Φλέρυ...όπως αηδόνι...

Λένε πως η μουσική που ακούμε μας χαρακτηρίζει κι ως ένα βαθμό καταμαρτυρεί τις ιδέες μας, τα πιστεύω μας. Δεν ξέρω αν έχει λογική βάση αυτή η «θεωρία». Κρίνοντας κανείς από το τι μουσική μου αρέσει, τι μουσικά ακούσματα έχω και ποιες μουσικές συνήθειες στην καθημερινότητά μου, δύο είναι πιθανά να συμβούν. Είτε να μπερδευτεί εντελώς είτε να κατανοήσει ότι στη σχέση μου με τη μουσική χωράει μονάχα καθετί που είναι γνήσιο. Μονάχα οι γνήσιες φωνές, οι γνήσιοι εκφραστές κάθε μουσικού ρεύματος έχουν θέση στην «μουσική μου βιβλιοθήκη»! Έτσι δε θα πρέπει να απορεί κανείς βλέποντας τους δίσκους της Νίνου δίπλα στης Piaf ή της Nina Simone δίπλα σ’ αυτούς της Dive ή της Rodrigues δίπλα στην Κάλλας και τέλος, δίπλα από τη Fayrouz τους δίσκους της Φλέρυς Νταντωνάκη.

Από πολύ μικρός άρχισα να απεχθάνομαι όλους εκείνους που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και την πνευματική τους νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους μου καθώς και κάθε λογής χυδαίο. Αυτό με έκανε να αναζητώ πάντα νέα μουσικά ακούσματα. Μέσα, λοιπόν, από αυτή την επίπονη διαδικασία αναζήτησης βρήκα τον πρώτο μου μεγάλο μουσικό σταθμό! Ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις. Στην αρχή η ανακάλυψη της μουσικής του και στη συνέχεια ~εσχάτως!~ η προσπάθεια αποκωδικοποίησης της φιλοσοφίας και των λόγων του.

Ωστόσο, στο κείμενο αυτό δεν έχω σκοπό να μιλήσω για το κεφάλαιο Χατζιδάκις παρά για μια μούσα του! Το όνομα αυτής Ελευθερία Παπαδαντωνάκη, όμως ο Μάνος δεν την είχε αποκαλέσει ποτέ έτσι! Την είχε φωνάξει κάποτε

«Φλέρυ» σα να της έλεγε «φάνηθι»

Ο λόγος, λοιπόν, για τη αξεπέραστη Φλέρυ Νταντωνάκη!

Τι να πει κανείς για αυτή την τόσο δυνατή προσωπικότητα. Σαν άνθρωπος είχε πολλές περιπλανήσεις. Της άρεσε η Ινδική Φιλοσοφία και το Θέατρο (~ήταν ηθοποιός~) μα πάνω από όλα η παρουσία της περιείχε μια λυρική αλήθεια. Ήταν μια καλλίτεχνις που ακροβατούσε ανά πάσα στιγμή για να βρει την αλήθεια και το θάρρος να τραγουδήσει. Η φωνή της ακριβή κι εύθραυστη, η ψυχή της σα μικρό παιδί κι η απλότητα στην παρουσία της καταμαρτυρούσε την αλήθεια των λόγων της.

Γεννημένη στην Αθήνα το 1937, βρίσκεται στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1950 για σπουδές Φιλοσοφίας και Θεάτρου. Αποφοιτά με υποτροφία το 1961 κι αρχίσει αμέσως να εργάζεται σαν ηθοποιός. Το ταλέντο της ξεχωριστό, κάνει τους κριτικούς τέχνης να μιλούν για τη γέννηση ενός νέου αστεριού εφάμιλλου της Λ. Μινέλι. Παράλληλα, ξεκινά τις πρώτες της εμφανίσεις ως τραγουδίστρια στα φολκ-καφέ της εποχής, με ρεπερτόριο που περιελάμβανε λαϊκά ισπανικά και τραγούδια του Αμερικάνικου Νότου.
Το 1965 στο απάνθισμα του φολκ μουσικής, ηχογραφεί τον πρώτο της δίσκο με τίτλο FLEURY. Δυο χρόνια αργότερα σε μια μουσική παράσταση θα την ακούσει ο Μ. Χατζιδάκις και θα εκστασιαστεί! Είναι η αρχή μιας ιδιότυπης σχέσης που θα μας χαρίσει το «Μεγάλο Ερωτικό», «Τις Γειτονιές του Φεγγαριού», « Τα Λειτουργικά», τον «Κύκλο του C.N.S» και τον «Καπετάν Μιχάλη». Αργότερα θα ηχογραφήσει τον δίσκο «Δώδεκα Τραγούδια του Γιώργου Ποταμιάνου» και θα συμμετάσχει σε δύο δίσκους. Το 1984 στο δίσκο «Νυχτερινή Δοκιμασία» του Η. Λιούγκου ενώ το 1986 πραγματοποιεί την τελευταία δισκογραφικής παρουσία συμμετέχοντας στο δίσκο «Τσιμεντένια Τραίνα» του συγκροτήματος Τερμίτες. Το 2000 η ΕΡΤ εξέδωσε συλλεκτικό CD με ανέκδοτες ηχογραφήσεις της. ~πραγματικός θησαυρός!!!~

Μια τόσο ξεχωριστή φωνή κι η «αποτύπωση» της φωνής της ελάχιστη. Ίσως αυτό να είναι κι ένας λόγος που την κάνει να είναι τόσο ξεχωριστή και μοναδική! Δεν υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες για να ξοδευτεί! Υπάρχει τόση ώστε να σε μαγέψει…Την πρωτάκουστα στο «Μεγάλο Ερωτικό» και μαγνητίστηκα με την αισθαντικότητα της. Με ηλέκτρισε η ανάσα της καθώς την ένοιωσα παρούσα.

Δώστε λίγο από το χρόνο κι ανακαλύψτε μια εξαίσια φωνή. Αφήστε την να σας αποκαλυφθεί όπως ακριβώς κι ένας νέος φίλος που κάνατε!

Ακούστε τη στο Imagine του Lennon....απίθανη!

*Πως μου ήρθε και τα γράφω όλα αυτά, ξημερώματα Κυριακής; Ίσως επειδή άκουσα ένα κομμάτι από ένα δίσκο ~τον μοναδικό (!) που δεν έχω στην κατοχή μου~ και μαγεύτηκα όπως την πρώτη φορά που άκουσα την Φλέρυ. Αχ, πόσο παιχνιδιάρικη και κρυστάλλινη διάθεση είχε η φωνή στο κομμάτι που άκουσα. Ό δίσκος που δεν μπορώ να βρω και να αγοράσω είναι ο «Δώδεκα Τραγούδια του Γιώργου Ποταμιάνου». Όποιος μπορεί ας βοηθήσει στην έρευνα…