Σκέψεις καρναβαλικών χορών...

Για όλους εμάς που είμαστε γεννημένοι και μεγαλωμένοι στην Πάτρα, το καρναβάλι είναι κάτι περισσότερο από αυτό που πιστεύουν ορισμένοι βλέποντας το από την τηλεόραση. Δεν είναι μονάχα οι δυο τελευταίες του μέρες, με τις μεγάλες παρελάσεις, τον πολύ κόσμο και τους εξαντλητικούς ρυθμούς…Αυτά είναι για τους πολλούς…εκείνους που νομίζουν ότι δυο μέρες είναι όλα όσα μπορούν να κάνουν! Εκείνους που έρχονται εδώ και ελπίζουν ότι δυο μέρες με κατανάλωση αλκοόλ θα τους κάνουν να διαγράψουν τις έγνοιες τους.

Για μας, τους «υπόλοιπους», εκείνες οι μέρες είναι ένα μικρό μαρτύριο ~ειδικά όπως έχει εξελιχτεί η καρναβαλική πραγματικότητα!!!~ Δυστυχώς, ο δήμος βλέπει το καρναβάλι μας μονάχα σαν εμπορικό γεγονός και αυτό έχει αλλοιώσει την αρχική του όψη κατά πολύ. Αλλά δε θα σταθώ σε αυτό! Θα κρατήσω τα όμορφα μικρά και μεγάλα που συμβαίνουν την υπόλοιπη περίοδο, μέχρι την αποκαλούμενη κορύφωση του Πατρινού Καρναβαλιού!

Υπάρχουν έθιμα που έχουν ατονήσει ή έχουν αλλάξει στο διάβα των 180 χρόνων που μετρά η ιστορία του καρναβαλιού μας! Λογικό είναι! Ωστόσο, αλώβητοι στο πέρασμα των χρόνων έχουν μείνει οι χοροί μεταμφιεσμένων (μπαλ μασκέ ~sic~) στα σπίτια των πατρινών! Νομίζω, είναι από τα πιο όμορφα γεγονότα που μπορείς να ζήσεις αυτή την περίοδο. Χορός, γέλια, γνωριμίες και αυθορμητισμός!

Ένα κακό έχουν αυτοί οι χοροί! Κάνεις, εύκολα flashback στο παρελθόν βλέποντας τους άλλους με τις στολές τους! Συνήθως, όλοι μας ξετρυπώνουμε κουστούμια από περασμένες συμμετοχές μας στο καρναβάλι, σε διάφορα γκρουπ! Έτσι με μια γρήγορη ματιά στο χώρο, στιγμιαία σε κατακλύζει ένα περίεργο συναίσθημα το οποίο αυξάνεται με ρυθμό αριθμητικής προόδου κι έχε να κάνει με το πόσες στολές αναγνωρίζεις. Δηλαδή, για να τις αναγνωρίζεις πάει να πει ότι θυμάσαι το αντίστοιχο γκρουπ-καρναβάλι… και αμέσως σε πιάνει ένας κόμπος στην καρδιά για τα χρόνια που έχουν περάσει…για τους έρωτες των αντίστοιχων καρναβαλιών που έχουν περάσει (θες να σου θυμίσω κι άλλα…;)

Μην απογοητεύεσαι! Δεν είσαι ο μόνος που το παθαίνεις αυτό! Ρώτα και τη Σούλα, Βούλα, Περίανδρο κτλ… όλοι τα ίδια σκέφτονται και καθησυχάζουν τον εαυτό τους δίνοντας του μιαν και μοναδική υπόσχεση κάθε χρόνο!

«Του χρόνου πάει τελείωσε! Θα βγω σε ένα γκρουπ της προκοπής! Με ωραία στολή που θα μου μείνει και δεν θα την έχει κι η μισή Πάτρα!»

Σε γελάσανε! Πάλι σε γκρουπ του συρμού θα βγεις και θα το ευχαριστηθείς κιόλας! Αν παρελπίδα βγεις σε κάτι αξιόλογο θα βγεις με την παρέα σου, οπότε αν βάλεις τη στολή την επόμενη χρονιά όλο και κάποιος άλλος θα τη φοράει. Έτσι θα είστε σα δίδυμα στον ίδιο χορό και για μια ακόμα χρονιά θα κάνεις τους ίδιους συλλογισμούς! ~βλέπε παραπάνω!~

Τι πράγμα κι αυτό! Να φυλάμε αρχείο όλες τις αμφιέσεις των περασμένων ετών!!! Έχουν ξεχειλίσει τα πατάρια από στολές (τσόλια) και αποκριάτικα αξεσουάρ. Σχεδόν καμιά δεν είναι της προκοπής... γιατί τις κρατάμε μου λέτε; (Αν υπάρχει ψυχολόγος αναγνώστης ας μας το αναλύσει παρακαλώ!). Το άλλο πως το εξηγείτε; Δίνουμε ένα κάρο λεφτά για να αγοράσουμε στολή σε γκρουπ και δεν την φοράμε πουθενά πριν τις παρελάσεις… Εκεί, όλοι μας με τις στολές παρελθόντων ετών!

Κι αρχίζει νέος γύρος συλλογισμών καθώς τις ξετρυπώνουμε ~κάθε χρόνο τέτοιες μέρες~ από τα πατάρια. Πας να τις φορέσεις και δεν σου κάνουν! Έχεις παχύνει, έχεις ψηλώσεις, σου βρωμάνε «παταρίλα», τις βρίσκεις κακόγουστες, κιτς κτλ (όταν τις φόραγες πριν μερικά χρονάκια όλα ήταν καλά, ε;). Τελικά καταλήγεις με ένα δωμάτιο αχούρι, δεκάδες στολές εδώ κι εκεί και στο τέλος διαλέγεις τη στολή με την οποία είχες περάσει καλύτερα στο αντίστοιχο καρναβάλι!

Αυτά κι άλλα πολλά σκεφτόμουν σήμερα, με αφορμή μια πρόσκληση που έλαβα από έναν καλό μου φίλο για ένα χορό μασκέ που θα κάνει αυτό το Σάββατο στο σπίτι του!

Όχι, δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποιο αποκριάτικο κουστούμι θα φορέσω… αύριο λέω να κατεβάσω τις στολές και να διαλέξω…

ΚΑΛΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ !!!

Ο Μικρός Πρίγκιπας

Από τότε που διάβασα πρώτη φορά τον Μικρό Πρίγκιπα έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Ωστόσο, το βιβλίο αυτό δεν παύει να με συγκινεί και ομολογώ ότι ολοένα προστρέχω στις σελίδες του. Με κάθε ανάγνωση βρίσκω καινούρια νοήματα…

Σήμερα, στο πέρας μιας ζεστής ηλιόλουστης μέρας διάλεξα να διαβάσω αυτό! Άραγε, εσείς πως βλέπετε τα ηλιοβασιλέματα… ;

Αχ, μικρέ μου πρίγκιπα! Έτσι, σιγά σιγά, κατάλαβα τη μελαγχολική σου ζωούλα. Για πολύν καιρό, δεν είχες τίποτα να σε διασκεδάσει παρά μονάχα τα απαλά ηλιοβασιλέματα. Την καινούργια αυτή λεπτομέρεια την έμαθα την τέταρτη μέρα το πρωί, όταν μου είπες:

«Πολύ μ' αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα. Πάμε να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα...»

«Μα πρέπει να περιμένουμε...»

«Να περιμένουμε τι;»

«Να περιμένουμε τον ήλιο να βασιλέψει».

Φάνηκες να ξαφνιάστηκες στην αρχή κι ύστερα γέλασες με τον εαυτό σου. Και μου είπες:

«Όλο νομίζω πως είμαι στον τόπο μου!»

Είναι γεγονός. Όλοι το ξέρουν πως όταν είναι μεσημέρι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ήλιος στη Γαλλία βασιλεύει. Θα 'φτανε να μπορούσαμε να πάμε στη Γαλλία μέσα σ' ένα λεπτό και θα βλέπαμε τον ήλιο να βασιλεύει. Δυστυχώς όμως, η Γαλλία είναι πολύ μακριά. Αλλά στον τόσο δα μικρό πλανήτη σου, έφτανε να τραβήξεις την καρέκλα σου δυο βήματα πιο κάτω. Κι έβλεπες το δειλινό όποτε το ήθελες...

«Μια μέρα, είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαράντα τρεις φορές!»

Και μετά από λίγο συνέχισες:

«Ξέρεις... όταν είσαι λυπημένος σ' αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα...»

«Κείνη τη μέρα με τις σαράντα τρεις φορές ήσουν τόσο λυπημένος λοιπόν;»

Ο μικρός πρίγκιπας όμως δεν απάντησε.

Περί ονόματος ο λόγος...

Δεν πάνε πολλές μέρες που είδα ένα σχόλιο αναρτημένο στο Blog από κάποιον που υπέγραφε σαν «Το άλφα του Μεγάλου Κυνός». Βλέποντας το, συμπέρανα ότι είχα να κάνω με κάποιον «διαβασμένο» που ήξερε τη σχέση μεταξύ Σείριου (δηλαδή εμού!) και του προσωνυμίου με το οποίο υπέγραφε!

Άντε, λοιπόν, να δούμε τι ήταν ο ΣΕΙΡΙΟΣ.

1. (μυθολογία) Σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, ο Σείριος ήταν το σκυλί του Ωρίωνα του κυνηγού. Οι περιγραφές το παρουσίαζαν ως τρομερό τέρας, η ανάσα του οποίου μπορούσε να ξεράνει τη Γη. Μετά το θάνατο του Ωρίωνα, η Άρτεμις μεταμόρφωσε τον Ωρίωνα και το Σείριο σε δυο λαμπρούς αστερισμούς.

[Η ιδέα του τρομερού τέρατος δεν με χαροποιεί αλλά αυτά λέει ο μύθος!]

2. (αστρονομία) Ο Σείριος (α CMa / α Μεγάλου Κυνός / α Canis Majoris) είναι το λαμπρότερο αστέρι στον νυχτερινό ουρανό με φαινόμενο μέγεθος −1,58. Βρίσκεται στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός. Το όνομά του προέρχεται από το ελληνικό "σείριος" και σχετίζεται άμεσα με τον παραπάνω μύθο. Βρίσκεται 8,4 έτη φωτός από την Γη και είναι ένα από τα κοντινότερα αστέρια.

[Κάτι μου λέει μέσα μου ότι το μάθημα της Αστροφυσικής δεν το έχεις περάσει…]

Σχόλιο Φωτογραφίας: Το ομορφότερο πράγμα που είδα μόλις άνοιξα τα μάτια μου σήμερα! Ένας εκτυφλωτικός ήλιος έλουζε το δωμάτιο μου και δύο όμορφα κατακίτρινα άνθη Νάρκισσου είχαν «ανοίξει»…

Παρότι εντελώς άσχετη η φωτογραφία, με το θέμα του ποστ, είπα να την ανεβάσω. Καλή βδομάδα σε όλους!

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ...

Ένα υπέροχο βίντεο με πίνακες Ελλήνων ζωγράφων και θαυμάσια μουσική επένδυση από το Χατζιδάκι. Στο τραγούδι η Μαίρη Λίντα αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν είναι μονάχα λαϊκή τραγουδίστρια.

Χαρίστε ένα τρίλεπτο στον εαυτό σας κι απολαύστε το βίντεο! «Κλέψτε» λίγο από το φως των ζωντανών χρωμάτων!

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

KΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Θυμάσαι…;

- Μα ποία είσαι;
- Μα ποίος είσαι;
- Με λένε Νάρκισσο, Νάρκισσο μοναχό!
- Κι εμένα Ηχώ!
...
...
- Ήθελα να δω τα μάτια σου!
- Αχ, τα μάτια σου…
...
...
- Τρεις μέρες προχωράω κι εσύ μου λες πως η στράτα δεν πάει άλλο!
- Εγώ σ’ αγαπάω!
- Είπες πως με αγαπάς;
- Δεν είπα τέτοιο πράγμα εγώ…
- Στο λέω εγώ!

Θυμάσαι…;

Είναι τα λόγια που μου είχες κρατήσει πριν μερικούς μήνες στο θεατρικό εργαστήρι. Λίγο μετά την γνωριμία μας! Έχει περάσει ένας χρόνος σχεδόν από τότε…Δεν σε ήξερα σχεδόν καθόλου, λέγαμε μονάχα ένα «Γεια» καθώς το δικό σου τμήμα έφευγε κι άρχιζε το δικό μου.

Θυμάσαι…;

Μετά από καιρό ζήτησες να αλλάξεις ομάδα κι ήρθες στη δικιά μου. Όμως εγώ χαμένος πάντα στον κόσμο μου, δεν καταλάβαινα…σε έβλεπα να με κοιτάς στα μάτια, να με χειροκροτείς, να μου λες όμορφα λόγια κι εγώ απλά σ’ ευχαριστούσα. Σου έλεγα με αυστηρό ύφος «Υπερβάλλεις!» κι όμως επιζητούσα από ένα σημείο κι έπειτα το χαμόγελο σου, τα σπινθηροβόλα μάτια σου, τις πάντα έξυπνες ατάκες σου, τον μυστηριώδη κι ομιχλώδη «έξω» βίο σου …

Θυμάσαι…;

Κι ύστερα αρχίσαμε να κάνουμε παρέα, βγαίναμε με φίλους, συζητούσαμε για τα θεατρικά μας μονόπρακτα, ανταλλάσαμε σκηνοθετικές ματιές και σιγά-σιγά αρχίσαμε να βρισκόμαστε περισσότερο μόνοι…ωστόσο εγώ δεν έβλεπα αυτό που εσύ μου έδειχνες ~ή μήπως έκανα ότι δεν έβλεπα;~ Κι ήρθε η παρουσίαση του μονόπρακτου του Κοκτώ και μες στο απόλυτο σκοτάδι της σκηνής, έβλεπα μόνο τα μάτια σου κι έπαιρνα δύναμη. Σε είχα δει να δακρύζεις κι όταν σε ρώτησα «Γιατί;» μου απάντησες λακωνικά «Μικρέ μου, η αλήθεια της ψυχής σου με συγκλόνισε». Τότε, πάλι σου απάντησα «Υπερβάλλεις». Τότε, όμως, έκανα πως δεν έβλεπα…

Θυμάσαι…;

Ύστερα, στις παρουσιάσεις-αναγνώσεις των μονόπρακτων που προτείναμε καθένας μας στην ομάδα, διάλεξες το δικό μου! Δε με εξέπληξε που διάλεξες να παρουσιάσεις το δικό μου ~για σένα προοριζόταν άλλωστε! Κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου!~. Με εξέπληξε που από εκείνη τη μέρα κι έπειτα δεν κουβεντιάσαμε ποτέ ξανα για το επικείμενο ανέβασμα του μονόπρακτου σου. Κι είναι αλήθεια, ότι η παρουσίασή του ήταν άρτια. Σου έσφιξα το χέρι για να σε συγχαρώ και μου είπες συνωμοτικά «Για σένα έπαιζα μονάχα! Μόνο εσύ ήθελα να με δεις!». Δεν απάντησα, συνέχισα να σου κρατώ το χέρι και να ήταν σα να σου λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ…

Θυμάσαι…;

Περνούσε ο καιρός, παρουσιάζαμε το τελευταίο μας έργο. Θα σταματούσαμε για καλοκαίρι. Βγαίνοντας από το καλλιτεχνικό εργαστήρι, σε μια από της τελευταίες πρόβες, σκορπίσαμε εδώ κι εκεί, προς τα αυτοκίνητα μας. Ο ήλιος στην πιο γλυκιά του ώρα, έδυε…κι όπως περπατούσα αντίκρισα ένα ροζ χαρτί στον υαλοκαθαριστήρα, στη θέση του οδηγού…

Θυμάσαι…;

Τότε είχα σκεφτεί, ότι κάποιος τροχονόμος μου είχε κόψει κλήση…έριξα ένα τρέξιμο… κι όταν έφτασα στο αυτοκίνητο και διάβασα το σημείωμα σου:

«Το πρώτο βήμα που είναι πάντα το πιο δύσκολο το έκανα εγώ! Τώρα η δική σου σειρά!»

Ένοιωσα τέτοια χαρά! Σα να το περίμενα καιρό και απλά εκείνη τη στιγμή να έβρισκα το θάρρος να κάνω κι εγώ το δικό μου βήμα. Έμεινα να κοιτάζω τη δύση…κι όταν πια γύρισα σπίτι σου απάντησα.

Θυμάσαι…;

Από κι έπειτα, άρχισα να μη φοβάμαι. Άρχισα να δείχνω τα συναισθήματα μου, να ζω μαζί σου τη στιγμή. Μου ξύπνησες όμορφα, τρυφερά συναισθήματα. Μου έδειξες ότι η καρδιά είναι οδηγός αλάνθαστος και με έμαθες ότι μόνο με την καρδιά βλέπουμε καλά, αφού η ουσία των πραγμάτων δεν φαίνεται με τα μάτια. Διαβάζαμε βιβλία…μου γνώριζες την ποίηση της Κικής Δημουλά κι εγώ σε σου διάβαζα Ελύτη & Καβάφη.

Θυμάσαι…;

Όταν ήρθε ο καιρός κι έπρεπε να φύγεις, ήταν δύσκολο και για τους δύο μας. Η απόσταση πάντα χωρίζει τους ανθρώπους. Αποφασίσαμε να μην ειδωθούμε μια βδομάδα πριν φύγεις, για δικό μας καλό! Δεν κρατήσαμε την υπόσχεση μας. Βρεθήκαμε…σου δώρισα ένα δίσκο μου που ήξερα ότι αγαπάς. Μέσα από τα γυαλιά σου είδα να τρέχουν δάκρυα όπως κι από τα δικά μου. Μου ζήτησες να μη σε κοιτάω…μάντευες τη ματιά μου μέσα από τα σκούρα γυαλιά… Θυμάσαι…;

Θυμάσαι…;

Ο Βαλεντίνος...

ΣΑΡΑΝΤΑ χρόνια μετά το 1968 και η «σεξουαλική επανάσταση», οι ιδέες της γενιάς του ’60 έχουν πια χάσει την επαναστατικότητα τους. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα αποτελούν το νέο κατεστημένο.

ΚΙ ΟΣΟ και αν είναι αδόκιμες οι συγκρίσεις, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι συνθήκες σήμερα έχουν αλλάξει ριζικά και έχουν γίνει σημαντικά βήματα για τη χειραφέτηση των γυναικών και την ισότιμη ένταξή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή.

ΑΠΟ μόνη της άλλωστε η ανάδειξη όλο και πιο πολλών γυναικών σε ηγετικές θέσεις και η αναγνώριση του δικαιώματός τους να καθορίζουν οι ίδιες την πορεία τους πέρα από κοινωνικούς κι οικογενειακούς καταναγκασμούς συνιστούν μιας κάποιας μορφής επανάσταση.

ΤΑ προβλήματα των σχέσεων ωστόσο παραμένουν και δεν είναι απλώς η μοναξιά κι η αποξένωση που τόσο είχαν έρθει στο προσκήνιο κι εξακολουθούν να αποτελούν μόνιμο στοιχείο προβληματισμού στις νέες γενιές.

ΕΙΝΑΙ ενδεικτικό ότι σήμερα στην Ελλάδα παρότι οι γυναίκες στην συντριπτική τους πλειοψηφία ολοκληρώνουν την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, εξακολουθούμε να έχουμε περισσότερες από 150.000 ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και εκτρώσεις, ενώ ζητήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία παραμένουν για πολλούς ταμπού!

ΑΚΟΜΑ και το AIDS που έμοιαζε ότι είχε περιοριστεί, επιστρέφει, προφανώς εξαιτίας της ελλιπούς ενημέρωσης και του εφησυχασμού από την πλευρά των υπηρεσιών υγείας.

ΟΣΟ για την «ημέρα του έρωτα» που πολλοί Έλληνες έχουν υιοθετήσει δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι αποτελεί κατά κύριο λόγο αφορμή για κατανάλωση.

ΕΤΣΙ τα αιτήματα της γενιάς του ’60 με διαφορετικό τρόπο και νέα μορφή, παραμένουν επίκαιρα.

[ΤΑ ΝΕΑ, 13/2/07]

Οι δικοί μου ξένοι

Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί
είναι αυτοί που ζουν κοντά μου.
Τους κοιτάζω, τους αγγίζω, τους μιλώ
τους ανοίγω την καρδιά μου…

Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
μες στην άγνωστη ψυχή του.
Ο καθένας στη δική του ξενιτιά
πολεμάει για τη ζωή του…

Οι δικοί μου ξένοι είναι οι αγαπημένοι
Οι δικοί μου άνθρωποι ζούνε μακριά
γι’ αυτό μακριά αγαπάνε…
Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά…

Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
κι αδελφή ψυχή γυρεύει.
Και στα κρύσταλλα κομμάτια της καρδιάς
την αλήθεια του λαξεύει…

Οι δικοί μου άνθρωπο της καρδιάς μου οι πόθοι
Οι δικοί μου άνθρωποι της καρδιάς μου τόποι

[Χ.Αλεξίου]

Ταξιδεύοντας με τον Οδοντωτό Σιδηρόδρομο...

Η περσινή χρονιά κύλησε με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Κλειστές οι σχολές για περισσότερους από τέσσερεις μήνες λόγω των αγωνιστικών κινητοποιήσεων κατά των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων κι η καθημερινότητα κυλήσουμε με μορφή ενός διαλείμματος το κουδούνι του οποίου δεν χτυπούσε για μέσα. Ευτυχώς (!) που είχα τη δουλεία μου κι ο χρόνος αποκτούσε ένα ενδιαφέρον.

Η περσινή χρονιά είναι η χρονιά στην οποία έκανα τα περισσότερα ταξίδια μου. Με κάθε ευκαιρία που έβρισκα, γέμιζα ένα σάκο με λίγα ρούχα, μερικά βιβλία κι αρκετά mp3 κομμάτια. Με τα λιγοστά μου αυτά πράγματα ξεκινούσα για τις τριήμερες αποδράσεις (ίσως και περισσότερες μέρες σε κάποιες περιπτώσεις!). Και μπορώ να ομολογήσω ότι τις περισσότερες διαδρομές τις έκανα μοναχός μου! Και πολύ μου άρεσε!!!

Είναι όμορφο πράγμα να ταξιδεύεις για Σένα! Όσο όμορφες κι αν είναι οι συντροφιές στα ταξίδια, η αίσθηση που αποκομίζεις σε ένα «μοναχικό» ταξίδι είναι ότι κάνεις συντροφιά στον Εαυτό σου. Νιώθεις μια όμορφη ηρεμία η οποία βέβαια θα πάψει όταν φτάσεις στον προορισμό σου και θα συναντήσεις αγαπημένα πρόσωπα. Ταξίδευα κυρίως πρωινές ώρες με το τρένο ή Λεωφορεία γιατί ήθελα να βλέπω τις ομορφιές της φύσης. Όργωσα την ελληνική ύπαιθρο στην πιο όμορφη περίοδο για κείνη!

Άνοιξη, τα πάντα ανθισμένα και η εναλλαγή τόσο των χρωμάτων, όσο και των μυρωδιών έντονη. Μεγαλωμένος σε αστικό κέντρο, δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να δω από κοντά ότι η φύση αλλάζει…ομορφαίνει την άνοιξη. Μέσα από τα ταξίδια αυτά ανακάλυψα, ακόμη, πόσο όμορφα είναι να ζεις “στας εξοχάς” (όπως έλεγε κι ένας γεράκος που γνώρισα!) και πως οι άνθρωποι είναι απλοί κι όχι απλοϊκοί!!!

Ένα από τα πολλά ταξίδια που έκανα ήταν η επίσκεψή μου στο χωριό που εκτελούσε τα εκπαιδευτικά καθήκοντα της η αδερφή μου! Είναι, ίσως, το τελευταίο χωριό του νομού μας και σίγουρα το πιο απομονωμένο. Ορεινό, στα σύνορα των νομών Αρκαδίας και Κορινθίας. Η συγκοινωνία – επικοινωνία του με τον υπόλοιπο κόσμο σχεδόν ανύπαρκτη. Ένα λεωφορείο του ΚΤΕΛ κάθε Τρίτη μέρα.

Παραμονές 25ης Μαρτίου κι εγώ έχω αποφασίσει ότι θα εκδράμω στα μέρη εκείνα όπου η ελληνική επανάσταση του 1821 έκανε αρχή! Δύσκολη απόφαση αν λάβει κανείς υπόψη του το πρόβλημα της συγκοινωνίας. Όμως η χρυσή τομή δεν άργησε να βρεθεί! Θα ταξίδευα μέχρι τα Καλάβρυτα κι έπειτα θα έπαιρνα ένα τοπικό λεωφορείο που εκτελούσε «περατσάδα» από όλα τα ορεινά χωριά. Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισα ότι θα ταξίδευα από την Πάτρα μέχρι το Διακοφτό με το τρένο κι έπειτα μέχρι τα Καλάβρυτα με τον Οδοντωτό Σιδηρόδρομο.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω την φυσική ομορφιά της διαδρομής του Οδοντωτού! Ένα όνειρο που το έζησα ξύπνιος! Μια διαδρομή μέσα στο πράσινο, με νερά να τρέχουν και να κάνουν σχηματισμούς κι η φύση στην πιο μεστή της ώρα να σου κλέβει την καρδιά! Δεν χόρταιναν τα μάτια μου από το θέαμα που αντίκριζα. Φωτογράφιζα μανιωδώς κάθε τι που μπορούσα και τραβούσα βίντεο. Έχω την αίσθηση ότι ο φακός ένα ελάχιστο μπόρεσε να ξεκλέψει από αυτή την ομορφιά.

Κι εκπλήξεις δεν τελείωναν εκεί! Η διαδρομή με το λεωφορείο από τα Καλάβρυτα μέχρι τον προορισμό μου, τη Λυκούρια, ήταν μια αποκάλυψη. Όμορφες διαδρομές μέσα στη φύση και σε όμορφα χωριουδάκια με λιγοστούς κατοίκους. Σταματήσαμε σε κάποιο σημείο εκτελώντας χρέη «ταχυδρομείου» και ένιωσα όμορφα με τη ζεστασιά που έδειξαν οι ντόπιοι σε μένα, παρότι ήμουν ξένος γι’ αυτούς. Όμορφες διαδρομές παραπλεύρως του Λάδωνα ποταμού με έναν ήλιο δυνατό να με ζεσταίνει. Σε ένα σημείο της διαδρομής το λεωφορείο εκτέλεσε χρέη «σχολικού» και ένα τσούρμο από γυμνασιόπαιδα και Λυκειόπαιδα ξεχύθηκαν στο πούλμαν. Γέλια, φωνές, πειράγματα… νεανική ζωντάνια!

Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά τα αφήσαμε στα χωριουδάκια της διαδρομής ενώ κάποια άλλα συνέχισαν μέχρι το τέλος της διαδρομής όπως κι εγώ. Γνωρίστηκα μαζί τους (ας μπορούσα να κάνω κι αλλιώς!). Μου μίλησαν εκείνα μιας κι όπως μου είπαν δεν συναντούσαν εύκολα κάποιον ξένο για το χωριό τους. Μέσα σε λίγη ώρα βρέθηκα να ακούω την ξενάγηση τους, να υφίσταμαι μια ιδιότυπη ανάκριση και να βρίσκομαι προσκαλεσμένος σε ένα πάρτυ, στο οποίο ποτέ δεν πήγα!

Ύστερα από 8 σχεδόν ώρες ταξίδι βρέθηκα στον προορισμό μου. Ήταν περισσότερο όμορφα από όσο υπολόγιζα! Το χωριό γεμάτο με κουτσουπιές. Πόσο μου αρέσει αυτό το μωβ-ροζ χρώμα που έχουν τα άνθη του δέντρου… Όσες μέρες έμεινα εκεί, αναλώθηκα στις πεζοπορίες, στη φωτογράφιση της φύσης και στη μελέτη των λογοτεχνικών βιβλίων που είχα πάρει κοντά!Η απόλυτη ησυχία που επικρατούσε «έσπαζε» μονάχα από το τιτίβισμα μερικών σπουργιτιών και από τα βελάσματα των ζώων! Όνειρο! Θυμάμαι, την παραμονή που θα’ φευγα έπιασε μια δυνατή νεροποντή κι έπειτα φάνηκε το «ζωνάρι της γριάς» (=ουράνιο τόξο) όπως μου το είχε αποκαλέσει η παντοπώλισσα, ρωτώντας με αν το είδα.

Έφυγα με το λεωφορείο που με είχε φέρει, 5.30 το πρωί. Μαζί με μένα κι οι μαθητές…πόσο άδικη είναι κάποιες φορές η ζωή…πώς να συναγωνιστούν αυτά τα παιδιά τα παιδιά της πόλης;

*ταξιδεύοντας με τον Οδοντωτό Σιδηρόδρομο

Φλέρυ...όπως αηδόνι...

Λένε πως η μουσική που ακούμε μας χαρακτηρίζει κι ως ένα βαθμό καταμαρτυρεί τις ιδέες μας, τα πιστεύω μας. Δεν ξέρω αν έχει λογική βάση αυτή η «θεωρία». Κρίνοντας κανείς από το τι μουσική μου αρέσει, τι μουσικά ακούσματα έχω και ποιες μουσικές συνήθειες στην καθημερινότητά μου, δύο είναι πιθανά να συμβούν. Είτε να μπερδευτεί εντελώς είτε να κατανοήσει ότι στη σχέση μου με τη μουσική χωράει μονάχα καθετί που είναι γνήσιο. Μονάχα οι γνήσιες φωνές, οι γνήσιοι εκφραστές κάθε μουσικού ρεύματος έχουν θέση στην «μουσική μου βιβλιοθήκη»! Έτσι δε θα πρέπει να απορεί κανείς βλέποντας τους δίσκους της Νίνου δίπλα στης Piaf ή της Nina Simone δίπλα σ’ αυτούς της Dive ή της Rodrigues δίπλα στην Κάλλας και τέλος, δίπλα από τη Fayrouz τους δίσκους της Φλέρυς Νταντωνάκη.

Από πολύ μικρός άρχισα να απεχθάνομαι όλους εκείνους που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και την πνευματική τους νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους μου καθώς και κάθε λογής χυδαίο. Αυτό με έκανε να αναζητώ πάντα νέα μουσικά ακούσματα. Μέσα, λοιπόν, από αυτή την επίπονη διαδικασία αναζήτησης βρήκα τον πρώτο μου μεγάλο μουσικό σταθμό! Ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις. Στην αρχή η ανακάλυψη της μουσικής του και στη συνέχεια ~εσχάτως!~ η προσπάθεια αποκωδικοποίησης της φιλοσοφίας και των λόγων του.

Ωστόσο, στο κείμενο αυτό δεν έχω σκοπό να μιλήσω για το κεφάλαιο Χατζιδάκις παρά για μια μούσα του! Το όνομα αυτής Ελευθερία Παπαδαντωνάκη, όμως ο Μάνος δεν την είχε αποκαλέσει ποτέ έτσι! Την είχε φωνάξει κάποτε

«Φλέρυ» σα να της έλεγε «φάνηθι»

Ο λόγος, λοιπόν, για τη αξεπέραστη Φλέρυ Νταντωνάκη!

Τι να πει κανείς για αυτή την τόσο δυνατή προσωπικότητα. Σαν άνθρωπος είχε πολλές περιπλανήσεις. Της άρεσε η Ινδική Φιλοσοφία και το Θέατρο (~ήταν ηθοποιός~) μα πάνω από όλα η παρουσία της περιείχε μια λυρική αλήθεια. Ήταν μια καλλίτεχνις που ακροβατούσε ανά πάσα στιγμή για να βρει την αλήθεια και το θάρρος να τραγουδήσει. Η φωνή της ακριβή κι εύθραυστη, η ψυχή της σα μικρό παιδί κι η απλότητα στην παρουσία της καταμαρτυρούσε την αλήθεια των λόγων της.

Γεννημένη στην Αθήνα το 1937, βρίσκεται στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1950 για σπουδές Φιλοσοφίας και Θεάτρου. Αποφοιτά με υποτροφία το 1961 κι αρχίσει αμέσως να εργάζεται σαν ηθοποιός. Το ταλέντο της ξεχωριστό, κάνει τους κριτικούς τέχνης να μιλούν για τη γέννηση ενός νέου αστεριού εφάμιλλου της Λ. Μινέλι. Παράλληλα, ξεκινά τις πρώτες της εμφανίσεις ως τραγουδίστρια στα φολκ-καφέ της εποχής, με ρεπερτόριο που περιελάμβανε λαϊκά ισπανικά και τραγούδια του Αμερικάνικου Νότου.
Το 1965 στο απάνθισμα του φολκ μουσικής, ηχογραφεί τον πρώτο της δίσκο με τίτλο FLEURY. Δυο χρόνια αργότερα σε μια μουσική παράσταση θα την ακούσει ο Μ. Χατζιδάκις και θα εκστασιαστεί! Είναι η αρχή μιας ιδιότυπης σχέσης που θα μας χαρίσει το «Μεγάλο Ερωτικό», «Τις Γειτονιές του Φεγγαριού», « Τα Λειτουργικά», τον «Κύκλο του C.N.S» και τον «Καπετάν Μιχάλη». Αργότερα θα ηχογραφήσει τον δίσκο «Δώδεκα Τραγούδια του Γιώργου Ποταμιάνου» και θα συμμετάσχει σε δύο δίσκους. Το 1984 στο δίσκο «Νυχτερινή Δοκιμασία» του Η. Λιούγκου ενώ το 1986 πραγματοποιεί την τελευταία δισκογραφικής παρουσία συμμετέχοντας στο δίσκο «Τσιμεντένια Τραίνα» του συγκροτήματος Τερμίτες. Το 2000 η ΕΡΤ εξέδωσε συλλεκτικό CD με ανέκδοτες ηχογραφήσεις της. ~πραγματικός θησαυρός!!!~

Μια τόσο ξεχωριστή φωνή κι η «αποτύπωση» της φωνής της ελάχιστη. Ίσως αυτό να είναι κι ένας λόγος που την κάνει να είναι τόσο ξεχωριστή και μοναδική! Δεν υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες για να ξοδευτεί! Υπάρχει τόση ώστε να σε μαγέψει…Την πρωτάκουστα στο «Μεγάλο Ερωτικό» και μαγνητίστηκα με την αισθαντικότητα της. Με ηλέκτρισε η ανάσα της καθώς την ένοιωσα παρούσα.

Δώστε λίγο από το χρόνο κι ανακαλύψτε μια εξαίσια φωνή. Αφήστε την να σας αποκαλυφθεί όπως ακριβώς κι ένας νέος φίλος που κάνατε!

Ακούστε τη στο Imagine του Lennon....απίθανη!

*Πως μου ήρθε και τα γράφω όλα αυτά, ξημερώματα Κυριακής; Ίσως επειδή άκουσα ένα κομμάτι από ένα δίσκο ~τον μοναδικό (!) που δεν έχω στην κατοχή μου~ και μαγεύτηκα όπως την πρώτη φορά που άκουσα την Φλέρυ. Αχ, πόσο παιχνιδιάρικη και κρυστάλλινη διάθεση είχε η φωνή στο κομμάτι που άκουσα. Ό δίσκος που δεν μπορώ να βρω και να αγοράσω είναι ο «Δώδεκα Τραγούδια του Γιώργου Ποταμιάνου». Όποιος μπορεί ας βοηθήσει στην έρευνα…

Ο ΗΛΙΟΣ, Η ΔΙΑΘΕΣΗ & ΕΝΑΣ ΕΥΑΣΘΗΤΟΣ ΛΗΣΤΗΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ!

“Μου’ ταξες ταξίδι να με πας
όσο μακρυά ο κόσμος φτάνει!
Που αλλού καρδιά να με πας,
πήγα στον παράδεισο και φτάνει…”

Αλλόκοτη η σημερινή μέρα! Το ίδιο αλλόκοτη κι η διάθεση μου! Θα μπορούσα να την παρομοιάσω μονάχα με ένα τρελό ασανσέρ το οποίο σε πάει μια στην ταράτσα και την άλλη στιγμή στο υπόγειο! Ίσως σε αυτό το σκαμπανέβασμα να ευθύνεται κι η εναλλαγή του καιρού! Ο ήλιος φλερτάρει με τα σύννεφα, η ζέστη κι η γλυκύτητα του φωτός με την παγωνιά και το αεράκι…

Εν τω μεταξύ, από την περασμένη Κυριακή (Πέμπτη σήμερα) ζω με μια εικόνα που με έκανε να την τοποθετήσω σε τόσο ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου όσο και μια άλλη! Είναι δυο εικόνες στις οποίες έχω συλλάβει τον εαυτό μου να είναι τόσο ξέγνοιαστος και ανέμελος για κάποια λεπτά της ώρας ωσάν να έγινα παιδί με ένα μαγικό τρόπο, τη στιγμή που τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας μου τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.

Η πρώτη φορά που το ένιωσα αυτό ήταν το 2004 παραμονές Χριστουγέννων. Η σχέση μου τα «ψεύτικα ενωτικά Χριστούγεννα» δεν είναι κι οι καλύτερες! Ωστόσο εκείνες τις μέρες είχα επισκεφτεί μια παιδική κι εγκάρδια φίλη μου στην πόλη που σπούδαζε. Ανάμεσα στις ατελείωτες βόλτες που κάναμε, στα δυνατά γέλια και στις ατελείωτες κουβέντες μας, αποφασίσαμε (ομολογώ με κάποιο δισταγμό εγώ!) να ανεβούμε στο Καρουζέλ! Δεν ξέρω τη με έκανε πραγματικά να αισθανθώ τόσο ξέγνοιαστος… ίσως να επέτρεψα στον εαυτό μου να ξεκλέψει λίγη από την ψεύτικη χαρά που σκορπούσαν τα φώτα, η μουσική, η χαρά των μικρών παιδιών… ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω. Πάντως για μια στιγμή διαγράφηκαν όλα από το μυαλό μου, άδειασα από τις έγνοιες και τις σκοτούρες. Πέραν αυτής της γλυκιάς ανάμνησης από όλο αυτό, έχει απομείνει μια φωτογραφία με τη φίλη μου. Την είχαμε βγάλει την ώρα που ήμασταν στο καρουζέλ. Την αγαπάω τόσο πολύ αυτή τη φωτογραφία γιατί ο φακός έχει «κλέψει» την ματιά μου, την όψη της ευτυχίας και της γαλήνης.

Η δεύτερη εικόνα που έμελλε να λάβει κι αυτή μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου σχετίζεται με την ευτυχή συγκυρία δύο γεγονότων. Την περασμένη Κυριακή είχα αποφασίσει να βγω για καφέ, με μια παρέα παιδιών από τη σχολή προς την παραλιακή μεριά της πόλης. Ομολογώ ότι περνούσα χάλια…αλλά ήταν η μόνη ευκαιρία να δω έστω και για λίγο έναν καλό μου φίλο, ο οποίος θα περνούσε για λίγο από την πόλη μου. Είχα τόσο ανάγκη να δω αυτόν τον άνθρωπο!

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει να γνωρίσετε ανθρώπους η επικοινωνία με τους οποίους σας κάνει να νιώθετε πλήρεις. Εγώ αυτό το έχω βρει σε μερικά άτομα, ένα από αυτά ήταν κι αυτός μου ο φίλος.
Και ενώ η ώρα περνούσα απελπιστικά βαρετά, με συζητήσεις του τύπου:
- Ακούσατε πότε θα γίνει ο ημιτελικός της Eurovision
- Είδατε που έκαψαν την Αθήνα οι χρυσαυγήτες…
μπλα μπλα μπλα…

Ακούω το κινητό μου να χτυπάει. Ήταν ο πάντα γελαστός μου φίλος.
«Έλα, που είσαι;»
Το λέω που ακριβώς καθόμαστε και μου λέει ότι θα έρθει!

Από εκείνη την ώρα μετρούσα τα λεπτά, σα να μην ήθελα να χάσω κανένα από όσα μπορούσα να χαρώ μαζί του! Είχα αρχίσει να κάνω τακτοποιώ τις σκέψεις μου, να βάζω σε μια κάποια σειρά τα όσα ήθελα να κουβεντιάσουμε… (τελικά τζάμπα κόπος…καμιά από τις σκέψεις μου δεν συζητήθηκε με τη σειρά που είχα θέσει…)
Δεν πέρασε πολλή ώρα κι ήρθε ο φίλος μου. Μόλις τον αντίκρισα θυμάμαι πως σκέφτηκα ότι είχε αλλάξει, είχε ωριμάσει στην όψη! Χαιρετηθήκαμε εγκάρδια και άρχισα τις συστάσεις με τους υπόλοιπους. Η παρέα άρχισε να λέει και πάλι τα δικά της…τώρα πια με άφηναν παντελώς αδιάφορο όλες τους οι κουβέντες. Είχα στρέψει το κεφάλι μου προς τη θάλασσα κι έβλεπα ένα πλοίο που έφευγε για την Ιταλία. Ο ήλιος να με χτυπάει στο πρόσωπο και να μου αρέσει…δεν άκουγα, είχα αφεθεί στις σκέψεις μου…
Θυμόμουν το καράβι που μας είχε φέρει πριν μερικούς μήνες από εκείνο το μαγικό τετραήμερο στη Ζάκυνθο, τα τραγούδια με την κιθάρα στην ακτή κάτω από το ξενοδοχείο, το «Πορτοκάλι», την ακουαρέλα με τις ανεμώνες που είχα παζαρέψει κι όταν γύρισα να τις αγοράσω είχαν πωληθεί, τον σαλτιμπάγκο με τα ακροβατικά του στο κέντρο της πλατείας, το ηλιοβασίλεμα στο Κερί, τις αναλύσεις μας επί της Τέχνης …ύστερα θυμήθηκα κι άλλα…

Σε κάποια στιγμή ακούω μια φωνή να μου λέει:
«Ε, που ταξιδεύεις εσύ; Έχουμε πληρώσει, φεύγουμε…»

Τακτοποίησα τις οφειλές μου, χαιρετηθήκαμε με παιδιά κι έμεινα με τον φίλο μου, με τον οποίο δεν είχαμε μιλήσει για τίποτα ακόμα. Κατευθυνόμασταν προς το αυτοκίνητο μου, με σκοπό να φύγουμε. Μου πρότεινε έναν περίπατο μέσα στο λιμάνι, ήταν η ώρα ακριβώς που ο ήλιος άρχιζε τη δύση του. Πόσο καλά με ήξερε αυτός ο άνθρωπος. Πόσο καλά θυμόταν τι μου αρέσει! Αυτό ακριβώς ήθελα εκείνη τη στιγμή…να περπατήσω, να συζητήσω μαζί του, να με συμβουλέψει, να με μαλώσει και να με νουθετήσει με τον τρόπο που μόνο αυτός είχε…
Περπατούσαμε, ανταλλάσαμε τα νέα μας και ο ήλιος να δύει…να μας ζεσταίνει τις καρδιές μας. Μιλούσαμε, μιλούσαμε… σα να μη τελείωνε ποτέ η βόλτα μας. Σα να ξέραμε ότι θα έχουμε όλη την υπόλοιπη βραδιά μπροστά μας! (φυσικά, δεν την ειχαμε!)
Κάποια στιγμή κάτσαμε σε ένα παγκάκι, δεν μιλούσαμε. Βλέπαμε τον ήλιο που έδυε και χάριζε στον ουρανό ένα μωβ-μενεξεδί χρώμα. Ζεστά δάκρυα άρχισαν να τρέχουν στο πρόσωπο μου. Τι τα είχε φέρει…δεν ξέρω ακριβώς! Ήταν δάκρυα ανακούφισης που είχα δει τον Π.; Μήπως, ήταν δάκρυα επειδή είχα καταλάβει ότι θα κάνω καιρό να δω τον Π; Ή μήπως, τελικά, ήταν δάκρυα ευτυχίας που έστω κι υπό αυτές τις συνθήκες έβλεπα τον Π;

Είδαμε τη δύση σιωπηλοί, σαν να μην θέλαμε να χαλάσουμε τη μαγεία της στιγμής. Ξεκινήσαμε με αργό βηματισμό για τα αυτοκίνητα μας. Δεν μιλούσαμε, αλλά η σιωπή μας ήταν σα να λέγαμε πολλά ο ένας στον άλλο! Ήταν, άλλωστε, κι αυτός ένας από τους κώδικες μας. Χαιρετηθήκαμε φτάνοντας στα αυτοκίνητα και ξεσπάσαμε σε κλάματα. Αυτά σίγουρα ήταν κλάματα λύτρωσης για μένα. Μπήκα στο αυτοκίνητο, έβαλα μπρος κι έφυγα. Στο φανάρι τα οχήματα μας στάθηκαν πλάι πλάι. Τον είδα να μου κλείνει το μάτι και να μου χαμογελά με το γνωστό του τρόπο, δείχνοντας μου με το δάχτυλο τον ουρανό!

Από εκείνη τι στιγμή κι έπειτα προσπάθησα να συμμαζέψω τον εαυτό μου. Ανασκουμπώθηκα, δεν ήθελα να με δουν έτσι οι γονείς μου επιστρέφοντας στο σπίτι. Νομίζω ότι ήταν μια από τις πιο όμορφες δύσεις που έχω δει. Αν τώρα σας μαύρισα την ψυχή με αυτή τη δεύτερη εικόνα που χαράχτηκε τόσο έντονα στο μυαλό μου, σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη!

“ ο άνθρωπος κάθε φορά τρελά δανείζεται φτερά
και ψάχνει εδώ και ψάχνει εκεί γα μια χαμένη Κυριακή…”

Άκου,
θα σου πω τα πιο όμορφα λόγια που ξέρω
και ποτέ δε θα ξεχάσω.
Λόγια που θα σε ταξιδέψουν σαν καράβι
στη χώρα εκείνη που τα γέννησε.

Άκου,
Θα σε φωνάζω με τα πιο τρυφερά ονόματα
Κι αυτά τα ονόματα τα ξέρω…
Είναι ένα τραγούδι που όλοι οι ερωτευμένοι
θα μπορούν να το τραγουδούν!
Γιατί ο έρωτας τους μάγεψε!

«Αχ, καρδιά μου, η ζωή
Όνειρο, αναπνοή
Αγάπη μου, αγάπη μου!»

Don’t think twice, it’s all right!

Όλοι όσοι έχουν αγαπήσει κι έχουν χάσει, να ένα ωραίο τραγούδι του Dylan!

Το λέει ο καθένας όταν γυρίζει την πλάτη του κι απομακρύνεται από αυτούς που ούτε μας κατάλαβαν ούτε μας άκουσαν. Μην το σκεφτείς δεν με ενδιαφέρει πια. Δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι γιατί φεύγω αν δεν το ξέρεις ήδη! Θα’ θελα να πεις κάτι ή να κάνεις κάτι που θα με φέρει πίσω, αλλά δεν βαριέσαι… ποτέ δεν μιλήσαμε αληθινά!!!

Όταν το πρωί θα χαράξει στην πόλη σου θα έχω φύγει. Ήδη θα είμαι πολύ μακρυά. Είσαι η αιτία που ταξιδεύω όλη την ώρα, αλλά μην το σκέφτεσαι δεν πειράζει…

Αφιερωμένο στον Μικρό Πρίγκιπα!
(Ναι! Τον ήρωα του ΑΝΤΟΥΑΝ ΝΤΕ ΣΕΝΤ-ΕΞΙΠΕΡΙ εννοώ!)

Ακούστε τον Dylan στο Don’t think twice, it’s all right!

Μια απροσδόκητη φιλία!

Σήμερα, η φίλη μου η Μ. έχει γενέθλια! Να σε χαιρόμαστε Καλαμαράκι μου! Η γνωριμία μου με τη Μ. περίεργη. Γνωριστήκαμε μέσω κάποιου τρίτου πριν από ενάμιση χρόνο. Ναι, θυμάμαι καλά εκείνη τη μέρα! Είχαμε βγει για καφέ με την παρέα μου, σε ένα γνωστό «παιχνιδομάγαζο», στη γειτονιά μου. Είχα προτείνει και στον Α. να έρθει μαζί μας (όπου Α. βλέπε κοινός μας γνωστός!) και μου είχε απαντήσει με ένα μήνυμα στο κινητό λέγοντας μου, αν θα είχα πρόβλημα να έρθουν κι ορισμένοι φίλοι του.
Για να είμαι ειλικρινής, από ευγένεια είχα απαντήσει πως δεν είχα πρόβλημα. Έτσι δώσαμε ραντεβού στο καθορισμένο μέρος. Κάποια στιγμή, ενώ έχουμε μαζευτεί αρκετοί, με συνδετικούς κρίκους των δύο διαφορετικών παρεών τον Α. κι εμένα, ρώτησα μεταξύ σοβαρού κι αστείου,

«Περιμένουμε κι άλλους!;».

Για να λάβω την απάντηση :

«Ναι, θα έρθει η Μ. μια φίλη μας κι αργότερα σχολώντας ίσως περάσει κι ο φίλος της ο Κ. Είναι ευχάριστα τα παιδιά, θα δεις…»

Πράγματι, δεν πέρασε πολύ ώρα κι ήρθε στη συντροφιά μας η Μ. Άνθρωπος έξω καρδιά. Από την πρώτη χειραψία μας την συμπάθησα και της το έδειξα. Έξυπνη (παρότι φυσική ξανθιά….χι χι), αυθόρμητη κι ειλικρινής! Με κέρδισε σαν άνθρωπος κι έτσι βάλθηκα να «σκανάρω» την ψυχή της όση ώρα ήμασταν μαζί, εκεί έξω. Μέσα από τα γέλια που κάναμε εκείνο το βράδυ κατόρθωσα να εντοπίσω πόσο ευαίσθητη είναι και πόσο πολύ δοσμένη η καρδιά της στον Κ.

Φεύγοντας όλοι μαζί, περπατώντας προς τη στάση της είχα πει διακριτικά:

«Να ξέρεις σε συμπάθησα! Μια συμβουλή θα σου δώσω εντελώς φιλική. Να προσέχεις τον εαυτό σου κι να μην αφήσεις κανέναν να σε πληγώσει. Σίγουρα δεν θα το αξίζει!»

Κάπως έτσι καληνυχτιστήκαμε. Δεν αλλάξαμε τηλέφωνα, ούτε καν είπαμε το χιλιο ειπωμένο «Τα λέμε….». Δεν ήμαστε φίλοι, ούτε καν γνωστοί. Είχαμε βρεθεί σε μια παρέα κι δεν υπήρχε προοπτική να τα ξαναπούμε.

Όλα αυτά έλαβαν χώρα, το πρώτο σαββατοκύριακο το περσινού Νοέμβρη. Η βδομάδα που ακολούθησε κύλησε τόσο γρήγορα που ούτε κατάλαβα πότε πέρασε. Ετοιμαζόμουν για ένα συνέδριο με τη σχολή στην Καλαμπάκα, το δεύτερο σαββατοκύριακο του Νοέμβρη.

Έτσι κι έγινε! Σάββατο, λοιπόν, μια βδομάδα από την αρχική γνωριμία μας, εγώ «μορφωνόμουν»… ετοιμαζόμουν για έξοδο σε ένα μαγαζί της περιοχής (αυτό είναι μια ολόκληρη ιστορία από μόνη της!) και ακούω το κινητό να χτυπά.

Ντιν ντιν…μήνυμα! Κοιτώ, άγνωστος αποστολέας, ανοίγω το μήνυμα και διαβάζω:

«Γεια, είμαι η Μ. ζήτησα από τον Α. το κινητό σου κτλ. Ήθελα να σε ευχαριστήσω…κτλ. Δεν είμαι καλά, το και το…»

Από εκείνη τη στιγμή, παρότι ήμουν μακρυά νομίζω ότι γίναμε φίλοι. Μου εμπιστευόταν κάτι προσωπικό της, χωρίς να με ξέρει ιδιαίτερα. Νομίζω ότι τη συμβούλεψα και δώσαμε ραντεβού για από κοντά επικοινωνία στην Πάτρα. Στη συνάντηση μας, νιώθαμε τόσο οικεία ο ένας στον άλλο…πρωτόγνωρο συναίσθημα. Είχαμε την αίσθηση ότι γνωριζόμασταν χρόνια.

Μέσα από αυτές τις γραμμές θέλω να της πω να παραμείνει ευαίσθητη και να θυμάται ότι «ήταν στο πανηγύρι που την βρήκα κι ότι ήταν στο πανηγύρι που την έχασα!», όπως εκείνο το ηλιοβασίλεμα που είχαμε δει κι είχαμε ονειρευτεί ο καθένας τις ζωές μας!

Να είσαι πάντα καλά ΚΑΛΑΜΑΡΑΚΙ μου! Χαίρομαι που κάνουμε παρέα κι είμαστε φίλοι.

**Η φωτογραφία αυτή είναι από εκείνη την ονειρεμένη δύση που είχαμε δει, τρώγοντας παγωτά, γελώντας και κάνοντας όνειρα. Αχ "καλαμαράκι" μου! Να είσαι πάντοτε καλά, σ'αγαπάω.

Νόμοι της δίαιτας...

Αφιερωμένο στο μισό γυναικείο πληθυσμό του σογιού μου που κάνει προσωρινή δίαιτα για να χάσει κανα-δυο κιλά από τότε που τις θυμάμαι:
1. Αν κανένας δεν σας βλέπει να τρώτε, τότε αυτό που τρώτε δεν έχει θερμίδες.
2. Αν πίνετε μια διαιτητική σόδα τρώγοντας μια σοκολάτα, τότε αυτά τα δύο αλληλοακυρώνονται.
3. Όταν τρώτε με κάποιον άλλον, οι θερμίδες δεν λογαριάζονται αν και οι δύο τρώτε την ίδια ποσότητα.
4. Τροφές που τρώγονται για ιατρικούς λόγους δεν έχουν θερμίδες. Αυτές περιλαμβάνουν σοκολάτες που δίνουν ενέργεια, brandy, κέικ και παγωτά.
5. Οι πάστες σε κομμάτια δεν περιέχουν θερμίδες επειδή το κομμάτιασμα αφήνει τις θερμίδες να διαρρεύσουν.
6. Εάν τρώτε φαγητό από το πιάτο ενός άλλου, οι θερμίδες δεν λογαριάζονται.
7. Τα μεζεδάκια που σχετίζονται με τις ταινίες στην τηλεόραση ή το βίντεο έχουν πολύ χαμηλότερη θερμιδική αξία επειδή είναι τμήμα της διασκέδασης και όχι τμήμα της προσωπικής πλήρωσης σε τροφή.
8. Και βέβαια ΥΠΑΡΧΟΥΝ διαιτητικές σοκολάτες και γκοφρέτες εκεί έξω, παρ' ότι οι εταιρίες επιμένουν να μην τις αναφέρουν στις συσκευασίες. Εμπιστευθείτε το ένστικτό σας και διαλέξτε τις σωστές!!!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

ΕΦΕΤΟΣ Ο ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ ΕΧΕΙ 29 ΜΕΡΟΥΛΕΣ…