Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ "ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΡΟΥΕΛ "
(Les amants de Teruel)
Στις κλασικές ερωτικές ιστορίες του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, με τα άδοξα τέλη τους, προστίθεται κι η ιστορία των εραστών του Τερουέλ. Το Teruel είναι μία πόλη της Αραγονίας, που βρίσκεται στην κεντροανατολική Ισπανία και είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Και ο μύθος «των Εραστών του Τερουέλ» είναι αυτός για τον οποίο είναι και γνωστή η συγκεκριμένη πόλη.
Πρόκειται για την ιστορία του Juan Diego Martínez και της Isabel de Segura. Ήταν δύο νέοι που ανήκαν στις κυρίαρχες οικογένειες του Τερουέλ. Από μικροί ήταν φίλοι και μεγαλώνοντας αγαπήθηκαν. Αυτό που τους χώριζε όμως – καθόσον χώριζε τις οικογένειές τους - ήταν η καθαρότητα του χριστιανικού αίματος (γεγονός που τότε ήταν πολύ σημαντικό ώστε να κάνει τους γονείς της κοπέλας αρνητικούς στο ενδεχόμενο μίας τέτοιας αγάπης) αλλά και το ότι ο νεαρός της ιστορίας μας ήταν φτωχός. Και όπως συμβαίνει σε όλους τους μύθους αυτού του είδους, οι γονείς της Ιζαμπέλ αποφάσισαν να παντρέψουν την κόρη τους για να μην αφήσουν να εξελιχθεί αυτός ο ανεπιθύμητος έρωτας. Ορίστηκε η ημερομηνία του γάμου της και ο Χουάν Διέγο ένιωσε την ανάγκη να αποχαιρετήσει οριστικά την αγαπημένη του κι ανέβηκε μεσάνυχτα από τον τοίχο του κήπου στο μπαλκόνι της Ιζαμπέλ. Ζήτησε λοιπόν τότε από την αγαπημένη του μία απόδειξη της αγάπης της: ένα ΦΙΛΙ, λέει η παράδοση. Αγνή όμως και υπάκουη στη θέληση των γονιών της, όπως ήταν η Ιζαμπέλ, το αρνήθηκε, αν και η ψυχή της το ζητούσε. Αυτή όμως η άρνηση φάνηκε ότι κόστισε πολύ στην αδύναμη καρδιά του δον Χουάν Διέγο και ξαφνικά χάθηκε ο κόσμος από μπροστά κι έμεινε στις κόρες των ματιών του μοναχά η γλυκιά και βασανισμένη εικόνα της αγαπητικιάς του, καθώς έπεφτε νεκρός από το μπαλκόνι της. Νιώθοντας η καρδιά του πως δε θα μπορούσε να ξαναχτυπήσει για εκείνην, προτίμησε να σταματήσει να χτυπά για πάντα. Η νύχτα που ακολούθησε ήταν φοβερή. Η είδηση μαθεύτηκε σε όλο το Τερουέλ και άναψαν όλα τα παράθυρα με φώτα κεριών.
Την επομένη η οικογένεια του Juan Diego Martínez de Marcilla πήγε να κηδέψει το γιο της στον καθεδρικό ναό της πόλης ενώ δύο ώρες αργότερα, στην ίδια εκκλησία, ήταν προγραμματισμένος ο γάμος της Isabel Segura. Την άτυχη κοπέλα, χαμένη στον πόνο για την αγάπη της που πέθανε, τα πόδια της την οδήγησαν κρυφά από όλους στην κηδεία του αγαπημένου της. Πλησίασε το φέρετρο για να τον κοιτάξει για τελευταία φορά και βλέποντας τα χείλη του που ακόμη της ζητούσαν το φιλί που εκείνη αρνούνταν να δώσει λίγες ώρες πριν, δεν μπόρεσε να αντέξει και πλησιάζοντάς τον του έδωσε τον αποχαιρετιστήριο ασπασμό. Το φιλί της Ιζαμπέλ ήταν από εκείνα που ανασταίνουν τους νεκρούς. Όμως ήταν τόσο απελπισμένο και τόσο μεγάλης διάρκειας που της κόπηκε η ανάσα. Όσο και αν προσπάθησαν οι παρευρισκόμενοι να την απομακρύνουν, το φιλί αυτό την έφερε στην αιωνιότητα.
Η οικογένεια του Don Diego μπροστά σε τέτοιο έρωτα συγκινήθηκε. Έβαλαν λοιπόν τη νεκρή Ιζαμπέλ δίπλα στο γιο τους, τέλεσαν τις κηδείες τους και τους έθαψαν μαζί για να είναι αιώνια η μνήμη αυτού του έρωτα και επιπλέον για να προειδοποιούν όλους τους γονείς στο μέλλον να κλείνουν τα μάτια τους και τις καρδιές τους μπροστά στην αγάπη των παιδιών τους. Οι μελετητές της ιστορίας αυτής σημειώνουν ότι μοιάζει εξαιρετικά με τις ιστορίες από το «Δεκαήμερο» του Βοκάκιου, που με τη σειρά τους είναι διασκευές παλαιότερου μύθου. Έχει επίσης απασχολήσει τις πένες πολλών σημαντικών λογοτεχνών, όπως του Tirso de Molina, που την έκαναν γνωστή μέσω της ποίησης και του θεάτρου.
Από τους σύγχρονους ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε ένα καταπληκτικό μπαλέτο το 1958 και το ομώνυμο τραγούδι στα γαλλικά «Les amants de Teruel» είναι ένα αριστούργημα τραγουδισμένο από την Edith Piaf (στην ομώνυμη ταινία) που αναφέρεται σε αυτόν ακριβώς το μύθο.
Les amants de Teruel
L'un près de l'autre,
Se tiennent, les amants
Qui se sont retrouvés
Pour cheminer côte à côte.
Retrouvés dans la mort
Puisque la vie n'a pas su les comprendre,
Retrouvés dans l'amour
La haine n'ayant pas pu les atteindre.
Les feuilles, les feuilles tombent
Sur leur lit de noces.
Que la terre soit douce,
Soit douce aux amants de Teruel
Enfin réunis dans l'ombre...
L'un près de l'autre,
Ils dorment maintenant.
Ils dorment, délivrés
De l'appréhension de l'aube.
Se tenant par la main,
Dans l'immobilité de la prière,
Renouant leur serment
Dans la tranquille éternité des pierres,
La nuit leur ouvre ses portes.
Tout rentre dans l'ordre.
Leur étreinte demeure,
Demeure à jamais suspendue
Ainsi qu'une note d'orgue...
Στίχοι: Jacques Plantes
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Η φωνή της Πιαφ με συγκλονίζει σε τούτη την ερμηνεία, η οποία είναι μια από τις τελευταίες αποτυπώσεις του ερμηνευτικού της ταλέντου. Η φωτογραφία με το απόφθεγμα του Oscar Wilde είναι δικό μου "κατασκεύασμα", με την ελπίδα να γίνει το επόμενο φόντο στην επιφάνεια εργασίας σας. Με ένα κλικ πάνω στη φώτο μπορείτε να την δείτε με μεγαλύτερη ευκρίνεια. Να χαμογελάτε και να μην ξεχνάτε να λέτε "σ' αγαπώ" στους αγαπημένους σας.
*Πληροφορίες βρήκα στον παγκόσμιο ιστό.
