Θυμάσαι…;

- Μα ποία είσαι;
- Μα ποίος είσαι;
- Με λένε Νάρκισσο, Νάρκισσο μοναχό!
- Κι εμένα Ηχώ!
...
...
- Ήθελα να δω τα μάτια σου!
- Αχ, τα μάτια σου…
...
...
- Τρεις μέρες προχωράω κι εσύ μου λες πως η στράτα δεν πάει άλλο!
- Εγώ σ’ αγαπάω!
- Είπες πως με αγαπάς;
- Δεν είπα τέτοιο πράγμα εγώ…
- Στο λέω εγώ!

Θυμάσαι…;

Είναι τα λόγια που μου είχες κρατήσει πριν μερικούς μήνες στο θεατρικό εργαστήρι. Λίγο μετά την γνωριμία μας! Έχει περάσει ένας χρόνος σχεδόν από τότε…Δεν σε ήξερα σχεδόν καθόλου, λέγαμε μονάχα ένα «Γεια» καθώς το δικό σου τμήμα έφευγε κι άρχιζε το δικό μου.

Θυμάσαι…;

Μετά από καιρό ζήτησες να αλλάξεις ομάδα κι ήρθες στη δικιά μου. Όμως εγώ χαμένος πάντα στον κόσμο μου, δεν καταλάβαινα…σε έβλεπα να με κοιτάς στα μάτια, να με χειροκροτείς, να μου λες όμορφα λόγια κι εγώ απλά σ’ ευχαριστούσα. Σου έλεγα με αυστηρό ύφος «Υπερβάλλεις!» κι όμως επιζητούσα από ένα σημείο κι έπειτα το χαμόγελο σου, τα σπινθηροβόλα μάτια σου, τις πάντα έξυπνες ατάκες σου, τον μυστηριώδη κι ομιχλώδη «έξω» βίο σου …

Θυμάσαι…;

Κι ύστερα αρχίσαμε να κάνουμε παρέα, βγαίναμε με φίλους, συζητούσαμε για τα θεατρικά μας μονόπρακτα, ανταλλάσαμε σκηνοθετικές ματιές και σιγά-σιγά αρχίσαμε να βρισκόμαστε περισσότερο μόνοι…ωστόσο εγώ δεν έβλεπα αυτό που εσύ μου έδειχνες ~ή μήπως έκανα ότι δεν έβλεπα;~ Κι ήρθε η παρουσίαση του μονόπρακτου του Κοκτώ και μες στο απόλυτο σκοτάδι της σκηνής, έβλεπα μόνο τα μάτια σου κι έπαιρνα δύναμη. Σε είχα δει να δακρύζεις κι όταν σε ρώτησα «Γιατί;» μου απάντησες λακωνικά «Μικρέ μου, η αλήθεια της ψυχής σου με συγκλόνισε». Τότε, πάλι σου απάντησα «Υπερβάλλεις». Τότε, όμως, έκανα πως δεν έβλεπα…

Θυμάσαι…;

Ύστερα, στις παρουσιάσεις-αναγνώσεις των μονόπρακτων που προτείναμε καθένας μας στην ομάδα, διάλεξες το δικό μου! Δε με εξέπληξε που διάλεξες να παρουσιάσεις το δικό μου ~για σένα προοριζόταν άλλωστε! Κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου!~. Με εξέπληξε που από εκείνη τη μέρα κι έπειτα δεν κουβεντιάσαμε ποτέ ξανα για το επικείμενο ανέβασμα του μονόπρακτου σου. Κι είναι αλήθεια, ότι η παρουσίασή του ήταν άρτια. Σου έσφιξα το χέρι για να σε συγχαρώ και μου είπες συνωμοτικά «Για σένα έπαιζα μονάχα! Μόνο εσύ ήθελα να με δεις!». Δεν απάντησα, συνέχισα να σου κρατώ το χέρι και να ήταν σα να σου λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ…

Θυμάσαι…;

Περνούσε ο καιρός, παρουσιάζαμε το τελευταίο μας έργο. Θα σταματούσαμε για καλοκαίρι. Βγαίνοντας από το καλλιτεχνικό εργαστήρι, σε μια από της τελευταίες πρόβες, σκορπίσαμε εδώ κι εκεί, προς τα αυτοκίνητα μας. Ο ήλιος στην πιο γλυκιά του ώρα, έδυε…κι όπως περπατούσα αντίκρισα ένα ροζ χαρτί στον υαλοκαθαριστήρα, στη θέση του οδηγού…

Θυμάσαι…;

Τότε είχα σκεφτεί, ότι κάποιος τροχονόμος μου είχε κόψει κλήση…έριξα ένα τρέξιμο… κι όταν έφτασα στο αυτοκίνητο και διάβασα το σημείωμα σου:

«Το πρώτο βήμα που είναι πάντα το πιο δύσκολο το έκανα εγώ! Τώρα η δική σου σειρά!»

Ένοιωσα τέτοια χαρά! Σα να το περίμενα καιρό και απλά εκείνη τη στιγμή να έβρισκα το θάρρος να κάνω κι εγώ το δικό μου βήμα. Έμεινα να κοιτάζω τη δύση…κι όταν πια γύρισα σπίτι σου απάντησα.

Θυμάσαι…;

Από κι έπειτα, άρχισα να μη φοβάμαι. Άρχισα να δείχνω τα συναισθήματα μου, να ζω μαζί σου τη στιγμή. Μου ξύπνησες όμορφα, τρυφερά συναισθήματα. Μου έδειξες ότι η καρδιά είναι οδηγός αλάνθαστος και με έμαθες ότι μόνο με την καρδιά βλέπουμε καλά, αφού η ουσία των πραγμάτων δεν φαίνεται με τα μάτια. Διαβάζαμε βιβλία…μου γνώριζες την ποίηση της Κικής Δημουλά κι εγώ σε σου διάβαζα Ελύτη & Καβάφη.

Θυμάσαι…;

Όταν ήρθε ο καιρός κι έπρεπε να φύγεις, ήταν δύσκολο και για τους δύο μας. Η απόσταση πάντα χωρίζει τους ανθρώπους. Αποφασίσαμε να μην ειδωθούμε μια βδομάδα πριν φύγεις, για δικό μας καλό! Δεν κρατήσαμε την υπόσχεση μας. Βρεθήκαμε…σου δώρισα ένα δίσκο μου που ήξερα ότι αγαπάς. Μέσα από τα γυαλιά σου είδα να τρέχουν δάκρυα όπως κι από τα δικά μου. Μου ζήτησες να μη σε κοιτάω…μάντευες τη ματιά μου μέσα από τα σκούρα γυαλιά… Θυμάσαι…;

Θυμάσαι…;