Hunting High and Low

"Τίποτα που δεν έγινε στο παρελθόν, δεν μπορεί να συγκριθεί με ό,τι είναι να γίνει, μετά λόγου γνώσεως, στο παρόν και στο μέλλον γιατί ο καμένος τη φωτιά δεν τη φοβάται."

τάδε έφη

marimar 

Το Σαββατοκύριακο που διανύσαμε ήταν αποκλειστικά χαρισμένο στον εαυτό μου, σε πράγματα και πρόσωπα που αγαπώ, σε ρυθμούς ανθρώπινους, σε συνήθειες που θέλουν το χρόνο τους κ τις είχα αμελήσει. Σύμμαχος σε όλα τούτα ο καιρός. Ήλιος καυτός πύρωσε τα κορμιά μα και τις ψυχές μας. Ασχολήθηκα με τα λουλούδια μου, βόλταρα πλάι στη θάλασσα κοιτώντας τον ήλιο κι αφήνοντάς τον να ροδίσει τις παρειές μου, κάθισα σε ένα παγκάκι που το έλουζε ο ήλιος κι άρχισα να ξεκοκαλίζω την κυριακάτικη εφημερίδα, στο πλάι καφές και μουσική στα αφτιά. Όταν σηκώθηκα πια, ήταν απόγευμα. Έμεινα να κοιτάζω τον ήλιο που έδυε... μου φώναξες "έβαλε ψύχρα, πάμε... άρχισα να κρυώνω". Ήθελα να σε πάρω αγκαλιά, σκέφτηκα τον κόσμο που περπατούσε ολόγυρα... σου χαμογέλασα... την ίδια στιγμή ένα μικρό παιδάκι έτρεχε προς το μέρος μας. Σταμάτησε αντίκρυ μας, μας έκανε μια παιδική γκριμάτσα. Του έκλεισες το μάτι κ χαμογέλασε... κάναμε να σηκωθούμε για να φύγουμε κι έτρεξε βιαστικά στους γονείς του. Ήταν Κυριακή και πέρασε... πέρασε κι έσβησε το χτες, μαζί με τ' άλλα τα σβηστά! 

*Στην αρχή της ανάρτησης κάτι που έγραψε η φίλη Μαριμάρ σε ένα σχόλιο της περασμένης ανάρτησης και μου άρεσε ιδιαίτερα. Ευχαριστώ σε καλή μου  Μαριμάρ!

Καλή βδομάδα σε όλους σας!