| 15 ΑΥΛΑΙΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ... |
«Ο χειμώνας έρχεται με βήμα ταχύ! Εμπρός παιδιά να τον υποδεχτούμε...» κάτι τέτοιο δεν έλεγε ένα παιδικό τραγούδι; Βέβαια εκείνο μιλούσε για την άνοιξη αλλά εγώ το τροποποίησα διότι αυτό σκέφτηκα πρωί-πρωί αντικρίζοντας το αλεξανδρινό φυτό που υπάρχει στη διπλανή μας πολυκατοικία! Δειλά-δειλά έχουν αρχίσει τα κόκκινα άνθη να ξεπροβάλουν κι ίσως να είναι το μόνο δείγμα ότι ο χειμώνας εκτός από ημερολογιακά έρχεται και κλιματικά! Διότι είναι γνωστό ότι για να ανθίσει αυτό το φυτό θέλει κρύο...
Η διπλανή πολυκατοικία είναι μεσοτοιχία με τη δική μας, έχει πιλοτή και τα τελευταία χρόνια
είναι πλακοστρωμένη! Ωστόσο όσο κι αν ανακαλώ εικόνες απ’ τη μνήμη μου θυμάμαι να έχει ένα μια γωνίτσα με ένα γιασεμί κι αργότερα το γιγάντιο αλεξανδρινό!!! Η μνήμη μου έχει κι άλλες εικόνες από κείνη την πιλοτή όπως κι ατελείωτο παιχνίδι στο μεγάλο πεζόδρομο της γειτονιάς μας! Είμαι τυχερός το νιώθω και το ξέρω πολύ καλά. Έχω ζήσει σε μια μεταβατική εποχή όπου τα παιδιά έπαιζαν ακόμα όλα τα γνωστά παιδικά ομαδικά παιχνίδια με τα γειτονοπούλα τους, δεν υπήρχαν διακρίσεις από αυτές που οι σύγχρονοι γονείς θέτουν και τέλος έζησα σε μια γειτονιά με πολλά παιδιά! Ευτυχισμένα ανέμελα παιδικά χρόνια... με τη φίλη μου «Sunnefoula» γνωριστήκαμε... κι εγώ δε θυμάμαι πότε! Είναι σίγουρο ότι ήρθε κι έμεινε στη διπλανή πολυκατοικία από εκείνη που μένουμε λίγο αργότερα από εμάς, δεδομένου ότι η πολυκατοικία της είναι ελαφρώς μεταγενέστερη της δικής μας.
Λοιπόν, με τη «Sunnefoula» όταν ήμασταν μικρά είχαμε σχεδόν πάντοτε κοινούς φίλους και γνωστούς, όμως μεταξύ μας δεν κάναμε παρέα παρότι μέναμε «μεσοτοιχία». Όχι απλά δεν κάναμε παρέα, αλλά για έναν αδιευκρίνιστο λόγο δεν υπήρχε ούτε ιδιαίτερη συμπάθεια... Αλλόκοτα πράγματα!!! Σε όλο το δημοτικό πηγαίναμε σε αντίθετες βάρδιες αλλά στο ίδιο σχολείο (για να καταλάβεις φίλε αναγνώστη, ότι έχω ζήσει εποχή διπλοβάρδιας, χωρίς κινητά κι υπολογιστές!!!).
Μέχρι που έγινε κάτι κι εκδηλώθηκε η απέχθειά μας! (χα χα χα) Η ακόλουθη ιστορία ήταν η πρώτη κι τελευταία μέχρι στιγμής διαμάχη μας και θα σας τη διηγηθώ με τον ίδιο τρόπο που τη διηγούμαι σε κοινούς μας φίλους. (χα χα χα). Λοιπόν, σε μια από τις τελευταίες τάξης του δημοτικού έχουμε μαζευτεί ένα μπουλούκι παιδιών στην πιλοτή της «Sunnefoula» και παίζουμε μήλα. Εγώ όλο καμάρι, φορούσα μια καλοκαιρινή μπλούζα που μου είχαν χαρίσει στη γιορτή μου. Παίζαμε μεν μήλα, αλλά εγώ όλο και φυλαγόμουν να μη τη λερώσω με λάσπες...βλέπετε τότε η πιλοτή είχε χώμα κι αρχές καλοκαιριού την κατέβρεχαν για να μη τους «τρώει» η σκόνη...
-->Σε παρακαλώ «Sunnefoula», προσπάθησε αν μου πετάξεις τη μπάλα να μη με λερώσεις...στα πόδια να μου ρίξεις...εντάξει;
-->Εντάξει...
Παίζουμε κάμποση ώρα και τσουπ...τρώω από τη «Sunnefoula» μια μπαλιά στην άσπρη μπλουζούλα μου....! Καταλαβαίνετε, μικρός ήμουν, ένιωθα να με πνίγει το παράπονο. Παρατάω τα παιδιά και το παιχνίδι κι έκτοτε ούτε που ξαναμιλήσαμε.... δηλαδή ποτέ δε χαθήκαμε αλλά ούτε κι είχαμε διάθεση για πολλά πολλά! Τα καλοκαίρια βλεπόμασταν και στη θάλασσα αλλά είπαμε...δεν είχαμε πολλά πολλά!
Πέρασαν κανά δυο χρόνια κι οι δρόμοι μας έσμιξαν πάλι στο γυμνάσιο. Σιγά –σιγά αρχίσαμε να κάνουμε παρέα και πάλι. Πιο ώριμοι πια και έχοντας αφήσει τα παιδικά μας καμώματα πίσω... στο γεγονός ότι αρχίσαμε να κάνουμε παρέα ίσως να συνετέλεσε κι κοινή μας ενασχόληση με έναν αθλητικό σύλλογο που έδρευε στην πολυκατοικία μου. Αλλά ακόμα και τότε μας χώριζε κάτι...ήταν η μουσική κι οι παρέες μας! Εξακολουθούσαμε να’ χουμε κοινούς γνωστούς αλλά οι παρέες μας ήταν εκδιαμέτρου αντίθετες όσο και τα μουσικά μας ακούσματα! Ωστόσο αυτό δε μας πτοούσε ιδιαίτερα...έτσι κάπου εκεί στα μισά του γυμνασίου αρχίσαμε να κάνουμε γαλλικά μαζί (κι εγώ να ταλαιπωρώ την κ. Βάσω...). Μέρα τη μέρα όλο και περισσότερο γινόμασταν φίλοι...στα χρόνια δε του Λυκείου αρχίσαμε να κάνουμε αρκετή παρέα και να ανοιγόμαστε ο ένας στον άλλο! Μέχρι που μια στιγμή άρχισαν οι κώδικές μας να ταυτίζονται, τα αστεία μας να έχουν κοινή βάση κι η φιλία μας να γίνεται ουσιαστικότερη.
Δε ξέρω ειλικρινά γιατί τα γράφω όλα αυτά! Ίσως διότι τα τελευταία χρόνια όπου δεν είμαστε κάθε μέρα μαζί η σχέση μας να έχει γίνει πιο ουσιαστική και πιο οπλισμένη. Για μένα πάντα είναι η φίλη που θα με ακούσει, θα καταλάβει πότε δεν είμαι καλά και πάντα θα έχει μια θετική και ψύχραιμη συμβουλή να μου δώσει! Μια ματιά μας αρκεί να μου ξυπνήσει εκείνο το «σατανικό γέλιο» ενώ μαζί της έχω νιώσει την παιδική ξέγνοιασα στο μεγαλείο της! Μια φωτογραφία μας πριν μερικά Χριστούγεννα πάντα μου θυμίζει πως μπορούμε να γίνουμε παιδιά έστω για μια στιγμή, αρκεί να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο.
Αν έχει απομείνει κάποιος που δε το έχει αντιληφθεί η λατρεμένη μου «Μεσοτοιχία» είναι το ίδιο κι αυτό πρόσωπο με τη «Sunnefoula». Απλά, εγώ αρέσκομαι να την αποκαλώ έτσι διότι όταν μας ρωτούν από που γνωριζόμαστε συνήθως λέω «Μένουμε μεσοτοιχία...». Βρε «Μεσοτοιχία» λες ποτέ να γίνει αληθινό το πλάνο που έχουμε κάνει...να μένουμε στην ίδια πολυκατοικία και να μοιραζόμαστε από κοινού την DSL σύνδεση.....;;;;
***όπως καταλάβατε από αλλού ξεκίνησα τούτο το κείμενο κι αλλού κατέληξα!!! Σας φιλώ γλυκά!
χρόνων. Στις 9.30 το πρωί και στις 5 το απόγευμα. Στο Τρίτο. Η ακροαματικότητα στους ουρανούς! Η φαντασία αλλά και η ευρηματικότητα και η ακτινοβολία ταλαντούχων νέων – τότε- μουσικών, κειμενογράφων, τραγουδοποιών, τραγουδιστών, απογειωμένες από τον εμπνευστή της δυναμικής αυτής των ερτζιανών, τον Μάνο Χατζιδάκι. Με τα υπέροχα στιγμιότυπα της εκπομπής αυτής συνόδευαν την ακρόαση τους οι μικροί και οι μεγάλοι φίλοι του Τρίτου από το 1976 έως το 1980. Ταξίδι σε φανταστικό και πολυεπίπεδο κόσμο όπου όλα μπορούν να συμβούν κι όλα μπορούν να μας διεγείρουν τη σκέψη, τη μνήμη και την αίσθηση.Λένε ότι τα όνειρα εκφράζουν όσα το υποσυνείδητο θέλει αν μας πει. Αλήθεια ή ψέματα, δεν ξέρω, αλλά τον τελευταίο καιρό βλέπω τα πιο τρελά όνειρα που μπορεί να βάλει ανθρώπινος νους. Έχω την αίσθηση ότι αγγίζουν την υπερβατικότητα. Εκείνο δε που πραγματικά με γεμίζει με απορία, είναι το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα κοινό θεματικό άξονα μεταξύ τους τα όνειρα και πολύ περισσότερο δεν έχουν καμιά σχέση με την τρέχουσα καθημερινότητα μου! Ας ξεκινήσω με τα τρία όνειρα που με έχουν μπερδέψει περισσότερο και στα οποία δε βρίσκω καμιά σημασιολογική ερμηνεία.
1ο Όνειρο
Βρίσκομαι γυμνός σε ένα δάσος. Έχει ψύχρα κι έχω αρχίσει να κρυώνω όμως δεν έχω τίποτα να φορέσω. Ο καιρός χαλάει, το πάει για καταιγίδα, όμως εξακολουθώ να παραμένω ολομόναχος στο δασός. Ξεσπά η καταιγίδα κι ένας κεραυνός πέφτει κοντά μου. Μονάχα τότε αρχίζω να κινητοποιούμαι και κάνω να τρέξω... όμως δε μπορώ κάτι με κρατάει. Σκύβω και βλέπω βαριές αλυσίδες στα πόδια μου. Η καταιγίδα να εξακολουθεί κι εγώ να πασχίζω να λυθώ. Ξαφνικά κι από το πουθενά, βλέπω μιαν άγνωστη γυναίκα να με αποκαλεί με το όνομά μου και να με ικετεύει να της διασώσω το μωρό που κρατά στην αγκαλιά της! Κατορθώνω να λυθώ κι έχω βρεθεί με ένα μωρό στην αγκαλιά μου, να τρέχω γυμνός σε ένα κατάφυτο δάσος. Η δε καταιγίδα να εξακολουθεί... έχω χαθεί στο δάσος μέχρι που βρίσκω ένα ξέφωτο αλλά για να φτάσω εκεί πρέπει να κάνω ένα άλμα! Επιχειρώ το άλμα ανεπιτυχώς.... (κάπου εκεί ξύπνησα ταραγμένος!)
2ο Όνειρο
Είμαι στο σπίτι μου, στο δωμάτιο μου, κι αρχίζει να κάνει έναν ασυνήθιστα δυνατό σεισμό! Μένω ατάραχος και συλλογίζομαι ότι ενώ άντεξε η πολυκατοικία τον καλοκαιρινό σεισμό 6,7 θα αντέξει κι αυτόν! Μέχρι που η πολυκατοικία που βρίσκεται αντιδιαμετρικά της δικής μας, καταρρέει την ώρα του σεισμού με αποτέλεσμα να πέσει κι η δική μας....(εδώ τελειώνει το όνειρο! Ξύπνησα τρομαγμένος)
3ο Όνειρο
Είμαι λέει στο Vichy (λουτρόπολης την όποια ούτε από φωτογραφία δεν έχω δει!!!) και κάνω διακοπές μόνος μου! Και ξαφνικά μια μέρα που κάνω ποδήλατο βλέπω εσένα Κ.Π. Σε χαιρετώ γεμάτος έκπληξη κι αρχίζεις να μου χαμογελάς! Σκύβω να σου δώσω κάτι που είχα αγοράσει για να στο δώσω όταν επιστρέψω στην Ελλάδα και μέχρι να σηκώσω τα μάτια μου έχεις χαθεί στο πλήθος των περαστικών! Σε φωνάζω με το μικρό σου, όπως δε σε βρίσκω... φτάνοντας στο ξενοδοχείο σε βλέπω στο απέναντι πεζοδρόμιο. Σε φωνάζω, δεν απαντάς... αρκείσαι σε ένα αινιγματικό χαμόγελο.
Αυτά....αν βγάλετε άκρη με τα όνειρα μου πείτε μου!!!! Καλά με το τρίτο κάτι ψηλά τα καταλαβαίνω! Αλλά εκείνο το Vichy πως το εξηγείτε; Άβυσσος η ψυχή...
|
Μεγαλώνουμε και το μόνο που είναι βέβαιο (την ώρα που όλα γύρω μας τρέχουν κι αλλάζουν) είναι πως κι εμείς μεταλλασσόμαστε! Μπορεί οι στενοί φίλοι και τα άτομα της οικογένειάς μας σαν οντότητες να παραμένουν ίδια όμως όλοι μας αλλάζουμε!!! Αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα, ο τρόπος που αγγίζουμε τους γύρω μας, ο τρόπος που αστειευόμαστε... ακόμα, αλλάζει κι ο τρόπος επικοινωνίας μας μαζί τους!
Σε κάποιες περιπτώσεις μια ματιά αρκεί να πούμε όσα οι λέξεις δε λένε ή ορθότερα δεν κατορθώνουν να περιγράψουν κι άλλοτε πάλι πνίγουμε τις σκέψεις μας σε μια προσπάθεια να μην «χαλάσουμε» μια σχέση...την ώρα που η σχέση έχει ήδη χαλάσει. Κι έχει χαλάσει διότι από την στιγμή που δεν θέλουμε να μιλήσουμε με ειλικρίνεια σημαίνει ότι δε βρίσκουμε το λόγο να ανοιχτούμε και να συζητήσουμε εκ βαθέων όσα μας προβληματίζουν!
Όταν τώρα στις σκέψεις μας περιπλέκονται και τα ερωτικά τότε η κατάσταση γίνεται εκρηκτική! Είναι γεγονός ότι το ερωτικό παιχνίδι λειτουργεί σα θαυματουργό ρόφημα (από αυτά που έπινε ο Αστερίξ!). Μπορεί να σε απογειώσει αλλά το ίδιο εύκολα μπορεί να σε γκρεμίσει από το ερωτικό σου συννεφάκι όταν η δράση περάσει. Εγώ δεν ξέρω σε ποια κατάσταση βρίσκομαι ακριβώς!!!
Έχω την εντύπωση πως πριν μερικούς μήνες βρήκα το μαγικό μπουκαλάκι με το θαυματουργό φίλτρο. Το πήρα στα χέρια μου, το περιεργάστηκα και παρατήρησα μιαν επιγραφή που είχε απάνω το φιαλίδιο! «ΠΡΟΣΟΧΗ. ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΟΤΑΝ ΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ». Κι έτσι αποφάσισα να είμαι προσεχτικός και να πίνω κάθε μέρα από λίγο... έτσι ενθουσιαζόμουν λίγο, ανέβαινα για λίγο στο ερωτικό συννεφάκι κι έπειτα κατέβαινα στη στερεά Γη. Ώσπου, μιαν μέρα αποφάσισα ότι το λίγο δε μου αρκούσε κι ευθύς έκαναν μιαν ανοησία. Χωρίς πολλές σκέψεις ήπια σχεδόν όλο το φίλτρο (κρατώντας λιγοστό για ώρα ανάγκης!).
Κι ως ήταν αναμενόμενο, η δράση του φίλτρου ήταν απροσδόκητη! Μια αίσθηση μέθης από έρωτα είναι κάτι το απογειωτικό. Σε ανεβάζει στο ψηλότερο σκαλί κι από εκεί με έναν μικρό πήδο βρίσκεσαι στο σύννεφο-γόνδολα που έχει θέση μοναχά για σένα κι ακόμα έναν. Είναι εκείνο το σύννεφο που σε ταξιδεύει σε όμορφες εικόνες, ζεστές αγκαλιές κι όμορφα λόγια. Κι ευθύς αποφασίζεις ότι θα αφεθείς, θα χαρείς τη στιγμή κι επιμελώς θ’ αγνοήσεις που θα σ’ οδηγήσει ο γονδολιέρης της αγάπης!
Όλα αυτά μέχρι το πολύ πρόσφατο παρελθόν συνέβαιναν σε μένα. Μέχρι τη στιγμή που άρχισε η επίδραση του φίλτρου να μετριάζεται κι η λογική να μπαίνει στη θέση της. Η ανεμελιά έδωσε τη θέση της στη φρίκη, διότι καλείσαι να βρεις τρόπο να κατέβεις από την ερωτική γόνδολα-σύννεφο χωρίς να γκρεμοτσακιστείς και πολύ περισσότερο με τον τρόπο που αρμόζει σε έναν ενήλικα! Καθότι στα παιδιά όλα δικαιολογούνται... σε ένας ενήλικα όμως;
Ωστόσο, παραμένεις ζαλισμένος κι ενώ τη μια στιγμή σκέφτεσαι λογικά την επόμενη γυρίζεις στην κατάσταση «έρως». Εξακολουθείς να ζεις τα όμορφα, όμως τώρα νιώθεις λίγο μαγκωμένος! Έχεις αρχίσει να είσαι περισσότερο υποψιασμένος για το τι σε περιμένει κι εκείνο που πραγματικά θες είναι να πιες από το μαγικό φίλτρο που όμως δεν έχεις παρά ελάχιστο! Εκείνος όμως που έχει φίλτρο είναι ο συνταξιδιώτης σου στη γόνδολα. Το ζήτημα είναι ότι του ζητάς να σου δώσει ή περιμένεις να σου προσφέρει; Κι αν δε θέλει να σου προσφέρει;
Σε αυτό το στάδιο είμαι τελικά εγώ! Δε ξεχνώ ότι το φιαλίδιο μου περιέχει λιγοστά αποθέματα φίλτρου όμως τι νόημα θα είχε να το χρησιμοποιήσω; Μια απλή παράταση στο όμορφο ταξίδι θα χάριζα στον εαυτό μου! Το θέμα είναι να το ταξίδι της γόνδολας να έχει τέλος. Να πιάσει έναν πάσαλο να δέσει κι από εκεί να κατεβούμε εμείς οι ΔΥΟ.
____________________________________________
