Ήλιος, ο ευαίσθητος ληστής της μνήμης!

Συχνά συνηθίζω να λέω ότι παιδάκια μου είναι τα ταξίδια που κατά καιρούς έχω κάνει! Μικρότερα σε ηλικία τα πιο πρόσφατα και μεγαλύτερα εκείνα που ανήκουν στο παρελθόν… Δεν έχω ιδέα πως είναι να είσαι στα αλήθεια γονιός, αλλά τις προσδοκίες, τις συγκινήσεις, τις απογοητεύσεις, τις χαρές και τα κλάματα (την ώρα του αποχωρισμού – επιστροφής) που βιώνει κανείς μέσα από ένα ταξίδι ασυνείδητα τα έχω συνδέσει με τα

αντίστοιχα συναισθήματα που νιώθουν οι γονείς.

Σήμερα η μέρα είναι βροχερή, σκοτεινή κι η υγρασία δεσπόζει παντού! Χαζεύοντας απ’ το παράθυρο ο νους μου έτρεξε ίσαμε το ταξίδι στο Λονδίνο, που έκανα πέρσι. Θα σκεφτείς, φίλε ανώνυμε / επώνυμε αναγνώστη ότι

συνειρμικά η βροχή μου έφερε το νου το βροχερό Λονδίνο. Όμως, όχι! Εγώ το Λονδίνο το βρήκα με τον καλύτερο καιρό που θα μπορούσε να έχει! Ήλιο! Καυτός Ήλιος! Με έναν ήλιο, όμως, που η δύναμη του δεν έφτανε να φωτίσει ζωηρά τα κτήρια του ώστε να τον ανακλάσουν. Εν ολίγοις, παρά τη λιακάδα ένιωθες κάτι να

υστερεί απ’ τη ζωντάνια του ήλιου…

Αμέσως, κατάλαβα ότι η μουντή μέρα μου θύμισε το δίχως άλλο την εξίσου μουντή αίθουσα των Μαρμάρων του Παρθενώνα, στο Βρετανικό Μουσείο. Κι ενώ επρόκειτο, για την πιο καλοφωτισμένη αίθουσα με φυσικό και τεχνικό φωτισμό δεν έπαυε να είναι η πιο σκιερή! Δε θα πω μελαγχολική, διότι δεν διακατεχόμουν από το αίσθημα (μέχρι τότε) ότι τα «μαρμαρά μας» κακοπερνάνε στις προθήκες του συγκεκριμένου μουσείου…

Δεν άργησα να αντιληφθώ ότι εκείνο που έλειπε απ’ τα γλυπτά των ζωφόρων του Παρθενώνα, ήταν η δύναμη της λάμψης του ελληνικού ήλιου καθώς κι η «απλωσιά» που τους αναλογούσε! Με το σύστημα της ηχογραφημένης ξενάγησης άρχισα να περιδιαβαίνω το χώρο, παρατηρώντας και φωτογραφίζοντας τα γλυπτά. Τα γλυπτά που από την επίμονη απόξεση της «ειδικής συντήρησης» έχουν καταστραφεί! Οι επιφάνειες τους έχουν γίνει τραχείες ενώ λεπτομέρειες έχουν σβήσει για πάντα.

Στην αίθουσα εκείνη θα έμεινα για δυο ώρες. Δυο ώρες που έτρεξαν σα νερό σε γοργό ποτάμι. Κι ίσως τότε για πρώτη φορά να ενστερνίστηκα αυτό που από μικρό παιδί άκουγα να ζητά επίμονα η Μελίνα Μερκούρη. Να επιστραφούν τα Μάρμαρα στον φυσικό τους χώρο, στον αττικό ήλιο και τόπο. Είμαι βέβαιος, ότι όποιος έχει ανέβει στην Ακρόπολη κι έχει δει την εκτυφλωτική αντανάκλαση του φωτός στα μάρμαρα, σίγουρα θα νιώσει μελαγχολία στο Βρετανικό Μουσείο.

Βγαίνοντας, απ’ το Μουσείο άρχισα να περπατάω με κατεύθυνση το Covent Garden ενώ από τα ακουστικά του MP3 άκουγα τη Μαρία Δημητριάδη στο «εφτά ζωές». Ήταν το κομμάτι που ταίριαξε απόλυτα με τη μελαγχολία της στιγμής! Στο πολύβουο Λονδίνο, στη πόλη που μπορείς να ακούσεις τη λαλιά σου με τη ίδια σχεδόν συχνότητα που ακούς την αγγλική**, εγώ περπατούσα με μια μελαγχολική διάθεση που ζητούσε την Ελλάδα.

εφτά ζωές - μαρία ...

**Θα σκεφτείς ότι υπερβάλω. Όμως δεδομένου ότι οι Άγγλοι δε φωνάζουν όταν μιλάνε, όποτε άκουγες κάποιον να συνομιλεί με ένταση ήταν Έλληνας ή Κύπριος και σπανιότατα Άγγλος.

Ο βασιλιας κι εγώ...

Στο παρθένο σου δάσος φοβάμαι να μπω

με τσιγάρο αναμμένο και τέτοιο καιρό

Αγριεύει ο αέρας, χρυσόμαλλο δέρας

μπορεί να με φας πριν σου πω σ' αγαπώ

Απ' τη μέση του δρόμου σου τηλεφωνώ

μόνο θάλασσα βλέπω εδώ κι ουρανό

Στις μικρές αχιβάδες φωτάκια χιλιάδες

μα που είναι το φως μου το αληθινό

Επιστρέφω σ' εσένα ξανά σαν τρελή

να σε δω που θα βγαίνεις την ανατολή

Βασιλιά της καρδιάς μου κι απ' το τατουάζ μου

εσύ με πονάς και με καις πιο πολύ

Αφροδίτη Μάνου

Ξέρω πως είσαι όνειρο κι όμως εγω θα ζήσω
Με την ελπίδα πως μπορεί ποτέ να μην ξυπνήσω.

Μικρά γράμματα... γεμάτα αγάπη!

Είναι γεγονός ότι στη ζωή μου, είμαι τακτικός! Μαζεύω, αρχειοθετώ, τακτοποιώ με μοναδική ακρίβεια τα πράγματα όπου αγαπώ! Έτσι βρίσκομαι να έχω κουτιά, κουτάκια, παρά κουτάκια τα οποία ανοίγοντας τα αντικρίζεις τους θησαυρούς μου! Κι αν έχεις την ελπίδα ότι θα βρεις αντικείμενα μεγάλης αξίας, λανθάνεις!

Θα βρεις, κυρίως, αντικείμενα συναισθηματικής αξίας για μένα… και σχεδόν τίποτα περισσότερο!Βέβαια, ύστερα από μια μαζική εκκαθάριση που έγινε, προ λίγων εβδομάδων, «έφυγε» πολύ πράγμα… Σίγουρα πετάχτηκαν πράγματα για τα οποία θα μετανιώσω στο εγγύς μέλλον, αλλά κάποια άλλα είχαν γίνει «ξένα» για μένα… Σένα παραγεμισμένο κουτί, από αυτά που ήλεγχα το περιεχόμενο τους, βρήκα μια σειρά από γράμματα του πρόσφατου παρελθόντος. Διότι, όσο παράξενο κι αν σου φαίνεται φίλε αναγνώστη αλληλογραφώ με οικεία μου πρόσωπα. Στέλνω και δέχομαι επιστολές, και δε σου κρύβω ότι αγαπάω ιδιαίτερα τα πυκνωμένα γράμματα σε μορφή καρτ ποστάλ.

_____________________________________________________

___________________________________________________

_________________________________________________


ΚΛΙΚ ΣΕ ΟΠΟΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ Ή ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Να μ' αγαπάς, όσο μπορείς να μ' αγαπάς...

   Υπάρχουν νύχτες που, πραγματικά, δε μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Η διάθεσή μου ανεβοκατεβαίνει ωσάν να’ ναι κανένα παιδάκι που παίζει με τα κουμπιά του ανσασέρ. Κι αν το καλοσκεφτείς, το «παιδάκι» που παίζει όντως υπάρχει. Είναι το ατίθασο παιδί που ονομάζεται μνήμη (θύμηση, ανάμνηση). Λοιπόν, αυτό το ατίθασο – φασαριόζικο παιδί είναι ικανό να σε ξενυχτήσει –με το έτσι θέλω—και να σε γεμίσει με τα πιο αμφιλεγόμενα συναισθήματα.

   Βροχερή η χτεσινή νύχτα κι ίσως καλύτερη συντροφιά από τη απαλή μουσική του ραδιοφώνου να μην υπήρχε. Τελείωνα τη μέρα μου, συντροφιά με ένα βιβλίο. Τόσο πολύ είχα απορροφηθεί από αυτό που διάβαζα, που η χαμηλόφωνη μουσική χανόταν στη σιωπή του δωματίου. Κι όμως, για μια στιγμή, μια νότα από ένα τραγούδι που ξεκινούσε θέλησε να επιβληθεί μέσα μου. Να με κάνει να σταματήσω την ανάγνωση και να επικεντρωθώ στο τραγούδι!

   «Μα ναι!!! Το τραγούδι είναι γνωστό!» σκέφτηκα. Ήταν το «Να μ’ αγαπάς» του Π. Σιδηρόπουλου. Έμεινα να το ακούω, μη μπορώντας να ελέγξω τις εικόνες που ανέσυρε από το χρονοντούλαπο του μυαλού μου. Είναι το τραγούδι που με συντρόφευε για ένα ολάκερο καλοκαίρι. Το καλοκαίρι του 1999 (έχουν περάσει κιόλας δέκα χρόνια…).

   Το άκουγα, τότε, από μια κασέτα… που μου είχες γράψει! Σου είχα ζητήσει να μου γράψεις τους Πυξ – Λαξ και μου είχες πει δίνοντας μου την κασέτα «έμεινε λίγος χώρος στο τέλος και σου συμπλήρωσα ένα τραγούδι. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο…». Κι εκείνο το «δεν είναι τίποτα σπουδαίο…» το’ χες πει με τέτοιο τρόπο, σαν να μου έλεγες απ’ εκεί να αρχίσει να ακούς την κασέτα.

   Κι αλήθεια, από εκεί ξεκίνησα το άκουσμα εκείνης της κασέτας! Από το τέλος της Β πλευράς. Την άλλη μέρα, έφευγα για την ακριτική Σύμη. Δε σε είδα για να σε ευχαριστήσω… όταν γύρισα είχες φύγει για την Αθήνα! Θα άρχιζες φροντιστήρια, για τις πανελλήνιες. Τελείωνες το Λύκειο, κι εγώ μικρότερος σου κατά τρία χρόνια πίστευα πως θα σε χάσω για πάντα! Όχι ότι είχαμε και κάτι παραπάνω… αλλά θα έχανα εκείνον τον ερωτισμό που πλανιόταν στον αέρα. Κι έτσι έγινε! Δεν τα έφερε η ζωή να βρεθούμε ποτέ άλλοτε! Έπαψες να έρχεσαι διακοπές στας εξοχάς, στο σπίτι που σε φιλοξενούσαν οι κοινοί γνωστοί μας.

   Ήρθες ξανά φέτος το Πάσχα, αλλά εγώ δεν ήμουν εκεί! Με αναζήτησες, έμαθα, μέσω των γονιών μου… ρωτούσες για μένα… όμως δεν ήμουν εκεί! Κι η είδηση ότι είχες έρθει στας εξοχάς για Πάσχα, πέρασε τόσο αδιάφορα μέσα μου που ούτε έδωσα σημασία. Όλα αυτά, μέχρι πριν λίγο που ξανάκουσα την κιθάρα του Σιδηρόπουλου.

«… αν και τελειώνει αυτό το γράμμα, η ανάγκη μου δε σταματά…»

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ - Ο. Ελύτης

VII

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ

να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ,

να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

5 & 1 ερωτήσεις που καρτερούν μιαν απάντηση…

1. Γιατί χτυπάνε οι καμπάνες τόσο δυνατά τις Κυριακές; ( Όποιοι πιστοί το’ χουν σκοπό να πάνε, θα πάνε στην εκκλησία και χωρίς αυτό το επίμονο κάλεσμα! ΕΛΕΟΣ!)

2. Πως λέγεται αυτό το υλικό με το οποίο τυλίγουμε εύθραυστα αντικείμενα κι έχει φουσκάλες από πλαστικό τις οποίες σπάμε σαν υπνωτισμένοι (ενίοτε και σα δαιμονισμένοι) αν πέσει στα χέρια μας;

3. Έχετε επιχειρήσει να κάνετε μπάνιο χωρίς την κουρτίνα της μπανιέρας σας; (Σας συνιστώ όχι, αν μένετε μόνοι σας, έχετε νεύρα, έχετε γυρίσει από ραντεβού φιάσκο ή απλά βαριέστε το σφουγγάρισμα!)

4. Γιατί ορισμένοι ρωτούν τους πωλητές στα καταστήματα «Συγγνώμη, είστε του καταστήματος;» ενώ οι (καψεροί) εργαζόμενοι φορούν διακριτή ένδυση; (Φταίει ο υπάλληλος να σου απαντήσει «ΟΧΙ»???)

5. Υπάρχει άραγε το συμπλήρωμά μας, με τη μαθηματική έννοια του όρου;

&

6. Είσαι ακόμα εδώ και με διαβάζεις; Έχεις να δώσεις καμιά απάντηση;

Με τέτοιες απορίες γυρίζεις σπίτι σου, όταν βγαίνεις ραντεβού κι όλο το βράδυ μιλάς για τον Ταρκόφσκι… την ώρα που έχεις κατά νου άλλα πράγματα…

Καλή Κυριακή σε όλους σας!

Το θέατρο στο ραδιόφωνο…

Ίσως σας ξένισε λίγο ο τίτλος και να σκεφτήκατε ότι κάτι δεν πάει καλά… δε σας αδικώ! Ο λόγος σήμερα για μια συνήθεια μου, την οποία πασχίζω να διαδώσω, σε όσους περισσότερους μπορώ! Κι επειδή οι τίτλοι στα κείμενα τίθενται για να προϊδεάζουν τον αναγνώστη πιθανόν να καταλάβατε ότι θα μιλήσουμε για θέατρο… όμως το ραδιόφωνο πως έρχεται να «κολλήσει» σε κάτι το οποίο είναι οπτικό θέαμα κι ουδόλως ακουστικό;

Κι όμως δένουν υπέροχα το θέατρο με το ραδιόφωνο! Αρκεί να αναλογιστεί καθένας μας ότι τα θεατρικά έργα είναι γραμμένα σε βιβλία πριν ανέβουν σε παραστάσεις. Κι όπως όλα τα βιβλία του κόσμου, όταν τα διαβάζουμε, εμείς είμαστε που φτιάχνουμε τις εικόνες, που τοποθετούμε τους ήρωες σε κουστούμια, χώρους, τους δίνουμε μορφή… πάντα κατά τα πρότυπα και τα βιώματα μας. (Μεταξύ μας, αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του βιβλίου, κατά την ταπεινή μου άποψη! Δέκα άτομα διαβάζουν το ίδιο βιβλίο κι ο καθένας έχει κεντήσει ένα διαφορετικό πλαίσιο δράσεις για τους ήρωες!).

Ήμουν μαθητής της Γ΄ Λυκείου όταν ανακάλυψα το θέατρο στο ραδιόφωνο! Χρονιά ζόρικη για κάθε παιδί, με αρκετό τρέξιμο κι ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Δυστυχώς, η Πάτρα όσο μεγάλη κι αν είναι δεν παύει να είναι μια επαρχιακή πόλη όπου το θέατρο είναι πολυτέλεια. Με δυο θεατρικές παραστάσεις τη σεζόν από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. πολύ σύντομα παύεις να έχεις θεατρικές επιλογές. Λοιπόν, η πρώτη ραδιοφωνική παράσταση που άκουσα ήταν το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς με τη Μελίνα Μερκούρη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Μαγεύτηκα από την πρώτη στιγμή!

Ένιωθα σα να είχα ανακαλύψει την πυρίτιδα! Είχα την πολυτέλεια να ακούω θέατρο μέσα στο σπίτι μου και μάλιστα με τα μεγαλύτερα υποκριτικά ταλέντα που είχε βγάλει ο τόπος μας! Ειλικρινά, θαρρώ πως δε θα ξεχάσω ποτέ την χαρά που είχα νιώσει ανακαλύπτοντας πως το τρίτο πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας αναμετέδιδε κάθε Κυριακή στις 22:00 μια νέα θεατρική παράσταση (κάτι που ισχύει μέχρι και σήμερα!). Κι έτσι άρχισα να γίνομαι ο πιο φανατικός ακροατής – θεατής και να πλάθω εικόνες…

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο κι αρχίζοντας να έχω τα πρώτα μου έσοδα (από την εργασία μου) άρχισα να ψάχνω μανιωδώς θεατρικούς δίσκους ενώ παράλληλα το ραντεβού με το θέατρο τις Κυριακές γινόταν ολοένα και πιο πιστό! Άρχισα να έχω και τις «παραξενιές» μου σιγά σιγά! Πάντοτε, λοιπόν, ακούω μια θεατρική παράσταση καθούμενος σε μια πολυθρόνα, με ημίφως και τον ήχο σε μια σχετική ένταση παρόμοια με αυτή του θεάτρου! Μαγεία… έτσι χωρίς να είμαι σύγχρονος της Λαμπέτη, του Νέζερ ή της Κυβέλης έχω εκπλαγεί από το ταλέντο τους και την αμεσότητά τους! Τους έχω ακούσει σε σπουδαίους ρόλους, τους έχω σκηνοθετήσει… και τους έχω «ντύσει» με τα κουστούμια που η φαντασία μου έχει θεωρήσει ως τα καταλληλότερα για αυτούς!

Αυτά τα ολίγα περί ραδιοφωνικού θεάτρου. Όσοι πιστοί αγαπάτε το θέατρο, προσέλθετε σε αυτό το ανέξοδο ταξίδι. Κάθε Κυριακή από τις συχνότητες του Τρίτου κι ένας νέος προορισμός…

*Η κατάστασή μου στο διάβα των χρόνων χειροτερεύει (θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος!)… Συλλέγω φανατικά πλέον εδώ και τρία χρόνια θεατρικές παραστάσεις… κι συλλογή έχει από Παξινού μέχρι Σαπφώ Νοταρά…(η οποία πέραν της εμφάνισης υποκριτικά είναι πολύ καλή!!!)

"Ατάκες που αγαπήσαμε..."

Όπως έχω γράψει και σε κάποια παλιότερη ανάρτηση δε διακατέχομαι από το αίσθημα της ζήλειας. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, δεν έχω νιώσει να ζηλεύω. Είμαι, λοιπόν, με έναν φίλο μου και συζητάμε αυτό ακριβώς… ότι δε ζηλεύω τους συντρόφους μου και δεν μου «βγαίνει» η “κτητικότητα” απέναντι στους άλλους…

Ακολουθεί η συζήτηση:

Εγώ: «Άκουσε να σου πω… Δεν ξέρω γιατί αλλά δε μου έχει τύχει να αισθανθώ ζήλεια σε κανένα επίπεδο. Κι αν θες να σου πω την πικρή μου αλήθεια, ούτε τους ερωτικούς μου συντρόφους ζηλεύω. Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα πολύ καλό. Μμμ, καλά μην υπερβάλω κιόλας, μου έχει συμβεί μια φορά…»

Φίλος: « ξέρεις κάτι;»

Ε: «τι;»

Φ: «Να ψηλαφείς που και που το κεφάλι σου… κι αν δεις κανένα περίεργο εξόγκωμα μην τρομάξεις! Δεν θα είναι κάτι ανησυχητικό… θα είναι οι συνέπειες από έλλειψη κτητικότητας έναντι του συντρόφου σου»

Ε: ….

Αντίο Δανάη...

Η μεγάλη Δανάη του τραγουδιού σώπασε για πάντα! Η αξεπέραστη προσφορά της στο λογοτεχνικό στερέωμα, μεταφέροντας την ποίηση του Πάμπλο Νερούντα στην ελληνική γλώσσα ήταν ένα από τα πολλά που έπραξε η Δανάη Στρατηγοπούλου αλλά δεν ήταν το μοναδικό! Την αποκάλεσαν αηδόνι του Αττίκ γιατί ερμήνευσε με σπαρακτική ειλικρίνεια τα τραγούδια του και δεν έχουν άδικο όσοι το υποστηρίζουν…

Εγώ τη Δανάη την ανακάλυψα μεγάλος πια… είχα ήδη τελειώσει το λύκειο όταν μέσα από μια διασκευή του «Ας ερχόσουν για λίγο» άρχισα να ψάχνω να μάθω και να ακούω τα τραγούδια της. Κι αμέσως έλαβε μια θέση ξεχωριστή μέσα μου. Μια θέση τόσο διαφορετική από εκείνες των άλλων ακουσμάτων μου για ακόμα έναν λόγο. Μερικά χρόνια πριν, σε μια «μουσική βραδιά» στο σπίτι της Sunnefoulas είχαμε σιγοτραγουδήσει κανά δυο τραγούδια της… όταν το παλιό συναντούσε το καινούριο…

Εδώ Λιλιπούπολη…II

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που σας μίλησα για τη Λιλιποπούπολη με τους ευφάνταστους ήρωες της. Την Πιπινέζα με τον αντιδραστικό της παπαγάλο, τον Δήμαρχο Χαρχούδα και τους άλλους φανταστικούς μεν ήρωες οι οποίοι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από όλους μας εμάς! Και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα για τον εξής απλό και μοναδικό λόγο. Είναι τόσο καλά πλασμένοι με τα δικά μας ελαττώματα ώστε πέραν τον περιέργων ονομάτων τους να είμαστε όλοι εμείς…

Ακούστε εδώ δυο ιστορίες της Λιλιπούπολης. Η πρώτη έχει τίτλο «Οι πρωτοβουλίες του Παπαγάλου» κι η δεύτερη κατά σειρά φέρει τον τίτλο «Βρέχει». Για την ιστορία αναφέρω ότι η πρώτη ιστορία έχει δισκογραφηθεί (αλλά οι δίσκοι πια δεν κυκλοφορούν) κι η δεύτερη είναι από μια σειρά επετειακών εκπομπών που είχε μεταδώσει το 3ο Πρόγραμμα της Ελληνικής ραδιοφωνίας.

Ένα χρόνο μετά την εκκίνηση…

Τέτοιες μέρες ήταν όταν άνοιξα τούτο το Blog πριν από έναν χρόνο! Ένας χρόνο που στο πέρασμα του με έκανε πιο δυνατό. Σίγουρα η αρχική σκέψη δημιουργώντας τούτο το Blog ήταν να μοιράζομαι σκέψεις, συναισθήματα κι εντυπώσεις. Να τις μοιράζομαι όμως με ποιον; Κανέναν δεν γνώριζα –πλην ελαχίστων φίλων στους οποίους είχα κοινοποιήσει την ύπαρξή του- κι ούτε φανταζόμουν ότι θα με διαβάζουν άγνωστοι μου.

Κι ομολογώ ότι αυτό επέδρασε ψυχολυτρωτικά σε μένα! Άρχισα να βγάζω προς τα έξω τις σκέψεις μου, σκέψεις που φύλαγα καλά κρυμμένες. Άρχισα να απενοχοποιώ πράγματα, μιλώντας παράλληλα για όσα αγαπώ μέσα από τα βιώματα και τις αναμνήσεις μου! Ομολογώ ότι ουδέποτε μπορούσα να πιστέψω ότι μέσα από τα blogs υπάρχει τόσο δυνατή επικοινωνία μέχρι που άρχισα να το βιώνω κι ολοένα να εκπλήσσομαι ευχάριστα!

Μέσα σε έναν χρόνο, όποιος δει πως «κινήθηκα» στα γραφόμενα μου θα με βρει πότε χαρούμενο, πότε ονειροπόλο, πότε βαθιά λυπημένο, πότε αισιόδοξο, πότε… Εν πάσει περιπτώσει θα δει το Σείριο, με τα μικρά και τα μεγάλα του ελαττώματα κι ίσως να διακρίνει και ψήγματα από προτερήματα του χαρακτήρα μου.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό τούτου του blog είναι η συχνότητα με την οποία εμφανίζονται τα άρθρα του. Το έχω πει κι άλλοτε δε μπορώ να γράφω επί τούτου! Ανεβάζω κάτι, όταν θέλω να πω κάτι, να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί… κάτι που συνήθως δεν έχω να τον τρόπο να το «επικοινωνήσω» στα κοντινά μου άτομα! Με αποτέλεσμα κάποιες φορές –μέσα σε τούτο τον χρόνο- να ανεβαίνουν πολλά κείμενα μαζί κι άλλοτε πάλι ύστερα από καιρό. Καλή ώρα όπως τώρα!

Συνοδοιπόρους στο διάβα της καθημερινότητας, στα βιώματα, στα μικρά και μεγάλα της ζωής έχω τη Sunnefoula, το Νερόφιδο και το Καλαμαράκι. Κι ίσως η καρτερικότητα κι η υπομονή τους να ακούν αυτά που κατά καιρούς τους λέγω να είναι η αιτία που όλο και λιγότερο ανεβάζω προσωπικού περιεχομένου κείμενα. Τους ευχαριστώ για πολλοστή φορά όπως κι όλους εσάς που κατά καιρούς αφήσατε ένα μικρό σχόλιο σε τούτο το blog!

Κλείνοντας αυτό το κείμενο, που άλλα είχα στο μυαλό μου ξεκινώντας να γράφω κι άλλα τελικά έγραψα, σας λέγω ότι λίγο πριν φύγει το 2008 μπήκα να τσεκάρω το blog μου αντικρίζω τον θεαματικό αριθμό των 24 online χρηστών στον μετρητή… τρελάθηκα! Παραθέτω και το πειστήριο, έτσι για την ιστορία…

κλικ πάνω στη φωτο για να τη δεις...

*** «Ζήσαμε για το δούμε κι αυτό! Είκοσι τέσσερεις άνθρωποι σε διάβαζαν παράλληλα; Κοίτα μην ακούσεις, καψερέ μου, για 24 αυτοκτονίες εσύ θα είσαι η αιτία»

-->> Σε δίνω στυγνά εσένα που έκανες το σχόλιο… χε χε χε χε!

Την ώρα που γράφω τούτο το δεύτερο εμβόλιμο σχόλιο φίλε αναγνώστη πέρασε ο τελάλης του Πατρινού Καρναβαλιού κάτω από την πολυκατοικία μας! ΝΑΙ! Αύριο έχουμε επίσημη έναρξη για το Καρναβάλι 2009…. (ασχέτως που στα σπίτια μας έχουμε ακόμα υπολείμματα κουραμπιέδων και μελομακάρονων…).

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!