Θανατηφόρος Πυρετός...

Έχω καιρό να γράψω…το ξέρω…αλλά δεν έχω τι να γράψω. Κι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ το γράφεις κάτι απλά και μόνο για να λες ότι γράφεις! Έχω επιχειρήσει να γράψω διάφορες σκέψεις μου αλλά τελικά δεν τις «παρουσιάζω».

Για να είμαι ειλικρινής, είμαι σε ένα τρελό τρέξιμο αυτή την περίοδο. Δουλειά…δουλειά…δουλειά… και μέσα σε όλα αυτά η καρδιά, τα αισθήματα και τα συναισθήματα να μπερδεύονται. Να κατανεύονται εκεί που νομίζεις ότι έχουν μπει σε μια σχετική τάξη και τελικά να αποκτούν μια σχετική αταξία μέσα σου. Δεν ξέρω αν σε αυτό το μπέρδεμα συντελεί το νεαρό της ηλικίας μου ή η αθεράπευτη βλακεία μου να παραμένω ευαίσθητος σε μια εποχή που ο κόσμος δεν σκέφτεται πώς να «ταΐσει» την ψυχή του παρά μόνο τη σάρκα του! ~κυριολεκτικά και μεταφορικά!~

Το τραγούδι της Μελίνας Τανάγρη, το αφιερώνω πρωτίστως στον εαυτό μου κι έπειτα σε όλους εσάς που έχει να σας πει κάτι…

____________________________________________________

**Καλαμαράκι μου, σε ευχαριστώ! Ξέρεις εσύ…!!! Να με «ταρακουνάς» που και που…μου κάνει καλό! Ααα, κάτι ακόμα! Τώρα που ο καιρός άνοιξε για τα καλά, ετοιμάσου να αρχίσουμε τις βόλτες στη θάλασσα, να βλέπουμε τα ηλιοβασιλέματα και να κάνουμε όνειρα τρώγοντας παγωτά! Α, όλα κι όλα! Ετούτη η ζήση είναι όμορφη με τα μικρά της…τα μικρά που ομορφαίνουν τις μεγάλες μέρες μας!

____________________________________________________