ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

&

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΚΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ 1η ΤΟΥ ΜΑΗ

Πρώτη Μαΐου κι απ' τη Βαστίλη

ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών

χίλιες σημαίες κόκκινες μαύρες

Ο Φρεδερίκο η Κατρίν και η Σιμόν



Μέσα στους δρόμους μέσα στο πλήθος

τρέχω στους δρόμους ψάχνω στο πλήθος

πού ειν' το κορίτσι το κορίτσι που αγαπώ



Πες μου Μαρία μήπως θυμάσαι

κείνο το βράδυ που σε πήρα αγκαλιά

Πρώτη Μαΐου, όπως και τώρα

κι εγώ φιλούσα τα μακριά σου τα μαλλιά



Μέσα στους δρόμους μέσα στο πλήθος

τρέχω στους δρόμους ψάχνω στο πλήθος

πού ειν' το κορίτσι το κορίτσι που αγαπώ



Πρώτη Μαΐου μαύρα τα ξένα

κλείσε το τζάμι μην κρυώσει το παιδί

μουσική - στίχοι: Μάνος Λοϊζος

"...σκόρπιες σκέψεις...."

Είναι κάτι πρωινά που ξεκινάς να πας στη δουλειά σου γεμάτος όρεξη, γεμάτος από ένα αίσθημα πληρότητας κι ικανοποίησης, γεμάτος αισιοδοξία… κι όχι γιατί αγαπάς τόσο πολύ την εργασία σου αλλά γιατί νιώθεις ότι τα μικρά πράγματα σου χαρίζουν αυτή τη δύναμη.

Περπατούσα βιαστικά, το ίδιο βιαστική ήταν κι η ματιά που έριξα στη θάλασσα! Όμως εκείνη δε βιαζόταν καθόλου σήμερα. Απάνεμη, γαλήνια με τα γλαροπούλια της να κάνουν τους σχηματισμούς της γύρω από το φάρο και τα ψαροκάικα της ιχθυόσκαλας. Η Παλιοβούνα (Βαράσοβα) ίσα που διακρινόταν εξαιτίας της πρωινής υγρασίας που επικρατεί στον πατραϊκό κόλπο. Αργότερα, καθώς η μέρα θα ζέσταινε θα την κάνει και πάλι ευδιάκριτη.

Σταμάτησα για μια στιγμή τον γρήγορο βηματισμό μου και κοίταξα τη θάλασσα αναλογιζόμενος ότι εκεί προσφεύγω κάθε φορά που θέλω να ηρεμήσω, να σκεφτώ, να συζητήσω, να ρεμβάσω, να ονειρευτώ, να δω τα ηλιοβασιλέματα και το νερό της να βάφεται χρυσό…

Κι ύστερα πάλι στην πορεία μου αλλά αυτή τη φορά σαφέστατα με βήμα πιο αργό και βλέμμα περισσότερο παρατηρητικό. Πιο κάτω συνάντησα ένα ζευγάρι από δυο γεροντάκια. Περπατούσαν πιασμένοι χέρι – χέρι με τρόπο που έδειχνε μια βαθιά αγάπη. Το απόσταγμα, ίσως, της συνύπαρξης δυο ανθρώπων μέσα στον πανδαμάτορα χρόνο.

Τους προσπέρασα, μα με ξανάβραν στο φανάρι σφιχτοπιασμένοι. Παράμερά μας έστεκε ένα άλλο ζευγάρι. Νέα παιδιά αυτή τη φορά, μαθητούδια. Τρυφερά πιασμένα, ανέμελα, με μάτια που σπιθοβολούσαν. Σταθήκαμε κι οι πέντε, περιμένοντας το πράσινο των πεζών.

Το φανάρι άναψε, περάσαμε το δρόμο και εκεί χώρισαν οι πορείες μας. Χώρισαν, όμως, στα αλήθεια ή κατ’ επίφαση; Διότι από το μυαλό μου δεν μπόρεσε να ξεκολλήσει το οξύμωρο σχήμα εκείνης της συνάντησης. Από τη μια η εφήμερη εφηβική αγάπη, που θα φύγει, θα ξεφτίσει και στο τέλος θα σβήσει κι από την άλλη η αγάπη που άντεξε στο βάθος του χρόνου.

Όλοι αποζητούμε την παντοτινή αγάπη από το σύντροφό μας, αλλά τι στα αλήθεια δίνουμε από εμάς στο σύντροφό μας; Δίνουμε από το περίσσευμα ή από το υστέρημα της ψυχής; Μη βιαστείτε να απαντήσετε… απαντήστε με ειλικρίνεια στον ίδιο σας τον εαυτό.

Στο πρωτογενές επίπεδο μιας σχέσης σχεδόν όλοι – ουδέ με εξαιρουμένου- δίνουμε μονάχα από το περίσσευμα. Μονάχα όταν ο χρόνος περάσει κι ανακαλύψουμε τον άλλο δίνουμε από το υστέρημά μας. Και βέβαια τότε είναι που έρχεται η αγάπη να μας γλυκάνει. Μέχρι τότε απλά ζούμε τον έρωτα…

Είναι άνοιξη Σείριε! Άνοιξη, η εποχή που τόσο αγαπάς!

"5 + 1 «κουφά» πράγματα ζώντας στην Πάτρα!

1. περιμετρικά της κεντρικής πλατείας της πόλης, στα διάφορα καφέ, υπάρχουν τεράστιες οθόνες PLASMA οι οποίες παίζουν όλη μέρα! Στις 8.00 Παπαδάκη/ Αυτιά κτλ., στις 10.00 Μενεγάκη/ Καγιά κτλ. Μα ποιος είναι αυτός που φεύγει από το σπίτι του για να πιει καφέ και να δει τηλεόραση σε μια πλατεία;

2. είμαστε η μοναδική πόλη η οποία έχει τον πιο παλιό στόλο αστικών λεωφορείων και (δώσε προσοχή!) το ακριβότερο εισιτήριο όλων είναι το φοιτητικό ( 1 ευρώ για απλή μετάβαση στο πανεπιστήμιο!).

3. οι αστυνομικοί πιάνουν διαρκώς στα ίδια σημεία, μέσα στην πόλη, για έλεγχο αλκοτέστ! Τα γνωρίζουμε όλοι και περνάμε από αυτά μονάχα αν έχουμε διάθεση να «παίξουμε» με τους αστυνομικούς...

4. οι πεζοί διέρχονται των οδών κατά βούληση! Οι έννοιες φανάρι και διάβαση είναι κάτι που δεν απασχολεί σχεδόν κανέναν! Σου ήρθε να περάσεις απέναντι, κατεβαίνεις από το πεζοδρόμιο, μισοκοιτάς και τσουπ στο δρόμο! Αδιαφορώντας μεγαλοπρεπώς για τους οδηγούς και τα νεύρα τους! (εδώ καταγγέλλω και τον εαυτό μου! Παρότι είμαι οδηγός, παρότι με ενοχλεί όταν το πράττουν οι άλλοι, το κάνω κι εγώ! Βέβαια αυτό είναι ασφαλές μόνο σε τούτη την πόλη! Σε οποιαδήποτε άλλη πόλη κινδυνεύετε θανάσιμα!!!)

5. χρησιμοποιούμε την έκφραση «Θα κατεβώ στο κέντρο» ενώ μένουμε στο κέντρο! Αν το πει αυτός που μένει στα προάστια έχει μια βάση, αλλά όταν το λέμε εμείς που έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα στην καρδιά της πόλης είναι πραγματικά αστείο! Επίσης, η παραπάνω έκφραση σημαίνει «έχω δουλείες να κάνω στους δρόμους μεταξύ Κολοκοτρώνη και Γούναρη!».

KAI...

6. είμαστε η πρώτη πόλη στην οποία κατασκευάζεται νέο λιμάνι για το οποίο εκ των προτέρων γνωρίζουμε ότι θα είναι μικρό και δε θα εξυπηρετεί τις ανάγκες τις πόλης! Παρόλα αυτά, το έργο εξελίσσεται κανονικά χωρίς προποποιήσεις του αρχικού σχεδίου! (αυτά είναι!!!)α

Αλλάζω, αλλάζεις…

Αλλάζω, αλλάζεις, αλλάζει… Αλλάζουμε, αλλάζετε, όλοι αλλάζουν!

Όποτε έχω επιχειρήσει να γράψω κάτι που το έχω σκεφτεί, σκιαγραφήσει και σχεδόν ετοιμάσει κάτι συμβαίνει, με αποσυντονίζει και στο τέλος γράφω άλλα πράγματα! Κάτι ανάλογο συνέβη και σήμερα! Είχα αποφασίσει να γράψω κάτι κι άξαφνα η διάθεσή μου κάνει μεταστροφή και νιώθω ένα αίσθημα που με καλεί να αναπολήσω το παρελθόν! Το παρελθόν άλλωστε, στέκει πάντοτε στο πλάι της πορείας μας. Μαζί του οι χαρές κι λύπες μας, οι επιτυχίες κι οι αποτυχίες μας, οι έρωτες κι οι χωρισμοί, οι αθώες πράξεις κι οι πονηριές μας!

Αυτές οι μέρες, σχεδόν πάντοτε, μου φέρνουν ένα σφίξιμο στο στομάχι. Μου θυμίζουν τις δικές μου αντίστοιχες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Περίεργο πράγμα να είσαι 17 στα 18 και να καλείσαι να έχεις καταλήξει με τι θα ασχοληθείς επαγγελματικά στην υπόλοιπη ζωή σου, την ώρα που καλά καλά δεν ξέρεις τι είναι ζωή! Όταν πλησίαζαν εκείνες οι μέρες για το μόνο που είμαι βέβαιος είναι ότι δεν ήξερα αν ήθελα να γίνω χημικός, φυσικός ή μαθηματικός! Ήξερα ότι αγαπώ τα παιδιά, μου αρέσουν οι θετικές επιστήμες κι αγνοούσα παντελώς τις δυσκολίες που θα επρόκειτο να συναντήσω! Αυτά άλλωστε δε στα λέει κανένας δάσκαλος, δε σε ενημερώνει κανείς!

Οι δάσκαλοι πιέζουν με τον τρόπο τους για περισσότερη μελέτη, οι γονείς καρτερούν να δουν τα όνειρα κι τις θυσίες τους να καρποφορούν και τα παιδιά χάνονται ανάμεσα στις άλγεβρες, τα λατινικά, τα μαθηματικά και τα αρχαία κατεύθυνσης! Όποιος έχει περάσει από ανάλογο στάδιο θα καταλαβαίνει τι θέλω να πω… όπως θα καταλαβαίνει και τη λέξη ονειροπόλημα! Διότι σε εκείνη ακριβώς την ηλικία είναι που κάνεις τα περισσότερα όνειρα για εσένα! Όνειρα απτά κι άλλα τα οποία για πάντοτε παραμένουν όνειρα!

Θυμάμαι τις τελευταίες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, την ησυχία που επικρατούσε στο σπίτι, τον πατέρα μου να μελετάει τα δικά του βιβλία στο σαλόνι σε μιαν ένδειξη βουβής συμπαράστασης στο πρόσωπό μου. Θυμάμαι που μια νύχτα άρχισα να κλαίω με αναφιλητά μη ξέροντας το ακριβές γιατί! Πίεση, σπάσιμο νεύρων, τάση εκτόνωσης… όλα αυτά και τίποτα απ’ αυτά!

Συντροφιά σε όλη αυτή την προσπάθεια το ραδιόφωνο! Τόσο χαμηλόφωνα ώστε με δυσκολία να ακούς, όμως ήταν μια παρηγοριά, μια συντροφιά που κάθε βράδυ σου ταξίδευε! Από εκείνες τις τελευταίες μέρες θυμάμαι, ακόμα, τη Sunnefoula να με καλεί στο τηλέφωνο για να με εμψυχώσει, να με κάνει να ξεχαστώ, να μου ευχηθεί καλή επιτυχία…

Κι η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να βρεθώ από άλλο μετερίζι (τώρα πια) κοντά σε αυτή την ηλικία, σε αυτά τα παιδιά που τόσο πολύ μοιάζουν με το Seirio εκείνης της εποχής. Τον Seirio που τραγουδούσε το «κόκκινα χείλη φίλησα», εκείνον τον μικρό που πίστευε πως οι Πανελλαδικές δεν είναι κριτήριο για να αποδείξεις την ευφυΐα σου αλλά το μέσω για να συνεχίσεις να μαθαίνεις σε μια προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος για σένα κι όχι για τον περίγυρο!

Κι επειδή τούτο το blog πιθανόν να το διαβάζουν και παιδιά σε αυτή την ηλικία θα τους πω να μην αγχώνονται. Έχουν μέρες και χρόνο για διάβασμα και πολλή ξεκούραση. Να ονειρεύεστε παίδες το μέλλον σας, τις ζωές σας και να θυμάστε ότι με τις Πανελλαδικές δεν τελειώνει η ζωή αλλά ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ!

"Τρία τραγούδια για μένα…"

Τρία τραγούδια το καθένα με το δικό του σημαντικό νόημα…

Είναι γιορτής παραμονές, πολλές χαρές στον κόσμο

μα μια χαρά κι όχι πολλές θα με αναστήσει φως μου

Χίλιες ευχές για μιαν ευχή που θα σε φέρει μπρος μου…

Δίπλα σου που μεγάλωσα

πόσες φορές καμάρωσα

το φως που 'χε η καρδιά σου.

Την περηφάνια της ματιάς

τη μυρωδιά της αγκαλιάς

την τρυφερότητά σου

Τ' ουρανού πουλιά

πάρτε με αγκαλιά

Μέρα σαν κι αυτή

στου Αϊ Γιωργιού τ' αφτί

που όλα τα τραγούδια

γι' αγάπη κλαίνε.

Επί τη ευκαιρία, καλώς σας βρήκα και πάλι! Επέστρεψα από τας εξοχάς και μαζί άρχισε κι η εργασία! Μου λείψατε όλοι! Έχω να σας διαβάσω από τη Μεγάλη Πέμπτη, καθότι απείχα από τον υπολογιστή συνειδητά. Αλλά καθώς επέστρεψα θα επανέλθω στις πρότερες συνήθειές μου. Τελικά με κέρδισε η φύση. Εκεί που έλεγα δε θα κάτσω πολύ, βρέθηκα να κλέβω μέρες από τη σημαία για λίγη παράταση στη διαμονή! Δεν έχω παράπονο κανένα. Η φύση με την ομορφιά της με έχει ανταμείψει όλες αυτές τις μέρες. Είναι κάπως περασμένη η ώρα για να προβώ σε αποκαλύψεις αλλά θα σας τα πω σε επόμενη ανάρτηση τα πασχαλινά μου καμώματα…

Να χαιρόμαστε τους απανταχού Γιώργηδες και Γεωργίες (βρίστε ελεύθερα τους νονούς τους που στερούνταν φαντασίας κι επέλεξαν ένα τόσο κοινότοπο όνομα να τους χαρίσουν!)

'Σήμερον ο Ιούδας καταλιμπάνει τον διδάσκαλο..."

19. Κι οι μαθητές έκαναν καθώς τους πρόσταξε ο Ιησούς, κι ετοίμασαν το πασχαλινό τραπέζι.

20. όταν δε βράδιασε ο Ιησούς κάθισε στο τραπέζι μαζί με τους δώδεκα.

21. Και καθώς αυτοί έτρωγαν, είπε: «Σας διαβεβαιώνω πως ένας από εσάς θα με παραδώσει»

22. και με λύπη πολλή άρχισαν ο καθένας τους να λένε «Μήπως είμαι εγώ, Κύριε;»

23. κι ο Κύριος αποκρίθηκε και είπε «Εκείνος, που βούτηξε μαζί μου το χέρι του στο πιάτο, αυτός θα με παραδώσει.

24. Ο Υιός του ανθρώπου θα πεθάνει καθώς είναι γραμμένο γι’ αυτόν. Αλίμονο, όμως, στον άνθρωπο εκείνο, που θα παραδώσει τον Υιό του ανθρώπου. Θα ήταν καλύτερο γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί».

25. Αποκρίθηκε τότε ο Ιούδας που τον παρέδωσε και είπε: «Μήπως είμαι εγώ διδάσκαλε; Και ο Ιησούς του λέει: «Και βέβαια, συ το είπες» 

Απόσπασμα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο

(κεφάλαιο ΚΣΤ΄, στίχοι 19-25)

Κατεβάστε και ακούστε την Έλλη Λαμπέτη να διαβάζει το κεφάλαιο ΚΣΤ΄, στίχοι 17-75 από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Είμαι, σχεδόν βέβαιος, πως κι οι πιο «δύσκολοι» θα ικανοποιηθούν!

ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ

________________________________________________

[Διπλό ποστ μέσα στο ποστ, δηλαδή τοστ!]

Γιώτα Βέη, μια φωνή ξεχωριστή...

Τις μέρες που προηγήθηκαν της 25ης Μαρτίου, ανακάλυψα μια νέα φωνή που μπορώ να πω ότι με έκανε να την ξεχωρίσω και να ψάξω να μάθω κάποια παραπάνω πράγματα για εκείνη. Πρόκειται για τη Γιώτα Βέη, μια γυναίκα που το ηχόχρωμα της φωνής είναι ξεχωριστό. Λένε πως αποδίδει τα δημοτικά μας τραγούδια με μοναδικό τρόπο. Δεν είμαι ο πλέον αρμόδιος ώστε να το κρίνω αυτό! Εγώ ακούω κι ότι μιλάει στην ψυχή μου, καθετί που το νιώθω ειλικρινές και γνήσιο το ξεχωρίζω. Κάπως έτσι την ξεχώρισα, ακούγοντας τη να τραγουδά ένα δημοτικό μας τραγούδι.

Στην επίσημη δισκογραφία της δεν περιλαμβάνονται περισσότεροι από τρεις δίσκοι. Τα ακριβά πράγματα, άλλωστε, δεν είναι σε μεγάλες ποσότητες. Είναι τόσα όσα να τα ακούς και να μαγεύεσαι. Η μεγάλη έκπληξη ήρθε τη στιγμή που ανακάλυψα πως ένας δίσκος της είναι αφιερωμένος στα εγκώμια της Μεγάλης Εβδομάδας. Με σχετική δυσκολία τον βρήκα και τον προμηθεύτηκα. Κι εδώ ήταν η μεγαλύτερη αποκάλυψη για μένα! Αυτή η φωνή που με μαεστρία χειρίζεται το δημοτικό τραγούδι αποδίδει με λυρικότητα εκπληκτική τα εγκώμια του Θείου Πάθους.

Ακούστε τη εδώ, στις τρεις στάσεις του Επιτάφιου Θρήνου και στο Αναστάσιμο Μήνυμα. Ακούστε τη…

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!

ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΝΑ ΖΕΣΤΑΝΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!

ΦΙΛΩ ΣΑΣ!

"Η Ζωή στας εξοχάς" - Σκόρπιες σκέψεις...

Βρέχει σήμερα στας εξοχάς, όπου έχω μεταβεί για τις προετοιμασίες του Πάσχα! Κι έτσι απλά δεν κάνω απολύτως τίποτα! Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο και βλέπω τη φύση στην πιο μεστή της ώρα, έτοιμη να ανθίσει ενώ τα τριαντάφυλλα έχουν κάνει ήδη την αρχή. Οι άγριες ανεμώνες ανθίστανται στις απαλές ψιχάλες της βροχής…

Με έχει πιάσει μια μελαγχολία… δεν ξέρω γιατί! Εδώ όλα κυλούν με άλλους ρυθμούς εδώ. Ήσυχα, αργά και με μια ιεροτελεστία που αγγίζει τα όρια του πρωτοκόλλου! Το μόνο που ευχαριστιέμαι είναι η φύση κι οι ακολουθίες της Μ. Βδομάδας. Λίγοι πιστοί, ένας γερασμένος παπάς κι ένας ψάλτης όπου παρά το μεγάλο της ηλικίας του διατηρεί ακέραια τη δύναμη της φωνής του. Δεν είχα χωριό κι από τότε που οι γονείς μου έφτιαξαν τούτο το σπίτι στας εξοχάς έχω καταλάβει πως ο τελικός μου προορισμός θα’ ναι η εξοχή ως τόπος επιβίωσης.

Αγαπώ τη ζωή και τους ρυθμούς της μεγάλης πόλης γιατί γεννήθηκα κι έμαθα να ζω με αυτούς. Όμως, αν ζήσεις έστω και λίγο στην εξοχή θα διαπιστώσεις πως ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να ζει σε αρμονία κι όχι έξω απ’ αυτή. Ας το καταλάβουμε έγκαιρα, ο άνθρωπος δε θέλει πολλά υλικά αγαθά για να περάσει καλά.

Το κομμάτι που ακολουθεί με εκφράζει απόλυτα! Ταιριάζει με την διάθεση μου… (τα σχέδια του βίντεο δικά μου, ακόμα μια πτυχή του χαρακτήρα μου!)

Μην παραλείψετε να διαβάσετε την ιστορία του Παπαδιαμάντη που ανήρτησα χτες.

"Η Ανάσταση του μπάρμπα - Πύπη"

Τούτο το blog, αγαπά τον Αλ. Παπαδιαμάντη δεν χωρά καμιά αμφιβολία! Μιαν ακόμη ιστορία του, με θέμα το Πάσχα ανεβάζω! Διαβάστε τη, χαρίζοντας στον εαυτό σας ένα μικρό δώρο. Γεμίστε με εικόνες από Ελλάδα, από εξοχή κι από ανθρώπους με αληθινά πάθη (μικρά ή μεγάλα) όπως έχουμε όλοι μας!

Ο μπάρμπα-Πύπης, γηραιός φίλος μου, είχεν επτά ή οκτώ καπέλα, διαφόρων χρωμάτων, σχημάτων και μεγεθών, όλα εκ παλαιού χρόνου και όλα κατακαίνουργα, τα οποία εφόρει εκ περιτροπής μετά του ευπρεπούς μαύρου ιματίου του κατά τας μεγάλας εορτάς του ενιαυτού, οπόταν έκαμνε δύο ή τρεις περιπάτους από της μιας πλατείας εις την άλλην διά της οδού Σταδίου. Οσάκις εφόρει τον καθημερινόν κούκον του, με το σάλι του διπλωμένον εις οκτώ ή δεκαέξ δίπλας επί του ώμου, εσυνήθιζε να κάθηται επί τινας ώρας εις το γειτονικόν παντοπωλείον, υποπίνων συνήθως μετά των φίλων, και ήτο στωμύλος και διηγείτο πολλά κ' εμειδία προς αυτούς.

Όταν εμειδία ο μπάρμπα-Πύπης, δεν εμειδίων μόνον αι γωνίαι των χειλέων, αι παρειαί και τα ούλα των οδόντων του, αλλ' εμειδίων οι ιλαροί και ήμεροι οφθαλμοί του, εμειδία στίλβουσα η σιμή και πεπλατυσμένη ρις του, ο μύσταξ του ο ευθυσμένος με λεβάνταν και ως διά κολλητού κηρού λελεπτυσμένος, και το υπογένειόν του το λευκόν και επιμελώς διατηρούμενον, και σχεδόν ο κούκος του ο στακτερός, ο λοξός κ' επικληνής προς το ους, όλα παρ' αυτώ εμειδίων.

Είχε γνωρίσει πρόσωπα και πράγματα εν Κερκύρα· όλα τα περιέγραφε μετά χάριτος εις τους φίλους του. Δεν έπαυσε ποτέ να σεμνύνεται δια την προτίμησιν την οποίαν είχε δείξει αείποτε διά την Κέρκυραν ο βασιλεύς, και έζησεν αρκετά διά να υπερηφανευθή επί τη εκλογή, ην έκαμε της αυτής νήσου προς διατριβήν η εφτακρατόρισσα της Αούστριας. Ενθυμείτο αμυδρώς τον Μουστοξύδιν, μα δότο, δοτίσσιμο κε ταλέντο! Είχε γνωρίσει καλώς τον Μάντζαρον, μα γαλαντουόμο! τον Κερκύρας Αθανάσιον, μα μπράβο! τον Σιορπιέρρο, κε γκράν φιλόζοφο! Το τελευταίον όνομα έδιδεν εις τον αοίδιμον Βράϊλαν, διά τον τίτλον ον του είχαν απονείμει, φαίνεται οι Αγγλοι. (Sir Pierro = Sir Peter).

Είχε γνωρίσει επίσης τον Σόλωμο (κε ποέτα!), του οποίου απεμνημόνευε και στίχους τινάς, απαγγέλων αυτούς κατά το εξής υπόδειγμα:

Ωσάν τη σπίθα κρουμμένη στη στάχτη

πού εκρουβόταν για μας λευτεριά;

Εισέ πάσα μέρη πετιέται κι' ανάφτει

και σκορπιέται σε κάθε μεριά.

Ο μπάρμπα-Πύπης έλειπεν υπέρ τα είκοσιν έτη εκ του τόπου της γεννήσεώς του. Είχε γυρίσει κόσμον κ' έκαμεν εργασίας πολλάς. Έστειλέ ποτε και εις την Παγκόσμιον έκτεσι, διότι ήτο σχεδόν αρχιτέκτων, και είχε μάλιστα και μίαν ινβεντσιόνε. Εμίσει τους πονηρούς και τους ιδιοτελείς, εξετίμα τον ανθρωπισμόν και τη τιμιότητα. Απετροπιάζετο τους φαύλους.

«Ιλ τραδιτόρε νον α κομπασσιόν» -ο απατεώνας δεν έχει λύπησι. Ενίοτε πάλι εμαλάττετο κ' εδείκνυε συγκατάβασιν εις τας ανθρωπίνας ατελείας. «Ουδ'η γης αναμάρτητος -άγκε λα τέρρα νον ε ιμπεκάμπιλε.» Και ύστερον, αφ' ου η γη δεν είναι, πώς θα είναι ο Πάπας; Όταν του παρετήρει τις ότι ο Πάπας δεν εψηφίσθη ιμπεκάμπιλε, αλλά ινφαλίμπιλε, δεν ήθελε ν' αναγνωρίσει την διαφοράν.

Δεν ήτο άμοιρος και θρησκευτικών συναισθημάτων. Τας δύο ή τρεις προσευχάς, ας είξευρεν τας είξευρεν ελληνιστί. «Τα πατερμά του είξευρε ρωμέϊκα». Έλεγεν: «Αγιος, άγιος, άγιος κύριος Σαβαώθ... ως ενάντιος υψίστοις» Όταν με ερώτησε δις ή τρις τι σημαίνει τούτο, το ως ενάντιος, προσεπάθησα να διορθώσω και εξηγήσω το πράγμα. Αλλά μετά δύο ή τρεις ημέρας υποτροπιάζων πάλιν έλεγεν: «Αγιος, άγιος, άγιος... ως ενάντιος υψίστοις!»

Εν μόνον είχεν ελάττωμα, ότι εμίσει αδιαλλάκτως παν ό,τι εκ προκαταλήψεως εμίσει και χωρίς ν' ανέχηται αντίθετον γνώμην ή επιχείρημα. Πολιτικώς κατεφέρετο πολύ κατά των Αγγλων, θρησκευτικώς δε κατά των Δυτικών. Δεν ήθελε ν' ακούση το όνομα του Πάπα, και ήτο αμείλικτος κατήγορος του ρωμαϊκού κλήρου...

Την εσπέραν του Μεγάλου Σαββάτου του έτους 188... περί ώραν ενάτην, γερόντιόν τι ευπρεπώς ενδεδυμένον, καθόσον ηδύνατο να διακρίνη τις εις το σκότος, κατήρχετο την απ' Αθηνών είς Πειραιά άγουσαν, την αμαξιτήν. Δεν είχεν ανατείλει ακόμη η σελήνη, και ο οδοιπόρος εδίσταζε ν' αναβή υψηλότερον, ζητών δρόμον μεταξύ των χωραφίων. Εφαίνετο μη γνωρίζων καλώς τον τόπον. Ο γέρων θα ήτο ίσως πτωχός, δεν θα είχε 50 λεπτά δια να πληρώση το εισιτήριον του σιδηροδρόμου ή θα τα είχε κ' έκαμνεν οικονομίαν.

Αλλ' όχι δεν ήτο πτωχός, δεν ήτο ούτε πλούσιος, είχε διά να ζήση. Ήτο ευλαβής και είχε τάξιμο να καταβαίνη κατ' έτος το Πάσχα πεζός εις τον Πειραιά, ν' ακούη την Ανάστασιν εις τον Αγιον Σπυρίδωνα και όχι εις άλλην Εκκλησίαν, να λειτουργήται εκεί, και μετά την απόλυσιν ν' αναβαίνη πάλιν πεζός εις τας Αθήνας.

Ήτο ο μπάρμπα-Πύπης, ο γηραιός φίλος μου, και κατέβαινεν εις τον Πειραιά διά ν' ακούση το Χριστός Ανέστη εις τον ναόν του του ομωνύμου και προστάτου του, διά να κάμη Πάσχα ρωμέϊκο κ' ευφρανθή η ψυχή του.

Και όμως ήτο... δυτικός!

Ο μπάρμπα-Πύπης, Ιταλοκερκυραίος, απλοϊκός, Ελληνίδος μητρός. Έλλην την καρδίαν, και υφίστατο άκων ίσως, ως και τόσοι άλλοι, το άπειρον μεγαλείον και την άφατον γλυκύτητα της εκκλησίας της Ελληνικής. Εκαυχάτο ότι ο πατήρ του,όστις ήτο στρατιώτης του Ναπολέοντος Α' «είχε μεταλάβει ρωμέϊκα» όταν εκινδύνευσε ν' αποθάνη, εκβιάσας μάλιστα προς τούτο, διά τινων συστρατιωτών του, τον ιερέα τον αγαθόν. Και όμως όταν, κατόπιν τούτων, φυσικώς, του έλεγε τις: «Διατί δεν βαπτίζεσαι μπάρμπα-Πύπη;» η απάντησίς του ήτο ότι άπαξ εβαπτίσθη και ότι ευρέθη εκεί.

Φαίνεται ότι οι Πάπαι της Ρώμης με την συνήθη επιτηδείαν πολιτικήν των, είχον αναγνωρίσει εις τους Ρωμαιοκαθολικούς των Ιονίων νήσων τινά των εις τους Ουνίτας απονεμομένων προνομίων, επιτρέψαντες αυτοίς να συνεορτάζωσι μετά των ορθοδόξων όλας τας εορτάς. Αρκεί να προσκυνήση τις την εβδομάδα του Ποντίφηκος· τα λοιπά είναι αδιάφορα.

Ο μπάρμπα-Πύπης έτρεφε μεγίστην ευλάβειαν προς τον πολιούχον ΄Αγιον της πατρίδος του και προς το σεπτόν αυτού λείψανον. Επίστευεν εις το θαύμα το γενόμενον κατά των Βενετών, τολμησάντων ποτέ να ιδρύσωσιν ίδιον θυσιαστήριον εν αυτώ τω ορθοδόξω ναώ, (il santo Spiridion ha fatto questo caso), ότε ο Αγιος επιφανείς νύκτωρ εν σχήματι μοναχού, κρατών δαυλόν αναμμένον, έκαυσεν ενώπιον των απολιθωθέντων εκ του τρόμου φρουρών το αρτιπαγές αλτάρε. Αφού ευρίσκετο μακράν της Κερκύρας, ο μπάρμπα-Πύπης ποτέ δεν θα έστεργε να εορτάση το Πάσχα μαζί με τσου φράγκους.

Την εσπέραν λοιπόν εκείνην του Μεγάλου Σαββάτου ότε κατέβαινεν εις Πειραιά πεζός, κρατών εις την χείρα τη λαμπάδα του, ην έμελλε ν' ανάψη κατά την Ανάστασιν, μικρόν πριν φθάση εις τα παραπήγματα της μέσης οδού, εκουράσθη και ηθέλησε να καθίση επ' ολίγον ν' αναπαυθή. Εύρεν υπήνεμον τόπον έξωθεν μιας μάνδρας, εχούσης και οικίσκον παρά την μεσημβρινήν γωνίαν, κ' εκεί εκάθησεν επί των χόρτων, αφού επέστρωσε το εις πολλάς δίπλας γυρισμένο σάλι του. Έβγαλεν από την τσέπην την σιγαροθήκην του, ήναψεν σιγαρέττον κ' εκάπνιζεν ηδονικώς.

Εκεί ακούει όπισθέν του ελαφρόν θρουν ως βημάτων επί παχείας χλόης και, πριν προφθάση να στραφή να ίδη, ακούει δεύτερον κρότον ελαφρότερον. Ο δεύτερος ούτος κρότος του κάστηκε ότι ήτον ως ανυψουμένης σκανδάλης φονικού όπλου.

Εκείνην την στιγμήν είχε λαμπρυνθή προς ανατολάς ο ορίζων, και του Αιγάλεω αι κορυφαί εφάνησαν προς μεσημβρίαν λευκάζουσαι. Η σελήνη, τετάρτην ημέραν άγουσα από της πανσελήνου, θ' ανέτελλε μετ' ολίγα λεπτά. Εκεί όπου έστρεψε την κεφαλήν προς τα δεξιά, εγγύς της βορειανατολικής γωνίας του αγροτικού περιβόλου, όπου εκάθητο, του κάστηκε, ως διηγείτο αργότερα ο ίδιος, ότι είδε ανθρωπίνην σκιάν, εις προβολήν τρόπον τινά ισταμένην και τείνουσαν εγκαρσίως μακρόν τι ως ρόπαλον ή κοντάριον προς το μέρος αυτού. Πρέπει δε να ήτο τουφέκιον.

Ο μπάρμπα-Πύπης ενόησεν αμέσως τον κίνδυνον. Χωρίς να κινηθή άλλως από την θέσιν του, έτεινε την χείρα προς τον άγνωστον κ' έκραξεν εναγωνίως.

- Φίλος! Καλός! μη ρίχνεις...

Ο άνθρωπος έκαμε μικρόν κίνημα οπισθοδρομήσεως, άλλά δεν επανέφερεν το όπλον εις ειρηνικήν θέσιν. ουδέ καταβίβασε την σκανδάλην.

- Φίλος! και τι θέλεις εδώ; ηρώτησε με απειλητικήν φωνήν.

- Τι θέλω; επανέναβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Κάθουμαι να φουμάρο το τσιγάρο μου.

- Και δεν πας αλλού να το φουμάρης,ρε; απήντησεν αυθαδώς ο άγνωστος. Ηύρες τον τόπο, ρε, να φουμάρης το τσιγάρο σου!

- Και γιατί; επανέλαβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Τι σας έβλαψα;

- Δεν ξέρω 'γω απ' αυτά, είπεν οργίλως ο αγρότης· εδώ είναι αποθήκη, έχει χόρτα, έχει κι' άλλα πράμματα μέσα. Μόνον κόττες δεν έχει, προσέθηκε μετά σκληρού σαρκασμού. Εγελάστηκες.

Ήτο πρόδηλον ότι είχεν εκλάβει τον γηραιόν φίλον μου ως ορνιθοκλόπον, και διά να τον εκδικηθή του έλεγεν ότι τάχα δεν είχεν όρνιθας, ενώ κυρίως ο αγρονόμος διά τάς όρνιθάς του θα εφοβήθη και ωπλίσθη με την καραβίναν του.

Ο μπάρμπα-Πύπης εγέλασε πικρώς προς τον υβριστικόν υπαινιγμόν.

- Συ εγελάστηκες, απήντησεν· εγώ κόττες δεν κλέφτω, ούτε λωποδύτης είμαι· εγώ πηγαίνω στον Πειραιά ν' ακούσω Ανάσταση στον Άγιο Σπυρίδωνα.

Ο χωρικός εκάγχασε.

- Στον Πειραιά; στον Αϊ-Σπυρίδωνα; κι' από πού έρχεσαι;

- Απ' την Αθήνα.

- Απ' την Αθήνα; και δεν έχει εκεί εκκλησίαις, ν' ακούσης Ανάσταση;

- Έχει εκκλησίαις, μα εγώ τώχω τάξιμο, απήντησεν ο μπάρμπα-Πύπης.

Ο χωρικός εσιώπησε προς στιγμήν, είτα επανέλαβε.

- Να φχαριστάς, καϋμένε...

Και τότε μόνον κατεβίβασε την σκανδάλην και ώρθωσε το όπλον προς τον ώμον του.

- Να φχαριστάς καϋμένε, την ημέρα που ξημερώνει αύριον, ει δε μη, δεν τώχα για τίποτες να σε ξαπλώσω δω χάμου. Τράβα τώρα!

Ο γέρων Κερκυραίος είχεν εγερθή και ητοιμάζετο να απέλθη, αλλά δεν ηδυνήθη να μη δώση τελευταίαν απάντησιν.

- Κάνεις άδικα και συχωρεμένος νάσαι που με προσβάλλεις, είπε. Σ' ευχαριστώ ως τόσο που δε μ' ετουφέκισες, αλλά νον βα μπένε.., δεν κάνεις καλά να με παίρνεις για κλέφτη. Εγώ είμαι διαβάτης, κ' επήγαινα, σου λέω στον Πειραιά.

- Έλα, σκόλα, σκόλα τώρα, ρε...

Και ο χωρικός στρέψας την ράχιν εισήλθεν ανατολικώς διά της θύρας του περιβολίου, κ' έγινεν άφαντος.

Ο γέρων φίλος μου εξηκολούθησε τον δρόμον του.

Το συμβεβηκός τούτο δεν ημπόδισε τον μπάρμπα-Πύπην να εξακολουθή κατ' έτος την ευσεβή του συνήθειαν, να καταβαίνει πεζός εις τον Πειραιά, να προσέρχηται εις τον Αγιον Σπυρίδωνα και να κάμει Πάσχα ρωμέϊκο.

Εφέτος το μισοσαράκοστον μοι επρότεινεν, αν ήθελα να τον συνοδεύσω εις την προσκύνησίν του ταύτην. Θα προσεχώρουν δε εις την επιθυμίαν του, αν από πολλών ετών δεν είχα την συνήθειαν να εορτάζω εκτός του Αστεως το Αγιον Πάσχα.

"24 χρόνια, όπως 24 ώρες..."

Ένα κομμάτι τούρτα από μένα για τον καθένα από εσάς ξεχωριστά!

[Ευτυχώς που έμεινε ακέραιη και θα φτάσει για όλους μας, διότι τα ξημερώματα κινδύνευσε να φαγωθεί ολόκληρη από μια φίλη και την αφεντιά μου!]

Ευχαριστώ όλους όσους με θυμήθηκαν, έστειλαν από ένα μήνυμα και γενικότερα έκαναν το κινητό μου να ηχεί ασταμάτητα. Το εκτιμώ και ελπίζω να τους έχω ανταποδώσει κατά καιρούς την αγάπη που μου δείχνουν.

______________________________________________

Ας είναι το ακόλουθο τραγούδι ένα δώρο στο χαϊδεμένο μου εαυτό! Το αγαπώ πολύ! Φλέρυ... δυναμώστε κι ακούστε!

Θεάτρου λόγος...

Η αγάπη μου για το θέατρο αδιαφιλονίκητη κι αξεπέραστη! Με ταξιδεύει σε κόσμους, λαούς κι ανθρώπους που ίσως να μην είχα άλλο τρόπο να τους «συναντήσω» στο διάβα μου. Σε κάνει να βλέπεις τις πτυχές της ανθρώπινης υπόστασης και σε κάνει να συνειδητοποιείς πόσο ουσιαστική είναι η φράση «ποτέ μην λες ποτέ, γιατί μόνος σου θα το αναιρέσεις!».

Σχετικά με την αγάπη μου για το θέατρο στο ραδιόφωνο, τα έχω γράψει σε παλιότερη δημοσίευση. (ΕΔΩ). Είναι μια μικρή ιεροτελεστία που αγαπάω να ακολουθώ ευλαβικά.

Σήμερα, αποφάσισα να σας χαρίσω δύο θεατρικά έργα τα οποία είναι αρκετά σπάνια.

Α] Το νυφικό κρεβάτι (Jan de Hartog, ηχογράφηση 1966) με την Αλίκη Βουγιουκλάκη & τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Για την υποκριτική ικανότητα του Δ. Παπαμιχαήλ ποτέ δεν αμφέβαλα, τον έχω ακούσει να παίζει και πάντοτε είναι άψογος. Η Βουγιουκλάκη ολοένα και μου αποκαλύπτεται. Την είχα δει και στο θέατρο. Δεν μου άρεσε! Στο συγκεκριμένο έργο είναι πολύ καλή!!! Και σε κάποια άλλα πράγματα που την έχω ακούσει ήταν εξίσου καλή.

Το κατεβάζουμε εδώ Το νυφικό κρεβάτι

[πολύ θα ήθελα να είχα ακούσει την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χόρν στους δυο σπουδαίους ρόλους! Όποιος έχει κάτι σχετικό ας βοηθήσει... έι, RADIO – THEATRE σε σένα το λέω ή τέλοσπάντων σε όποιον μπορεί να βοηθήσει]

Β] Φίλησε και πες το (Χιού Χέρμπερτ, Ηχογράφηση 1967, Κωμωδία) Το συγκεκριμένο έργο αξίζει να το ακούσετε για την εισαγωγή του και μόνο. Δώστε βάση στα σπουδαία ονόματα που μετέχουν τούτης της σύμπράξης.

UPDATE: Ανανέωση συνδέσμου για κατέβασμα αρχείου 28-11-10

Το κατεβάζουμε εδώ Φίλησε και πες το

____________________________________________________

Στο σημείο αυτό θα ήθελα, να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως το RADIO – THEATRE. Όσοι αγαπάτε το «ραδιο θέατρο» στο blog του θα βρείτε πολλά ενδιαφέροντα σπάνια ηχητικά ντοκουμέντα.

"life goes on..."

Life goes on
and we pass through
Days of sunlight days of tears
It´s the way life comes to you
Foolish wasting precious years.


Life goes on
One day you cry
In your laugh you filled the air
See the winter paint the sky
Feel a moment of despair.


One day you trust in love
the world exists for you
One day you trust no more
and then the world turns blue.


Here today, tomorrow gone
Say goodbye and life goes on...

Μα πόσο αληθινό είναι αυτό το κομμάτι! Πόση αλήθεια κρύβουν τούτοι οι στίχοι...

«Πες αντίο (σε όλα τα άσχημα) και η ζωή συνεχίζεται...»

"Κάθε τέλος σημαίνει Αρχή..."

Εκείνο το απότομο φευγιό της Παρασκευής κι εγώ δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω! Στεναχωρήθηκα όταν το blog «ανακαλύφθηκε» και διαβάστηκε από άτομα τα οποία δεν ήθελα να έχουν πρόσβαση. Και δε με ενόχλησε η ανάγνωση αυτή καθαυτή αλλά το γεγονός ότι τρίτα άτομα που δεν έχουν να σου ψέξουν το παραμικρό κάθονται κι ασχολούνται με τη ζωή σου.. με τις συνήθειες σου κι ό,τι εσύ μπορεί να αγαπάς.

Πώς να γίνει βρε αδερφέ, κάποια πράγματα είναι για εμάς! Αν είχαμε τη διάθεση να μοιραστούμε τα πάντα με τους οικείους μας θα το πράτταμε. Αλλά δεν έχουμε κι αυτό κάνει τη διαφορά!

Μπόρα ήταν και πέρασε! Όπως προ είπα στο τελευταίο κείμενο που δημοσιεύθηκε στο πρότερο blog έχω σκοπό να εγκαταλείψω τη γραφή περί τα τέλη Σεπτέμβρη εξαιτίας των στρατιωτικών υποχρεώσεων. Μέχρι τότε να είμαστε καλά και θα τα λέμε όπως και πριν…

Δε θα ήθελα να παραλείψω να σας ευχαριστήσω όλους για τα συγκινητικά μηνύματα που αφήσατε στην τελευταία ανάρτηση. Ήταν ένα μεγάλο και ζεστό αγκάλιασμα από μέρους σας το οποίο μου έδωσε δύναμη να μεταφέρω το παλιό blog στο υπάρχον (seiriopolis.blogspot.com) και να συνεχίσω.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ & ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Αυτά είναι! Παρασκευή κλείσαμε με κλάματα, Δευτέρα ξανανοίξαμε και κάναμε τη μετακόμιση μας μέσα στο ΣΚ. Καλή αρχή στο νέο σπιτικό μας….

ΤΕΛΟΣ...

Τι να γράψω και πώς να σας αποχαιρετήσω; Για μένα τούτο το blog υπήρξε ο προσωπικός μου εξομολόγος, ένα μέσο που με άκουγε και μοιραζόμουν σκέψεις και συναισθήματα. Με ειλικρινή πόνο και θρήνο ψυχής είμαι υποχρεωμένος να σταματήσω να γράφω… να μιλάω… να μοιράζομαι… 

Τούτη η αργία υπολόγιζα να συμβεί περί τις αρχές Σεπτέμβρη, ένεκα των στρατιωτικών υποχρεώσεων αλλά συμβαίνει τώρα! Αγαπώ τούτο το χώρο γιατί είναι κομμάτι από μένα, είναι ο Σείριος, είμαι ΕΓΩ! 

Ένα μεγάλο κι ειλικρινές ευχαριστώ σε όσους κατά καιρούς διάβασαν τις σκέψεις μου, άκουσαν τις μουσικές μου επιλογές κι ονειρεύτηκαν… 

… Μην ξεχνάτε, «είναι ωραίο να κάνεις όνειρα κι ας μη βγουν αληθινά!».

 

Φιλώ σας!  

Πέντε & ένα… πράγματα της τελευταίας μέρα

UPDATE: προσθήκη μουσικής...

Συζητούσα με έναν φίλο και συνάδελφο για διάφορα θέματα, στη διάρκεια ενός διαλλείματος. Κι εκεί που κοντεύαμε να εξαντλήσουμε το χρόνο μου πετάει την ατάκα. «Πες πέντε πράγματα που θα έκανες αν είχες μονάχα μια μέρα ζωής στη διάθεση σου». Παρότι, με ξάφνιασε η ερώτηση του δε δυσκολεύτηκα να απαντήσω. Ίσως γιατί πιστεύω ότι έχω χορτάσει τη ζωή μου στην μέχρι εδώ πορεία της και το μόνο που αποζητώ είναι η πληρότητα της ψυχής…

1. θα τολμούσα να πω «Σ’ αγαπώ» σε άτομα που δε τους το έχω πει για ποικίλους λόγους στον καθένα.

2. θα άκουγα το δίσκο REFLECTIONS του Μ. Χατζιδάκι, δύο φορές. Ίσως το Dedication να το άκουγα και τρίτη φορά…

3. θα διάβαζα για τελευταία φορά το «Μικρό Πρίγκιπα» και το «Μονόγραμμα» του Ο. Ελύτη. Αυτά τα δύο έργα μου χαρίζουν μιαν απερίγραπτη συγκίνηση σε κάθε ανάγνωση που κάνω. Διαρκώς μου αποκαλύπτονται…

4. θα χάριζα τα υπάρχοντα μου σε φίλους εκλεκτούς, με την ελπίδα να με θυμούνται αραιά και που αντικρίζοντάς τα. (τους δίσκους στο «Νερόφιδο», τα βιβλία στη Sunnefoula)

5. θα χάριζα τις λιγοστές οικονομίες μου στον πρώτο ζητιάνο που θα ‘βρισκα μπροστά μου. ( Δεν είμαι τόσο αφελής… απλά όλοι έχουν δικαίωμα σε μιαν ευκαιρία. Κι αν για το φτωχό ζητιάνο η ευκαιρία που ζητάει είναι το χρήμα, ας το επωφεληθεί με τον καλύτερο τρόπο!)

ΚΑΙ

6. θα πήγαινα να δω το ηλιοβασίλεμα κάνοντας βόλτα στη θάλασσα. Μια συνήθεια που τόσο πολύ αγαπώ. Το «σαπφείρινο μαβί» του ουρανου τη στιγμή της δύσης με συνεπαίρνει!

__________________________________________

Εγώ με τη σειρά μου καλώ τον JD και τη Sunnefoula να μας πουν τα δικά τους 5 & 1 πράγματα που θα έκαναν αν είχαν μια μέρα μονάχα διαθέσιμη…

**Διπλή ανάρτηση σήμερα! Μπράβο! Εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου!

«Στα σωστά μέρη που θα ψάξεις, θα βρεις τις καλές προσφορές...»

Παραμονή των γενεθλίων μου, σε γνώρισα τυχαία! Για φαγητό είχα βγει με τους φίλους μου κι έτυχε μέσα από κοινούς γνωστούς μας να σε συστήσουν. Πως «κόλλησαν» οι παρέες και βρεθήκαμε συνδαιτυμόνες έχω την αίσθηση ότι κανείς δε το κατάλαβε. Στην αρχή της βραδιάς, τα τυπικά... γέλια, πειράγματα κι ατάκες να αλλάζουν στόμα η μια μετά την άλλη, με έναν ρυθμό που μόνο άνθρωποι που έλκονται μπορούν να αποδώσουν!

Τελειώσαμε το φαγητό πληρώσαμε τους λογαριασμούς κι έπεσε η ιδέα για ένα χαλαρό ποτό! Μέσα όλοι! Μέσα κι εσύ! Η χαρά μου απερίγραπτη, μα κι η δική σου ματιά σπινθηροβόλα. Άφησα να αιωρείται στην παρέα η ιδέα ότι δε θα ακολουθήσω! Ήθελα να δω πως θα αντιδράσεις, το κατάλαβες (όπως όλα τα καταλαβαίνεις! Πριν καν τα ξεστομίσω) και με μια έκφραση μικρού παιδιού μου είπες... «έλα θα είμαι κι εγώ!». Άρχισα τα δικά μου εγώ... «δεν ξέρω... θα δω...» και χωρίς πολλά πολλά βρεθήκαμε να πίνουμε το πρώτο ποτό. Το δεύτερο γύρω τον κέρασα για τα γενέθλιά μου, τα οποία ξημέρωναν... Όλο το βράδυ χαμογελούσες, μιλούσαμε κι είχαμε σχεδόν ξεχάσει ότι υπήρχε κι η υπόλοιπη παρέα. Ανεπιτυχώς, κάποιες στιγμές προσπαθούσαμε να παραστήσουμε ότι ο ένας αφήνει παγερά αδιάφορο τον άλλο! Αρκετές στιγμές τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν στα «τυχαία εξονυχιστικά κοιτάγματα» μέχρι που κάποια στιγμή αρχίσαμε να γελάμε ακατάπαυστα σαν να ήμασταν μικρά παιδιά, τα οποία μαρτύρησαν την σκανταλιά τους!

Κέρασες κι άλλο ποτό, αρχίσαμε να χορεύουμε, χορεύαμε πότε στο ρυθμό της μουσικής και πότε στο ρυθμό ενός ανελέητου ερωτικού φλερτ. Κόντευε να ξημερώσει, οι φίλοι μας διαμαρτύρονταν πως έπρεπε να το διαλύσουμε! Μου λες συνωμοτικά «είσαι για ακόμα ένα ποτό; Ένα χαλαρό για να τα πούμε πιο ήσυχα...». Βρεθήκαμε να το πίνουμε όλοι μαζί πάλι... αλλά σε πιο χαλαρούς ρυθμούς κι όταν βγήκαμε στο δρόμο το ρολόι της Μητρόπολης ήχησε έξι!

Αρχίσαμε να αποχαιρετιζόμαστε και με την ευκαιρία των ευχών που λάμβανα για τα γενέθλία μου, φιληθήκαμε σφίγγοντας τα χέρια στην αρχή! Όλη τη νύχτα καρτερούσα εκείνη τη στιγμή του αποχαιρετισμού. Με το που σφίξαμε τα χέρια, με ταχυδακτυλουργικό τρόπο άδραξες το «τυχερό χαρτάκι» με την ευχή που είχα βρει στο τυχερό μπισκότο του κινέζικου εστιατορίου που είχαμε δειπνήσει. Το πήρες και δεν είπες τίποτα, συνέχισες να μου εύχεσαι κανονικά. Όμως, τα μάτια για ακόμη μια φορά συμμετείχαν σε ένα πρωτόγνωρο φλερτ.

Σκόρπισαν οι φίλοι μας κι εμείς δε λέγαμε να σταματήσουμε να κοιταζόμαστε! Μου ζήτησες το κινητό μου και σου απάντησα «Αν είναι να τα ξαναπούμε, θα τα πούμε πολύ σύντομα και χωρίς να αλλάξουμε κινητά!». Γύρισα σπίτι πλημμυρισμένος από χαρά... άφησα να περάσει μια ολάκερη μέρα χωρίς να σε βγάλω από το μυαλό μου και τη δεύτερη μέρα έψαξα να σε βρω. Μέσα από τρίτους βρήκα τον αριθμό σου και του έστειλα το πρώτο μήνυμα. «Ας ελπίσω ότι στέλνω στο σωστό άτομο, το σωστό μήνυμα! Καλό απόγευμα να έχεις γλυκύτατη @@». Για να λάβω μετά από λίγο την απάντηση «Και το σωστό άτομο και το σωστό μήνυμα! Τι κάνεις όμορφε;».

Κι ύστερα η ιστορία γνωστή... εγώ έφυγα, εσύ έστειλες τη λίστα που είχες υποσχεθεί, οι μικρές ανασφάλειες να μπλέκουν στα πόδια μας και πάντα το μήνυμα από το cookie να μας συντροφεύει:

«Στα σωστά μέρη που θα ψάξεις, θα βρεις τις καλές προσφορές...»

__________________________________________________________

*Σας προλαβαίνω για να μην αρχίσετε να μου εύχεστε. Δεν έχω σήμερα γενέθλια!

**Αφορμή για το κείμενο στάθηκε, η ανάγνωση κάποιας σημείωσης που βρήκα από εκείνη την περίοδο. Το σκίρτημα που ένιωσα όπως εκείνες τις μέρες και το ατελεύτητο αυτής της ιστορίας!

*** ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ