"Το δίχτυ..."

Αν τύχει να ξενυχτήσεις στο προσκεφάλι ενός αγαπημένου σου ατόμου, αρχίζει να προβάλλεται η ίδια σου η ζωή με ρυθμό κινηματογραφικό. Θυμάσαι, νοσταλγείς, αποζητάς… τα πάντα και τίποτα!

Θυμάσαι στιγμές όμορφες, στιγμές στις οποίες δεν είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Είναι στιγμές χαραγμένες στη μνήμη σου κι οπωσδήποτε κάποιος λόγος υπάρχει που βρίσκονται εκεί. Με έναν μαγικό τρόπο θες να ξαναζωντανέψεις τις εικόνες εκείνες, όμως ξέρεις ότι δεν έχεις τρόπο. Και μένεις εκεί ξάγρυπνος… μη μπορώντας να προσφέρεις τίποτα το ουσιώδες στο αγαπημένο σου πρόσωπο.

Τότε είναι που στα αλήθεια αρχίζεις να ψαχουλεύεις το παρελθόν, τα μικρά και μεγάλα, τα παράλληλα γεγονότα που συνέβησαν, τις στιγμές που μοιράστηκες, τα λόγια που αντάλλαξες κι αυτά που δεν είχες το θάρρος ποτέ να πεις. Βαστάς ένα ασάλευτο χέρι, κλείνεις τα μάτια και βυθίζεσαι σε μια νοσταλγία… Πνίγεσαι από εικόνες, συναισθήματα, μυρωδιές, μουσικές. Σε κατακλύζουν τόσα πολλά πράγματα τα οποία είναι εντελώς αδιάφορα για το διπλανό σου.

Κι η ησυχία της νύχτας να σου τρυπάει τα αφτιά σα να ηχούν δεκάδες τύμπανα μαζί. Νύχτα! Σκληρή όσο η μέρα. Νύχτα, με ρυθμούς τυραννικούς. Επιχειρείς να σπάσεις τα δεσμά της μνήμης, ασχολούμενος με κάτι άλλο. Παρατηρείς και βλέπεις τριγύρω σου ανθρώπους βουβούς, βυθισμένους σε σκέψεις. Ο καρδιογράφος ηχεί μονότονα, είναι το μόνο που ταράσσει τη νύχτα, την ησυχία. Παύεις να το ακούς κι αυτό μετά από λίγο. Προτιμάς να γυρίσεις κι εσύ στις δικές ου σκέψεις….

Πνίγεσαι! Αποζητάς μια παράταση, μια χρονική διορία, ένα διακανονισμό… ποιος να στον κάνει; Στρέφεις το κεφάλι προς το παράθυρο. Ατενίζεις τον έναστρο ουρανό. Όλα στη θέση τους…! Αντικρίζεις τη θάλασσα του πατραϊκού γαλήνια. Σιγομουρμουρίζεις μες την απελπισία σου το «Δίχτυ»…

Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή,
μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι!
Έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ-πρωί,
Γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ!

Και κάπου στο βάθος της νύχτας αστράφτεις εσύ! Το αμείλικτο σκοτάδι της νύχτας σπάζει στη λάμψη του άηχου κινητού. Δάκρυα καυτά αρχίζουν να κυλάνε στα μάγουλα. Δάκρυα ανακούφισης, λύτρωσης, ενός παιδιάστικου ξεσπάσματος. Και μένεις έτσι για ώρες… αναλογιζόμενος και ελαφρώς ανακουφισμένος.

Βλέπεις την ανατολή από το ίδιο παράθυρο που είδες τον έναστρο ουρανό και μόνο όταν ανοίγεις το παράθυρο, στην αίσθηση του φρέσκου καθαρού αγέρα μπορείς να πεις ότι αναδύεσαι στην επιφάνεια!