"Πέντε & Ένα από τα Πέντε & Ένα"

Μια κατηγορία αναρτήσεων που φέρουν τον τίτλο "Πέντε & Ένα" είναι από τις αγαπημένες μου στήλες σε τούτο το μπλογκ. Προέκυψε εντελώς τυχαία, εξαιτίας μιας ανάρτησης στην οποία απαριθμούσα τις σκόρπιες σκέψεις μιας ανοιξιάτικης μέρας. Πρόδρομος, λοιπόν, των μετέπειτα "Πέντε & Ένα" στάθηκε η ανάρτηση "πέντε σκέψεις πέρα από τη στυγνή καθημερινότητα".

Αν πιστεύετε ότι πρόκειται για ένα εύκολο μοντέλο ανάρτησης πλανάστε πλάνην οικτρά! Με δυσκολεύει σαν κατηγορία πολύ περισσότερο απ' το να γράψω ένα πεζό. Ωστόσο αυτή η δυσκολία μου αρέσει! Υπάρχουν φορές που οι σκέψεις πλεονάζουν κι είμαι υποχρεωμένος να τις τακτοποιώ, να τις ψαλιδίζω... κι άλλες φορές που ο νους κολλάει και δεν έχει ιδέες να "κλείσει" το θέμα. Το δεύτερο υπερτερεί του πρώτου κι αν υπήρχε τρόπος να σας δείξω πόσα "Πέντε & Ένα" έχουν μείνει ημιτελή σίγουρα θα γεμίζατε με απορία...

Αποφάσισα αυτή τη φορά να φτιάξω ένα "πολυθεματικό" "Πέντε & Ένα" σε αντίθεση με τα μονοθεματικά που κατά καιρούς αναρτώ! Τούτο τ' αλλόκοτο, λοιπόν, "Πέντε & Ένα" θα έχει όσα θεωρώ περισσότερο αξιοσημείωτα από αυτά που κατά καιρούς έχω γράψει στα "Πέντε & Ένα". (ωχ! πάλι έβαλα θέμα! αγνοείστε το, ο πυρετός φταίει για όλα...χα χα χα).

1. Ένα περιστατικό που έχω παρακολουθήσει ως θεατής! Πριν αρκετά χρόνια, δεκαπενταύγουστος, σε συγγενικό σπίτι έχουμε μαζευτεί να γιορτάσουμε τη μέρα. Η οικογενειακή παράδοση θέλει όλοι μας να πηγαίνουμε από κάτι φαγώσιμο. Παρούσες στο τραπέζι και δυο θείες μου. Η μία αρκετά χιουμορίστα κι άλλη πάντοτε με το «καλό-γλυκό» λόγο. Οφείλω να παραδεχτώ ότι κι οι δύο τους είναι επιδέξιες μαγείρισσες.
   
   Λοιπόν, η δεύτερη έχει πάει μια πιατέλα με κεφτεδάκια για το τραπέζι κι ίσως και κάτι άλλο. ~δεν είναι της παρούσης!~
   
   Δοκιμάζει η πρώτη ένα κεφτεδάκι και γυρίζει στην άλλη και λέει
   
   «Άσε, Ε. μη φας κεφτεδάκια. Είναι αηδία…»
   
   Κι απαντάει η «γλυκιά» μου :
   
   
   «Το ξέρω Γ., εγώ τα έφτιαξα!» Διάβασε εδώ τα υπόλοιπα Πέντε
2. Οι Περιπέτειες του Μικρού Νικόλα, των Sempe & Goscinny. Νομίζω ότι όποιος έχει διαβάσει μια από τις ιστορίες του, σίγουρα, θα έχει αγαπήσει αυτό το ευρηματικό παιδάκι! Περιττό να αναφέρω ότι προσφάτως διάβασα και τα δυο νέα βιβλία της σειράς! Όποια κι αν είναι η ηλικία σας, σας προκαλώ να διαβάσετε το Μικρό Νικόλα και τα καμώματά του! Για την ιστορία το πρώτο βιβλίο μου το είχαν αγοράσει οι γονείς μου, μαθητής στο δημοτικό. Είχα ανακαλύψει μια ιστορία του στο αναγνωστικό μας. Εκείνο το βιβλίο υπάρχει ακόμα στη βιβλιοθήκη μου, ήταν από τις εκδόσεις ΤΕΚΜΗΡΙΟ…το απόλυτα καλαίσθητο παιδικό βιβλίο! (Εδώ τα υπόλοιπα πέντε παιδικά βιβλία που αγαπώ)
3. Η χαρά με την οποία πήγαινα να αγοράσω με τη μαμά μου τις «Χαρούμενες Διακοπές» από ένα βιβλιοπωλείο κοντά στο λύκειο της γειτονιάς μου καθώς και ένα αντίστοιχο βιβλίο με δημιουργικές ενασχολήσεις της Αγγελικής Βαρελά! Πρέπει να είμαι από τα λιγοστά παιδιά που δεν μου άρεσε να χαζεύω στην τηλεόραση…και που είχα αγαπήσει τα (ομολογουμένως ξεπερασμένης για την εποχή τους συγγραφικής δομής) βιβλία της Βαρελά. (Εδώ οι υπόλοιπες καλοκαιρινές αναμνήσεις)
4. «Το Μηδέν» με την Ε. Αρβανιτάκη. Λοιπόν, αυτό το τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου. Το είχα πρωτακούσει μαθητής και είχα ξελαρυγγιαστεί τραγουδώντας το με τη «Μεσοτοιχία» στη συναυλία της Αρβανιτάκη, στο κάστρο του Ρίου! Το άκουσα σήμερα, με το που άνοιξα το ραδιόφωνο κι όπως πάντα πήρα δύναμη από εκείνο «τη ζωή μου μηδενίζω πάει να πει πως ξαναρχίζω!». Ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου να πάω, έχω την αίσθηση ότι από κάπου θα ακούσω τη «Μεσοτοιχία» να το σιγοτραγουδά κι εγώ να το συνεχίζω… (εδώ τα υπόλοιπα τραγούδια που έχω ιδιαίτερο λόγο να αγαπώ)
5. αν είσαι από αυτούς που τραβουν τα σεντόνια στο μέρος τους, κλωτσάς και δεν ξέρω τι άλλο κάνεις κατά τη διάρκεια του ύπνου σου, μην κοιμηθείς μαζί μου. Θα σε ξυπνήσω και θα ψάχνεις μέρος να απλώσεις την αρίδα σου! (εδώ οι υπόλοιπες λόξες και τα κουσούρια μου)
6. θα άκουγα το δίσκο REFLECTIONS του Μ. Χατζιδάκι, δύο φορές. Ίσως το Dedication να το άκουγα και τρίτη φορά… (εδώ όσα θα έκανε την τελευταία εναπομείνασα μέρα)
   

** ένα τραγούδι που θυμάμαι έντονα από την παιδική μου ηλικία! Πρέπει να άρεσε στον πατέρα μου γιατί το ακούγαμε στο αυτοκίνητο... κι όταν αυτό ήταν επιτυχία εγώ δεν πήγαινα καν στο δημοτικό! φιλώ σας!