Ακόμα μια επέτειος του Πολυτεχνείου! Τριάντα πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη κι όλα έχουν αλλάξει…
Όταν ήμουν μικρότερος ήταν η επέτειος που με ενέπνεε όσο τίποτα άλλο. Άκουγα τα γεγονότα που μου περιέγραφε η μάνα μου, καθώς μέρος τους τα είχε ζήσει από κοντά! Όχι δεν ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο, όπως δεν ήταν και τόσοι άλλοι που ισχυρίζονται το αντίθετο! Δεν ήταν γιατί ίσως να φοβόταν, ίσως επειδή δεν είχε στην Αθήνα περισσότερο από ένα μήνα. Ήταν νεοφερμένη φοιτήτρια, σε μια πόλη που δεν ήξερε κανέναν. Όμως αυτό δεν την έκανε να μη ζήσει με το δικό της τρόπο τα γεγονότα και πολύ περισσότερο να μη μας μεταλαμπαδεύσει το αίσθημα υπερηφάνειας που ένιωθε για τις μέρες εκείνες! Τις τρεις εκείνες μέρες και τις λιγοστές στιγμές που όλοι πίστεψαν πως τα πράγματα μπορούσαν να αλλάξουν…
Κι αυτό ίσως να επέδρασε καταλυτικά μέσα μου, δημιουργώντας μου ένα αίσθημα πως ακόμα κι οι λίγοι όταν εκφράζουν τους πολλούς είναι δύναμη ισχυρή! Δεν ξέρω τι να σκεφτώ και πώς να πορευτώ μέσα σε τούτο τον τόπο των αντιθέσεων. Εκείνοι που χτες αγωνίζονταν για κράτος δικαίου και για ένα κράτος που θα επικρατούσε η δωρεάν παιδεία ήρθε η σειρά τους κι ανέλαβαν την εξουσία! Ηγήθηκαν στην πρώτη γραμμή όμως στο δρόμο ξέχασαν τα ιδανικά, τις αξίες για τις οποίες αγωνίστηκαν. Ξέχασαν ακόμα κι εκείνο το «Ψωμί-Παιδεία». Βολεύτηκαν στις μεγάλες καρέκλες τους κι άρχισαν να ασκούν την εξουσία όπως οι πρωθύστεροί τους επικαλύπτοντάς την με το σελοφάν του σοσιαλισμού και του φιλελευθερισμού….
Με λύπη συνειδητοποιώ ότι κάθε χρόνο όλο και περισσότερο με αφήνει αδιάφορο ετούτη η μέρα! Ούτε στην πορεία πήγα εφέτος, όπως συνήθιζα... έμεινα σπίτι να ακούω το "Μεγάλο μας Τσίρκο" σε μουσική Ξαρχάκου. Κι όταν τελείωσε κι ο δίσκος που μου κρατούσε συντροφιά ήρθε στο νου μου ο Χατζιδάκις κι εκείνη η φράση του
"Καληνύχτα Κεμάλ… Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ… Καληνύχτα"
πολύ απαισιοδοξία!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕμένα ακόμα με συγκινεί αυτή η επέτειος. Σήμερα, μετά τη δουλειά πήρα στην πορεία (τα highlits sto blog xexe!), και στο ενδιάμεσο πέρασα από το πολυτεχνείο. Είχαν κλείσει οι πύλες, έπεσα πάνω στο τέλος της τελετής που κάνουν. Εκεί, ανάμεσα στον κόσμο, μικρά παιδιά που κρέμονταν στα κάγκελα και κοιτούσαν με απορία, μετανάστες με κόκκινα γαρύφαλα στα χέρια, κάπου στην άκρη, ήταν ένας κύριος, παππού θα τον έλεγες. Προσεγμένα ντυμένος, πουκάμισο, γιλέκο, μπερές. Έσφιγγε τις γροθιές του και τραγουδούσε, και στο τέλος, δάκρυσε. Έμεινα να αναρωτιέμαι την ιστορία του, δίσασα να τον πλησιάσω. Απλά έφυγα. Το ότι κατέληξα ανάμεσα σε ένα μπλογκ αναρχικών και λούτσα από τη βροχή, άλλη ιστορία.
Θυμάμαι, όταν διάβαζα για τα γεγονότα, μου είχε κάνει εντύπωση ότι ο αναβρασμός ξεκίνησε από τη νομική και ο πατέρας μου μου διηγήθηκε κάποια γεγονότα (21 Φλεβάρη πρωτοκλείστηκαν οι φοιτητές της νομικής και έτυχε να έχει ανέβει ο πατέρας μου για εξεταστική εκείνες τις μέρες). Ενιωσα πολύ περήφανη, αλλά και πολύ ντροπιασμένη που οι σημερινοί φοιτητές είναι ή φανατισμένοι ή αδιάφοροι. Κομματικοποιημένοι και όχι πολιτικοποιημένοι.
Υπάρχουν οι νοσταλγοί, οι κυνικοί, οι ουτοπιστές, κλπ. Είναι δικαίωμα του καθενός να διαλέξει αυτό που τον αντιπροσωπεύει καλύτερα, αλλά, ο κόσμος άλλαξε, έστω και λίγο, έστω και για μια στιγμή, έστω μέσα τους. Είναι κάτι νομίζω που δεν το αμφισβητεί κανείς.
Είναι αργά για να σε πάρω τηλέφωνο, μακάρι να άκουγες 2ο πρόγραμμα, η "μαντάμ Σουσού" θα σου άλλαζε τη γνώμη!
Και 2 αστεία περιστατικά:
μας έλεγε μια φιλόλογος στο λύκειο ότι στα γεγονότα του πολυτεχνείου ήταν φοιτήτρια στην Αθήνα. Τότε φιλοσοφική και νομική συστεγάζονταν. Εκείνη από επαρχία, πολύ θρήσκα και ήσυχη γενικά. μπαίνανε για μάθημα , και ξαφνικά ακούγανε να φωνάζουν από παντού "κατααααληψη!!!!" . Φυσικά τα έκαναν πάνω τους και τρέχανε πανικόβλητοι στις πόρτες να βγουν. Πότε βγαίνανε, πότε ξεμένανε μέσα... (μιλάω για την κα Ρεγγίνα)
Στην Πάτρα είχαν κατάληψη στο εκεί πολυτεχνείο, το σημερινό Πολυκλαδικό (η όπως αλλιώς το λένε)
Πηγαίνανε λοιπόν πολλοί και έξω από το πολυτεχνείο όπως και στην Αθήνα, για συμπαράσταση (πορείες κλπ).Ανά διαστήματα, φώναζαν να κάτσουν όλοι κάτω (κάτι που αν δεν απατώμαι το κάνουμε ακόμα σε πορείες), αλλά κάποιος συστηματικά δεν καθόταν. Γιατί?
Πήγαινε εκεί κατευθείαν από τη δουλειά, και φορούσε το μοναδικό καλό παντελόνι που είχε..Δε μπορούσε λοιπόν να κάτσει κάτω με κίνδυνο να το λερώσει. Προτιμούσε να τον δει ο χαφιές που τριγυρνούσε ,παρά να πέσει παντόφλα στο σπίτι από τη μάνα του!!!
(α ρε πατέρα...)
έλα μια φορά Αθήνα αυτή τη μέρα :)