Οι επιβλαβείς συνέπειες του μεσημεριανού (απογευματινού) ύπνου...σήμερα ξάπλωσα μετά τη δουλειά κι είδα ένα όνειρο που με έκανε να ξυπνήσω περίεργα... όνειρα ζωντανά κάποιες φορές όσο οι ζωές μας!
Τη συνήθεια να κρατάω σημειώσεις για όσα σκέφτομαι, μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον, με εντυπωσιάζουν, με απογοητεύουν και με στεναχωρούν την απέκτησα στα χρόνια του Λυκείου. Ίσως να ήταν η ανάγκη μου να εκμυστηρεύομαι σε κάποιον άλλο, όλα εκείνα τα οποία καταλάβαινα ότι δεν μπορώ να μοιραστώ με κάποιον από τους οικείους μου. Αγόραζα (πράγμα που εξακολουθώ και σήμερα), λοιπόν, ένα κανονικό ημερολόγιο σε μέγεθος τετραδίου μέσα στο οποίο σημείωνα τις ημερήσιες υποχρεώσεις μου κι αμέσως παρακάτω σκέψεις μου τις οποίες δεν ήθελα να διαβάσει κανένας.
Συνήθως, κάθε βράδυ μετά τη μελέτη των μαθημάτων, πριν πλαγιάσω έγραφα σε μερικές αράδες τις ανησυχίες μου, τις ελπίδες μου, την κούρασή μου. Κρατούσα έτσι συντροφιά στον εαυτό μου να μην αισθάνεται μόνος, τον παρηγορούσα όταν χρειαζόταν παρηγοριά, τον άκουγα όσα κι αν είχε να μου πει, ήμουν ο άνθρωπός μου!!! Όσο μεγάλωνα τόσο περισσότερο έγραφα, διότι άρχισα να κατανοώ ότι το που μιλάς και το τι λες είναι μια υπόθεση κομματάκι δύσκολη....
Κάπως έτσι ξεκίνησα και τούτο το blog! Αν ανατρέξετε στις πρώτες αναρτήσεις σχεδόν δυο χρόνια πριν, θα βρείτε κείμενα με λόγο πιο αυστηρό και σαφώς ελάχιστα κείμενα τα οποία σχετίζονται με τον προσωπικό/καθημερινό μου βίο. Σε τούτη τη δεκαοκτάμηνη πορεία μου στο Blogging ουκ ολίγες φορές έγραψα πράγματα τα οποία εν τη γενέσει του μπλογκ δεν είχα κατά νου να μοιραστώ... Αυτό, λοιπόν, είναι που με κάνει πραγματικά χαρούμενο.
Κι ίσως κάποιοι να πιστέψουν ότι εδώ γράφω τα πάντα, κάθε τι που μου συμβαίνει. Ας με συγχωρέσουν όμως γιατί τίποτα τέτοιο δε συμβαίνει... Η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω, μακρυά από τα πληκτρολόγια, τις οθόνες και τα χρώματα. Εδώ μονάχα ψήγματα της ζωής μου παρουσιάζω. Δεν ξέρω αν κάποιος μπορεί να διακρίνει στοιχεία του χαρακτήρα μου, μέσα απ' τα γραφόμενά μου, αλλά εγώ που με ξέρω καλύτερα από τν καθένα γνωρίζω λάθη μου, τις συνέπειές τους και τις όποιες προσπάθειες έχω κάνει ώστε να τα βελτιώσω.
Στο διάστημα των τελευταίων δεκαοκτώ μηνών έχω κάνει τη μεγαλύτερη βουτιά στα απύθμενα νερά της ψυχής μου κι όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται νιώθω ότι βγαίνω στην επιφάνεια πιο δυνατός και γαλήνιος όσο ποτέ άλλοτε. Το "φωτοστέφανο" το άφησα να βυθίζεται στην τρελή πορεία της αβύσσου, όχι γιατί βαραίνει την ψυχή μου κανένα αμάρτημα αλλά γιατί είναι περιττό αξεσουάρ για έναν θνητό. Αν στα αλήθεια λυπάμαι για κάτι, είναι που ένα μικρό αγκάθι παραμένει στην καρδιά μου εξαιτίας λάθος χειρισμών μου στο πρόσφατο παρελθόν... δεν το διεκδίκησα όσο έπρεπε κι έκανα πίσω σε μια στιγμή που θα έπρεπε να ξέρω ότι "ό κόσμος φεύγει. . .Αι αϊ δυο φορές τ' ωραίο δε γίνεται,δε γίνεται ή αγάπη." (πάντα ο Ελύτης τα λέει μοναδικά μέσα από τους στίχους του)
Κι αν θέλετε να ακούσετε μια συμβουλή από έναν μικρό, σαν εμένα, να θυμάστε τούτο:
"Η αγάπη έχει μεγαλύτερη δύναμη κι αξία όταν την προσφέρουμε από το υστέρημα κι όχι από το περίσσευμα της ψυχής μας!"
________________________________
πόστ μέσα στο πόστ (δλδ τοστ!)
Για να δείτε πως μπορώ να απομυθοποιήσω τα πάντα και να αλλάξω διάθεση και κουβέντα ανά πάσα στιγμή και ώρα!
Θα ήθελα κι από εδώ να εκφράσω τις θερμές κι ουσιαστικές ευχαριστίες μου στον προσφιλή Δημήτρη, ιδιοκτήτη του Radio Theatre ο οποίος σε μια στιγμή με έχρησε συνεργάτη του. Η δική μου συλλογή θεατρικών έργων σαφώς κι είναι μικρή σε σύγκριση με των υπολοίπων... ελπίζω να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης που έλαβα!
Από χτες τη νύχτα βρέχει κι έχει μια θανατερή υγρασία, που όποιος δεν έχει ζήσει στην Πάτρα δεν μπορεί να καταλάβει για τι ακριβώς μιλάω! Έπεσα να κοιμηθώ και κάπου στα μισά της νύχτας ξυλιασμένος σηκώθηκα να βρω καλοκαιρινή κουβέρτα να σκεπαστώ... τι να σας περιγράψω και τι να βλέπατε σήμερα το πρωί! Η μισή ντουλάπα κατέβηκε κάτω εξαιτίας του εναγώνιου ψαξίματος μου που σημειωτέον ήμουν μισοκοιμισμένος, χωρίς "φανούς ομίχλης" (δλδ τα γυαλιά μου) και με ημίφως..κι όλα αυτά διότι δεν ήθελα να χάσω τον ύπνο μου!
Αν γέλασες με το δεύτερο ετοιμάσου να γελάσεις και με το ακόλουθο! Η συνήθεια μου να μην ανάβω φως και να περπατάω στα στραβά ώστε να μην μου "φύγει" ο ύπνος έχει σαν αποτέλεσμα να πέσω πάνω σε κλειστή πόρτα (όπου φυσικά τσακίστηκα!) και πάνω σε τραπεζάκι με γυαλικά...και στις δυο περιπτώσεις μου έφυγε ο ύπνος!
Έχω και κορυφαίο σκηνικό! Έχω ξυπνήσει (λέμε τώρα!) μες στη νύχτα για νερό κι έχω πάει με τον τρόπο που σας περιέγραψα, αθόρυβα στην κουζίνα! Έχω πιει το νερό μου, πραγματικά υπνοβατώντας και έχω πάρει τον δρόμο της επιστροφής... εν τω μεταξύ το αδέρφι μου (μπορείς να την πεις και νυχτοπούλι!) είναι το ακριβώς αντίθετο με μένα! Κοιμάται κ ξυπνά με τον παραμικρό ήχο! Λοιπόν, έχει κάτι ακούσει και πιστεύει ότι κάποιος διαρρήκτης(!!!) έχει μπει σπίτι! Σηκώνεται για νυχτερινή περίπολο... και όπως πηγαίνει αθόρυβα να πιάσει τον κλέφτη πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο! Εγώ κοιμισμένος εκείνη με το αίσθημα ότι την έπιασε ο διαρρήκτης (σιγά μη τον έπιανε!) αρχίζουμε από την τρομάρα μας ένα σκούξιμο.....
όποιος μας άκουσε εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ δεν ξέρω τι θα έβαλε με το μυαλό του! Το βέβαιο είναι ότι όταν συνήλθαμε κι ανάψαμε το φως αρχίσαμε να γελάμε σα μικρά παιδιά!
Αυτό φεύγει για σένα...για να μάθεις κι από μένα μια μουσική! Για το βράδυ της Πέμπτης...
"Ρε συ, αυτό είναι διασκευή του Κ.Β. στην Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων!"
Σήμερα με έπιασε η προκοπή κι ασχολήθηκα με το blog. Απάντησα σε όλα τα σχόλια (ναι είναι γεγονός!). Με την ευκαιρία να σας γνωρίσω το διαδικτυακό μου σόι! Μαμά μου είναι η "Γλυκιά μανούλα - 50Fm ", έχω μια αδερφή τη Sunnefoula και μια ξαδέρφη τη Χρονοστιβάδα. Με την ξαδέρφη θα μπορούσα να είμαι και δίδυμος αδερφός της, αλλά βιαστικός καθώς είμαι γεννήθηκα μια μέρα νωρίτερα....
Στην ερώτηση, είδες το ντιμπέιτ (ντιμπέι, που το λεν κι οι γριές!); Απαντώ, ευθαρσώς ΟΧΙ! Δούλευα και δεν είχα πρόσβαση σε τηλεόραση, αλλά κι αν ήμουν σπίτι πάλι δε θα το έβλεπα! Τι να μας πουν και ποιος στα αλήθεια τους πιστεύει; Πάντως αν έβγαινε ένα κόμμα με σαφή πολιτική του, τη στήριξη της παιδείας και την ουσιαστική ανάδειξη των τεχνών θα το ψήφιζα! Αλλά η ουσιαστική παιδεία σε βάθος γεννά ξύπνιους, δραστήριους, ενεργούς πολίτες με κρίση κι αυτήν ακριβώς την κατηγορία πολιτών είναι που δε θέλει καμιά "εξουσία" να έχει στα πόδια της. (από την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά!).
Αν με καλημερίσει, καλησπερίσει, ευχηθεί καλή όρεξη (κι ό,τι άλλο κατεβάσει η κούτρα του) ένας πρώην υφυπουργός που πολιτεύεται στα μέρη μας κι είναι ένοικος της αντικρινής πολυκατοικίας θα του πω την τελευταία πρώτη! Μάθε άνθρωπέ μου να παρκάρεις κι άσε τις χαιρετούρες!!! (Win Win!)
Κύριε Καραμανλή, για όνομα του θεού!, γεμίσατε όλη την πόλη αφίσες με την (όχι και τόσο) γλυκιά σας φάτσα.... γιατί??? Αμ κι εσείς κύριε Παπανδρέου, όλο αφίσες αναστήλωσης της οικονομίας μας έχετε γεμίσει.... η οικονομία δε θέλει αναστήλωση, γκρέμισμα θέλει... δε το ξέρετε? Πάρτε με κοντά σας και θα σας πω κι άλλα....
Τι τραβάνε κι εκείνα τα παιδιά με των αριστερών παρατάξεων! Με ένα γουβά κόλλα στο χέρι, τις αφίσες στο άλλο! Και κολλάνε όπου τους καπνίσει! Τρελή αφισορύπανση δε το συζητώ! Σας παρακαλώ μην κολλάτε σε καλαίσθητα κτήρια... λυπηθείτε μας! Στις 5 Οκτώβρη εμείς θα τα βλέπουμε και θα μας πιάνει θλίψη...(εμένα ήδη με έχει πιάσει!).
Γιατί τα κόμματα παρουσιάζουν πρόγραμμα εκατό ημερών ή διετίας; Μετά θα αρχίσει το τουρλουμπούκι; Εμείς για πρόγραμμα τετραετίας δεν καλούμαστε να ψηφίσουμε;
Το ακόλουθο κομμάτι αφιερωμένο εξαιρετικά στους πολιτικούς αρχηγούς! Ακούστε το στίχο στίχο!
Στροφή στα καλλιτεχνικά!
Διάβασα στη Lifo καθώς και στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, για τη νέα παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου που θα λάβει χώρα στο ανακαινισμένο Εθνικό Θέατρο. (τελεία!). Δεν κατάλαβα σχεδόν τίποτα για το περιεχόμενό της! Κι οι δυο συνεντεύξεις αναλώθηκαν σε πομπώδεις κουβέντες εκ μέρους του δημιουργού...
Πτήση 201 (για Βουδαπέστη!). Έχω τρελαθεί με το κομμάτι αυτό, της Πλάτωνος! Δεν ξέρω αν μου αρέσει η μουσική σύνθεση, η ερμηνεία ή και τα δυο! Το ακούω διαρκώς και σε επανάληψη... ("Το πρώτο ρεφραίν δικό μου, το δεύτερο δικό σου...")
Ο έρωτας Το αρχιπέλαγος Κι η πρώρα των αφρών του Κι οι γλάροι των ονείρων του Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει Ένα τραγούδι.
Ο έρωτας Το τραγούδι του Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του Κι η ηχώ της νοσταλγίας του Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει Ένα καράβι.
Ο έρωτας Το καράβι του Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του Κι ο φλόκος της ελπίδας του Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει Τον ερχομό.
Είναι κάτι μαρτυρικές νύχτες που μπορούν στα αλήθεια να σε σκοτώσουν με την εκκωφαντική ησυχία τους! Πέφτεις να κοιμηθείς γιατί σε οχτώ ώρες θα πρέπει να βρίσκεσαι στην καρέκλα της δουλειάς φρέσκος και παραγωγικός, μα ο (καλεσμένος) ύπνος δεν έρχεται!!! Μετράς προβατάκια, στριφογυρίζεις σαν το δαιμονισμένο για να βρεις την κατάλληλη στάση για το κορμί σου, βάζεις το κεφάλι πάνω στο μαξιλάρι, κάτω από δαύτο, σκεπάζεσαι, ξεσκεπάζεσαι.... ΤΙΠΟΤΑ! Ο ύπνος δε λέει να σε πάρει!
Έχει περάσει μια ώρα και δεν έχεις αποκοιμηθεί. Ανάβεις το φως στο κομοδίνο, πιάνεις το βιβλίο κι ελπίζεις ότι διαβάζοντας θα νυστάξεις. Αμ δε!!! Οι σελίδες τρέχουν σαν το γάργαρο νερό κι εσένα το μάτι σου μάτι σου γαρίδα! Απελπισμένος σβήνεις το φως κάνοντας δεύτερη απόπειρα να αποκοιμηθείς. Άδικος κόπος...
Εκεί μέσα στα σκοτάδια σκάνε μύτη απρόσκλητες οι Σκέψεις. Και ποιες Σκέψεις λέτε; Εκείνες οι κακές, οι μοχθηρές, οι ύπουλες... που σου θέτουν ερωτήματα του τύπου " που βαδίζετε κύριε; , πως πορεύεστε στη ζωή; , θα σας κληρονομήσουν τα ανίψια σας; " Θες να τις διώξεις μα είσαι παιδί ευγενικό και δε το τολμάς! Οπότε κάθεσαι με τις σκέψεις σου... Το δε σεντόνι κοντεύει να γίνει θηλιά στο λαιμό σου για να κρεμαστείς!
Ουφ! Ανάβεις πάλι το φως! Είναι τέσσερις το χάραμα και τίποτα(!), το μάτι ορθάνοιχτο ακόμα! Σηκώνεσαι, πας στην κουζίνα, βάζεις ένα ποτήρι γάλα, ανοίγεις την μπαλκονόπορτα, βγαίνεις στη βεράντα. Σε χτυπά δροσερός αέρας. Ο δρόμος σχεδόν άδειος. Απ' τις απέναντι πολυκατοικίες βλέπεις ημίφως σε κάποια διαμερίσματα, ενώ τρεις - τέσσερις πολυκατοικίες πιο κάτω διακρίνεις την κάφτρα από τα τσιγάρα δυο ανθρώπων. Συλλογίζεσαι πως ίσως να είναι ζευγάρι! Θες κι εσύ τη συντροφιά σου... θες να χαζεύεις τα μπλε Old Navy τσιγάρα του και να επεξεργάζεσαι το πακέτο, διαβάζοντάς του τα "αποτρεπτικά" μηνύματα κατά του καπνίσματος.
Φοβάσαι τούτες τις σκέψεις και βιαστικά τις βγάζεις από το μυαλό σου! Κοντεύει πέντε το πρωί, έχεις αγρυπνήσει για τα καλά. Ανοίγεις το laptop κι η οθόνη του φωτίζει το σκοτεινό δωμάτιο. Βολτάρεις από τα blogs κι έπειτα ασυναίσθητα γράφεις τούτο το κείμενο... Τουλάχιστον τώρα μπορείς να γράφεις! Σε λίγες μέρες θα μπορείς;
Πέντε και μισή λέει το ρολόι , ανοίγω το ραδιόφωνο στη συχνότητα του Μελωδία. Παίζει Αρλέτα, Batida de Coco. Σταματάω το γράψιμο, το κομμάτι κλέβει τη σκέψη μου... σηκώνομαι από την καρέκλα, βγαίνω πάλι στο μπαλκόνι, στις απέναντι πολυκατοικίες κανείς... γυρίζω στο κρεβάτι μου έχοντας αφήσει τη πόρτα ορθάνοιχτη! Έχει ψύχρα αλλά μου αρέσει...
Επτά και είκοσι. Στο βάθος κάπου ακούγεται ο γνώριμος ήχος από το ξυπνητήρι. Με δυσκολία ανοίγω τα μάτια μου, πρέπει να σηκωθώ. Χτυπάει βασανιστικά, θέλω να μείνω στο κρεβάτι...
Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι μονάχα τα αυθεντικά πράγματα μου αρέσουν κι ότι στη μουσική υπάρχουν πολλές «απομιμήσεις». Η μουσική δημιουργήθηκε για να ψυχαγωγεί τον άνθρωπο, να άγει (άγω = οδηγώ) την ψυχή του καθενός σύμφωνα με τη διάθεση και τα συναισθήματά του. Γι’ αυτό κι οι μουσικές απομιμήσεις αδυνατούν να κατορθώσουν όσα το γνήσιο επιτυγχάνει. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τους ερμηνευτές των τραγουδιών. Ανάλογα με τα βιώματα του ο καθένας (πέραν της φωνητικής αξίας) μπολιάζει στη φωνή του τα μεράκια, τους καημούς και τις έγνοιες του. Γι’ αυτό δε θα υπάρξει δεύτερη Νίνου, Εσκενάζυ ή Μπιθικώτσης. Θα σίγουρα κάποιοι άλλοι, αλλά θα πρεσβεύουν άλλα πράγματα!
Είχα, κάποτε, έναν καθηγητή ο οποίος με μύησε σε αρκετά μουσικά ρεύματα, πέραν των γνωστικών αντικειμένων που μου εμφύσησε. Με έμαθε να αγαπάω το ρεμπέτικο και να τ’ αναγνωρίζω όχι σαν κάτι παρακατιανό αλλά σαν γνήσια έκφραση των ανθρώπινων συναισθημάτων. Πολύ αργότερα διάβασα όσα ο Χατζιδάκις είπε στις περίφημες διαλέξεις του για το ρεμπέτικο. Με μάγευε (κι εξακολουθεί) η ζωή αυτών των ανθρώπων. Ζούσαν πότε στο ζενίθ και πότε στο ναδίρ, πότε στη νομιμότητα και πότε στην παρανομία, πότε στην ευτυχία και πότε στην απόλυτη τραγικότητα. Ακόμα και τα ταξίδια τους στην Αμερική για να ηχογραφήσουν ή το πώς έκαναν κέφι για «γράψουν» τα τραγούδια στα αμερικάνικα στούντιο είναι συναρπαστικά! Για παράδειγμα, τη ζωή της Νίνου ή της Εσκενάζυ να δεις και θα πάρεις πολλά μαθήματα…
Κι όταν με πιάνουν τα μεράκια μου, οι πίκρες, τα παράπονα μου και τα αναπάντητα «γιατί;» στον εαυτό μου, τότε γυρίζω σ’ αυτές τις φωνές, στα τραγούδια τους. Κι η ψυχή μου μερεύει, βρίσκει το αποκούμπι της…Και δεν κρύβω ότι καμιά φορά όταν έχω κέφια ακούω ρεμπέτικα, τα «παιχνιδιάρικα».
Καμιά φορά σκέφτομαι πως δε θα γλιτώσω το φρενοκομείο! Υπάρχουν σκέψεις που καρφώνονται στο μυαλό μου, όπου έχω βάσιμες υποψίες ότι δεν κάμνουν οι συνάνθρωποί μου. Έτυχε να ακούσω στην κρατική ραδιοφωνία το τραγούδι «Ο αργαλειός μου» μοναδικά ερμηνευμένο από τη Σ. Βέμπο.
Λοιπόν, αυτό το τραγούδι που μετρά εξήντα χρόνια ζωής λέει στο κουπλέ του:
«τάτου – τάκου ο αργαλειός μου Να’ σου κι έρχεται ο καλός μου»
Τι λέτε μου μπήκε στο μυαλό; Ποια σκέψη καρφώθηκε βασανιστικά και δεν έλεγε να βγει, με αποτέλεσμα να συμμαζεύω το σπιτικό μου και να σημειώνω σε μπλοκ παράλληλα; Μου ήρθε η ιδέα να βρω κι άλλες διπλές λέξεις οι οποίες η μια δίπλα στην άλλη κάνουν περίεργους σχηματισμούς, πότε παράγοντας μιαν εικόνα και πότε έναν ήχο.
1. μάνι μάνι (...γιατί ποτέ του γούστου μου δεν έβρισκα λιμάνι)
2. τσίμα τσίμα
3. τουρλού τουρλού
4. λάου λάου
5. όσο όσο
6. γύρω γύρω
7. πότε πότε
8. πρωι πρωί
9. κάπου κάπου
10. όπα όπα
11. γιαλό γιαλό
12. γιαβάς γιαβάς
13. άρον άρον
14. σήκω σήκω και κάτσε κάτσε
15. αγάλι αγάλι
16. κούτσα κούτσα
17. ψου ψου και μου μου
18. όπως όπως
19. τσάκα τσάκα
20. πρώτα πρώτα
Κι ενώ σας έγραψα αυτά, ας σας γράψω και την πεντάδα των αγαπημένων μου λέξεων! Αγαπημένες είτε οπτικά είτε όπως αυτές ακούγονται…
φθινόπωρο
τα μεράκια
το θέρος
το τσαρδί
η ζήση
Ύστερα από όλα αυτά οι υποψίες για το φρενοκομείο έπαψαν να είναι απλές υποψίες κι έγινες ενδείξεις σοβαρές…
________________________________________
Ακούστε τη Σ. Βέμπο στο κομμάτι «Ο αργαλειός μου». Νομίζω πως η ταμπέλα «Η φωνή της Νίκης» αδίκως σκιάζει τη σπουδαία μουσική καριέρα της Βέμπο. Το δίχως άλλο έχει ερμηνεύσει από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια. Στα αλήθεια μια σπουδαία φωνή!
Υπάρχει ένα μουσικό κομμάτι το οποίο με κάνει να χαμογελάω κάθε φορά που το ακούω! Δεν είναι οι στίχοι που με συνεπαίρνουν αλλά η θεατρική ερμηνεία του κομματιού! Σου θυμίζει εκείνα τα αμερικάνικα μιούζικαλ στα οποία σε κάθε σκηνή κάποιος τραγουδάει... τώρα όταν σε αυτό συμμετέχει κι η Φλέρυ Νταντωνάκη το κομμάτι αποκτά άλλη διάσταση!
Πρόκειται για το θεατρικό κομμάτι Perfectly lovely couple από το θεατρικό έργο Do I Hear a Waltz?. Οι πληροφορίες που είχα λάβει από έναν παλιότερο αναγνώστη τούτου του Blog μιλούσαν για το ανέβασμα του έργου το 1961 στο Boadway Από εκείνη την παράσταση κι αυτή η σπανιότατη ηχογράφηση! Μια βόλτα από την Wikipedia με ενημέρωσε πως χρονολογία παραγωγής του δίσκου είναι το 1965! Όποια κι αν είναι μικρή αξία έχει για μένα.... σημασία έχει ότι υπάρχει, το θυμήθηκα σήμερα καθώς ξύπνησα, το έβαλα να το ακούσω και με έκανε να χαμογελάσω!
Ήταν κάποτε ένα νέο παιδί, ένα νεαρό αγόρι που όλα τα μετρούσε! Μετρούσε το χρόνο, λογάριαζε τις ηθικές αξίες κι αρετές, μετρούσε τα πρέπει, τα θέλω, τη στάση του προς τα έξω, το χρόνο που αφιέρωνε στη δουλειά του... Ακόμη και στη δουλειά του μετρούσε! Μετρούσε ευθύγραμμα τμήματα, τα κρατούμενα, τα δεκαδικά ψηφία, τους μετρικούς χώρους. Λογάριαζε τα ορισμένα, τα αόριστα, διπλά, τριπλά ολοκληρώματα...
Το' χε φάει το μέτρημα εκείνο το παιδί! Κάθε επόμενη κίνησή του, έστω κι αστραπιαία έπρεπε να τη μετρήσει, ζυγιάσει κι έπειτα να αποφασίσει αν θα τη διαπράξει! Έτσι το' χαν μάθει, έτσι έπραττε! Κι ήταν σαν να' χε δυο διαφορετικούς κόσμους να επιδείξει. Πολλές φορές ένιωθε πως πρόβαλε σαν να' ταν κάποιος άλλος απ' αυτόν που στα αλήθεια ήταν. Στα μάτια του κόσμου έμοιαζε σαν το όμορφο, φρόνιμο, γλυκό παιδί. Ενώ στην πραγματικότητα κάθε άλλο απ' αυτά ήταν. Είχε, φυσικά, καλούς τρόπους και καλή ανατροφή αλλά όλα ήταν ανακατεμένα στο μυαλό του. Ήταν γεμάτο ζωή, αλλά την έκρυβε, την έπνιγε. κι ενώ τίποτα δεν του έλλειπε δεν ήταν καθόλου ευτυχισμένο εκείνο το παιδί... ένιωθε παγιδευμένο πίσω από μια γυάλινη τζαμαρία! Έβλεπε απέναντι μα δε μπορούσε να περάσει!
Καθώς μεγάλωνε, καταλάβαινε πως ελάχιστοι μπορούσαν να' ναι συνοδοιπόροι του στο διάβα της ζωής. Συμβιβάστηκε με ιδέα νιώθοντας ικανοποίηση όταν συνειδητοποίησε πόσο τυχερός είναι έχοντας έστω κι αυτούς τους λίγους κοντά του. Κι ενώ όλα τα μετρούσε (ο ήρωας μας) ποτέ του δε μέτρησε τα συναισθήματα του. Το παιδί εκείνο είχε έναν χρυσό κανόνα που τον τηρούσε αυστηρά.
"Όσο κάλπικος κι αν τύχει να βρεθεί ποτέ του δε θα υποκριθεί για όσα αισθάνεται, με όποιο τίμημα!"
Έχοντας, λοιπόν, εκείνο τον κανόνα ως το πασπαρτού που άνοιγε τη γυάλινη πόρτα, που χώριζε τους δυο κόσμους, μια ωραία πρωία παίρνει φόρα και τρέχει ευθεία πάνω στη γυάλινη τζαμαρία. Θρύψαλα την έκανε κι ως ήταν αναμενόμενο δεν ήταν εύκολη η διέλευση. Αλλά όπως είπαμε, εκείνο το "με όποιο τίμημα!" ήταν μανιέρα του. Ο θόρυβος που έκανε η πτώση κι η συντριβή της τζαμαρίας τρόμαξε κάποιους που έστεκαν παράμερα κι έτρεξαν να μακρυά να προστατευτούν, ενώ κάποιους άλλους τους έκανε να σφιχτααγκαλιαστούν μαζί με το νεαρό αγόρι. Τακτοποίησε, λοιπόν, ό,τι βίαια κατάστρεψε κι άρχισε να αισθάνεται ικανοποίηση διότι οι δυο κόσμοι γίναν ένας. Μόνο χαρά μπορούσε να νιώθει παρά τους μικροτραυματισμούς. Αυτους που στ' αλήθεια ήθελε τους είχε κοντά του, ενισχύοντας τα θεμέλια της μεταξύ τους σχέσης.
Σαν πέρασε ο καιρός επουλώθηκαν κι οι πιο μικρές πληγές και το νεαρό αγόρι μεγάλωνε. Προσπάθησε να μη μετρά όσο πριν, παρότι πάντοτε υπήρχε μια φωνή (κι όχι δεν ήταν της συνείδησής του!) να του υπενθυμίζει ότι το μέτρημα σώζει τους ανθρώπους! Αυτή τη φορά το αγόρι κώφευε συνειδητά γιατί είχε αρχίσει ένα νέο παιχνίδι. Άρχισε να φλερτάρει και να παίζει με εύφλεκτα χημικά του οργανισμού...
Μα όσο σοφό κι αν ήταν (ήταν?μπα!) εκείνο το νεαρό αγόρι δεν είχε μαθει ότι με αυτά τα πράγματα δεν παίζουν οι άνθρωποι! Και κάηκε το αγόρι του παραμυθιού εν μια νυκτί...
"Κι ύστερα όλοι μαζί πήγαν στην ακρογιαλιά" όπως θα έλεγε κι λατρεμένη Ίλια!
Το παραμύθι γράφτηκε ξημερώματα Κυριακής, με έναν Seirio ακροβάτη στο σχοινί των αναμνήσεων και των συναισθημάτων.
Όσα δεν πρόλαβα να σου πω στο τηλέφωνο, να προσέχεις... Σήμερα σου στέλνω λίγη περισσότερη αγάπη, το επιβάλει η μέρα για διάφορους λόγους. (κλικ εδώ) "όχι δε σε έβλεπα στον ύπνο μου..! χα χα χα"
Η χτεσινοβραδινή βροχή είχε καθαρτήριο χαρακτήρα...
Πόσες φορές δεν έχουν ακουστεί αυτά τα λόγια πότε από το στόμα μας και πότε από το στόμα φίλων… Πίστευα ότι θα φύγω πρώτος με το στρατό, σε καμιά εικοσαριά μέρες από σήμερα αλλά τελικά με προλαβαίνουν πάντα οι άλλοι…Ακούγεται εγωιστικό αυτό που λέγω αλλά δε μπορώ να αποχαιρετώ άτομα που αγαπώ κι είναι μέρος της ζωής μου. Αύριο φεύγει η Amelie κι έπεται ένας ακόμη «αποχωρισμός»…
Ο νους μου έχει θολώσει τούτη τη στιγμή και τα συναισθήματα μου με πνίγουν. Δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου κι αλήθεια δε ξέρω γιατί γράφω τούτες τις αράδες. Ίσως γιατί δεν έχω κανέναν δίπλα μου (τούτη τη στιγμή) για να του πω όσα αισθάνομαι.
Καλή τύχη στη μικρή μου Amelie και της εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να μείνει για πάντα εκείνο το ευαίσθητο κορίτσι που γνώρισα, αγάπησα σα φίλη κι ονειρεύτηκα μαζί της. Κλάψαμε παρέα πότε για έρωτες, πότε από χαρά, πότε για τα μικρά και μεγάλα μας προβλήματα… Μοιραστήκαμε το ίδιο πιάτο φαγητό, μα το σημαντικότερο είχαμε τη δύναμη και τη θέληση να ακούσουμε με ειλικρίνεια ο ένας τον άλλο! Και είμαστε φίλοι καλοί όχι μόνο γιατί γελάσαμε ή κάναμε καλή παρέα αλλά για το σπουδαιότερο λόγο ότι στα δύσκολα ήμασταν μαζί!
«Καλαμαράκι» μου, να προσέχεις και να σκέφτεσαι που και που ότι ο «καπιταλάκος» σου υπάρχει εδώ για να σε ακούει…
Στα αλήθεια είμαι υπερβολικά φορτισμένος.
Ο τελευταίος ας κλείσει την πόρτα…δεν έχω τη δύναμη…
Αφιερωμένο στο "καλαμαράκι" και στα βαλς που χορεύαμε...
Η ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ είναι μια μακρυνή χώρα που συνορεύει στα δυτικά με το Αυγατηγανιστάν, στα ανατολικά με το Πιπερού και στα βορειοδυτικά με τη χώρα Χασμουρητού. Η ιστορία της Φρουτοπίας είναι γεμάτη με πράξεις αφάνταστου ηρωισμού και κατάπτυστης προδοσίας, με υπέροχες θυσίες και ασίγαστα μίση, με υπέροχα όνειρα και αποτρόπαιες δολοπλοκίες.
Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΕΝΟΣ ΜΑΝΑΒΗ
Τα παλιά τα χρόνια τα φρούτα και τα λαχανικά της Φρουτοπίας ήταν υπόδουλα στους μαναβηδες, που τα φυλάκιζαν σε ψυγεία, τα ζύγιζαν και τα πούλαγαν με το κιλό στους ανθρώπους.
Αλλά όλα αυτά αλλάζουν ριζικά, με αφορμή την ξαφνική κι ανεξήγητη εξαφάνιση του Μανόλη του μανάβη. Οι υπόλοιποι μανάβηδες φοβούνται ότι τους περιμένει η ίδια τύχη κι εγκαταλείπουν τη χώρα. Μέσα στον πανικό που επικρατεί τους ακολουθούν κι όλοι οι άνθρωποι (κάτοικοι) της χώρας. Τα φρούτα επωφελούνται από την ευκαιρία, κηρύσσουν την ανεξαρτησία τους, ψηφίζουν τον Αιμίλιο το μήλο αρχηγό τους, οργανώνουν στρατό με επικεφαλής το Φώντα το σκληρό καρύδι κι ορκίζονται να μην αφήσουν ποτέ πια μανάβη ν απατήσει το πόδι στη Φρουτοπία.
Η ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΜΑΝΑΒΗΔΩΝ
Οι μανάβηδες, ωστόσο, αποφασίζουν να οργανωθούν. Ανασυγκροτούνται κι επιτίθενται. Οπλισμένοι με τους τελειότερους καρυοθραύστες και λεμονοστύφτες καθώς και με τη συνεργασία δύο κατάπτυστων προδοτών που τους δίνουν ένα χάρτη με το μυστικό μονοπάτι, ξεκινούν να κατακτήσουν τη Φρουτοπία.
ΠΙΚΟΣ ΑΠΙΚΟΣ
Στον αντίποδα όλων αυτών, ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκος Απίκος. Πανταχού παρών ο Πίκος Απίκος, προσπαθεί να ξεδιαλύνει το μυστήριο του γιαπωνέζικου τηλεφωνικού καταλόγου, να ανακαλύψει το μυστικό του συναχωμένου τηλεφωνικού καταλόγου τενόρου, να παρακολουθήσει τους δύο μυστηριώδεις μασκοφόρους με το φοβερό σκουλήκι, να αντιμετωπίσει την επιδρομή των καραβίδων και να γλιτώσει από τους ανήκουστους κινδύνους που καραδοκούν και παραμονεύουν σε κάθε γωνιά και κάθε γειτονιά της θρυλικής Φρουτοπίας. Ο Πίκος Απίκος εργάζεται για την εφημερίδα Τρέχα Γύρευε κι έχει για διευθυντή του τον Αριστομένη Σφιχτοχέρη.
Ποιος είναι ποιος…
• Ο Αιμίλιος το μήλο, δήμαρχος της Φρουτοπίας.
• Ο Θάνος το κολοκυθάκι, πρωταθλητής πυγμαχίας της Φρουτοπίας. Το κολοκυθάκι που ονειρεύεται να δείρει έναν μανάβη!
• Η Μαρουλίτα το μαρούλι, αγαπημένη του Θάνου.
• Ο Φραγκίσκος το φραγκόσυκο, μέγας επιστήμονας και εφευρέτης, που η τρομερή του εφεύρεση, το τρομερό Φρουκτήνος, έβγαζε τη μάνα από τους μανάβηδες και άφηνε μόνο τις βίδες. Ήταν ένας από τους βασικούς υπόπτους για την εξαφάνιση του Μανόλη του μανάβη.
• Η Πιπεριά η φαρμακόγλωσσα, γνωστή κουτσομπόλα της γειτονιάς, που δεν αφήνει κανέναν σε χλωρό κλαρί (φρούτα και μη). Ιδιοκτήτρια του πανδοχείου εικοστής έκτης τάξης.
• Ο Βλάσης το βλίτο, που δεν είναι και τόσο βλίτο όσο νομίζει.
• Ο Ανανίας το πεπόνι, που είχε χάσει την βούλα του και την βρήκε με την βοήθεια του Πίκου Απίκου.
• Ο Βρασίδας το κρεμμύδι, με τα πολλά πουκάμισα, ερωτευμένος με την Μαρουλίτα.
• Η Μάτα η ντομάτα (η παραγινωμένη), η οποία χρησιμοποίησε τη βούλα του Ανανία για να αρέσει στον Βρασίδα.
• Ο Φώντας το σκληρό καρύδι, αρχηγός του στρατού της Φρουτοπίας
• Ο Αρχέλαος το λαχανιασμένο λάχανο, αποτυχημένος αθλητής. Φτάνει πάντα τελευταίος σε αγώνες δρόμο.
• Ο Λάμπρος το ραδίκι του βουνού, ξάδερφος του Αρχέλαου. Ζει κοντά στα σύνορα της Φρουτοπίας και κάνει παρέα με τις δίδυμες βρούβες.
• Ο Λάκης ο λωτός, κοσμικός νέος της Φρουτοπίας. Οδηγεί μια πανάκριβη Λότους.
• H Βεατρίκη το Σπαράγγι, φίλη του Λάκη του λωτού. Διαθέτει πισίνα με δροσοσταλίδες και προσωπικό ναυαγοσώστη.
• Ο Αστυνόμος Κρυψίβουλος, ο μοναδικός άνθρωπος της Φρουτοπίας, που προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης του Μανόλη μεταμφιεσμένος για να μην τον εξορίσουν τα φρούτα.
Η Φρουτοπία είναι κόμικ που δημιούργησαν το 1983 ο συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Ευγένιος Τριβιζάς και ο σκιτσογράφος Νίκος Μαρουλάκης. Ολοκληρώθηκε σε τρεις κύκλους, με 50 τεύχη. Το κόμικ μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση με 47 επεισόδια, το 1987 από την οικογένεια Σοφιανού, οπτικοποιημένο με μαριονέτες, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Το κόμικ της Φρουτοπίας εκδόθηκε από τις εκδόσεις Πατάκη και αργότερα η εβδομαδιαία εφημερίδα Ο Κόσμος του Επενδυτή το έδινε στους αναγνώστες της ως συνοδευτικό της εφημερίδας.
Δυο παλιότερα κείμενα μου, που αγαπώ ιδιαίτερα για ξεχωριστούς λόγους το καθένα, έχουν να κάνουν με το φευγιό του καλοκαιριού και με την παρόρμηση της πρώτης νιότης μου. Και τα δυο αυτά κείμενα που αναρτήθηκαν πριν έναν χρόνο σχεδόν, είναι απόρροια αυτής της ιδιότυπης μελαγχολίας που με κυριεύει κάθε χρόνο στις αρχές του φθινοπώρου...
Το πρώτο φέρει τον τίτλο, "Ένας ήλιος ζεστός" και θα το βρείτε Ε Δ Ω .
Το δεύτερο ονομάζεται, "Το φεστιβάλ της ΚΝΕ" και μπορείτε να το διαβάσετε Ε Δ Ω. Ιδιαίτερα για το δεύτερο κείμενο έχω την αίσθηση, ότι όσο μεγαλώνω έχω συμβιβαστεί με αρκετά πράγματα κι ίσως η ωρίμανση που επήλθε μέσα από το χρόνο να με έκαναν να αφήσω πίσω εκείνο το παιδί που καθόταν κατάχαμα στο κοκκινόχωμα του κάστρου για να δει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες!
Θα φανεί κουτό αν σας προτείνω να τα διαβάσετε, εγώ ανέτρεξα σε αυτά διαβάζοντας από την αρχή όλες μου τις αναρτήσεις! Θα σκεφτείς, εύλογα, μα δεν ξέρει τι έχει γράψει ο ίδιος;
Ξέρω...πολύ καλά ξέρω... αλλά μόνο έτσι βλέπεις τις αλλαγές που ο χρόνος σου επιφέρει... βλέπεις καμιά φορά την αφέλεια που είχες κι αναπολείς...αναλογίζεσαι...
Αξίζουν όσα ο χρόνος κι η πείρα σου χαρίζουν ή κι η ασχήμια της αφέλειας λειτουργεί εποικοδομητικά;
Περίεργη η νύχτα που πέρασε κι ένας θεός ξέρει τι μου επιφυλάσσει η αποψινή! Κακόκεφα και χωρίς ιδιαίτερη όρεξη κυλάει η σημερινή μέρα. Πρωινό ξύπνημα για δουλειά, ένα τυπικό οχτάωρο με ακόμα πιο τυπικές σχέσεις επικοινωνίας στο γραφείο... Επιστροφή στο σπίτι με παράκαμψη της διαδρομής για το σούπερ μάρκετ, συμμάζεμα δωματίου, ξεχώρισμα των ρούχων για πλυντήριο... Κι αλήθεια, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απόλυτα τυπική τούτη η μέρα, αν δεν είχε συμβεί ένα γεγονός κατά τη διάρκεια της δουλειάς που τάραξε λίγο τα λιμνάζοντα νερά της κακόκεφης διάθεσής μου!
Κάπου στη μέση του ωραρίου, εκεί που το μυαλό είχε βαρύνει, κι ίσαμε εκείνη την ώρα είχαν χτυπήσει άπειρα τηλέφωνα, χτύπησε ακόμα ένα!
Ντρινννννννννννννννννννννν
Σηκώνω το ακουστικό, λέω το λογότυπο της εταιρίας κι έπειτα με τέλεια φυσικότητα και σοβαρό ύφος:
-"Πως μπορώ να αυτοκτονήσω;"
από την άλλη μεριά της γραμμής μια γυναικεία φωνή έντρομη
-"Μην το κάνεις, μη σε παρακαλώ, μηηηηηηηη........! Είσαι νέο παιδί...."
Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα καταλάβει τη βλακεία που είχα ξεστομίσει.
-"Τι να μην κάνω; Πείτε μου, πως μπορώ να φανώ χρήσιμος για εσάς!"
-"Παλικάρι μου, ό,τι κι αν σε απασχολεί θα βρεις τη λύση. Μην αυτοκτονήσεις σε παρακαλώ!"
-"Μα τι λέτε κυρία μου;" ......
Κι εκεί συνειδητοποίησα ότι αντί να πω μετά το λογότυπο της εταιρίας "Πως μπορώ να εξυπηρετήσω;" είπα με σοβαρό κατ' άλλα ύφος "Πως μπορώ να αυτοκτονήσω;" Γύρευε τι σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο...
Σαν αύριο (3-9-1983) πριν είκοσι έξι χρόνια, στις 7.30 το πρωί (ώρα Νέας Υόρκης) πέθανε στο Mount Sinai Hospital η Έλλη Λαμπέτη! Αυτή η μεγάλη και σπουδαία ηθοποιός που λίγο πριν πεθάνει, χτυπημένη για δεύτερη φορά από τον καρκίνο, δήλωνε πως:
"... είμαι φυγόπονη κι αναβλητική, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό! Δεν έκανα στη ζωή μου πράγματα που έπρεπε να ξέρω ότι δε θα τα κάνω ποτέ, αν δε τα κάνω τώρα. Στη δουλειά μου είχα πολλά να κάνω και δεν τα έκανα... Πέντε ταλέντα μου έδωσε ο Θεός και τα πέντε του τα επιστρέφω. Δε τα αξιοποίησα. Δε καλλιέργησα το ταλέντο μου για να καρποφορήσει όπως έπρεπε..."
Για την Έλλη Λαμπέτη κι ό,τι με συνδέει μαζί της έχω μιλήσει σε δύο παλιότερες αναρτήσεις μου. Στα αλήθεια λυπάμαι που δεν την έχω δει επί σκηνής όσο και την άλλη αγαπημένη μου, Φλέρυ Νταντωνάκη (σε άλλο μετερίζι εκείνη). Πριν κάμποσο καιρό στο youtube, ανακάλυψα κάποια ανέκδοτα αρχειακά βίντεο, στα οποία η Έλλη Λαμπέτη σχολιάζει δύο από τις τελευταίες τις μεγάλες θεατρικές επιτυχίες. Πρόκειται για μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στη Σούλα Αλεξανδροπούλου (μέρος της οποίας έχω στην κατοχή μου) για το έργο "Φιλουμένα Μαρτουράνο". Στο δεύτερο βίντεο βλέπουμε τη Λαμπέτη να συνομιλεί με το κοινό, μετά την τελευταία παράσταση της "Δεσποινίδος Μαργαρίτας". Χρονολογικά η δεύτερη παράσταση προηγείται της πρώτης...
Αν αγαπάτε την Έλλη Λαμπέτη δείτε τα βίντεο που ακολουθούν! Έχω την αίσθηση ότι θα την αγαπήσουν κι οι πιο δύσπιστοι...
"κοίτα πόσες μαργαρίτες μου έριξαν οι καλοί άνθρωποι..."
__________________________________
Για την Έλλη Λαμπέτη έχω μιλήσει πρώτη φορά Ε Δ Ω αλλά κι Ε Δ Ω (υπάρχει κι ένα δωράκι στο τέλος της ανάρτησης!)
Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι μονάχα τα αυθεντικά πράγματα μου αρέσουν κι ότι στη μουσική υπάρχουν πολλές «απομιμήσεις». Η μουσική δημιουργήθηκε για να ψυχαγωγεί τον άνθρωπο, να άγει (άγω = οδηγώ) την ψυχή του καθενός σύμφωνα με τη διάθεση και τα συναισθήματά του. Γι’ αυτό κι οι μουσικές απομιμήσεις αδυνατούν να κατορθώσουν όσα το γνήσιο επιτυγχάνει. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τους ερμηνευτές των τραγουδιών. Ανάλογα με τα βιώματα του ο καθένας (πέραν της φωνητικής αξίας) μπολιάζει στη φωνή του τα μεράκια, τους καημούς και τις έγνοιες του. Γι’ αυτό δε θα υπάρξει δεύτερη Νίνου, Εσκενάζυ ή Μπιθικώτσης. Θα σίγουρα κάποιοι άλλοι, αλλά θα πρεσβεύουν άλλα πράγματα!
Η ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ είναι μια μακρυνή χώρα που συνορεύει στα δυτικά με το Αυγατηγανιστάν, στα ανατολικά με το Πιπερού και στα βορειοδυτικά με τη χώρα Χασμουρητού. Η ιστορία της Φρουτοπίας είναι γεμάτη με πράξεις αφάνταστου ηρωισμού και κατάπτυστης προδοσίας, με υπέροχες θυσίες και ασίγαστα μίση, με υπέροχα όνειρα και αποτρόπαιες δολοπλοκίες.
