Μάης Βλάστης...

Πρώτη Μαϊου 2015, ένας Μάης Βλάστης που κάμνει τα άνθη να οργιάζουν από χρώματα και μυρωδιές... Εργατική Πρωτομαγιά στη χώρα που ξεθεμελιώθηκαν τα πάντα κι όμως επιμένει με τον ήλιο της, καρτερεί πως θα έρθει η στιγμή που όλοι μαζί θα αναφωνήσουν "ορθοποδήσαμε!" 

Τώρα Μαγιά τώρα δροσιά τώρα το καλοκαίρι,
τώρα κι ο ξένος βούλιται.

Μάη μ’ δροσερέ μ’ Μάη καλοκαιρινέ.

------

Τώρα κι ο ξένος βούλιται να πάει στα δικά του,
νύχτα σιλώνει το μαύρο του.

Μάη μ’ δροσερέ μ’ Μάη καλοκαιρινέ.

------

Νύχτα σιλώνει το μαύρο του νύχτα το καλιγώνει,
βάζει τα πίταλα αργυρά.

Μάη μ’ δροσερέ μ’ Μάη καλοκαιρινέ.

Άνοιξε τα ηχεία κι άκουσε τα "χάλκινα Κοζάνης" να σε καλούν σε χορό και γιόρτασε μέσα σου την άνοιξη που παρούσα σαν είναι σου λέγει δυνατά ότι η ζωή είναι φως!

έχει μιαν αρχοντιά ο χορός αυτός...

5+1 πρωινές σκέψεις (όχι και τόσο σοβαρές!)

1. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι "ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!".  Αυτό το κλισέ έχει κάποια βάση τελικά... πριν από μερικούς ήμουν σε τέτοια εσωτερική καμπή που είχε περάσει από το μυαλό μου να τα εγκαταλείψω όλα! Να δώσω μια και να γκρεμίσω ό,τι με κόπο έφτιαξα τα τελευταία τρία χρόνια. Ευτυχώς δεν το έπραξα...
2. Η ηλικία μας φαίνεται στα μάτια, στο βλέμμα, στον τρόπο που κοιτάμε. Έπιασα και κοίταζα μια φωτογραφία του 2005, αποκριές με συμφοιτητές, στην Άνω Πόλη. Μιλάμε για ξεγνοιασιά όχι αστεία!!! Παρέες που έχουν αλλάξει πολύ από τότε, εκτός από δυο τρεις σταθερές στη ζωή μου. Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε!
3. Η Αθήνα έχει ομορφιές, έχει χρώματα, ποικιλομορφία, επιλογές για κάθε γούστο, αποστάσεις, γωνιές μαγικές... δεν έχει θάλασσα κι αρμύρα όμως!
4. Κάποιες στιγμές νιώθω ότι η πατρική μου πόλη γίνεται ξένη, ότι σιγά σιγά δεν αναγνωρίζω πράγματα τα οποία ήξερα με κλειστά μάτια. Με έχει προβληματίσει αρκετά. Ξένος στην πόλη μου;
5. Γράφω, γράφω στα αμέτρητα σημειωματάρια μου, στα εισιτήρια, στους σελιδοδείκτες... αν τα μαζέψω όλα αυτά εκδίδω βιβλία. Με πλήγωσε πολύ ένας δικός μου άνθρωπος... εξακολουθώ να τον σκέφτομαι... θα συνεχίσω δεν τίθεται ζήτημα! Είναι η συνήθεια που γίνεται αγάπη, είναι το δόσιμο, ο θαυμασμός στο άλλο πρόσωπο; Ο έρωτας τελειώνει τόσο γρήγορα, αυτό το είχα πάρει χαμπάρι από μικρός.
   
   &
    
6. Άσχετο, έχω κολλήσει με το Spotify! Το έχω σε όλες τις συσκευές κι ακούω διαρκώς μουσικές λίστες. Δεν πίστευα ότι θα κολλήσω έτσι με κάτι τόσο μαζικό. Εξακολουθώ να μην έχω fb. 

Να που ύστερα από τέτοια αποχή γραφής εδώ, στο μεγάλο σημειωματάριο μου επιστρεφω σιγά σιγά. Επιστρέφω με ανάρτηση "πέντε & ένα" αγαπημένη συνήθεια από το παρελθόν. καλή παρέα να ξανακάνουμε, με όσους ακόμα με διαβάζουν εδώ ή θα έρθουν. 

 

Η φωτογραφία είναι δική μου. Άνοιξη του 2012 Αρχαία Ολυμπία, Αφή Ολυμπιακής Φλόγας... τότε που όλα ακόμα ήταν αλλιώς!

προς Μελίνα Μερκούρη (ενταύθα) - ανεπίδοτο!

Τόσους μήνες και δεν έγραψα τίποτε... είπαμε το πλοίο της γραμμής το χάσαμε! Την πόλη την κερδίσαμε, δεν μας κέρδισα αλλά ποιος νοιάζεται για αυτά; Ελπίζω, εύχομαι όλοι σας να είστε καλά, γεροί και δυνατοί. Να μην το βάζετε κάτω και όσο μπορείτε να χαμογελάτε. Γύρισα γιατί έχω ένα γράμμα να στείλω στη Μελίνα, δυο χρόνια μετά το ίδιο ακριβώς. Μου επεστράφη σαν ανεπίδοτο... πάλι θα άλλαξε στέκι, ποιος την ξέρει... κάτι ηλιόλουστα απομεσήμερα στο καφέ που φέρει το όνομά της (στην Πλάκα) σκέφτομαι τι καλά που θα ήταν αν σμίγαμε με έναν μαγικό τρόπο τα χαμογελά μας...  Ελπίζω να σε βρει ο ταχυδρόμος αυτή τη φορά. Κι αν δεις την Αλίκη με το Δημήτρη της, την Έλλη με τη Μαρίκα, το Λογοθετίδη με την Ίλια, τη Δανάη με την Βέμπο και τον Αττίκ ρίχτε μας λίγη από τη χρυσόσκονη σας... θα γίνουν όλα μαγικά με τρόπο που μόνον εσείς ξέρετε...

Είκοσι χρόνια πέρασαν Μελινάκι μου.... κι εμείς ακόμη καρτερούμε αυτό που ποθούσες! Θα γυρίσουν κάποτε κι εσύ σίγουρα θα ζωντανέψεις. Θα είσαι η μοναδική που θα το έχεις καταφέρει αυτό. Ακούς; Κι ύστερα το τρανταχτό σου γέλιο θα αντηχήσει στην άδεια αίθουσα του Βρετανικού Μουσείου...

Μελίνα, άραγε μας βλέπεις από εκεί ψηλά; Γελάς με το βροντερό σου γέλιο με την κατάσταση εδώ, είμαι βέβαιος. Αλήθεια, βρήκες τον παππού σου που τόση αδυναμία είχατε ο ένας στον άλλο, τον Τάκη τον παιδικό σου φίλο, τον Τζούλη που τόσο αγάπησες, το Μιχάλη που ήρθε τις προάλλες, τον Γιώργο τον πρώτο σου έρωτα, το Ροντήρη το Δασκαλό σου… Η Δέσπω, η Αλίκη, η Έλλη, η Τζένη είναι καλά οι φίλες σου… Δε φαντάζομαι να έχεις βαρεθεί εκεί πάνω, όλο και κάτι θα σκαρώνετε… Έτσι δεν είναι;

Το μουσείο της Ακρόπολης το καμαρώνεις τα βράδια από εκεί; Δεν είναι πανέμορφο; Κάθε φορά που παίρνω το μετρό και σε βλέπω στο σταθμό ξέρω πως σεργιανίζεις κάπου εκεί έξω, ξέρω πως δεν έχεις ξεχαστεί από τους Έλληνες και πως κάθε που αντικρίζουν την Ακρόπολη θυμούνται τον αγώνα σου και ξέρουν πως αν γυρίσουν τα Μάρμαρα με έναν μαγικό τρόπο θα είσαι παρούσα.

Είναι περιττό να σου γράψω ότι ακόμη ασκείς πάνω μου τη γυναικεία επιρροή σου κάθε φορά σε βλέπω στο TopKapi. Ίσως σε εκείνο το φιλμ να υπήρξες περισσότερο γοητευτική παρά οποιαδήποτε άλλη φορά. Θα στο έχει πει κι ο Μάνος, το δίχως άλλο… τι κάνεις εκείνος ο υπναράς; 

Να τους δώσεις ένα φιλάκι κι από μένα κι έπειτα «να πάτε όλοι μαζί στην ακρογιαλιά»… Πάλι γελάς Μελίνα...(;) ίσαμε εδώ κάτω σε ακούσαμε. 

Δε σε ξεχάσαμε Μελινάκι!

(ονόματα ανάρτησης με τη σειρά που τα παρέθεσα. Τάκης (Δημήτρης) Χορν, Ζυλ (Τζούλη) Ντασσέν, Μιχάλης Κακογγιάννης, Γιώργος Παππάς, Δημήτρης Ροντήρης, Δέσπω Διαμαντίδου, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Έλλη Λαμπέτη, Τζένη Καρέζη, Μάνος Χατζιδάκις)

*Άνευ λόγου εν μέσω θέρους!*

Κάπου στην περιφερειακή του Υμηττού, λίγο πριν ή αμέσως μετά τον Καρέα -δεν έχει τόση σημασία- το χάσαμε το πλοίο της. Εν μέσω θέρους, τα όνειρα της Κυριακής σβήνουν σαν ανατείλει ο ήλιος της Δευτέρας. Βάλε το χέρι αντήλιο... συνέχισε με τις αναμνήσεις που σε συντροφεύουν. Αυτές μαζί με το σήμερα σε ορίζουν...

Τα Κύθηρα ποτέ δε δε θα τα βρούμε, το χάσαμε το πλοίο της γραμμής εαυτέ μου... 

Μεγαλώνεις κάθε μέρα όλο κ περισσότερο εαυτέ μου. Μια παραλία ερημική κ να απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα, ακούς;

Στο άδολο χάδι, που καρτερείς εαυτέ μου..

Σε εσένα όπου αντικρίζοντας το είδωλό μου στον καθρέπτη, κατάλαβες πόσο μόνος και βυθισμένος στις σκέψεις μου βρισκόμουν εκείνη τη στιγμή.

*όλα καλά κι ας έχω χαθεί! Μάλλον όλα τελειώνουν εκεί όπου εμείς κάνουμε πως δε το βλέπουμε. Συνεχίζουμε για όσο... 

Φιλώ κ χαιρετώ σας

Με ειλικρινή εκτίμηση

Σείριος Σειριόπολις

Όμορφα που ήταν...

Όμορφα που ήταν τούτο το Σαββατοκύριακο. Ήρεμο, πλάι στη θάλασσα, στην ίδια πάντα μεγαλούπολη η οποία μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις τα πάντα. Λίγα μόλις χιλιόμετρα από το πολύβουο κέντρο της, με τις σειρήνες πάσης φύσεως που ηχούν, να βρίσκεις τη θάλασσα, το κύμα, την αρμύρα...

Η μέρα φεύγει, μια νέα βδομάδα αρχίζει. Στα αφτιά μου ηχεί διαρκώς αυτό το "πειραγμένο" κομμάτι... Συννεφιασμένη Κυριακή - Vassilikos, Τσιτσάνης. Τόσο επίκαιρο, τόσο τρυφερά ειπωμένο... όμορφα πέρασε αυτή η βδομάδα, με τα πάνω και τα κάτω της. Περισσότερα τα πάνω, λιγότερα τα κάτω. Κλείνει με θετικό ας πούμε πρόσημο. 

Καλή βδομάδα σε όλους.

Ξέρω, κάπου έχω χαθεί (όπως πάντα άλλωστε!)

Προχωράμε...

Πέρασε ο χρόνος, πέρασε κιόλας ένας ολάκερος χρόνος από εκείνο το επίμονο χτύπημα του τηλεφώνου, από τις άναρθρες κραυγές της άλλης γραμμής, από το γέλιο που κόπηκε απότομα. Μεσημέρι, δώδεκα παρά, μόνος να παλεύω να τελειώσω όσες δουλειές είχα ανοίξει από νωρίς το πρωί. Μήτε που τις τέλειωσα... βουρκώνουν ακόμη τα μάτια μου όσο τα συλλογιέμαι! Κι όλα μετά γίνηκαν γρήγορα, μηχανικά σχεδόν. Αδηφάγος που είναι ο χρόνος. Στη χοάνη του  παρασύρει τα πάντα, τα στρογγυλεύει και στο τέλος στα επιστρέφει εξομαλύνοντας τα. Οι δικές μου στιγμές, εικόνες φαίνεται ότι δεν έχω μπει καλά σε αυτή τη χοάνη. Δεν εξηγείται αλλιώς πως τα πάντα παραμένουν μέσα μου το ίδιο ζωντανά. Κι ας έχει αλλάξει τόσο πολύ η καθημερινότητα κι ο μικρόκοσμός μου. "Η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει"... μήτε μπόρεσα να το ακούσω ξανά αυτό το κομμάτι από εκείνη την ημέρα που επιστρέφοντας βουβοί στο αμάξι σε είχαμε αφήσει να αναπάευσαι "εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός". Θολώνουν τα μάτια μου και τώρα ακόμη. Έναν χρόνο μετά και δεν έσβησα ακόμη το τηλέφωνό σου από το κινητό... Δεν ξέρω γιατί στα γράφω, είμαι βλέπεις φορτισμένος κι είναι που ακούω μόνο δυσάρεστα σε φίλους. Άραγε γίναμε καλύτεροι άνθρωποι;

14-06-2012 ~ 14-06-2013

Βάλε το ΔΕΥΤΕΡΟ, σε χρόνο ελεύθερο!

Άλλο και τούτο! Ζήσαμε για το ακούσουμε... και πόσα άλλα θα ακούσουμε!

Κλείνει λέει η ΕΡΤ, κλείνει η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, για να ανοίξει εις τρίμηνον (κατόπιν εντατικών θερινών μαθημάτων Διαφάνειας) αμιγώς ανανεωμένη! Ρε τι ακούμε... 

Και σε ρωτώ! Η διαφθορά στην κρατική ραδιοτηλεόραση από ποιους ξεκίνησε; Από μένα και σένα; Και σε ρωτώ, φίλε Αθηναίε που θα αδιαφορήσεις για τούτη την είδηση! Ξέρεις ότι για μας στην επαρχία η κρατική Ραδιοφωνία - Τηλεόραση είναι συντροφιά εκεί που τα "αθηναϊκά" δεν πιάνουν; 

Τι στα λέω... αφού θα αλλάξεις κανάλι και θα βάλεις τα άλλα...

Τα είχε πει ο Μ. Χατζιδάκις στα Σχόλια του Τρίτου, έβλεπε ο άνθρωπος μπροστά... αυτά τα χαϊβάνια που κοιτούν μόνο τα καρεκλάκια τους δεν ακούνε τίποτε! 

Άντε ξεπουλάμε! Πωλείται όπως είναι επιπλωμένη, με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένη! Τιμή ευκαιρίας! (Που είστε, τα κέρδη να τα μοιράσετε σε όλους μας... όλοι εμείς πληρώναμε. Σωστά; Μην ακούσω πως το ξεχάσατε... μόνο κάτι συγγενείς του κ. Παπακωνσταντίνου ξεχνούνε να δηλώσουν 3,5 εκατ. ευρώ. ε, τώρα κι εσείς...σκέψεις που κάμνετε!)

 

*τα έχω πάρει κρανίο, είναι φανερό!

Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)

*σαν είδα για πρώτη φορά τον άνδρα τούτο, έργο του εικαστικού Νίκου Κυρίτση,  "έτσι την ομορφιάν πολύ ατένισα" . Εκφραστικά όμορφος ο νέος άνδρας, με μιαν γήινη ομορφιά κι ένα σώμα η πλαστικότητα του οποίου έχει την χαρακτηριστική ιδιότητα να το κάνει οικείο και συνάμα απόκοσμο. Ο νέος τούτος άνδρας, μοιάζει σα να διαβάζει τις σκέψεις μου. Σκέψεις που έρχονται και ξανάρχονται όσο κι αν προσπαθώ να τις αποφύγω. Κι οι αντιθέσεις κι οι φωτεινές ταμπέλες από νέον να αναβοσβήνουν μέσα μου, θυμίζοντάς μου πως ο δρόμος που διαλέγουμε δεν είναι εύκολος, πως θέλει κότσια, πως δε θα είμαστε πάντα νέοι, πως ποτέ δε θα συμβιβαστείς με τη φοβία της μοναξιάς... κι άλλα κι άλλα πολλά φωνάζει ο εαυτός μου στο είναι μου... Ξεγελάς πρόσκαιρα τον ίδιο σου τον εαυτό, χαμογελάς, δεν αφήνεις τον εαυτό σου ούτε μια στιγμή να φανεί αδύναμος ή έστω να καταλάβει κάποιος άλλος τις σκέψεις τούτες. Η ζωή είναι στιγμές, στιγμές από όσα έχουμε ζήσει, στιγμές που έρχονται στη μνήμη όσο να ανάψει το φανάρι και να ακουστεί το επόμενο τραγούδι. Το φανάρι γίνεται πράσινο, ξεκινάς πάλι. Αφήνεις πίσω όσα δεν πρόλαβες να τακτοποιήσεις, όσα άτσαλα ξεπήδησαν. "Είσαι το Σειριάκι μου, λίγο πιο μεγάλο, λίγο πιο ταλαιπωρημένο, περισσότερο προβληματισμένο, αλλά το ίδιο θαρραλέο με μία μικρή δόση μελαγχολίας και με μια μεγαλύτερη αισιοδοξίας.  Ήλιος δηλαδή μισοκρυμμένος πίσω από ένα μικρό συννεφάκι."

Πίσω από τις τριανταφυλλιές, λοιπόν, πίσω από την ομορφιά υπάρχει κι η ακεφιά...

Καλή βδομάδα σε όλους

Με αγάπη Σείριος

Ασχέτως, σχετικά!

Καλή βδομάδα σε όλους...

*το τόσο αγαπημένο "Λευκό μου Γιασεμί", εδώ τραγουδισμένο από τον πολυτάλαντο Άγγελο Παπαδημητρίου. Έχω κολλήσει με τη διασκευή αυτή. Κάποιες φορές τα αγαπημένα μου ακούσματα γίνονται πιότερα αγαπημένα ύστερα από χρόνια. Ταξίδι στη βροχή, μολονότι το ημερολόγια δείχνει Ιούνιο. Καλό μήνα σε όλους. Το λακωνίζειν εστίν φιλοσοφείν, για ποιον άραγε; Εμένα μου μοιάζει περισσότερο με εσωστρέφεια. Τι Σαββατοκύριακο κι αυτό! Βροχή, υγρασία... ζυγώνει καλοκαίρι, ζυγώνει ένας ολάκερος χρόνος. Γρήγορα που περνάει ο καιρός! Γρήγορα που όλα περνούν, γρήγορα τα δάκρυα στεγνώνουν(!?), γιατί το τραύμα στην ψυχή δεν κλείνει το ίδιο γρήγορα... 

**από το ανοιχτό παράθυρο τρυπώνει η ψύχρα της βραδιάς. Τόση ώστε να σε κάνει να κάθεσαι οκλαδόν στην καρέκλα, προσπαθώντας να ζεστάνεις τα γυμνά σου πόδια, γράφοντας τούτες τις αράδες. Για μια στιγμή ξεχνάς ότι είσαι σε μεγάλη πόλη, δεν ακούγεται τίποτε. Όλα γυρίζουν στην προτέρα κατάσταση. Η ησυχία σπάζει στον επίμονο ήχο της σειρήνας που περνά τη λεωφόρο.

*** Ο παλμός χτυπάει ΕΔΩ τις τελευταίες μέρες. όχι πως θα αλλάξει τίποτε, αλλά βρε αδερφέ είναι μιαν ελπίδα πως κάποιες στιγμές ο κόσμος μαζικά ξεσηκώνεται. Για λίγο... όλα για λίγο κρατούν. Τόσο που να φουσκώσεις ελπίδα. Κι έπειτα "οι σειρήνες, τα μεταγωγικά" θα επιβάλλουν την τάξη... Ξέρεις εκείνη την τάξη, της απόλυτης αταξίας των πάντων.

**** όμορφη που είναι η Πόλη (Ινσταμπούλ). Μένω με την ελπίδα πως θα ξαναπάω κάποτε. Θα έχω μεγαλώσει αρκετά, αλλά θα ξαναπάω στο Αξαράι, στην Ταξίμ, στην Αγιά Σοφιά... θα είναι σούρουπο, ο ήλιος θα δύει και εγώ πάνω σε ένα βαρκάκι θα διασχίζω το Βόσπορο.

***** εδώ που φτάσαμε -κι ενώ δεν είχα σκοπό να κάνω ανάρτηση- θα συνεχίσω με τις σκέψεις μου. Μόλις σκέφτηκα τον τίτλο της ανάρτησης. Τον συμπλήρωσα ευθύς. Η βδομάδα δεν άρχισε καλά καλά κι εγώ σκέφτομαι το επόμενο σαββατοκύριακο, τι θα μαγειρέψω αύριο, τι δουλειές πρέπει να κάνω μέσα στη βδομάδα, τι λογαριασμούς έχω να πληρώσω, αν θα με φτάσουν τα λεφτά αυτό το μήνα... σκέφτομαι πως θέλω να χαθώ στο όμορφο αστικό Κολωνάκι. Εξόν από τους εμπορικούς δρόμους, έχει κάτι όμορφες γειτονιές...

&

****** είχα χρόνια να κάνω ανάρτηση 5 & 1 σκόρπιες σκέψεις. Έτσι λοιπόν, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη ή μελέτη βγήκε αυτή η ανάρτηση. Όπως θα έλεγε κι ο Άσωτος, δεν είχα τίποτε να π(ω)στ αλλά βρέθηκα να γράφω με αφορμή το τραγούδι που παρέθεσα. Και τώρα ακούω αυτό, από την Ξανθίππη Καραθανάση. Τι υπέροχη φωνή... Με τις δεύτερες, τρίτες εκτελέσεις δεν έχω κλείσει ακόμη τους λογαριασμούς μου. Κάποια αγαπημένα μου ακούσματα αποκτούν άλλη διάσταση μέσα μου. Γρήγορα που πέρασεν η ώρα, γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια...

Αντικατοπτρισμοί – Reflections

Κυριακή σήμερα – ήταν και πέρασε! Το κυριακάτικο ξύπνημα είναι γλυκό αυτή την περίοδο, γεννά μιαν προσδοκία που ενώ ξέρεις πως θα τη σβήσει το δειλινό σαν έρθει, θέλεις με κάθε τρόπο να ζήσεις τη στιγμή. Όμορφο το σαββατοκύριακο που πέρασε, το λες με μιαν λέξη «γεμάτο». Με ένα μαγικό τρόπο είδαν τόσα πολλά τα μάτια μου που έχω την αίσθηση ότι μεταφέρθηκα στην ενθουσιώδη ηλικία των είκοσι δύο.

Δεν έχω τι να γράψω, (κι αν έχω) νομίζω ότι δεν έχω την ανάγκη να το κάμνω. Πως εναλλάσσεται η χαρά με τη λύπη ακόμη δεν έχω κατορθώσει να το καταλάβω. Γενιές ολόκληρες έχουν απασχολήσει τέτοια θεμελιώδη ζητήματα, πως έχω την απαίτηση να τα κατανοήσω με το μικρό μου μυαλό;

Διαβάζω τελευταία στα μπλογκς ξεκατινιάσματα μεταξύ «φίλων» και φρίττω. Φίλοι, αστείο πράγμα για μερικά πίξελς. Λυκοφιλίες καλύτερα. Πόση βρωμιά υπάρχει ανάμεσα στα πίξελς, πόση υποκρισία και δήθεν τύποι; Μου φαντάζει ασύλληπτο να «κατασκευάζονται» χαρακτήρες μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ορισμένοι την ιδεατή εικόνα. Το ανησυχητικό είναι ότι τα παραπάνω γίνονται από ενήλικες κι όχι από έφηβους…

Δεν μιλάω με την ισοπεδωτική τάση των «σοσιαλιστικών λόγων» (τις ακούς τις καμπάνες, για σένα χτυπάνε!) αλλοτινών εποχών, μήτε εκ του ασφαλούς. Καλοί και χρυσοί άνθρωποι υπάρχουν και πράγματι στα τόσα χρόνια που βρίσκομαι εδώ, αν έχω καταλάβει κάτι, είναι ότι υπάρχουν καλοπροαίρετοι άνθρωποι που προάγουν το διάλογο και εν δυνάμει θα μπορούσαν να γίνουν φίλοι μεταξύ τους. Και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Για τον απλούστατο λόγο, πως οι ζωές όλων μοιάζουν λίγο πολύ. Άλλων μοιάζουν περισσότερο κι άλλων λιγότερο. Η ουσία είναι να μπορέσει ο καθένας να δει πίσω από το χαμόγελο του άλλου. Όχι να δει κρυφοκοιτάζοντας και στήνοντας καρτέρι για να τον κατασπαράξει σε μιαν δύσκολη στιγμή, αλλά για να του δώσει μιαν χείρα βοηθείας. Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί μια θλίψη με έχει πιάσει, γιατί αρνούμαι να βλέπω κάτι θρασύδειλα «γατάκια» να βγάζουν τα νύχια τους αλλά μόλις τους «γρυλίσει» ο σκύλος να τρέχουν… γιατί… είναι πολλά τα γιατί κι όσοι με διαβάζετε συστηματικά (εσείς οι λίγοι που σας ξέρω και με ξέρετε με τα χρόνια) καταλαβαίνετε όσα περίπου σκέφτομαι. Και ξέρετε κάτι, για αυτό χαίρομαι και καμαρώνω. Τα χρόνια περνούν, μεγαλώνουμε, συνυπάρχουμε, ακούμε και ακουγόμαστε! Να χαμογελάτε και να θυμάστε να είστε καλοπροαίρετοι. (θα  το λέω συνέχεια). Εμένα η ζωή, ίσαμε εδώ, με έχει διδάξει ότι ό,τι δίνεις κάποια στιγμή στο επιστρέφει από εκεί που δεν το περιμένεις.

Φιλώ σας!

*Blueprints, ευχαριστώ για το βραβείο και για το κάλεσμα στο παιχνίδι. Επιφυλάσσομαι όπως σου είχα πει και στο σχετικό σχόλιο.

**Φωτογραφία δική μου, ημερομηνία λήψης 18-05-2013. Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Περιπλανώμενος…

*** πως μου αρέσει «Το Τζιτζίκι» του Κ.Β. δε λέγεται! "Λοιπόν, αυτό είναι! Ντρέπεσαι! Όλη σου τη ζωή αγωνίζεσαι να κρύψεις από ντροπή το πιο όμορφο αίσθημα του ανθρώπου" Αλλά και αυτό μου αρέσει, η πόλη τούτη είναι όμορφη αρκεί να θες να τη δεις έτσι... μια γυναίκα με πολλά πρόσωπα. κάτω από τα φτιασίδια της κρύβει κάτι που δεν υπάρχει πουθενά αλλού!

Αστικό τοπίον - σκέψεις διάφορες

Πέρασαν όλα πολύ γρήγορα. Πάσχα στην πόλη. Γνώριμα μέρη. Γνώριμοι άνθρωποι. Παρόντες - απόντες το μέτρημα διαρκές. Αναστάσιμα φιλιά γεμάτα αρμύρα από τα καυτά δάκρυα που γέμισαν τα μάτια μας. Χαρά - λύπη, εναλλαγή διαρκής, με τη δεύτερη να υπερτερεί της πρώτης στα σημεία. Αστικό τοπίο - θάλασσα. Σεργιάνισμα διαρκές στη ζωή, στην καθημερινότητα που έμεινε πίσω. Από την άνοιξη, στον καύσωνα και πάλι άνοιξη. Ουρανός υπέρλαμπρος - ουρανός γεμάτος με βαριά σύννεφα που έφεραν έντονη βροχή. Ευχές, γέλια ζωηρά και ηχηρές απουσίες που με τον τρόπο τους πονάνε. Η μηχανή ανά χείρας και το κλείστρο με το χαρακτηριστικό του ήχο να αποτυπώνει στιγμές - γωνιές. Όχι οικείους όπως άλλοτε. Ο νους να τρέχει όλο στα ίδια... κυνηγητό με τις σκέψεις. Έπιασα και διάβαζα αναρτήσεις από τις πρώτες. Άλλος άνθρωπος σου λέω. Το μόνο που μου αναγνωρίζω είναι μιαν "παιδιάστικη" αφέλεια που αγαπώ και δε θέλω να χάσω (αν ήδη δεν έχει χαθεί). Φοβούμαι ότι πυκνώνει ο λόγος μου χωρίς να είναι περιεκτικός. Μια παραλία ερημική και να απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα... Ήμουν προχτές στην παραλία εκείνη που σμίξανε οι τροχιές μας εκείνον το Μάη. Χωρίς μαγιό φυσικά, παρά τους εκατοντάδες λουόμενους. Ήλιος καυτός πύρωνε κάθε μου κύτταρο, κι έμενα να ατενίζω τη θάλασσα. Ήταν 2009, 2010 κι έχουμε 2013... που πάει ο χρόνος όταν φεύγει; Τι μένει; Μιαν ερώτηση διαρκής, χωρίς απάντηση. Τι θα έλεγες κι εσύ, αν ήσουν εδώ; Οι προσωπικοί μέντορες μας τελείωσαν! (όπως θα έλεγε η παιδική μου φίλη, ανηφορίζοντας τη Μεσογείων). "Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι κρύβεις στην ψυχή σου..." όλο αυτό μου λες. Τόσο πολύ απέτυχα λοιπόν; Και μοιάζουν τα λόγια σου τούτα να βρίσκουν συνέχεια στους στίχους από τα κλεμμένα φιλιά. Το ταξίδι στα Κύθηρα θα παραμείνει η ουτοπία τελικά...

*κύρια φωτογραφία ανάρτησης δική μου, με ημερομηνία λήψης 27-04-2007. Όμορφη γωνιά της πατρογονικής πόλης. Αρχαίο Ρωμαϊκό Ωδείο, σημείο αναφοράς για την πόλη μας. Λήψη από την πλατεία Αγ. Γεωργίου.

** Τι με έπιασε απόψε τις χρονολογίες... Bang Bang και κάθε στίχος του τρυπώνει στις σκέψεις μου.

Πάσχα στην πόλη...

Μερικές από τις αγαπημένες μου αναρτήσεις, είναι η σειρά των περσινών αναρτήσεων κατά την πασχαλινή περίοδο. Όχι πως είμαι κανένας βαθιά θρησκευόμενος, αλλά με το Πάσχα τρέφω σχέση παράξενη. Οι συμβολισμοί του, τα βαθύτερα νοήματα τόσο των "απλοϊκών" παραβολών όσο και των λόγων των Ευαγγελίων με κάνουν να στέκομαι πάντα με προσοχή. Με κάνουν να βλέπω και να σκέφτομαι πως και τα πιο απλά πράγματα δεν είναι ποσό τόσο απλοϊκά όσο προβάλουν.

Ο Σείριος που σαν ήταν παιδί πήγαινε μπροστά στην περιφορά του Επιταφίου με εξαπτέρυγο έχει μεγαλώσει πολύ, δεν είναι ολότελα καθάριος στην ψυχή -όπως επιτάσσει ο ρόλος εκείνος- όμως πάντα θυμάται με την ίδια νοσταλγίες όλες εκείνες τις Μ. Παρασκευές. Τώρα κουβαλάει το δικό του σταυρό, ελπίζει στην Ανάσταση (όχι την κυριολεκτική) την οποία ύστερα από έναν χρόνο σχεδόν άρχισε να βιώνει. Αλλά πως να γίνει, όλα θέλουν το χρόνο και τον πόνο τους....

Έλεγα λίγο πιο πάνω για τις περσινές αναρτήσεις της Πασχαλινής περίοδο τις οποίες αγαπώ ιδιαίτερα γιατί στις περισσότερες είχα γράψει όσα με συνδέουν με τη Λαμπρή και κάθε μέρα από τη Μεγάλη Δευτέρα ίσαμε την Μεγάλη Παρασκευή η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει για όλους μας (με τον μοναδικό εκείνο τρόπο που τη χαρακτήριζε) τις περικοπές από τα Ευαγγέλια. Σας παροτρύνω το δίχως άλλο να ανατρέχετε καθημερινά στο σχετικό σύνδεσμο που θα παραθέσω. Έτσι για δέκα λεπτά (το πολύ δεκαπέντε διαρκούν τα σχετικά βίντεο) θα νιώσετε κάτι διαφορετικό.

Κυριακή των Βαΐων (Με Παπαδιαμάντη)

Μεγάλη Δευτέρα

ΜεγάληΤρίτη - Τροπάριο της Κασσιανής

Μεγάλη  Τετάρτη - Το μύρο της Βηθανίας

Μεγάλη Πέμπτη - Ο Μυστικός Δείπνος

Μεγάλη  Παρασκευή - Επιτάφιος Θρήνος

Μεγάλο Σάββατο - Ανάστασις Ψυχής

~~~~~~~~~~~ /// ~~~~~~~~~~~

*** ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους Θα ενωθεί με τ' ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου και θα χαθεί...
*** κόκκινες παπαρούνες που έλεγες θα στάξουν αίμα... ακόμη μιαν ανάμνηση από εκείνες τις παιδικές... αγροί ολόγιομοι με κατακόκκινες παπαρούνες κι εγώ να τρέχω ανάμεσά τους χωρίς να φοβάμαι τίποτε. Πόσο θα ήθελα να μοιάζει το φετινό Πάσχα με αλλοτινά. Είναι μεγάλες οι απουσίες πια... αναντικατάστατες. 

Θα επανέλθω, με τις ευχές μου... 

για την ώρα καλή Μεγάλη Βδομάδα

(Υ)περαστικοί έρωτες...

ένα καλοκαίρι μερικά χρόνια πριν...

Με έπιασε απόψε που "συμμαζεύω" τον εαυτό μου να θυμηθώ να "συμμαζέψω" το κουτί της μνήμης μου. Άνθρωποι - έρωτες - περάσματα από την μιαν όχθη στην άλλη. Από τον έρωτα στην αγάπη αν τα καταφέρεις είναι σπουδαίο. Αγών ενάντια στην ορμή ενός ποταμού, προσπάθεια κοπιαστική που επιφέρει πόνο και μόνο όταν έχεις πάρει μιαν ανάσα μπορείς να δεις πόσο πολύ σε δυνάμωσε αυτή η προσπάθεια. Πως γίνεται πράγματα που ειπώθηκαν μιαν Κυριακή να σε βρίσκουν βράδυ Πέμπτης και να έρχονται να συμπληρωθούν από λόγια ξεστομισμένα από ολότελα διαφορετικά άτομα; Τι συμπτώσεις μας παίζει η ζωή, μου λέτε; Κόσμοι παράλληλοι που τέμνονται. Μαθηματικά άτοπον. Τόσο λάθος μας τα έμαθαν; Ίσως... 

Κι η μουσική σε διαρκή επανάληψη. Big in Japan... κι αν το έχουμε χορέψει κάποτε στο DiscoRoom...τότε που γνωρίζαμε στην πρότυπη εκτέλεσή του, τότε που δεν είχαμε περάσει την όχθη, τότε που ζούσαμε την αφέλεια ενός έρωτα. Γιατί ο έρωτας εμπεριέχει όλες τις εκφάνσεις της αφέλειας... γιατί μόνο αν είσαι ανυποψίαστος ζεις έναν έρωτα. Οι άλλοι που έρχονται μοιάζουν αλλά δεν είναι.

Μου τα έλεγες και δεν τα καταλάβαινα. Μου τα έλεγες και πέρασαν χρόνια για να καταλάβω πόσο μόνος ή τελοσπάντων πόση απόσταση χώριζε το "μαζί" που πίστευα ότι ήμασταν. Στους χώρους μας πια, στα κουτάκια της μνήμης και στα μεγάλα κουτιά των αισθημάτων υπάρχουν αποστάγματα μόνον. Αρώματα έντονα, κλεισμένα σε σκουρόχρωμα φιαλίδια για να μη τα χαλάσει ο εκτυφλωτικός ήλιος.

Τι μένει από τα λόγια; Τι μένει από τα φιλιά; Τι μένει από τα μάτια σου;

Λέξεις. Αγγίγματα. Βλέμματα.

Αυτά μόνο... 

Η μουσική να εναλλάσσεται διαρκώς ανάμεσα στα δύο αυτά ακούσματα. Ασύνδετα μεταξύ τους, όσο ασύνδετες είναι οι ζωές των ανθρώπων όταν πρωτοσυναντιούνται και αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτός ο άνθρωπος λαμβάνει ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους.

Φιλώ και χαιρετώ σας

Σείριος

Είναι φορές που χωρίς αφορμή...

Απρίλης! Έχει περάσει ο μισός ήδη, κι εγώ μήτε που γράφω πια εδώ. Έλλειψη ανάγκης, πνίξιμο από μιαν αλλιώτικη καθημερινότητα ή έλλειψη πραγματικού χρόνου; Σαν να άλλαξε κάτι μέσα σου, είπε μια φίλη σε κατ’ ιδίαν συζήτησή μας. Ίσως να έχει δίκιο, η καθημερινότητά μου άλλαξε, οι αλυσίδες που με κρατούσαν πίσω σα να έσπασαν και το μέλλον προβάλει προκλητικά μπροστά μου. Όχι δεν είναι πως έχω φύγει τρέχοντας μπροστά, αλλά νιώθω ξέγνοιαστος πως ορίζω μιαν καθημερινότητα δική μου με χίλιες δυο δυσκολίες αλλά και με άλλες τόσες ομορφιές.

Δεν ξέρω πως περνά τόσο γρήγορα ο χρόνος, φρενήρης ο ρυθμός του και κάθε τικ – τακ του ρολογιού σηματοδοτεί την πάροδο δυο χρονικών στιγμών που δε θα υπάρξουν ξανά.  Τώρα τελευταία ανακαλύπτω πόσο πολύ μου αρέσει η γειτονιά στην οποία έχω νοικιάσει σπίτι. Έχει ανοίξει ο καιρός είναι ωραία… όμως ωραίο είναι και το «δύσκολο» κέντρο της πόλης. Κόσμος φερτός σεργιανίζει και τη γεμίζει με τα χρώματα και τα αρώματά του. Εκεί γύρω στου Ψυρρή, στην Αθηνάς, στη Βικτώρια, στην Κυψέλη με τα «ρεμάλια της στη Φωκίωνος», στα Εξάρχεια όλα είναι ποικιλόμορφα… και για να είμαι ειλικρινής χαίρομαι πολύ τους κατοίκους των περιοχών αυτών που κάνουν την αντίστασή τους και δεν εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Μόνο έτσι κερδίζονται οι αγώνες, εκ των έσω κι όχι από την άνεση των βορείων γειτονιών…

Ζυγώνει η Λαμπρή κι έχει τη χάρη και την τιμητική της. Διάσπαρτες εκκλησιές στο κέντρο της πόλης που θα έλεγες πως ξεπηδούν από τις διηγήσεις του Παπαδιαμάντη. Εκκλησάκια μικρά δίπλα σε ψηλά κτήρια, δίπλα από ρυπαρές πολυκατοικίες και «ύποπτα» σπίτια με πόρνες, δίπλα σε καταστήματα μπαχαρικών, δερμάτινων ειδών, εργαλείων. Όλα τους από άλλη εποχή, με γλάστρες όμορφες και κάποιον που τις φροντίζει κι άλλες από αυτές με προαύλια που έχουν δέντρα που μοσχοβολούν. Γεμάτη αντιφάσεις αυτή η πόλη… αλλά σίγουρα αυτό είναι που την κάτι μοναδική και αξιαγάπητη. 

Τα πρωινά καθώς πίνω τον καφέ μου, χαζεύω από το παραθύρι την κίνηση στην αντικρινή λεωφόρο μέσα από τα ολάνθιστα γεράνια μου και δεν κάνω καμιά απολύτως σκέψη. Είναι το πεντάλεπτο του εαυτό μου, όπως το έχω ονομάσει. Έπειτα ξεχύνομαι στο ρου της καθημερινότητάς η οποία έχει μπει σε μια νόρμα αρεστή εκ μέρους μου. Ζω μόνος σημαίνει πως για όλα πρέπει να φροντίζω μονάχος αλλά για την ώρα δε με πειράζει. Με κουράζει αλλά δε με ενοχλεί.

Παραπονιούνται οι φίλοι πως λείπω αισθητά από τις γραφές. Δεν έχω μιαν πειστική απάντηση για αυτή την αποχή. Γράφω όπως πάντα τις σκέψεις μου στα σημειωματάρια αλλά εδώ δε γράφω. Ίσως να φταίει ότι ποτέ δε με φτάνει η ώρα κι όταν έχω λίγο χρόνο νιώθω το κορμί μου να βαραίνει από την κούραση. Έκλεισα τα εικοσιοκτώ τις προάλλες και σκεφτόμουν πως το λογοπαίγνιο που έλεγα «λίγο μετά τα εικοσιπέντε, λίγο πριν τα τριάντα» θα πρέπει να γίνει «μετά τα εικοσιπέντε, λίγο πιο κοντά στα τριάντα». Νομίζω ότι όσοι γεννηθήκαμε ίσαμε τα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα είμαστε τυχεροί (και άτυχοι για όσα δεινά βιώνουμε ένεκα της οικονομικής κρίσης, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα). Προλάβαμε και ζήσαμε μιαν εποχή ραγδαίων εξελίξεων στην καθημερινότητά μας που όμοιά της δε θα υπάρξει. Με έβαλε σε σκέψεις μια διαφήμιση της SONY, που δείχνει την τεχνολογική εξέλιξη των τριών τελευταίων δεκαετιών. Σε ποιον εικοσάρι, να μιλήσεις για walkman, κασέτες, για την Αλέξια ή τη Μαντώ και να σε καταλάβει; 

Με έχει πιάσει που λέτε μια στροφή παράξενη σε εκείνη την εποχή. Ακούω τελευταία ξανά και ξανά Βόσσου, Μαντώ και Αλέξια! Τι υπέροχες φωνές κι οι τρεις τους… υπηρέτησαν το είδος τους αλλά δεν έμειναν εκεί προχώρησαν. Στοιχηματίζω ότι έχεις ακόμη εκείνο το κόκκινο πουκάμισο που λέρωσες κάποτε με τις νερομπογιές σου τις οποίες κρατάς καλά φυλαγμένες μαζί με το walkman και τα ακουστικά τύπου στέκα. Ξέρεις άλλωστε πως μόνο εκείνα μπορούν να σε πάνε πίσω… ύστερα θα έρθουν οι υπόλοιπες μνήμες, αλυσιδωτά.

Τώρα είμαι χαδάκι που κάνω ταξιδάκι παρθενικό

πάνω στου κορμιού σου το μικρό, ωκεανό.

Ύστερα από τόσο καιρό, χωρίς καμιά σειρά αυτό το κείμενο, με τη γνωστή μου φλυαρία. Σα να καθόμασταν αντίκρυ σε ένα τραπέζι ενός καφέ και να λέγαμε τα νέα μας. Καλήν παρέα να ξανακάνουμε και να αρχίσουμε να λέμε τα μικρά και μεγάλα μας. 

Φιλώ και Χαιρετώ σας

Σείριος

*** Άσωτε, Βολτίτσα, Μαριμάρ ευχαριστώ σας από βάθος καρδίας. ***

> 1^η φωτογραφία: ήλιος λαμπρός, άνοιξη στην πόλη, ένα σαββατιάτικο πρωινό

> 2^η φωτογραφία: η πόλη από ψηλά, το αιώνιο σύμβολο, η πλατεία Μοναστηρίου με τα ανάμεικτα πλακάκια της όπως οι ανάμεικτες εθνότητες της αυτής της πόλης.

> Λες και κάποια τραγούδια γράφτηκαν μόνο για μας, μόνο και μόνο για να περιγράψουν όλα εκείνα που νιώθουμε μα δε βρίσκουμε τα λόγια. Λευκό μου γιασεμί...

Είναι φορές που χωρίς αφορμή, μέσα μου τρέμει μια ξένη φωνή,

που μου θυμίζει στιγμές από παλιές μου ζωές

και ένας αέρας ζεστός γιασεμιά φορτωμένος

φυσάει βουρκωμένος.

Λευκό μου γιασεμί, μη νυχτώσεις!