαζέψω αλλά βαριέμαι…Έχω παραμελήσει ακόμα και τον εαυτό μου. Έχω χάσει και το παραμικρό ίχνος φιλαρέσκειας προς τον εαυτό μου. Κάθε σκέψη για την παραμικρή κίνηση μου προκαλεί αποστροφή.

Μόνη επικοινωνία μέσω MSN με τη λατρεμένη Sunnefoula η οποία με κάθε τρόπο προσπαθεί να με συνεφέρει και να με λογικέψει. Πύρινη γλώσσα και μάλωμα όταν πρέπει ιδίως επί των συναισθηματικών. Αληθινή φίλη κι ο λόγος της ακριβοδίκαιος, γι’ αυτό την αγαπώ. Από την άλλη το «Νερόφιδο» χώρισε ύστερα από δυόμιση χρόνια σχέσης. Λυπάμαι για τον αδερφικό μου φίλο, είναι και μακρυά μας…Μιλήσαμε από το τηλέφωνο. Δε του είπα για τα δικά μου χάλια! Έχει κι εκείνος τα δικά του ζόρια…

Περίμενέ με λίγο ακόμα ... μ' ακούς;

(έχεις κάνει υπομονή, το ξέρω...)

:-: :-: :-:

-Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να δείξεις σε κάποιον ότι τον αγαπάς;

-Nα τον αφήσεις να φύγει, μακρυά από εσένα και τις ανασφάλειες σου.

-Και ο χειρότερος;

-Να τρέξεις πίσω του βλέποντάς τον σα σανίδα σωτηρίας.

Ξανθίππη Καραθανάση "ακριβή όσο τα διαμάντια"

Είναι γεγονός ότι κάθε φωνή από τα παλιά ή απ’ τα νεότερα ακούσματα για να αποτυπωθεί στη μνήμη μου, οφείλει να έχει κάτι το ιδιαίτερο. Πολλές φορές έρχεται σε δεύτερη μοίρα η φωνητική αρτιότητα και πρωτεύουσα σημασία αποκτά η ερμηνευτική προσέγγιση. Τώρα, όταν συνδυάζονται και τα δυο έχουμε ένα μικρό διαμάντι ανακαλύψει, το οποίο με σεβασμό πρέπει να ξεσκονίσουμε.

Πριν μερικούς μήνες, σε μιαν εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, άκουσα για πρώτη φορά το όνομα της Ξανθίππης Καραθανάση. Και δεν είναι ότι με ξένισε το περίεργο όνομά της, δεν άκουγα το όνομα Ξανθίππη πρώτη φορά, αλλά πραγματική εντύπωση μου έκαναν τα εγκωμιαστικά σχόλια που άκουγα για την ίδια κι η σεμνότητα με την οποία τα αποδεχόταν. Φωνή γνήσια ελληνική, παιδευμένη στο παραδοσιακό τραγούδι αλλά δεν έχει μείνει εκεί. Έχει προσεγγίσει με τον δικό της μοναδικό ερμηνευτικό τρόπο τα τραγούδια του Χατζιδάκι, του Σαββόπουλου και του Πλέσσα.

Η Ξανθίππη Καραθανάση μεγάλωσε σ' ένα περιβάλλον γεμάτο από ήχους, η μικρότερη και η πιο ζωηρή ανάμεσα στα τέσσερα καλλίφωνα παιδιά του Αποστόλη και της Ελένης Καραθανάση, ενός ζευγαριού που είναι μάλλον οι καλύτεροι τραγουδιστές και γλεντιστές του χωριού τους για πολλά χρόνια. Σε ένα περίγυρο όπου ζυμώνονται η τοπική μακεδoνίτικη - χαλκιδικιώτικη παράδοση της οικογένειας, με την φρεσκάδα και τον πρόσχαρο χαρακτήρα των μικρασιατών προσφύγων, την διάλεκτο και τον τρόπο που τραγουδούσαν. Και τα σημάδια αυτής της επίδρασης έγιναν εμφανή από πολύ νωρίς για την Ξανθίππη. Πρέπει να ήταν φθινόπωρο του 1961, όταν ακούστηκε για πρώτη φορά στον ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης, οπότε τα κολακευτικά σχόλια για τη φωνή της την κάνουν ευρύτερα γνωστή. Σε αυτό το κλίμα η Ξανθίππη, η μικρότερη από την ομάδα του παραδοσιακού τραγουδιού στο σταθμό της Θεσσαλονίκης, έχει μια συχνή ραδιοφωνική παρουσία την περίοδο 1961-1964, όπου διακρίνεται ιδιαίτερα για την ερμηνεία της στα αργά, καθιστικά τραγούδια της Μακεδονίας και κυρίως της Χαλκιδικής, παρ' όλο το νεαρό της ηλικίας της. Τότε κάνει και την πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση, με τέσσερα μικρά δισκάκια 45 στροφών. Εν συνεχεία συνεργάζεται για λίγο με το Λύκειο των Ελληνίδων. Το 1970 αποσπά το Α' βραβείο σε φεστιβάλ Δημοτικού τραγουδιού στην Ντιζόν της Γαλλίας, ενώ κατεβαίνει να μείνει μόνιμα στην Αθήνα. Το 1971 παίρνει μέρος μαζί με τον Χρόνη Αηδονίδη σε μία σειρά συναυλιών του ΕΟΤ με δημοτικά τραγούδια στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. (από το συνοδευτικό βιβλίο του -εξαιρετικού- CD ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ)

Ακούγοντας τη δεν μπορώ να ξεχωρίσω σε πιο είδος μου αρέσει περισσότερο. Μου αρέσει η γνησιότητα της όταν τραγουδά τα παραδοσιακά της Μακεδονίας μα δεν μπορώ να αντισταθώ στον ιδιαίτερο τρόπο ερμηνείας της στα χατζιδακικά κομμάτια. Άτομο αποτραβηγμένο από τον όχλο, τη μαζική δισκογραφική παραγωγή, φωνή ακριβή κι ίσως όχι τόσο προβεβλημένη όσο της αξίζει. Όσοι αγαπάτε να ανακαλύπτετε νέες φωνές κι ακούσματα σίγουρα η Ξανθίππη Καραθανάση είναι μια καλή ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Ακούστε τη, χαρίστε λίγο από το χρόνο σας σε αυτή την τόσο ξεχωριστή φωνή.

_____________________________________

1. Ακούστε την Ξανθίππη Καραθανάση στο τραγούδι του Χατζιδάκι «Κάθε τρελλό παιδί», από μια σπάνια ηχογράφηση του 1972. (κατεβάζουμε το τραγούδι ΕΔΩ)

2. Ακούστε την Ξανθίππη Καραθανάση στις συγκλονιστικές ερμηνείες της επί Μακεδονίτικων σκοπών. Κατεβάστε το δίσκο «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ»
   
   

   http://anonym.to/?http://rapidshare.com/files/70130280/Karathanassi_Xanthipi1.rar.html
   http://anonym.to/?http://rapidshare.com/files/70120831/Karathanassi_Xanthipi2.rar.html

   
   
   

"όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή"

Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου

και την παλιά τη γνώμη καθενός,

όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου

να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου

και να 'σαι το πουλί κι ο κυνηγός

στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου...

Μάνος Ελευθερίου

...άγγελος διαβάτης....

Πονάω σε όλες μου τις απογνώσεις! Κάνει πολύ κρύο κάτω απ’ τη σκιά της ζωής μου παρά τον καλοκαιρινό καύσωνα. Να μπορούσα να σταματήσω το χρόνο, τούτη τη στιγμή, τη μια, τη μοναδική που μας κρατούσε απόλυτα δικούς της· μαζί με τα αφρισμένα κύματα, έτσι καθώς είναι καλοκαίρι, φτάνουν ίσαμε το παραθύρι του δωματίου σου. Μέσα εκεί που’ μασταν οι δυο μας… προσπαθώντας το χρόνο να κάνουμε παντοτινά δικό μας.

------------------------------------------------------------

“Μια φορά κι ένα καιρό
Όπως λέν’ τα παραμύθια
Κυνηγούσα τ’ όνειρο
Για να μάθω την αλήθεια
……
……
Μια φορά κι ένα καιρό
Κάποιος άγγελος διαβάτης
Σ’ ακρογιάλι λαμπερό
Είχε γράψει τ’ όνομά του…
……
……
Τον αντίκρισα θαρρώ
Σαν μια κόκκινη σταγόνα
Μα πριν βγει το καλοκαίρι
Ποιος τον είδε ποιος τον ξέρει..."

"Ας κράταγε παντοτινά εκείνο το φιλί"

Νύχτα, περπατώντας κατηφορίζουμε το δρόμο. Τα σώματα μας το ένα δίπλα στο άλλο, πότε ακουμπώνται και πότε τα χωρίζει ένα μικρό κενό. Ησυχία, ασυνήθιστη ηρεμία για μεγαλούπολη σα τη δικιά μας. Αισθάνομαι την αύρα σου, την οσμή σου προσπαθώντας να ρουφήξω όσο περισσότερο μπορώ από σένα. Περπατάμε σχεδόν σιωπηλοί, όμως αισθάνομαι κάποιες στιγμές το χέρι σου να ανοίγει σα να θες να με προφυλάξεις. Ξαφνικά, γυρίζεις προς το μέρος μου και με φιλάς. Μ’ άρεσε αυτή η «απροειδοποίητη» κίνηση.

Ο κατήφορος παίρνει τα βήματα μας γρήγορα. Οι δρόμοι μας πρέπει να χωρίσουν. Τα χείλη μας σμίγουν για ακόμη μια φορά. Τούτη τη φορά διόλου βιαστικά. Νιώθω την καυτή σου ανάσα καθώς σμίγουν τα σώματα μας. Ένα φιλί, μιας στιγμή, ένας αιώνας… Χωρίζουμε, οι δρόμοι μας είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι. Καθώς περπατάμε με τις πλάτες αντίθετα, μες στην ησυχία της νύχτας, σε ακούω να φωνάζεις “θα περιμένω να σε δω την Κυριακή”.

Σταματώ το περπάτημα, γυρίζω και σε βλέπω να ανηφορίζεις. Μένω να σε κοιτάω καθώς απομακρύνεσαι. Ψάχνεις τις τσέπες σου να βρεις κάτι… (τσιγάρα ή μήπως τα ακουστικά για να ακούσεις μουσική;). Άραγε μαντεύεις ότι έχω σταθεί παρατηρώντας σε; Αρχίζω να χάνω τη φιγούρα σου και μονάχα τότε συνεχίζω τον κατηφορικό δρόμο για το σπίτι μου. Φτάνω στο τέλος του δρόμου, κάνω να στρίψω κι ο δρόμος είναι κλειστός λόγω έργων. Μια ταμπέλα γράφει ΑΔΙΕΞΟΔΟ. Πανικοβάλλομαι, νιώθω χαμένος, εγκλωβισμένος στην πόλη μου. Δε βρίσκω τρόπο διαφυγής!

Ξυπνώ μουσκεμένος και με καρδιοχτύπι. Μονολογώ «εφιάλτης ήταν» αναλογιζόμενος την ίδια στιγμή ότι τα περισσότερα από αυτά τα έχω ζήσει. Ανασηκώνομαι και προσπαθώ να ηρεμίσω. Δε τα καταφέρνω. Αίμα στο βλέμμα μου και τ’ όνειρο (εσύ) άσπρο. Δε θα σε δω σήμερα. Θελω χρόνο να αποδεχτώ ότι θα σε χάσω ενώ στα αλήθεια σε θέλω. Ζητάς λίγα, δίνεις απλόχερα πολλά κι εγώ δεν ξέρω τι δίνω. Θα’ θελα να δώσω περισσότερα αλλά η χρονική στιγμή σου στερεί ακόμα και τα λιγοστά που ζητάς. Ας αφήσουμε το χρόνο να φέρει τα πράγματα στη θέση τους, σαν χάρη στο ζητάω…

Κι αλήθεια δεν είμαι ερωτευμένος με την ΙΔΕΑ, αλλά ό,τι νιώθω το αισθάνομαι για το πρόσωπό σου, την ψυχή σου… Μικρός μεν αλλά έχω μάθει να «διαβάζω» τους άλλους μέσα από τα μάτια. Και τα δικά σου μάτια «μίλησαν» εξαρχής…

«δεν αλλάζει δρόμο η καρδιά

Ό,τι αξίζει είναι αυτό που ζήσαμε…»

"Πέντε & Ένα από τα Πέντε & Ένα"

Μια κατηγορία αναρτήσεων που φέρουν τον τίτλο "Πέντε & Ένα" είναι από τις αγαπημένες μου στήλες σε τούτο το μπλογκ. Προέκυψε εντελώς τυχαία, εξαιτίας μιας ανάρτησης στην οποία απαριθμούσα τις σκόρπιες σκέψεις μιας ανοιξιάτικης μέρας. Πρόδρομος, λοιπόν, των μετέπειτα "Πέντε & Ένα" στάθηκε η ανάρτηση "πέντε σκέψεις πέρα από τη στυγνή καθημερινότητα".

Αν πιστεύετε ότι πρόκειται για ένα εύκολο μοντέλο ανάρτησης πλανάστε πλάνην οικτρά! Με δυσκολεύει σαν κατηγορία πολύ περισσότερο απ' το να γράψω ένα πεζό. Ωστόσο αυτή η δυσκολία μου αρέσει! Υπάρχουν φορές που οι σκέψεις πλεονάζουν κι είμαι υποχρεωμένος να τις τακτοποιώ, να τις ψαλιδίζω... κι άλλες φορές που ο νους κολλάει και δεν έχει ιδέες να "κλείσει" το θέμα. Το δεύτερο υπερτερεί του πρώτου κι αν υπήρχε τρόπος να σας δείξω πόσα "Πέντε & Ένα" έχουν μείνει ημιτελή σίγουρα θα γεμίζατε με απορία...

Αποφάσισα αυτή τη φορά να φτιάξω ένα "πολυθεματικό" "Πέντε & Ένα" σε αντίθεση με τα μονοθεματικά που κατά καιρούς αναρτώ! Τούτο τ' αλλόκοτο, λοιπόν, "Πέντε & Ένα" θα έχει όσα θεωρώ περισσότερο αξιοσημείωτα από αυτά που κατά καιρούς έχω γράψει στα "Πέντε & Ένα". (ωχ! πάλι έβαλα θέμα! αγνοείστε το, ο πυρετός φταίει για όλα...χα χα χα).

1. Ένα περιστατικό που έχω παρακολουθήσει ως θεατής! Πριν αρκετά χρόνια, δεκαπενταύγουστος, σε συγγενικό σπίτι έχουμε μαζευτεί να γιορτάσουμε τη μέρα. Η οικογενειακή παράδοση θέλει όλοι μας να πηγαίνουμε από κάτι φαγώσιμο. Παρούσες στο τραπέζι και δυο θείες μου. Η μία αρκετά χιουμορίστα κι άλλη πάντοτε με το «καλό-γλυκό» λόγο. Οφείλω να παραδεχτώ ότι κι οι δύο τους είναι επιδέξιες μαγείρισσες.
   
   Λοιπόν, η δεύτερη έχει πάει μια πιατέλα με κεφτεδάκια για το τραπέζι κι ίσως και κάτι άλλο. ~δεν είναι της παρούσης!~
   
   Δοκιμάζει η πρώτη ένα κεφτεδάκι και γυρίζει στην άλλη και λέει
   
   «Άσε, Ε. μη φας κεφτεδάκια. Είναι αηδία…»
   
   Κι απαντάει η «γλυκιά» μου :
   
   
   «Το ξέρω Γ., εγώ τα έφτιαξα!» Διάβασε εδώ τα υπόλοιπα Πέντε
2. Οι Περιπέτειες του Μικρού Νικόλα, των Sempe & Goscinny. Νομίζω ότι όποιος έχει διαβάσει μια από τις ιστορίες του, σίγουρα, θα έχει αγαπήσει αυτό το ευρηματικό παιδάκι! Περιττό να αναφέρω ότι προσφάτως διάβασα και τα δυο νέα βιβλία της σειράς! Όποια κι αν είναι η ηλικία σας, σας προκαλώ να διαβάσετε το Μικρό Νικόλα και τα καμώματά του! Για την ιστορία το πρώτο βιβλίο μου το είχαν αγοράσει οι γονείς μου, μαθητής στο δημοτικό. Είχα ανακαλύψει μια ιστορία του στο αναγνωστικό μας. Εκείνο το βιβλίο υπάρχει ακόμα στη βιβλιοθήκη μου, ήταν από τις εκδόσεις ΤΕΚΜΗΡΙΟ…το απόλυτα καλαίσθητο παιδικό βιβλίο! (Εδώ τα υπόλοιπα πέντε παιδικά βιβλία που αγαπώ)
3. Η χαρά με την οποία πήγαινα να αγοράσω με τη μαμά μου τις «Χαρούμενες Διακοπές» από ένα βιβλιοπωλείο κοντά στο λύκειο της γειτονιάς μου καθώς και ένα αντίστοιχο βιβλίο με δημιουργικές ενασχολήσεις της Αγγελικής Βαρελά! Πρέπει να είμαι από τα λιγοστά παιδιά που δεν μου άρεσε να χαζεύω στην τηλεόραση…και που είχα αγαπήσει τα (ομολογουμένως ξεπερασμένης για την εποχή τους συγγραφικής δομής) βιβλία της Βαρελά. (Εδώ οι υπόλοιπες καλοκαιρινές αναμνήσεις)
4. «Το Μηδέν» με την Ε. Αρβανιτάκη. Λοιπόν, αυτό το τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου. Το είχα πρωτακούσει μαθητής και είχα ξελαρυγγιαστεί τραγουδώντας το με τη «Μεσοτοιχία» στη συναυλία της Αρβανιτάκη, στο κάστρο του Ρίου! Το άκουσα σήμερα, με το που άνοιξα το ραδιόφωνο κι όπως πάντα πήρα δύναμη από εκείνο «τη ζωή μου μηδενίζω πάει να πει πως ξαναρχίζω!». Ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου να πάω, έχω την αίσθηση ότι από κάπου θα ακούσω τη «Μεσοτοιχία» να το σιγοτραγουδά κι εγώ να το συνεχίζω… (εδώ τα υπόλοιπα τραγούδια που έχω ιδιαίτερο λόγο να αγαπώ)
5. αν είσαι από αυτούς που τραβουν τα σεντόνια στο μέρος τους, κλωτσάς και δεν ξέρω τι άλλο κάνεις κατά τη διάρκεια του ύπνου σου, μην κοιμηθείς μαζί μου. Θα σε ξυπνήσω και θα ψάχνεις μέρος να απλώσεις την αρίδα σου! (εδώ οι υπόλοιπες λόξες και τα κουσούρια μου)
6. θα άκουγα το δίσκο REFLECTIONS του Μ. Χατζιδάκι, δύο φορές. Ίσως το Dedication να το άκουγα και τρίτη φορά… (εδώ όσα θα έκανε την τελευταία εναπομείνασα μέρα)
   

** ένα τραγούδι που θυμάμαι έντονα από την παιδική μου ηλικία! Πρέπει να άρεσε στον πατέρα μου γιατί το ακούγαμε στο αυτοκίνητο... κι όταν αυτό ήταν επιτυχία εγώ δεν πήγαινα καν στο δημοτικό! φιλώ σας!

38,8 - 39,9 - 40 oC (πιάσαμε ρεκόρ!)

Τις τελευταίες μέρες με ταλαιπωρεί μια απίθανη κατάσταση... είναι κατακαλόκαιρο σκάει ο τζίτζικας (τον οποίο δεν έχω ακόμα ακούσει...) κι εγώ ασθενώ! Πως τα κατάφερα μη με ρωτάτε... μέσα στην παραζάλη του επίμονα υψηλού πυρετού, έχω δει τα πιο τρελά όνειρα - εφιάλτες! Υπερπαραγωγές σας λέω... για να καταλάβετε την κρισιμότητα της κατάστασης με ενημέρωσαν ότι διανύουμε καύσωνα, αλλά εγώ στην φάση που έχω ρίγη κι ανεβαίνει ο διαβολεμένος πυρετός σκεπάζομαι με πάπλωμα και κουβέρτα (σημειωτέον, δεν σκεπάζομαι έτσι ούτε το χειμώνα με τα βαριά κρύα! Μια κουβερτούλα και πολύ σου λέω!).

Εν τω μεταξύ, μέσα στην παραζάλη του πυρετού ενθυμήθηκα την ακόλουθη σκηνή από μια αγαπημένη μου ταινία. Για να να είμαι ακριβής τη μουσική θυμήθηκα πρωτίστως! Ξύπνησα μέσα στη νύχτα, ιδρωμένος κι ανασηκώθηκα στο κρεβάτι. Σχεδόν μηχανικά, άπλωσα το χέρι μου κι άρχισα να παίζω με το μουσικό κουτί που είχα φέρει από το Leeds. Είναι η μουσική απ΄την ταινία Love Story. Αγαπώ, αυτό το μικρό οργανάκι (λατερνάκι το λέω υποκοριστικά) γιατί ανάλογα με τη διάθεση σου καθορίζεις τον παραγόμενο τελικό ήχο. Άλλοτε πιο μελαγχολικός κι άλλοτε πιο κεφάτος...

"Ανώνυμε" που άφησες σχόλιο πριν κανά δυο αναρτήσεις σου χαρίζω το ακόλουθο... με την ελπίδα να γίνεις επώνυμος...

Υ.Γ. το πιάσατε το υπονοούμενο έτσι? ο πάγος χρειάζεται γιατί έχω ψηθεί...

"Χορός με τη Σκιά μου"

"Χορός με τη Σκιά μου" λέγεται το ποίημα που έγραψε ο Μ. Χατζιδάκις για να ντύσει την ομότιτλη μουσική από το τελευταίο κομμάτι του Χαμόγελου της Τζοκόντα. Δίσκος που αποτελείται εξολοκλήρου από ορχηστρικά κομμάτια. Η ολοκλήρωση της στιχουργικής επένδυσης των κομματιών δεν έγινε ποτέ. Μας έμεινε τούτο το κομμάτι και δυο ακόμα αδισκογράφητα να μας κάνουν να ονειρευόμαστε πως θα ήταν εκείνος ο δίσκος ντυμένος με στίχους...

(Το ακόλουθο, αφιερώνεται σε μένα κι όλους εσάς που οι στίχοι του έχουν να σας πουν κάτι! Σε όλους εσάς που θα "συλλάβετε" τον εαυτό σας να βρίσκει ταύτιση έστω και σε ένα στίχο του)

Το βράδυ σπίτι μου γυρίζω

κυνηγημένος σαν πουλί,

μες στα σεντόνια μου αντικρίζω

το θάνατο που με καλεί.

Κρύβω στα χέρια την καρδιά

παίρνω απ΄ τις πόρτες τα κλειδιά,

και προσπαθώ να του ξεφύγω

κρυφά σαν τα μικρά παιδιά.

Κυλώ σα δάκρυ στη σιωπή,

μέσα στου κόσμου τη ντροπή,

και σαν τα ρούχα μου ξεσκίζω

γυμνό μ΄ αρπάζει η αστραπή.

Στους δρόμους σύντροφο γυρεύω

μια μπάντα παίζει το ρυθμό,

σκίζω τους τοίχους και χορεύω

να βρω τον άγνωστο αριθμό.

Κοιτάω μ΄ ελπίδα μια φωτιά

που ανάβει έν΄ άστρο στο νοτιά,

άραγε να ΄ναι ΄κει το φως μου,

το φως ή η ατέλειωτη ερημιά.

Φοβάμαι του όχλου τη χολή

ένας τυφώνας με καλεί,

η αγάπη χάνεται στη μνήμη

κι εγώ χορεύω σαν τρελός.

*_*

Δεν καταλαβαίνω τι λέει το τραγούδι... κι αν ακόμα η μουσική δεν ήταν από την "Πολίτικη Κουζίνα", κι αν ακόμα το βίντεο δεν έδειχνε την Πόλη, εμένα ο λογισμός πάλι εκεί θα έτρεχε...

Στην πόλη όπου η δύση ενώνεται με την ανατολή, στην πόλη που τα αρώματα και τα χρώματα της εναλλάσσονται και μπερδεύονται με τους λαούς της...

"Τρέμοντας μην ζήσει μόνος του ως τα 80, μελαγχολούσε στο παράθυρο
Σα να ‘χε μείνει πάνω σε ένα τρένο μία στάση πέρα από τον προορισμό του....

Η νύχτα είναι δικιά μου και δικιά σου, μακρινή αγάπη, ολέθρια,
που τώρα δεν ζω παρά για να σ’ αναστήσω.
Μα να που τα λόγια δεν φτάνουν πια
Τα λόγια είναι φενάκη κι η αλήθεια εσύ
Εσύ μένεις να με οδηγείς με την σκοτεινή φωτοβολίδα σου στο χάος αυτό,
το χάος μου, που φρόντισες να το γεμίσεις με την φωνή σου

Τι ήρθα; Που πάω; Τι ζητώ; Γιατί χωρίς εσένα λιγόστεψε το φως μου;
Μακρινή, μακρινή που μου φαίνεσαι αγάπη μου
Μακρινή, μακρινή που είσαι τώρα.
Μου άφησες τα σημάδια σου ανεξίτηλα

Τόσα ρούχα, τόσες γραφές στον αέρα, τόσα αποτυπώματα στην σκιά
Πως να πω ότι όλα αυτά ήταν ενέργεια κι εσύ ξαναγύρισες στην πηγή σου;

Θέλω να έρθω να σε βρω.
Είσαι γλυκιά και σ’ αγαπάω
Μονάχα όταν έρχεσαι να σε δω να φοράς τα ρούχα που μ’ αυτά σε γνώρισα,
έτσι σ’ αγάπησα, έτσι σε πίστεψα

Σε αισθάνθηκα λίγο μακρινή όταν γύρισες από την Αμερική
Μετά απόκτησες μία κρούστα ασάφειας
Απ’ το να τα πνίγεις όλα μέσα σου, κόντευες να πνιγείς η ίδια

Σ’ αυτό το πολύ βιαστικό πέρασμά μας από την γη,
καθένας μας αφήνει μιαν ανάσα, μια πνοή κι όλα μετά τα σβήνει

Μην ζητάς να μάθεις πιο βαθιά τα μυστικά, δεν υπάρχουν
Μα κι αν υπήρχαν, δεν τα ξέρουμε κι αυτά, δεν τα ξέρουμε....

Δεν έχω άλλα δάκρυα.
Μισώ το γράψιμο που με εκτόνωσε, που μου δίνει την αίσθηση ότι κάνω το χρέος μου απέναντί σου
Το μόνο χρέος μου, γλυκιά μου αγάπη, για πάντα χαμένη,
είναι να κλαίω για σένα, να κλαίω, να κλαίω.
Κι όταν δεν το μπορώ, αρρωσταίνω..."

Aφηγητής: Γιώργος Κιμούλης
Μουσική/Στίχοι: Διονύσης Τσακνής/Βασίλης Βασιλικός