" Το φίλτρο & η ταξιδιάρα γόνδολα..."

Μεγαλώνουμε και το μόνο που είναι βέβαιο (την ώρα που όλα γύρω μας τρέχουν κι αλλάζουν) είναι πως κι εμείς μεταλλασσόμαστε! Μπορεί οι στενοί φίλοι και τα άτομα της οικογένειάς μας σαν οντότητες να παραμένουν ίδια όμως όλοι μας αλλάζουμε!!! Αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα, ο τρόπος που αγγίζουμε τους γύρω μας, ο τρόπος που αστειευόμαστε... ακόμα, αλλάζει κι ο τρόπος επικοινωνίας μας μαζί τους!

Σε κάποιες περιπτώσεις μια ματιά αρκεί να πούμε όσα οι λέξεις δε λένε ή ορθότερα δεν κατορθώνουν να περιγράψουν κι άλλοτε πάλι πνίγουμε τις σκέψεις μας σε μια προσπάθεια να μην «χαλάσουμε» μια σχέση...την ώρα που η σχέση έχει ήδη χαλάσει. Κι έχει χαλάσει διότι από την στιγμή που δεν θέλουμε να μιλήσουμε με ειλικρίνεια σημαίνει ότι δε βρίσκουμε το λόγο να ανοιχτούμε και να συζητήσουμε εκ βαθέων όσα μας προβληματίζουν!

Όταν τώρα στις σκέψεις μας περιπλέκονται και τα ερωτικά τότε η κατάσταση γίνεται εκρηκτική! Είναι γεγονός ότι το ερωτικό παιχνίδι λειτουργεί σα θαυματουργό ρόφημα (από αυτά που έπινε ο Αστερίξ!). Μπορεί να σε απογειώσει αλλά το ίδιο εύκολα μπορεί να σε γκρεμίσει από το ερωτικό σου συννεφάκι όταν η δράση περάσει. Εγώ δεν ξέρω σε ποια κατάσταση βρίσκομαι ακριβώς!!!

Έχω την εντύπωση πως πριν μερικούς μήνες βρήκα το μαγικό μπουκαλάκι με το θαυματουργό φίλτρο. Το πήρα στα χέρια μου, το περιεργάστηκα και παρατήρησα μιαν επιγραφή που είχε απάνω το φιαλίδιο! «ΠΡΟΣΟΧΗ. ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΟΤΑΝ ΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ». Κι έτσι αποφάσισα να είμαι προσεχτικός και να πίνω κάθε μέρα από λίγο... έτσι ενθουσιαζόμουν λίγο, ανέβαινα για λίγο στο ερωτικό συννεφάκι κι έπειτα κατέβαινα στη στερεά Γη. Ώσπου, μιαν μέρα αποφάσισα ότι το λίγο δε μου αρκούσε κι ευθύς έκαναν μιαν ανοησία. Χωρίς πολλές σκέψεις ήπια σχεδόν όλο το φίλτρο (κρατώντας λιγοστό για ώρα ανάγκης!).

Κι ως ήταν αναμενόμενο, η δράση του φίλτρου ήταν απροσδόκητη! Μια αίσθηση μέθης από έρωτα είναι κάτι το απογειωτικό. Σε ανεβάζει στο ψηλότερο σκαλί κι από εκεί με έναν μικρό πήδο βρίσκεσαι στο σύννεφο-γόνδολα που έχει θέση μοναχά για σένα κι ακόμα έναν. Είναι εκείνο το σύννεφο που σε ταξιδεύει σε όμορφες εικόνες, ζεστές αγκαλιές κι όμορφα λόγια. Κι ευθύς αποφασίζεις ότι θα αφεθείς, θα χαρείς τη στιγμή κι επιμελώς θ’ αγνοήσεις που θα σ’ οδηγήσει ο γονδολιέρης της αγάπης!

Όλα αυτά μέχρι το πολύ πρόσφατο παρελθόν συνέβαιναν σε μένα. Μέχρι τη στιγμή που άρχισε η επίδραση του φίλτρου να μετριάζεται κι η λογική να μπαίνει στη θέση της. Η ανεμελιά έδωσε τη θέση της στη φρίκη, διότι καλείσαι να βρεις τρόπο να κατέβεις από την ερωτική γόνδολα-σύννεφο χωρίς να γκρεμοτσακιστείς και πολύ περισσότερο με τον τρόπο που αρμόζει σε έναν ενήλικα! Καθότι στα παιδιά όλα δικαιολογούνται... σε ένας ενήλικα όμως;

Ωστόσο, παραμένεις ζαλισμένος κι ενώ τη μια στιγμή σκέφτεσαι λογικά την επόμενη γυρίζεις στην κατάσταση «έρως». Εξακολουθείς να ζεις τα όμορφα, όμως τώρα νιώθεις λίγο μαγκωμένος! Έχεις αρχίσει να είσαι περισσότερο υποψιασμένος για το τι σε περιμένει κι εκείνο που πραγματικά θες είναι να πιες από το μαγικό φίλτρο που όμως δεν έχεις παρά ελάχιστο! Εκείνος όμως που έχει φίλτρο είναι ο συνταξιδιώτης σου στη γόνδολα. Το ζήτημα είναι ότι του ζητάς να σου δώσει ή περιμένεις να σου προσφέρει; Κι αν δε θέλει να σου προσφέρει;

Σε αυτό το στάδιο είμαι τελικά εγώ! Δε ξεχνώ ότι το φιαλίδιο μου περιέχει λιγοστά αποθέματα φίλτρου όμως τι νόημα θα είχε να το χρησιμοποιήσω; Μια απλή παράταση στο όμορφο ταξίδι θα χάριζα στον εαυτό μου! Το θέμα είναι να το ταξίδι της γόνδολας να έχει τέλος. Να πιάσει έναν πάσαλο να δέσει κι από εκεί να κατεβούμε εμείς οι ΔΥΟ.

____________________________________________

*Είχα καιρό να γράψω, αλλά τα έχουμε πει...δε γράφω κατά παραγγελία! Σας φιλώ όλους γλυκά και σας ευχαριστώ για τα μηνύματα που αφήνετε κατά καιρούς! Το παρόν κείμενο οφείλεται κατά μεγάλο μέρος σε μια κουβέντα μου με τη Stala.
____________________________________________