PF, ειλικρινά σε ευχαριστώ. Δεν γνωρίζω άλλη λέξη που μπορεί να εκφράσει την ευγνωμοσύνη που νιώθω για τη απρόσμενη χαρά με την οποία με γέμισες. Εγώ, ένας μικρός, μόλις 23 ετών δεν πίστευα όταν πρωτόγραφα στο blog ότι οι σκέψεις μου θα αποκτήσουν αναγνώστες. Δεν πίστευα ότι απλοί άνθρωποι επικοινωνούν με αυτό τον τρόπο, έρχονται κοντά και ανταλλάσουν σκέψεις και ιδέες. Μοιράζονται συναισθήματα και εμπειρίες.
Φύσει θέσει, επικοινωνιακός σα χαρακτήρας έχω αρκετούς γνωστούς και ελάχιστους φίλους. Οι γραφές μου στο Blog στην αρχή είχαν ψυχολυτρωτικό χαρακτήρα. Ήθελα να μοιραστώ μαζί με άλλους πράγματα που δύσκολα θα έλεγα ανοιχτά!
Παρά το νεαρό της ηλικίας μου, δύσκολα μπορώ να βρω σημείο επικοινωνίας με τους περισσότερους συνομήλικους μου. Ωστόσο δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν και οι εξαιρέσεις! Πως όμως να μιλήσεις με κάποιον που δεν ξέρει τι είναι ο Χατζιδάκις ή μια ολόκληρη εποχή; Πώς να μιλήσεις για μουσική και φωνές όπως η Φλέρυ, όταν ακόμα και η κρατική τηλεόραση δεν προβάλει αυτά τα ιδεώδη; Απεναντίας τα αντιπαραβάλλει με τα ευτελή και εφήμερα όπως η Γιουροβίζιον…
Από τη μεριά του εκπαιδευτικού, την οποία υπερασπίζομαι και στην οποία συνειδητά βρίσκομαι, μάχομαι τα παιδιά να δουν, να ανακαλύψουν και να μάθουν και την άλλη όψη του νομίσματος πολιτισμός. Και στο τέλος να διαλέξουν μόνα τους. Όπως κι εγώ…
Τώρα γιατί στα γράφω όλα αυτά; Συχνά το παθαίνω αυτό όταν μαγεύομαι… όταν ο νους μου ταξιδεύει…όπως τώρα με τη φωνή της Φλέρυς. Η συμμετοχή της στους Τερμίτες είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ. Είναι πραγματικά ΑΓΓΕΛΙΚΗ, με εσωτερικό παλμό… μακάρι να είχα την τύχη που είχε και η μητέρα μου να την παρακολουθεί ούσα φοιτήτρια στις αραιές της εμφανίσεις. Την είχε δει και στον Πύργο των Αθηνών. Πίστευα ότι το μοναδικό cd που μου έλλειπε ήταν τα «12 τραγούδια του Ποταμιάνου» απλά γιατί είκαζα ότι τα υπόλοιπα δεν υπάρχουν παρά σε ελάχιστους. Τώρα μάλλον, είμαι πιο σωστός να πω ότι έχω τα πάντα…ή σχεδόν τα πάντα! Κι αυτό το οφείλω ειλικρινέστατα σε σένα και την απέραντη απλοχεριά σου.
Φύσει θέσει, επικοινωνιακός σα χαρακτήρας έχω αρκετούς γνωστούς και ελάχιστους φίλους. Οι γραφές μου στο Blog στην αρχή είχαν ψυχολυτρωτικό χαρακτήρα. Ήθελα να μοιραστώ μαζί με άλλους πράγματα που δύσκολα θα έλεγα ανοιχτά!
Παρά το νεαρό της ηλικίας μου, δύσκολα μπορώ να βρω σημείο επικοινωνίας με τους περισσότερους συνομήλικους μου. Ωστόσο δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν και οι εξαιρέσεις! Πως όμως να μιλήσεις με κάποιον που δεν ξέρει τι είναι ο Χατζιδάκις ή μια ολόκληρη εποχή; Πώς να μιλήσεις για μουσική και φωνές όπως η Φλέρυ, όταν ακόμα και η κρατική τηλεόραση δεν προβάλει αυτά τα ιδεώδη; Απεναντίας τα αντιπαραβάλλει με τα ευτελή και εφήμερα όπως η Γιουροβίζιον…
Από τη μεριά του εκπαιδευτικού, την οποία υπερασπίζομαι και στην οποία συνειδητά βρίσκομαι, μάχομαι τα παιδιά να δουν, να ανακαλύψουν και να μάθουν και την άλλη όψη του νομίσματος πολιτισμός. Και στο τέλος να διαλέξουν μόνα τους. Όπως κι εγώ…
Τώρα γιατί στα γράφω όλα αυτά; Συχνά το παθαίνω αυτό όταν μαγεύομαι… όταν ο νους μου ταξιδεύει…όπως τώρα με τη φωνή της Φλέρυς. Η συμμετοχή της στους Τερμίτες είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ. Είναι πραγματικά ΑΓΓΕΛΙΚΗ, με εσωτερικό παλμό… μακάρι να είχα την τύχη που είχε και η μητέρα μου να την παρακολουθεί ούσα φοιτήτρια στις αραιές της εμφανίσεις. Την είχε δει και στον Πύργο των Αθηνών. Πίστευα ότι το μοναδικό cd που μου έλλειπε ήταν τα «12 τραγούδια του Ποταμιάνου» απλά γιατί είκαζα ότι τα υπόλοιπα δεν υπάρχουν παρά σε ελάχιστους. Τώρα μάλλον, είμαι πιο σωστός να πω ότι έχω τα πάντα…ή σχεδόν τα πάντα! Κι αυτό το οφείλω ειλικρινέστατα σε σένα και την απέραντη απλοχεριά σου.
Με εκτίμηση και σεβασμό στο πρόσωπό σου,
Seirios
Seirios
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μέχρι το Σείριο φτάνουν τα εξής σχόλια: