Αιώνιο Μαρτύριο...

Αυτό που προσπερνάς σήμερα,
εύχεσαι να το βρεις πάλι αύριο.
Όμως πόσες ευχές μπορεί η ψυχή σου να θυμηθεί;

Φτωχό μου αστέρι, σε βρίσκω κάθε βράδυ
για να γράψω τις φωτεινές σου λέξεις στα χαρτιά μου!

Κι αυτές οι λέξεις είναι μαγικές(!)
καθώς η φωτιά του ήλιου τις κλέβει κάθε πρωί για να με προστατεύσει...

Όμως άμα δεν έχω τις ευχές μου, πως θα τις ζήσω;
Κι έτσι ξεκινάω κάθε πρωί
για να τελειώσω το βράδυ.

Είναι ένα μαρτύριο αιώνιο (!)

αφού πάντα θ' αρνούμαι να γίνω όπως με θέλουν οι άλλοι...

Seirios
Άνοιξη 2005

________________________________________________________

Η ιστορία του ποιήματος αλλόκοτη! Ξεφυλλίζοντας ένα τετράδιο με διάφορες σκέψεις μου, για να βρω κάποιο άλλο ποίημα, σκόνταψα πάνω σε αυτό! Δεν έχει ημερομηνία, παρά μονάχα μια σημείωση «Άνοιξη 2005». Το διάβασα και το βρήκα αρκετά επίκαιρο… Να χαμογελάτε αδέρφια… Φιλώ σας!

________________________________________________________