Παραμύθι δίχως όνομα...

Ήταν κάποτε ένα νέο παιδί, ένα νεαρό αγόρι που όλα τα μετρούσε! Μετρούσε το χρόνο, λογάριαζε τις ηθικές αξίες κι αρετές, μετρούσε τα πρέπει, τα θέλω, τη στάση του προς τα έξω, το χρόνο που αφιέρωνε στη δουλειά του... Ακόμη και στη δουλειά του μετρούσε! Μετρούσε ευθύγραμμα τμήματα, τα κρατούμενα, τα δεκαδικά ψηφία, τους μετρικούς χώρους. Λογάριαζε τα ορισμένα, τα αόριστα, διπλά, τριπλά ολοκληρώματα...

Το' χε φάει το μέτρημα εκείνο το παιδί! Κάθε επόμενη κίνησή του, έστω κι αστραπιαία έπρεπε να τη μετρήσει, ζυγιάσει κι έπειτα να αποφασίσει αν θα τη διαπράξει! Έτσι το' χαν μάθει, έτσι έπραττε! Κι ήταν σαν να' χε δυο διαφορετικούς κόσμους να επιδείξει. Πολλές φορές ένιωθε πως πρόβαλε σαν να' ταν κάποιος άλλος απ' αυτόν που στα αλήθεια ήταν. Στα μάτια του κόσμου έμοιαζε σαν το όμορφο, φρόνιμο, γλυκό παιδί. Ενώ στην πραγματικότητα κάθε άλλο απ' αυτά ήταν. Είχε, φυσικά, καλούς τρόπους και καλή ανατροφή αλλά όλα ήταν ανακατεμένα στο μυαλό του. Ήταν γεμάτο ζωή, αλλά την έκρυβε, την έπνιγε. κι ενώ τίποτα δεν του έλλειπε δεν ήταν καθόλου ευτυχισμένο εκείνο το παιδί... ένιωθε παγιδευμένο πίσω από μια γυάλινη τζαμαρία! Έβλεπε απέναντι μα δε μπορούσε να περάσει!
 

Καθώς μεγάλωνε, καταλάβαινε πως ελάχιστοι μπορούσαν να' ναι συνοδοιπόροι του στο διάβα της ζωής. Συμβιβάστηκε με ιδέα νιώθοντας ικανοποίηση όταν συνειδητοποίησε πόσο τυχερός είναι έχοντας έστω κι αυτούς τους λίγους κοντά του. Κι ενώ όλα τα μετρούσε (ο ήρωας μας) ποτέ του δε μέτρησε τα συναισθήματα του. Το παιδί εκείνο είχε έναν χρυσό κανόνα που τον τηρούσε αυστηρά.

"Όσο κάλπικος κι αν τύχει να βρεθεί ποτέ του δε θα υποκριθεί για όσα αισθάνεται, με όποιο τίμημα!"
 

Έχοντας, λοιπόν, εκείνο τον κανόνα ως το πασπαρτού που άνοιγε τη γυάλινη πόρτα, που χώριζε τους δυο κόσμους, μια ωραία πρωία παίρνει φόρα και τρέχει ευθεία πάνω στη γυάλινη τζαμαρία. Θρύψαλα την έκανε κι ως ήταν αναμενόμενο δεν ήταν εύκολη η διέλευση. Αλλά όπως είπαμε, εκείνο το "με όποιο τίμημα!" ήταν μανιέρα του. Ο θόρυβος που έκανε η πτώση κι η συντριβή της τζαμαρίας τρόμαξε κάποιους που έστεκαν παράμερα κι έτρεξαν να μακρυά να προστατευτούν, ενώ κάποιους άλλους τους έκανε να σφιχτααγκαλιαστούν μαζί με το νεαρό αγόρι. Τακτοποίησε, λοιπόν, ό,τι βίαια κατάστρεψε κι άρχισε να αισθάνεται ικανοποίηση διότι οι δυο κόσμοι γίναν ένας. Μόνο χαρά μπορούσε να νιώθει παρά τους μικροτραυματισμούς. Αυτους που στ' αλήθεια ήθελε τους είχε κοντά του, ενισχύοντας τα θεμέλια της μεταξύ τους σχέσης.

Σαν πέρασε ο καιρός επουλώθηκαν κι οι πιο μικρές πληγές και το νεαρό αγόρι μεγάλωνε. Προσπάθησε να μη μετρά όσο πριν, παρότι πάντοτε υπήρχε μια φωνή (κι όχι δεν ήταν της συνείδησής του!) να του υπενθυμίζει ότι το μέτρημα σώζει τους ανθρώπους! Αυτή τη φορά το αγόρι κώφευε συνειδητά γιατί είχε αρχίσει ένα νέο παιχνίδι. Άρχισε να φλερτάρει και να παίζει με εύφλεκτα χημικά του οργανισμού...

Μα όσο σοφό κι αν ήταν (ήταν?μπα!) εκείνο το νεαρό αγόρι δεν είχε μαθει ότι με αυτά τα πράγματα δεν παίζουν οι άνθρωποι! Και κάηκε το αγόρι του παραμυθιού εν μια νυκτί...

______________________________________________________

1. "Κι ύστερα όλοι μαζί  πήγαν στην ακρογιαλιά" όπως θα έλεγε κι λατρεμένη Ίλια!
2. Το παραμύθι γράφτηκε ξημερώματα Κυριακής, με έναν Seirio ακροβάτη στο σχοινί των αναμνήσεων και των συναισθημάτων.
3. Όσα δεν πρόλαβα να σου πω στο τηλέφωνο, να προσέχεις... Σήμερα σου στέλνω λίγη περισσότερη αγάπη, το επιβάλει η μέρα για διάφορους λόγους. (κλικ εδώ)
   "όχι δε σε έβλεπα στον ύπνο μου..! χα χα χα"
4. Η χτεσινοβραδινή βροχή είχε καθαρτήριο χαρακτήρα...