Ταξιδεύοντας με τον Οδοντωτό Σιδηρόδρομο...

Η περσινή χρονιά κύλησε με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Κλειστές οι σχολές για περισσότερους από τέσσερεις μήνες λόγω των αγωνιστικών κινητοποιήσεων κατά των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων κι η καθημερινότητα κυλήσουμε με μορφή ενός διαλείμματος το κουδούνι του οποίου δεν χτυπούσε για μέσα. Ευτυχώς (!) που είχα τη δουλεία μου κι ο χρόνος αποκτούσε ένα ενδιαφέρον.

Η περσινή χρονιά είναι η χρονιά στην οποία έκανα τα περισσότερα ταξίδια μου. Με κάθε ευκαιρία που έβρισκα, γέμιζα ένα σάκο με λίγα ρούχα, μερικά βιβλία κι αρκετά mp3 κομμάτια. Με τα λιγοστά μου αυτά πράγματα ξεκινούσα για τις τριήμερες αποδράσεις (ίσως και περισσότερες μέρες σε κάποιες περιπτώσεις!). Και μπορώ να ομολογήσω ότι τις περισσότερες διαδρομές τις έκανα μοναχός μου! Και πολύ μου άρεσε!!!

Είναι όμορφο πράγμα να ταξιδεύεις για Σένα! Όσο όμορφες κι αν είναι οι συντροφιές στα ταξίδια, η αίσθηση που αποκομίζεις σε ένα «μοναχικό» ταξίδι είναι ότι κάνεις συντροφιά στον Εαυτό σου. Νιώθεις μια όμορφη ηρεμία η οποία βέβαια θα πάψει όταν φτάσεις στον προορισμό σου και θα συναντήσεις αγαπημένα πρόσωπα. Ταξίδευα κυρίως πρωινές ώρες με το τρένο ή Λεωφορεία γιατί ήθελα να βλέπω τις ομορφιές της φύσης. Όργωσα την ελληνική ύπαιθρο στην πιο όμορφη περίοδο για κείνη!

Άνοιξη, τα πάντα ανθισμένα και η εναλλαγή τόσο των χρωμάτων, όσο και των μυρωδιών έντονη. Μεγαλωμένος σε αστικό κέντρο, δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να δω από κοντά ότι η φύση αλλάζει…ομορφαίνει την άνοιξη. Μέσα από τα ταξίδια αυτά ανακάλυψα, ακόμη, πόσο όμορφα είναι να ζεις “στας εξοχάς” (όπως έλεγε κι ένας γεράκος που γνώρισα!) και πως οι άνθρωποι είναι απλοί κι όχι απλοϊκοί!!!

Ένα από τα πολλά ταξίδια που έκανα ήταν η επίσκεψή μου στο χωριό που εκτελούσε τα εκπαιδευτικά καθήκοντα της η αδερφή μου! Είναι, ίσως, το τελευταίο χωριό του νομού μας και σίγουρα το πιο απομονωμένο. Ορεινό, στα σύνορα των νομών Αρκαδίας και Κορινθίας. Η συγκοινωνία – επικοινωνία του με τον υπόλοιπο κόσμο σχεδόν ανύπαρκτη. Ένα λεωφορείο του ΚΤΕΛ κάθε Τρίτη μέρα.

Παραμονές 25ης Μαρτίου κι εγώ έχω αποφασίσει ότι θα εκδράμω στα μέρη εκείνα όπου η ελληνική επανάσταση του 1821 έκανε αρχή! Δύσκολη απόφαση αν λάβει κανείς υπόψη του το πρόβλημα της συγκοινωνίας. Όμως η χρυσή τομή δεν άργησε να βρεθεί! Θα ταξίδευα μέχρι τα Καλάβρυτα κι έπειτα θα έπαιρνα ένα τοπικό λεωφορείο που εκτελούσε «περατσάδα» από όλα τα ορεινά χωριά. Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισα ότι θα ταξίδευα από την Πάτρα μέχρι το Διακοφτό με το τρένο κι έπειτα μέχρι τα Καλάβρυτα με τον Οδοντωτό Σιδηρόδρομο.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω την φυσική ομορφιά της διαδρομής του Οδοντωτού! Ένα όνειρο που το έζησα ξύπνιος! Μια διαδρομή μέσα στο πράσινο, με νερά να τρέχουν και να κάνουν σχηματισμούς κι η φύση στην πιο μεστή της ώρα να σου κλέβει την καρδιά! Δεν χόρταιναν τα μάτια μου από το θέαμα που αντίκριζα. Φωτογράφιζα μανιωδώς κάθε τι που μπορούσα και τραβούσα βίντεο. Έχω την αίσθηση ότι ο φακός ένα ελάχιστο μπόρεσε να ξεκλέψει από αυτή την ομορφιά.

Κι εκπλήξεις δεν τελείωναν εκεί! Η διαδρομή με το λεωφορείο από τα Καλάβρυτα μέχρι τον προορισμό μου, τη Λυκούρια, ήταν μια αποκάλυψη. Όμορφες διαδρομές μέσα στη φύση και σε όμορφα χωριουδάκια με λιγοστούς κατοίκους. Σταματήσαμε σε κάποιο σημείο εκτελώντας χρέη «ταχυδρομείου» και ένιωσα όμορφα με τη ζεστασιά που έδειξαν οι ντόπιοι σε μένα, παρότι ήμουν ξένος γι’ αυτούς. Όμορφες διαδρομές παραπλεύρως του Λάδωνα ποταμού με έναν ήλιο δυνατό να με ζεσταίνει. Σε ένα σημείο της διαδρομής το λεωφορείο εκτέλεσε χρέη «σχολικού» και ένα τσούρμο από γυμνασιόπαιδα και Λυκειόπαιδα ξεχύθηκαν στο πούλμαν. Γέλια, φωνές, πειράγματα… νεανική ζωντάνια!

Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά τα αφήσαμε στα χωριουδάκια της διαδρομής ενώ κάποια άλλα συνέχισαν μέχρι το τέλος της διαδρομής όπως κι εγώ. Γνωρίστηκα μαζί τους (ας μπορούσα να κάνω κι αλλιώς!). Μου μίλησαν εκείνα μιας κι όπως μου είπαν δεν συναντούσαν εύκολα κάποιον ξένο για το χωριό τους. Μέσα σε λίγη ώρα βρέθηκα να ακούω την ξενάγηση τους, να υφίσταμαι μια ιδιότυπη ανάκριση και να βρίσκομαι προσκαλεσμένος σε ένα πάρτυ, στο οποίο ποτέ δεν πήγα!

Ύστερα από 8 σχεδόν ώρες ταξίδι βρέθηκα στον προορισμό μου. Ήταν περισσότερο όμορφα από όσο υπολόγιζα! Το χωριό γεμάτο με κουτσουπιές. Πόσο μου αρέσει αυτό το μωβ-ροζ χρώμα που έχουν τα άνθη του δέντρου… Όσες μέρες έμεινα εκεί, αναλώθηκα στις πεζοπορίες, στη φωτογράφιση της φύσης και στη μελέτη των λογοτεχνικών βιβλίων που είχα πάρει κοντά!Η απόλυτη ησυχία που επικρατούσε «έσπαζε» μονάχα από το τιτίβισμα μερικών σπουργιτιών και από τα βελάσματα των ζώων! Όνειρο! Θυμάμαι, την παραμονή που θα’ φευγα έπιασε μια δυνατή νεροποντή κι έπειτα φάνηκε το «ζωνάρι της γριάς» (=ουράνιο τόξο) όπως μου το είχε αποκαλέσει η παντοπώλισσα, ρωτώντας με αν το είδα.

Έφυγα με το λεωφορείο που με είχε φέρει, 5.30 το πρωί. Μαζί με μένα κι οι μαθητές…πόσο άδικη είναι κάποιες φορές η ζωή…πώς να συναγωνιστούν αυτά τα παιδιά τα παιδιά της πόλης;

*ταξιδεύοντας με τον Οδοντωτό Σιδηρόδρομο