"έχει σημασία ο τίτλος;" (δεν έχω τίτλο!)

Τη συνήθεια να κρατάω σημειώσεις για όσα σκέφτομαι, μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον, με εντυπωσιάζουν, με απογοητεύουν και με στεναχωρούν την απέκτησα στα χρόνια του Λυκείου. Ίσως να ήταν η ανάγκη μου να εκμυστηρεύομαι σε κάποιον άλλο, όλα εκείνα τα οποία καταλάβαινα ότι δεν μπορώ να μοιραστώ με κάποιον από τους οικείους μου. Αγόραζα (πράγμα που εξακολουθώ και σήμερα), λοιπόν, ένα κανονικό ημερολόγιο σε μέγεθος τετραδίου μέσα στο οποίο σημείωνα τις ημερήσιες υποχρεώσεις μου κι αμέσως παρακάτω σκέψεις μου τις οποίες δεν ήθελα να διαβάσει κανένας.

Συνήθως, κάθε βράδυ μετά τη μελέτη των μαθημάτων, πριν πλαγιάσω έγραφα σε μερικές αράδες τις ανησυχίες μου, τις ελπίδες μου, την κούρασή μου. Κρατούσα έτσι συντροφιά στον εαυτό μου να μην αισθάνεται μόνος, τον παρηγορούσα όταν χρειαζόταν παρηγοριά, τον άκουγα όσα κι αν είχε να μου πει, ήμουν ο άνθρωπός μου!!! Όσο μεγάλωνα τόσο περισσότερο έγραφα, διότι άρχισα να κατανοώ ότι το που μιλάς και το τι λες είναι μια υπόθεση κομματάκι δύσκολη....

Κάπως έτσι ξεκίνησα και τούτο το blog! Αν ανατρέξετε στις πρώτες αναρτήσεις σχεδόν δυο χρόνια πριν, θα βρείτε κείμενα με λόγο πιο αυστηρό και σαφώς ελάχιστα κείμενα τα οποία σχετίζονται με τον προσωπικό/καθημερινό μου βίο. Σε τούτη τη δεκαοκτάμηνη πορεία μου στο Blogging ουκ ολίγες φορές έγραψα πράγματα τα οποία εν τη γενέσει του μπλογκ δεν είχα κατά νου να μοιραστώ... Αυτό, λοιπόν,  είναι που με κάνει πραγματικά χαρούμενο.

Κι ίσως κάποιοι να πιστέψουν ότι εδώ γράφω τα πάντα, κάθε τι που μου συμβαίνει. Ας με συγχωρέσουν όμως γιατί τίποτα τέτοιο δε συμβαίνει... Η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω, μακρυά από τα πληκτρολόγια, τις οθόνες και τα χρώματα. Εδώ μονάχα ψήγματα της ζωής μου παρουσιάζω. Δεν ξέρω αν κάποιος μπορεί να διακρίνει στοιχεία του χαρακτήρα μου, μέσα απ' τα γραφόμενά μου, αλλά εγώ που με ξέρω καλύτερα από τν καθένα γνωρίζω λάθη μου, τις συνέπειές τους και τις όποιες προσπάθειες έχω κάνει ώστε να τα βελτιώσω.

Στο διάστημα των τελευταίων δεκαοκτώ μηνών έχω κάνει τη μεγαλύτερη βουτιά στα απύθμενα νερά της ψυχής μου κι όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται νιώθω ότι βγαίνω στην επιφάνεια πιο δυνατός και γαλήνιος όσο ποτέ άλλοτε. Το "φωτοστέφανο"  το άφησα να βυθίζεται στην τρελή πορεία της αβύσσου, όχι γιατί βαραίνει την ψυχή μου κανένα αμάρτημα αλλά γιατί είναι περιττό αξεσουάρ για έναν θνητό. Αν στα αλήθεια λυπάμαι για κάτι, είναι που ένα μικρό αγκάθι παραμένει στην καρδιά μου εξαιτίας λάθος χειρισμών μου στο πρόσφατο παρελθόν... δεν το διεκδίκησα όσο έπρεπε κι έκανα πίσω σε μια στιγμή που θα έπρεπε να ξέρω ότι "ό κόσμος φεύγει. . .Αι αϊ δυο φορές τ' ωραίο δε γίνεται,δε γίνεται ή αγάπη." (πάντα ο Ελύτης τα λέει μοναδικά μέσα από τους στίχους του)

Κι αν θέλετε να ακούσετε μια συμβουλή από έναν μικρό, σαν εμένα, να θυμάστε τούτο:

"Η αγάπη έχει μεγαλύτερη δύναμη κι αξία όταν την προσφέρουμε από το υστέρημα κι όχι από το περίσσευμα της ψυχής μας!"

________________________________

πόστ μέσα στο πόστ (δλδ τοστ!)

Για να δείτε πως μπορώ να απομυθοποιήσω τα πάντα και να αλλάξω διάθεση και κουβέντα ανά πάσα στιγμή και ώρα!

1. Θα ήθελα κι από εδώ να εκφράσω τις θερμές κι ουσιαστικές ευχαριστίες μου στον προσφιλή Δημήτρη, ιδιοκτήτη του Radio Theatre ο οποίος σε μια στιγμή με έχρησε συνεργάτη του. Η δική μου συλλογή θεατρικών έργων σαφώς κι είναι μικρή σε σύγκριση με των υπολοίπων... ελπίζω να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης που έλαβα!
2. Από χτες τη νύχτα βρέχει κι έχει μια θανατερή υγρασία, που όποιος δεν έχει ζήσει στην Πάτρα δεν μπορεί να καταλάβει για τι ακριβώς μιλάω! Έπεσα να κοιμηθώ και κάπου στα μισά της νύχτας ξυλιασμένος  σηκώθηκα να βρω καλοκαιρινή κουβέρτα να σκεπαστώ... τι να σας περιγράψω και τι να βλέπατε σήμερα το πρωί! Η μισή ντουλάπα κατέβηκε κάτω εξαιτίας του εναγώνιου ψαξίματος μου που σημειωτέον ήμουν μισοκοιμισμένος, χωρίς "φανούς ομίχλης" (δλδ τα γυαλιά  μου) και με ημίφως..κι όλα αυτά διότι δεν ήθελα να χάσω τον ύπνο μου!
3. Αν γέλασες με το δεύτερο ετοιμάσου να γελάσεις και με το ακόλουθο! Η συνήθεια μου να μην ανάβω φως και να περπατάω στα στραβά ώστε να μην μου "φύγει" ο ύπνος έχει σαν αποτέλεσμα να πέσω πάνω σε κλειστή πόρτα (όπου φυσικά τσακίστηκα!) και πάνω σε τραπεζάκι με γυαλικά...και στις δυο περιπτώσεις μου έφυγε ο ύπνος!
4. Έχω και κορυφαίο σκηνικό! Έχω ξυπνήσει (λέμε τώρα!)  μες στη νύχτα για νερό κι έχω πάει με τον τρόπο που σας περιέγραψα, αθόρυβα στην κουζίνα! Έχω πιει το νερό μου, πραγματικά υπνοβατώντας και έχω πάρει τον δρόμο της επιστροφής... εν τω μεταξύ το αδέρφι μου (μπορείς να την πεις και νυχτοπούλι!) είναι το ακριβώς αντίθετο με μένα! Κοιμάται κ ξυπνά με τον παραμικρό ήχο! Λοιπόν, έχει κάτι ακούσει και πιστεύει ότι κάποιος διαρρήκτης(!!!) έχει μπει σπίτι! Σηκώνεται για νυχτερινή περίπολο... και όπως πηγαίνει αθόρυβα να πιάσει τον κλέφτη πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο! Εγώ κοιμισμένος εκείνη με το αίσθημα ότι την έπιασε ο διαρρήκτης (σιγά μη τον έπιανε!) αρχίζουμε από την τρομάρα μας ένα σκούξιμο.....
   
   Αααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
   ααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
   
   σταματάμε μερικά δευτερόλεπτα κι ίσα που προφταίνω να ψελλίσω
   
   εγώ είμαι!
   
   κι ύστερα κι οι δυο μαζί (ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί!)
   
   Αααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
   ααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
   
   
   όποιος μας άκουσε εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ δεν ξέρω τι θα έβαλε με το μυαλό του! Το βέβαιο είναι ότι όταν συνήλθαμε κι ανάψαμε το φως αρχίσαμε να γελάμε σα μικρά παιδιά!
   
   
5. Αυτό φεύγει για σένα...για να μάθεις κι από μένα μια μουσική! Για το βράδυ της Πέμπτης...
   
   

"Ρε συ, αυτό είναι διασκευή του Κ.Β. στην Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων!"