Ένας λόγος που αγαπώ την πόλη στην οποία γεννήθηκα και ζω είναι ο εξής! Μπορεί να έχει όλα τα προβλήματα που συναντά ο άνθρωπος στα σύγχρονα αστικά κέντρα, μπορεί να μην έχει πολύ πράσινο, μπορεί να έχει απίθανα πολλή κίνηση έχει όμως ΔΥΟ πράγματα που θα τα ζήλευε κάθε πόλη…
Έχει την Άνω Πόλη και τη θάλασσά της ανοιχτή, να σε καλεί να περπατήσεις κατά μήκος της! Πραγματικά, όποτε θέλω να χαλαρώσω, να σκεφτώ και να περπατήσω μακρυά από τη βουή των αυτοκινήτων ανεβαίνω στην Άνω πόλη. Εκεί η ζωή έχει άλλους ρυθμούς! Πιο ανθρώπινους, πιο κοντά σε αυτό για το οποίο πλάστηκε ο άνθρωπος να βιώνει! Τα σπίτια είναι δίπατα, έχουν μικρές αυλές και ο κόσμος εξακολουθεί να κάθεται στα πλατύσκαλα των εισόδων, να κουβεντιάζει από παράθυρο σε παράθυρο. Η αρχιτεκτονική της περιοχής έχει μείνει απείραχτη ως ένα βαθμό κι όσες παρεμβάσεις γίνονται, πραγματοποιούνται με γνώμονα τη διατήρηση αυτής της ξεχωριστής ομορφιάς.
Σήμερα, το περπάτημα μου με έφερε σε εκείνα τα μέρη. Όμορφο και ζεστό πρωινό! Η κ. Γεωργία με καρτερούσε να μιλήσουμε για το χαμάμ που είναι ιδιοκτησία της. Με κέρασε γλυκό τριαντάφυλλο κι αρχίσαμε τις κουβέντες μας υπό τη διακριτική παρουσία του μαγνητοφώνου. Τελειώνοντας, με προέτρεψε να περπατήσω την οδό Παντοκράτορος για να κατεβώ στο πολύβουο κέντρο της πόλης μας! Την ευχαρίστησα κι έφυγα δίνοντας της την υπόσχεση ότι θα περπατήσω εκεί όπου με συμβούλεψε!
Μαγεία…
Κι όπως πορευόμουν, να σου μπρος στα μάτια μου ένα αλλόκοτο περίπτερο που βλέποντας το σου ξυπνούσε εικόνες από άλλες εποχές! Ακόμα και το εμπόρευμα του, είχε κάτι από άλλες εποχές! Τα ζαχαρώδη κι τσίχλες σε γυάλινα βάζα, τα περιοδικά κρεμασμένα με μανταλάκια και τα τσιγάρα σε ξύλινα ραφάκια…μονάχα αυτά εμπορευόταν…
Ζήτησα την άδεια από τον ιδιοκτήτη του, να το φωτογραφίσω. Ορίστε, λοιπόν, το περίπτερο του Θεοδόση…
Έχει την Άνω Πόλη και τη θάλασσά της ανοιχτή, να σε καλεί να περπατήσεις κατά μήκος της! Πραγματικά, όποτε θέλω να χαλαρώσω, να σκεφτώ και να περπατήσω μακρυά από τη βουή των αυτοκινήτων ανεβαίνω στην Άνω πόλη. Εκεί η ζωή έχει άλλους ρυθμούς! Πιο ανθρώπινους, πιο κοντά σε αυτό για το οποίο πλάστηκε ο άνθρωπος να βιώνει! Τα σπίτια είναι δίπατα, έχουν μικρές αυλές και ο κόσμος εξακολουθεί να κάθεται στα πλατύσκαλα των εισόδων, να κουβεντιάζει από παράθυρο σε παράθυρο. Η αρχιτεκτονική της περιοχής έχει μείνει απείραχτη ως ένα βαθμό κι όσες παρεμβάσεις γίνονται, πραγματοποιούνται με γνώμονα τη διατήρηση αυτής της ξεχωριστής ομορφιάς.
Σήμερα, το περπάτημα μου με έφερε σε εκείνα τα μέρη. Όμορφο και ζεστό πρωινό! Η κ. Γεωργία με καρτερούσε να μιλήσουμε για το χαμάμ που είναι ιδιοκτησία της. Με κέρασε γλυκό τριαντάφυλλο κι αρχίσαμε τις κουβέντες μας υπό τη διακριτική παρουσία του μαγνητοφώνου. Τελειώνοντας, με προέτρεψε να περπατήσω την οδό Παντοκράτορος για να κατεβώ στο πολύβουο κέντρο της πόλης μας! Την ευχαρίστησα κι έφυγα δίνοντας της την υπόσχεση ότι θα περπατήσω εκεί όπου με συμβούλεψε!
Μαγεία…
Κι όπως πορευόμουν, να σου μπρος στα μάτια μου ένα αλλόκοτο περίπτερο που βλέποντας το σου ξυπνούσε εικόνες από άλλες εποχές! Ακόμα και το εμπόρευμα του, είχε κάτι από άλλες εποχές! Τα ζαχαρώδη κι τσίχλες σε γυάλινα βάζα, τα περιοδικά κρεμασμένα με μανταλάκια και τα τσιγάρα σε ξύλινα ραφάκια…μονάχα αυτά εμπορευόταν…
Ζήτησα την άδεια από τον ιδιοκτήτη του, να το φωτογραφίσω. Ορίστε, λοιπόν, το περίπτερο του Θεοδόση…
Κι έπειτα ο ίδιος συμπλήρωσε «Τον Ιούλιο το περίπτερο κλείνει 70 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Το άνοιξε ο πατέρας μου στις 7-7-1939 και δεν έχει αλλάξει τίποτα στο ντεκόρ!»
___________________________________________________
*Στην κ. Γεωργία που με τη γλυκύτητα και την υπομονετικότατη που τη διακρίνει δεν μου αρνείται τις συζητήσεις μας, με το μοναδικό της όρο «να τρώγω ό,τι με κερνάνε και να πάψω να της μιλάω στον πληθυντικό!».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μέχρι το Σείριο φτάνουν τα εξής σχόλια: