Δεν άντεξα, ήθελα να σε δω σήμερα! Ξεκίνησα από το σπίτι μου, περπάτησα το δρόμο το γνωστό για να’ ρθω να σε δω. Έφτασα, έσπρωξα την εξώπορτα της πολυκατοικίας, άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά αργά. Σχεδόν υπνωτισμένος έφτασα χωρίς να το καταλάβω έξω από την πόρτα σου. Στάθηκα, πήρα βαθιά ανάσα κι εκείνη τη στιγμή (όσο παράλογο κι αν ακούγεται) μύρισα την αύρα σου. Τέντωσα το χέρι μου να χτυπήσω το κουδούνι κι ύστερα θυμήθηκα ότι δεν έχεις κουδούνι… χτύπησα διακριτικά με το χέρι…
Ίσως να μην άκουσες, ίσως να κοιμόσουν, ίσως να έλειπες…
Αν είχα στυλό και χαρτί θα σου έγραφα μια «καλημέρα» κι ένα «σε σκέπτομαι». Δεν τόλμησα να σε καλέσω στο κινητό…
(εκ των υστέρων σκέφτηκα πως ίσως να ήταν καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα... παράτολμο κι ως ένα βαθμό "επικίνδυνο" να σε φέρω σε δύσκολη θέση...)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μέχρι το Σείριο φτάνουν τα εξής σχόλια: