Το βαλς των Χαμένων(!?) Ονείρων...

Το βαλς των Χαμένων Ονείρων…μόνο αυτό δε σε κάνει να σκεφτείς το κομμάτι αυτό του Χατζιδάκι!

Συνεχίστε να ονειρεύεστε…είναι το μόνο μέσο που μας προάγει στο χρόνο…

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!

“Επιστροφή στη Γη...”

Θαρρώ θα σας έχει τύχει να ακούσετε από κάποιον γνωστό σας την έκφραση «Ε, που ταξιδεύεις…; Πιάσε Γη, γιατί έχεις φύγει…». Πάντα ορισμένοι επιμένουν να μας διδάσκουν το κάπως ύποπτο “Επιστροφή στη Γη” λησμονώντας πως ο άνθρωπος από τη φύση του ανέκαθεν βιώνει τη νοσταλγία των «Ουρανών» από τα εφηβικά του χρόνια.

Και θα ολοκληρώσω αυτό το σύντομο συλλογισμό μου μ’ ένα θαυμαστό ποίημα του Σαχτούρη, που αποκαλύπτει τη μόνη αλήθεια μας, με τρόπο καθοριστικό:

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φρατζόλα ζεστό

ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό

Ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι

έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω

όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή

μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε

κομμάτια γνήσιο ουρανό

Κι όλοι τώρα τρέχαν σ’ αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,

όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό…

Ας μη το κρύβουμε, διψάμε για ουρανό!

________________________________________________

Ακούστε τη μουσική του Μ. Χατζιδάκι (Η ιστορία του Κεμάλ) και ταξιδέψτε στους ουρανούς σας..ένα κλικ λίγο πιο πάνω κι είστε έτοιμοι για αναχώρηση.

________________________________________________

το νησί των συναισθημάτων...

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,

«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος.
«Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».

Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Μάνος Χατζιδάκις
__________________________________________________

Το πήρε το μάτι σε κάποιο Forum, έψαξα και στο νετ για να τσεκάρω τη γνησιότητα του κι ανακάλυψα ότι «κυκλοφορεί» αρκετά! Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν την αγάπη μου στο Μάνο Χατζιδάκι. Δεν έχω να σχολιάσω τίποτα άλλο, εκτός του ότι οι "σοφοί" άνθρωποι έχουν τον τρόπο να περιγράφουν τα πιο δύσκολα πράγματα με τις πιο απλές λέξεις...και να σε κάνουν να τις κατανοείς! Για να δούμε εσείς πως αντιλαμβάνεστε την Αγάπη…

__________________________________________________

Στον Τ.Π. και τα υπέροχα βράδια που περάσαμε ακούγοντας το. Εμείς βέβαια το ακούγαμε από μια πρόχειρη ηχογράφηση που είχα κάνει...εσύ μου έστειλες αυτή τη "version" . Το άκουγα χτες, από το κινητό όπως εκείνες τις μέρες στο Λονδίνο κι έκλαιγα! (τι κακό πια με μένα! το τελευταίο εξάμηνο σε χαρές και λύπες όλο κλαίω!)

Sugar Baby Love...

Ξέρεις εσύ...

Sugar Baby Love...

Αιώνιο Μαρτύριο...

Αυτό που προσπερνάς σήμερα,
εύχεσαι να το βρεις πάλι αύριο.
Όμως πόσες ευχές μπορεί η ψυχή σου να θυμηθεί;

Φτωχό μου αστέρι, σε βρίσκω κάθε βράδυ
για να γράψω τις φωτεινές σου λέξεις στα χαρτιά μου!

Κι αυτές οι λέξεις είναι μαγικές(!)
καθώς η φωτιά του ήλιου τις κλέβει κάθε πρωί για να με προστατεύσει...

Όμως άμα δεν έχω τις ευχές μου, πως θα τις ζήσω;
Κι έτσι ξεκινάω κάθε πρωί
για να τελειώσω το βράδυ.

Είναι ένα μαρτύριο αιώνιο (!)

αφού πάντα θ' αρνούμαι να γίνω όπως με θέλουν οι άλλοι...

Seirios
Άνοιξη 2005

________________________________________________________

Η ιστορία του ποιήματος αλλόκοτη! Ξεφυλλίζοντας ένα τετράδιο με διάφορες σκέψεις μου, για να βρω κάποιο άλλο ποίημα, σκόνταψα πάνω σε αυτό! Δεν έχει ημερομηνία, παρά μονάχα μια σημείωση «Άνοιξη 2005». Το διάβασα και το βρήκα αρκετά επίκαιρο… Να χαμογελάτε αδέρφια… Φιλώ σας!

________________________________________________________

Tο περίπτερο του Θεοδόση…

Ένας λόγος που αγαπώ την πόλη στην οποία γεννήθηκα και ζω είναι ο εξής! Μπορεί να έχει όλα τα προβλήματα που συναντά ο άνθρωπος στα σύγχρονα αστικά κέντρα, μπορεί να μην έχει πολύ πράσινο, μπορεί να έχει απίθανα πολλή κίνηση έχει όμως ΔΥΟ πράγματα που θα τα ζήλευε κάθε πόλη…

Έχει την Άνω Πόλη και τη θάλασσά της ανοιχτή, να σε καλεί να περπατήσεις κατά μήκος της! Πραγματικά, όποτε θέλω να χαλαρώσω, να σκεφτώ και να περπατήσω μακρυά από τη βουή των αυτοκινήτων ανεβαίνω στην Άνω πόλη. Εκεί η ζωή έχει άλλους ρυθμούς! Πιο ανθρώπινους, πιο κοντά σε αυτό για το οποίο πλάστηκε ο άνθρωπος να βιώνει! Τα σπίτια είναι δίπατα, έχουν μικρές αυλές και ο κόσμος εξακολουθεί να κάθεται στα πλατύσκαλα των εισόδων, να κουβεντιάζει από παράθυρο σε παράθυρο. Η αρχιτεκτονική της περιοχής έχει μείνει απείραχτη ως ένα βαθμό κι όσες παρεμβάσεις γίνονται, πραγματοποιούνται με γνώμονα τη διατήρηση αυτής της ξεχωριστής ομορφιάς.

Σήμερα, το περπάτημα μου με έφερε σε εκείνα τα μέρη. Όμορφο και ζεστό πρωινό! Η κ. Γεωργία με καρτερούσε να μιλήσουμε για το χαμάμ που είναι ιδιοκτησία της. Με κέρασε γλυκό τριαντάφυλλο κι αρχίσαμε τις κουβέντες μας υπό τη διακριτική παρουσία του μαγνητοφώνου. Τελειώνοντας, με προέτρεψε να περπατήσω την οδό Παντοκράτορος για να κατεβώ στο πολύβουο κέντρο της πόλης μας! Την ευχαρίστησα κι έφυγα δίνοντας της την υπόσχεση ότι θα περπατήσω εκεί όπου με συμβούλεψε!

Μαγεία…

Κι όπως πορευόμουν, να σου μπρος στα μάτια μου ένα αλλόκοτο περίπτερο που βλέποντας το σου ξυπνούσε εικόνες από άλλες εποχές! Ακόμα και το εμπόρευμα του, είχε κάτι από άλλες εποχές! Τα ζαχαρώδη κι τσίχλες σε γυάλινα βάζα, τα περιοδικά κρεμασμένα με μανταλάκια και τα τσιγάρα σε ξύλινα ραφάκια…μονάχα αυτά εμπορευόταν…

Ζήτησα την άδεια από τον ιδιοκτήτη του, να το φωτογραφίσω. Ορίστε, λοιπόν, το περίπτερο του Θεοδόση…

Κι έπειτα ο ίδιος συμπλήρωσε «Τον Ιούλιο το περίπτερο κλείνει 70 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Το άνοιξε ο πατέρας μου στις 7-7-1939 και δεν έχει αλλάξει τίποτα στο ντεκόρ!»

___________________________________________________

*Στην κ. Γεωργία που με τη γλυκύτητα και την υπομονετικότατη που τη διακρίνει δεν μου αρνείται τις συζητήσεις μας, με το μοναδικό της όρο «να τρώγω ό,τι με κερνάνε και να πάψω να της μιλάω στον πληθυντικό!».

Θανατηφόρος Πυρετός...

Έχω καιρό να γράψω…το ξέρω…αλλά δεν έχω τι να γράψω. Κι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ το γράφεις κάτι απλά και μόνο για να λες ότι γράφεις! Έχω επιχειρήσει να γράψω διάφορες σκέψεις μου αλλά τελικά δεν τις «παρουσιάζω».

Για να είμαι ειλικρινής, είμαι σε ένα τρελό τρέξιμο αυτή την περίοδο. Δουλειά…δουλειά…δουλειά… και μέσα σε όλα αυτά η καρδιά, τα αισθήματα και τα συναισθήματα να μπερδεύονται. Να κατανεύονται εκεί που νομίζεις ότι έχουν μπει σε μια σχετική τάξη και τελικά να αποκτούν μια σχετική αταξία μέσα σου. Δεν ξέρω αν σε αυτό το μπέρδεμα συντελεί το νεαρό της ηλικίας μου ή η αθεράπευτη βλακεία μου να παραμένω ευαίσθητος σε μια εποχή που ο κόσμος δεν σκέφτεται πώς να «ταΐσει» την ψυχή του παρά μόνο τη σάρκα του! ~κυριολεκτικά και μεταφορικά!~

Το τραγούδι της Μελίνας Τανάγρη, το αφιερώνω πρωτίστως στον εαυτό μου κι έπειτα σε όλους εσάς που έχει να σας πει κάτι…

____________________________________________________

**Καλαμαράκι μου, σε ευχαριστώ! Ξέρεις εσύ…!!! Να με «ταρακουνάς» που και που…μου κάνει καλό! Ααα, κάτι ακόμα! Τώρα που ο καιρός άνοιξε για τα καλά, ετοιμάσου να αρχίσουμε τις βόλτες στη θάλασσα, να βλέπουμε τα ηλιοβασιλέματα και να κάνουμε όνειρα τρώγοντας παγωτά! Α, όλα κι όλα! Ετούτη η ζήση είναι όμορφη με τα μικρά της…τα μικρά που ομορφαίνουν τις μεγάλες μέρες μας!

____________________________________________________

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον PF...

PF, ειλικρινά σε ευχαριστώ. Δεν γνωρίζω άλλη λέξη που μπορεί να εκφράσει την ευγνωμοσύνη που νιώθω για τη απρόσμενη χαρά με την οποία με γέμισες. Εγώ, ένας μικρός, μόλις 23 ετών δεν πίστευα όταν πρωτόγραφα στο blog ότι οι σκέψεις μου θα αποκτήσουν αναγνώστες. Δεν πίστευα ότι απλοί άνθρωποι επικοινωνούν με αυτό τον τρόπο, έρχονται κοντά και ανταλλάσουν σκέψεις και ιδέες. Μοιράζονται συναισθήματα και εμπειρίες.

Φύσει θέσει, επικοινωνιακός σα χαρακτήρας έχω αρκετούς γνωστούς και ελάχιστους φίλους. Οι γραφές μου στο Blog στην αρχή είχαν ψυχολυτρωτικό χαρακτήρα. Ήθελα να μοιραστώ μαζί με άλλους πράγματα που δύσκολα θα έλεγα ανοιχτά!

Παρά το νεαρό της ηλικίας μου, δύσκολα μπορώ να βρω σημείο επικοινωνίας με τους περισσότερους συνομήλικους μου. Ωστόσο δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν και οι εξαιρέσεις! Πως όμως να μιλήσεις με κάποιον που δεν ξέρει τι είναι ο Χατζιδάκις ή μια ολόκληρη εποχή; Πώς να μιλήσεις για μουσική και φωνές όπως η Φλέρυ, όταν ακόμα και η κρατική τηλεόραση δεν προβάλει αυτά τα ιδεώδη; Απεναντίας τα αντιπαραβάλλει με τα ευτελή και εφήμερα όπως η Γιουροβίζιον…

Από τη μεριά του εκπαιδευτικού, την οποία υπερασπίζομαι και στην οποία συνειδητά βρίσκομαι, μάχομαι τα παιδιά να δουν, να ανακαλύψουν και να μάθουν και την άλλη όψη του νομίσματος πολιτισμός. Και στο τέλος να διαλέξουν μόνα τους. Όπως κι εγώ…

Τώρα γιατί στα γράφω όλα αυτά; Συχνά το παθαίνω αυτό όταν μαγεύομαι… όταν ο νους μου ταξιδεύει…όπως τώρα με τη φωνή της Φλέρυς. Η συμμετοχή της στους Τερμίτες είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ. Είναι πραγματικά ΑΓΓΕΛΙΚΗ, με εσωτερικό παλμό… μακάρι να είχα την τύχη που είχε και η μητέρα μου να την παρακολουθεί ούσα φοιτήτρια στις αραιές της εμφανίσεις. Την είχε δει και στον Πύργο των Αθηνών. Πίστευα ότι το μοναδικό cd που μου έλλειπε ήταν τα «12 τραγούδια του Ποταμιάνου» απλά γιατί είκαζα ότι τα υπόλοιπα δεν υπάρχουν παρά σε ελάχιστους. Τώρα μάλλον, είμαι πιο σωστός να πω ότι έχω τα πάντα…ή σχεδόν τα πάντα! Κι αυτό το οφείλω ειλικρινέστατα σε σένα και την απέραντη απλοχεριά σου.

Με εκτίμηση και σεβασμό στο πρόσωπό σου,
Seirios

Blogπαίγνια...

Είναι γεγονός ότι δεν συμμετέχω εύκολα σε Blogπαίγνια…τα βρίσκω βαρετά και γενικά θεωρώ ότι απέχουν από τα όσα θέλω να μοιράζομαι μαζί σας. Ωστόσο, σήμερα, θα συμμετάσχω σε δύο διαφορετικά Blogπαίγνια. Τούτου γιατί έδωσα την υπόσχεσή μου στο φίλο Simpon και επιπλέον, γιατί βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα ερωτηματολόγια τους.

Τα Αγαπημένα μου!

Χρώμα: μπλε / πράσινο

Αντικείμενο: κουρδιστός Μικρός Πρίγκιπας

Ομάδα: αίματος? ts ts ts ΝΙΚΗ ΛΟΥΣΙΚΩΝ

Βιβλίο: Προσανατολισμοί – Οδυσσέας Ελύτης

Τραγούδι: Don't Know Any Better - Puressence

Τραγουδιστής/τρια: Φλέρυ Νταντωνάκη / Δήμητρα Γαλάνη

Ηθοποιός: Τάνια Τρύπη

Ταινία: The HolidayΣειρά: Sex & the city/ Εγκλήματα

Πόλη: Λονδίνο / Κούβα

Νησί: Σύμη

Ταξιδιωτικός προορισμός: Κουφονήσια

Κατάστημα: Οινοθήκη

Ηλεκτρονικό κατάστημα: E-SHOP.GR

Συνήθεια: Περπάτημα με κουβέντα πλάι στη θάλασσα

Συνήθεια που αγαπάς να μισείς: Να ανοίγω το ράδιο στις ειδήσεις μόλις ανοίγω τα μάτια μου! Σκέτη διαστροφή!!!

Gadget: Sony Ericsson W300i (τώρα έχει παλιώσει αλλά όταν το είχα πάρει ήταν πολύ must!

Περιοδικό: Θαλής / Η λέξις

Εφημερίδα: Ελευθεροτυπία

Εκπομπή: Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα

Καφές: Nescafe frappe & «νερομπλούμ» (δλδ, χλιαρό νερό, καφές στιγμής ελάχιστη ζάχαρη/ γάλα και απλό ανακάτεμα με το κουταλάκι!!!)

Ποτό: Mojito

Αναψυκτικό: Σουρωτή

Φαγητό: ό,τι έχει σχέση με θαλασσινά

Γλυκό: Μιλφέιγ

Τσιγάρα: Δεν καπνίζω

Τσίχλες: Trident - Αποφεύγω να αγοράζω…

Σχεδιαστής: ααα εδώ με πιάνεις απροετοίμαστο…

Jean: Lee

Αθλητικά: Adidas…all time classics

Άρωμα: HAPPY της Clinique / EUPHORIA της CK

Κρέμα σώματος: Κορρές με άρωμα πράσινο Τσάι

Προϊόντα για τα μαλλιά: κορρές

Αφρόλουτρο: Nivea for men (energy)

Ρολόι: Swatch

Μαγιό: Marks and Spencer (το πιο πρόσφατο…μόλις αγοράστηκε!)

Γυαλιά ηλίου: Rayban

Μυστικό ομορφιάς: αν το είχα βρει απλά θα φύλασσα σαν κόρη οφθαλμού!

2ο Blogπαίγνιο

«Τα χειρότερα μου»

Χρώμα: Χρυσαφί

Τραγουδιστής/τρια: Βέρα Λάμπρου (ο θεός να την κάνει το αιδοίο…αοιδό)

Τραγούδι: Δες καθαρά - Ανδριάνα Μπάμπαλη

Ηθοποιός: Μιμή Ντενίση (είναι όντως ηθοποιός?)

Ταινία: Ηθικόν Ακμαιότατον (ελληνικό!!!)

Εκπομπή: ό,τι σχετίζεται με Νίκο Ευαγγελάτο – Τατιάνα Στεφανίδου (τι ταιριαστό ζευγάρι!)

Celebrity: Αλέξης Κούγιας /Γρηγόρης Αρναουτογλου

Trash celebrity: Εύα Κουμαριανού

Δεν έχω χειρότερο από: να είμαι στο σινεμά και να μου μιλάνε διαρκώς

Βαριέμαι τραγικά να: ακούω ψώνια να περιαυτολογούν

Σιχαίνομαι: τα ποντίκια

Με εκνευρίζει: οι «κολλημένοι» σε μια ιδέα, οι άνθρωποι με παρωπίδες

Φαγητό: οι κοχλιοί (=σαλιγκάρια…τα μαγειρεύουν στην Κρήτη)

Ποτό/αναψυκτικό: ----

Γεύση τσίχλας: η stimorol (δεν ξέρω τι γεύση είναι…)

Πόλη: Ιωάννινα

Νησί: Ικαρία

Συνήθεια: να μιλάω δυνατά

Χαρακτηριστικό σου: ----

Στιγμή της ημέρας: όταν ακούω το ξυπνητήρι μου

Εποχή: Φθινόπωρο (διαρκής επανάληψη της αίσθησης ότι κάτι τελειώνει)

Στην εμφάνιση μιας γκόμενας: Η άσχημη οδοντοστοιχία

Στον χαρακτήρα μιας γκόμενας: Να το παίζει ξερόλας

Στο sex: τα πολλά λόγια / να μου «πειράξει» το αυτί μου

Μάθημα στο σχολείο: Θρησκευτικά

Ψέμα που έχεις πει: «Είμαι στο δρόμο, έρχομαι» (δεν έχω καν ξεκινήσει! Απλά έχω βγει στο μπαλκόνι για να ακούγεται φασαρία από το δρόμο)

Κατινιά που έχεις κάνει: εδώ το στόρυ είναι κάπως μεγάλο αλλά αξίζει τον κόπο νομίζω να το μοιραστώ μαζί σας! Καλοκαίρι, πριν δυο χρόνια, πήγαινα σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Είχα αγοράσει μια τούρτα, την είχα βάλει στο κάθισμα του συνοδηγού και πήγαινα στο δρόμο μου! Ξαφνικά, βλέπω μια τεράστια λακκούβα. Πατάω φρένο βιαστικά και τσουπ η άτιμη αδράνεια έκανε τη ζημιά της! Η τούρτα βρέθηκα κάτω από το κάθισμα! Καταλαβαίνεις κατάσταση που επικρατούσε στο κουτί! Αλλού τα κερασάκια κι αλλού οι σαντιγές! Μαζεύω το κουτί της τούρτας και συνεχίζω αρκετά προβληματισμένος για το τι πρέπει να κάνω…φτάνω τελικά με την τούρτα. Χαιρετάω και λέω «σας έφερα μια τούρτα…αλλά είχα ένα απρόοπτο…ελπίζω να σας αρέσει!»…. Πέρασε αρκετή ώρα, φάγαμε και ακούω το να λένε πάμε να φέρουμε τα γλυκά και την τούρτα! Όρε γλέντια.. λέω μέσα μου! Κι ως εκ θαύματος σκάει μύτη μια τούρτα ίδια με τη δικιά μου σε άριστη κατάσταση, απλά λίγο χτυπημένη! Εγώ τσιμουδιά…είχα μείνει απλά να κοιτάζω! Τι είχε πραγματικά συμβεί; Το εξής απλό! Άλλο φιλικό ζευγάρι είχε φέρει ίδια τούρτα με τη δική μου κι όπως αποκάλυψαν (εκ των υστέρων) είχαν πάθει ότι κι εγώ με τη λακκούβα! Με τη διαφορά ότι αυτοί δεν την είχα ανοίξει να δουν σε τι κατάσταση ήταν η δική τους! Εγώ τσιμουδιά! Που να αποκαλύψω το μεγάλο μυστικό!? Αρκεί να σας πω ότι μέσα σε γέλια έφεραν την στραπατσαρισμένη τούρτα μου την οποία τελικά «χρεώθηκαν»…

Συμβουλή που σου έδωσαν: «Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις!»

Συναίσθημα που έχεις νιώσει: απώλειας / μοναξιά

Στιγμή της ζωής σου: όταν είδα έναν από τους δυο γονείς μου να είναι ένα βήμα πριν το θάνατο

Τα ευτράπελα του ταξιδιού - Μέρος 1ο

Οι μέρες πέρασαν από τότε που έχω επιστρέψει από το Λονδίνο και μαζί επέστρεψε η καθημερινότητα με τα μικρά και μεγάλα προβλήματα, τους μπελάδες και τα πάσης φύσεως άγχη και τρεξίματα! ~πω πω, τι εισαγωγή είναι αυτή που έκανα!~

Οι εικόνες από το Λονδίνο ακόμα να κατασταλάξουν μέσα μου. Ίσως πάλι αυτό να είναι μια δικαιολογία που αρέσκομαι να λέω στον εαυτό μου ώστε να τον ξεγελώ, σα να μη θέλω να επιστρέψει στην τωρινή κατάσταση. Δεν έχει περάσει βράδυ, από την επιστροφή, όπου να μην έχω κλείσει τα μάτια μου σκεπτόμενος ότι είμαι ακόμα εκεί, ότι μιλάω με το «Νερόφιδο», γελάμε και κάνουμε τα δικά μας!

Το ταξίδι αυτό είχε τα ευτράπελα του! ~πως ήταν άλλωστε δυνατό να μην έχει;~ Υπήρξαν στιγμές που τα γέλια μου διαδέχτηκαν στιγμές συγκίνησης και η αμηχανία μου την υπέρμετρη αισιοδοξία μου ότι όλα θα πάνε καλά!

Νομίζω ότι το πρώτο γεγονός που με γέμισε αμηχανία ήταν η αγωνιώδης έρευνα μου (επί βρετανικού εδάφους!) για την παραλαβή των σιδηροδρομικών μου εισιτηρίων για την συνέχιση του ταξιδιού μου! Η λύση ήρθε από την «από μηχανής» θεά Μαρία. Μια Ελληνίδα μου σπούδαζε εκεί και είπε το αμίμητο:

«Πατριώτη, όταν χαμογελούσες στο αεροπλάνο ήσουν κούκλος! Τώρα γιατί συνοφρυώθηκες; Χαμογέλα μου κι εγώ είμαι εδώ για όλα!»

Γύρισα και την παρατήρησα! Δεν την είχα καν επισημάνει κατά τη διάρκεια της πτήσης! Καλή της ώρα όπου κι αν είναι! Μιλήσαμε αρκετά, με κατεύθυνε, πήγαμε μαζί ως την αποβάθρα…κέρασα καφέ και μιλούσαμε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια! Χαιρετηθήκαμε και οι δρόμοι μας χώρισαν!

Εγώ με το τραίνο μου για Hull και εκείνη για London. Φτάνω στον προορισμό μου και βρίσκομαι σε έναν σταθμό θεόρατο! ~ούτε μετανάστης στο Ντίσελντορφ να πήγαινα!~ Κατεβαίνω κι αντικρίζω τον αδερφικό μου φίλο! Έτοιμος να κλάψω…κρατιέμαι τελικά! Ξεκινάμε για το δωμάτιο κι εκεί γνωρίζω μια ομάδα παιδιών! Τα ονόματα να πέφτουν βροχή κι εγώ να ακούω διαρκώς ένα όνομα να σπέρνει τη διχόνοια!

Chris – Chris! Όλα τα κακά να περιστρέφονται γύρω από αυτό το άτομο! Η Κ. έξαλλη! Έξαλλη με τον Chris – Chris, έξαλλη με την οικογένεια της, έξαλλη με τις φίλες της! Τελικά, κατάλαβα ότι η καρδιά της είναι μωρού παιδιού και ότι όσο εύκολα γίνεται έξαλλη τόσο γρήγορα το ξεχνάει!

Λοιπόν, το πρώτο βράδυ ήταν μαζεμένοι στο δωμάτιο καμιά δεκαριά νοματαίοι κι εγώ! Ο Chris – Chris να μονοπωλεί στις συζητήσεις κι εγώ να ακούω για κάποιον που δεν ήξερα ~εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε ότι ήταν φανταστικό πρόσωπο!~. Έτσι, λοιπόν, πτώμα όπως ήμουν κοιμήθηκα…αργότερα έμαθα ότι το διέλυσαν…χα χα χα!

Η επόμενη μέρα κύλησε σχετικά ήσυχα, αλλά έμελλε να μείνει στην ιστορία για την ατάκα της Κ. «Ρε, μήπως είσαι μαλάκας!;» πάλι ειπωμένη σε συζήτηση αναφορικά με τον Chris – Chris.

Συνεχίζεται...