"Επεξηγηματικές κουβέντες… "

- Τι είναι αυτό που ακούμε;

- Ένα νέο συγκρότημα που ανακάλυψα. Beirut λέγεται!

- Ωραία μουσική παίζουν…

- Ναι όντως!

…

…

…

- Ρε χαμήλωσε το! Είναι νύχτα! Δέκα φορές το ακούσαμε αυτό το κομμάτι.

- Είναι το Nantes, μου αρέσει πολύ και θέλω να το φυλάξω πάντοτε για μένα!

…

…

…

- Που να στα λέω! Γίνανε μεγάλες ιστορίες όσο έλειπες. Θυμάσαι εκείνο το τελευταίο βράδυ, την παραμονή που θα έφευγες; Που τα κάναμε θάλασσα…

- Ναι θυμάμαι… εγώ φταίω, μου πες να σε καλύψω και σε έκαψα!

- Σα να μην έφτανε αυτό, ήρθε κι ένα τηλεφώνημα και μου τα’ κανε ακόμα χειρότερα. Μας πήρε το μάτι του *** μες στο αυτοκίνητο…

- Καλά δεν ντράπηκε κοτζάμ άνδρας να σε δώσει ραπόρτο στο σπίτι σου;

- Όχι καλέ ο άνθρωπος! Όχι! Αυτός το είπε ανυποψίαστος… μας είδε στο δρόμο με τον @@@, σκέφτηκε για διασκέδαση πάνε τα παιδιά! Ήταν και Κυριακή βράδυ…

- Για λέγε, λοιπόν!

- Κι όταν φύγατε εσείς, έγινε εδώ μέσα μεγάλο κακό… Φυσικά τα αρνήθηκα όλα, αλλά τι ν’ αρνηθείς… Το τι άκουσα το τι μου σούρανε (για μια ακόμη φορά!). Τι να σου λέω βρε αδερφάκι μου… «είσαι ο Seirios Seiriopolis, είσαι απ’ το σπίτι αυτό που είσαι, έχεις συγγενείς αυτούς που έχεις, ζεις στον κύκλο αυτό που ζεις». Αλλά κι εγώ που να συγκρατηθώ πια! Αι στο διάλο λέω μέσα μου (!) κι ό,τι γίνει ας γίνει… Δεν κάνεις τίποτα και σε πρήζουν, πας να κάνεις κάτι πάλι τα ίδια! Αμάν πια!!!

- Εγώ στα’ χω ξαναπεί! Κοίτα να περνάς εσύ καλά. Δεν κάνεις κανένα έγκλημα… κάποια στιγμή θα καταλάβουν.

- Κάπως έτσι άρχισα να σκέφτομαι, παραμέρισα όσο μπορούσα τι μαύρες σκέψεις κι άρχισα να πυκνώνω τις συναντήσεις.

- Πολύ καλά έκανες! Άντε να σε δω όπως παλιά χαρούμενο.

- Στάσου-στάσου, μη βιάζεσαι!

- Γιατί;

- Φτάνουμε, λοιπόν, στη βδομαδα των Ευρωεκλογών. Τα πράγματα έμοιαζαν να’ χουν ηρεμήσεις σπίτι. Παρασκευή βράδυ, λοιπόν, το περνάω με τον «έρωτα». Και στα αλήθεια, ήταν οι πιο όμορφες στιγμές που’ χα ζήσει μέχρι εκείνη την ώρα. Ήλπιζα να ειδωθούμε και το Σάββατο μα δε τα καταφέραμε. Δε με πείραξε! Σκέφτηκα δυο – τρεις μήνες θα’ ναι δικοί μας…

- Την Κυριακή των Ευρωεκλογών δεν ήταν που μου έστειλες το μήνυμα κι έπειτα όλο ενθουσιασμό μου μιλούσες για εκείνον;

- Σωστά!!! Μεσολαβεί η βδομάδα με την αμυγδαλίτιδα, όπου είχα την αρρώστια μου κι είχα και τον εξάψαλμο!

- Ωχ! Άρχισαν πάλι, δοθείσας ευκαιρίας;

- Ενορχηστρωμένο κήρυγμα απ’ την “Ντάμα Κούπα” και την “Ντάμα Καρό”. Άρχισαν, λοιπόν, να μου αραδιάζουν λεπτομέρειες του πρόσφατου βίου μου. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Το τι άκουσα, καταλαβαίνεις τώρα… σκουπίδι με κάνανε! Μεριά ο πυρετός που με είχε τσακίσει, μεριά εκείνο το «μην ξεχνάς ποιος είσαι εσύ…» μου την έδινε ακόμα περισσότερο. Λες κι είμαι κανένας πρίγκιπας!

- …

- Ήταν τόση η ντροπή μου και το ξάφνιασμα μου (για το πώς είχαν μάθει τόσες λεπτομέρειες) που μέσα στις ανοησίες που τους έλεγα για να τα μπαλώσω κάπως και να με αφήσουν ήσυχο, αναγκάστηκα να τους πω πως θα ξεκόψω!

- Κι ο «έρωτας»; Δε του είπες τίποτα;

- Πάει ο «έρωτας»… τι να του πω για τα ξεφτιλίκια μου; Μέσα σ’ άκρες του είχα εκθέσει την κατάσταση, αλλά δεν ξέρω πόσο κατανοητός είχα γίνει!

- Πώς πάει δηλαδή…;

- Αχ, βρε αδερφούλη μου…

- Στάσου βρε παιδάκι μου, δεν τον ξανάδες;

- Εκείνη τη βδομάδα όχι! Μόνο με μηνύματα επικοινωνούσαμε. Τις λιγοστές ώρες που δεν ψηνόμουν στον πυρετό με έψελναν, ενώ τις υπόλοιπες κοιμόμουν.

- Κι ούτε ένα τηλέφωνο δε σε πήρε;

- Μόνο ένα; Έσπασε τα τηλέφωνα…

- Αυτό σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για σένα!

- Ποιος λέει το αντίθετο; Με τα πολλά μιλήσαμε κάποιες στιγμές. Δε του είπα τίποτα από όσα συνέβαιναν. Προτίμησα να φορέσω το προσωπείο του αφελους, του κακομαθημένου πιτσιρίκου που και καλά αδιαφορούσε…

- Αμάν κι εσύ!!! Πόσο εγωιστής γίνεσαι ώρες – ώρες!

- Δεν είναι εγωισμός, αξιοπρέπεια το λέω εγώ! Δε χρωστά τίποτα ένας τρίτος. Ήδη ένιωθα τύψεις για το ότι ενέπλεξα ένα ακόμα πρόσωπο στα δικά μου προβλήματα. Το τελευταίο που ήθελα να νιώσω ήταν να μείνει κοντά μου κάποιος από οίκτο.

- Δε το πιστεύω αυτό! Έστω και λίγο να σ’ έχει αισθανθεί σαν άνθρωπο, αποκλείω την περίπτωση παραμονής λόγο οίκτου!

…

…

- Και δε σε ξαναπήρε τηλέφωνο;

- Είσαι καλά; Και δέκα φορές τη μέρα θα με καλούσε! Που βρήκα τη δύναμη και δε το σήκωνα ενώ ήθελα να ακούσω τη φωνή που τόσο μου έλλειπε; Κάποια στιγμή, έχουμε φτάσει στο Σάββατο, έχω σχεδόν αναρρώσει κι οι αντιστάσεις μου έχουν μειωθεί. Κανονίζουμε να βρεθούμε. Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο μου’ χε λείψει! Περάσαμε λίγες ώρες μαζί! Λεπτό προς λεπτό τις θυμάμαι εκείνες τις ώρες!

- Κι ύστερα;

- Δεν έχει ύστερα! Δεν ξανασυναντηθήκαμε, δεν έδωσα εξηγήσεις… εξακολούθησε να τηλεφωνεί, όμως εγώ απέφευγα το ακουστικό με κάθε τρόπο. Κι αυτό με σκότωνε! Άλλα να θέλει η καρδιά κι άλλα τα πρέπει… Ύστερα από ένα σημείο υποψιάζομαι ότι θύμωσε κι έπαψε να τηλεφωνεί ή να στέλνει μηνύματα.

…

- Και τώρα να σου πω κάτι ακόμα; Ξέρω θα γελάσεις! Ενώ όλα αυτά τα έκανα για να σταματήσει, όταν σταμάτησε…

- Σε πείραξε;

- Με πείραξε λέει (!?). Κι αυτός ακόμη ο επίμονος ήχος του κινητού που ήταν η παρουσία του μου έδινε κουράγιο. Καταλαβαίνεις; Κι από τότε κοιτάω σα χαζός το κινητό κάθε τρεις και λίγο, μήπως δε το άκουσα που ήχησε! Τόσο ανάγκη είχα να χαθώ μέσα στην πελώρια εκείνη αγκαλιά του που ξεκίνησα να πάω σπίτι του.

- Κι ειδωθήκατε;

- Όχι! Δεν το βρήκα! Δεν ήταν σπίτι, δούλευε…

- Πώς το ξέρεις; Μου έστειλε ένα μήνυμα κι έπειτα μιλήσαμε κιόλας.

- Ορίστε, βρε κουτέ, ο άνθρωπος δείχνει τις καλύτερες των προθέσεων του.

- Έχω την αίσθηση ότι δε θα ξανατηλεφωνήσει! Και με το δίκιο του βέβαια. Ποιος ξέρει τι να σκέφτεται για μένα. Ένα κακομαθημένο που έκανε το καπρίτσιο του… που τον έσυρε σε μια περιπέτεια…

…

…

…