"Ας κράταγε παντοτινά εκείνο το φιλί"

Νύχτα, περπατώντας κατηφορίζουμε το δρόμο. Τα σώματα μας το ένα δίπλα στο άλλο, πότε ακουμπώνται και πότε τα χωρίζει ένα μικρό κενό. Ησυχία, ασυνήθιστη ηρεμία για μεγαλούπολη σα τη δικιά μας. Αισθάνομαι την αύρα σου, την οσμή σου προσπαθώντας να ρουφήξω όσο περισσότερο μπορώ από σένα. Περπατάμε σχεδόν σιωπηλοί, όμως αισθάνομαι κάποιες στιγμές το χέρι σου να ανοίγει σα να θες να με προφυλάξεις. Ξαφνικά, γυρίζεις προς το μέρος μου και με φιλάς. Μ’ άρεσε αυτή η «απροειδοποίητη» κίνηση.

Ο κατήφορος παίρνει τα βήματα μας γρήγορα. Οι δρόμοι μας πρέπει να χωρίσουν. Τα χείλη μας σμίγουν για ακόμη μια φορά. Τούτη τη φορά διόλου βιαστικά. Νιώθω την καυτή σου ανάσα καθώς σμίγουν τα σώματα μας. Ένα φιλί, μιας στιγμή, ένας αιώνας… Χωρίζουμε, οι δρόμοι μας είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι. Καθώς περπατάμε με τις πλάτες αντίθετα, μες στην ησυχία της νύχτας, σε ακούω να φωνάζεις “θα περιμένω να σε δω την Κυριακή”.

Σταματώ το περπάτημα, γυρίζω και σε βλέπω να ανηφορίζεις. Μένω να σε κοιτάω καθώς απομακρύνεσαι. Ψάχνεις τις τσέπες σου να βρεις κάτι… (τσιγάρα ή μήπως τα ακουστικά για να ακούσεις μουσική;). Άραγε μαντεύεις ότι έχω σταθεί παρατηρώντας σε; Αρχίζω να χάνω τη φιγούρα σου και μονάχα τότε συνεχίζω τον κατηφορικό δρόμο για το σπίτι μου. Φτάνω στο τέλος του δρόμου, κάνω να στρίψω κι ο δρόμος είναι κλειστός λόγω έργων. Μια ταμπέλα γράφει ΑΔΙΕΞΟΔΟ. Πανικοβάλλομαι, νιώθω χαμένος, εγκλωβισμένος στην πόλη μου. Δε βρίσκω τρόπο διαφυγής!

Ξυπνώ μουσκεμένος και με καρδιοχτύπι. Μονολογώ «εφιάλτης ήταν» αναλογιζόμενος την ίδια στιγμή ότι τα περισσότερα από αυτά τα έχω ζήσει. Ανασηκώνομαι και προσπαθώ να ηρεμίσω. Δε τα καταφέρνω. Αίμα στο βλέμμα μου και τ’ όνειρο (εσύ) άσπρο. Δε θα σε δω σήμερα. Θελω χρόνο να αποδεχτώ ότι θα σε χάσω ενώ στα αλήθεια σε θέλω. Ζητάς λίγα, δίνεις απλόχερα πολλά κι εγώ δεν ξέρω τι δίνω. Θα’ θελα να δώσω περισσότερα αλλά η χρονική στιγμή σου στερεί ακόμα και τα λιγοστά που ζητάς. Ας αφήσουμε το χρόνο να φέρει τα πράγματα στη θέση τους, σαν χάρη στο ζητάω…

Κι αλήθεια δεν είμαι ερωτευμένος με την ΙΔΕΑ, αλλά ό,τι νιώθω το αισθάνομαι για το πρόσωπό σου, την ψυχή σου… Μικρός μεν αλλά έχω μάθει να «διαβάζω» τους άλλους μέσα από τα μάτια. Και τα δικά σου μάτια «μίλησαν» εξαρχής…

«δεν αλλάζει δρόμο η καρδιά

Ό,τι αξίζει είναι αυτό που ζήσαμε…»