«Στα σωστά μέρη που θα ψάξεις, θα βρεις τις καλές προσφορές...»

Παραμονή των γενεθλίων μου, σε γνώρισα τυχαία! Για φαγητό είχα βγει με τους φίλους μου κι έτυχε μέσα από κοινούς γνωστούς μας να σε συστήσουν. Πως «κόλλησαν» οι παρέες και βρεθήκαμε συνδαιτυμόνες έχω την αίσθηση ότι κανείς δε το κατάλαβε. Στην αρχή της βραδιάς, τα τυπικά... γέλια, πειράγματα κι ατάκες να αλλάζουν στόμα η μια μετά την άλλη, με έναν ρυθμό που μόνο άνθρωποι που έλκονται μπορούν να αποδώσουν!

Τελειώσαμε το φαγητό πληρώσαμε τους λογαριασμούς κι έπεσε η ιδέα για ένα χαλαρό ποτό! Μέσα όλοι! Μέσα κι εσύ! Η χαρά μου απερίγραπτη, μα κι η δική σου ματιά σπινθηροβόλα. Άφησα να αιωρείται στην παρέα η ιδέα ότι δε θα ακολουθήσω! Ήθελα να δω πως θα αντιδράσεις, το κατάλαβες (όπως όλα τα καταλαβαίνεις! Πριν καν τα ξεστομίσω) και με μια έκφραση μικρού παιδιού μου είπες... «έλα θα είμαι κι εγώ!». Άρχισα τα δικά μου εγώ... «δεν ξέρω... θα δω...» και χωρίς πολλά πολλά βρεθήκαμε να πίνουμε το πρώτο ποτό. Το δεύτερο γύρω τον κέρασα για τα γενέθλιά μου, τα οποία ξημέρωναν... Όλο το βράδυ χαμογελούσες, μιλούσαμε κι είχαμε σχεδόν ξεχάσει ότι υπήρχε κι η υπόλοιπη παρέα. Ανεπιτυχώς, κάποιες στιγμές προσπαθούσαμε να παραστήσουμε ότι ο ένας αφήνει παγερά αδιάφορο τον άλλο! Αρκετές στιγμές τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν στα «τυχαία εξονυχιστικά κοιτάγματα» μέχρι που κάποια στιγμή αρχίσαμε να γελάμε ακατάπαυστα σαν να ήμασταν μικρά παιδιά, τα οποία μαρτύρησαν την σκανταλιά τους!

Κέρασες κι άλλο ποτό, αρχίσαμε να χορεύουμε, χορεύαμε πότε στο ρυθμό της μουσικής και πότε στο ρυθμό ενός ανελέητου ερωτικού φλερτ. Κόντευε να ξημερώσει, οι φίλοι μας διαμαρτύρονταν πως έπρεπε να το διαλύσουμε! Μου λες συνωμοτικά «είσαι για ακόμα ένα ποτό; Ένα χαλαρό για να τα πούμε πιο ήσυχα...». Βρεθήκαμε να το πίνουμε όλοι μαζί πάλι... αλλά σε πιο χαλαρούς ρυθμούς κι όταν βγήκαμε στο δρόμο το ρολόι της Μητρόπολης ήχησε έξι!

Αρχίσαμε να αποχαιρετιζόμαστε και με την ευκαιρία των ευχών που λάμβανα για τα γενέθλία μου, φιληθήκαμε σφίγγοντας τα χέρια στην αρχή! Όλη τη νύχτα καρτερούσα εκείνη τη στιγμή του αποχαιρετισμού. Με το που σφίξαμε τα χέρια, με ταχυδακτυλουργικό τρόπο άδραξες το «τυχερό χαρτάκι» με την ευχή που είχα βρει στο τυχερό μπισκότο του κινέζικου εστιατορίου που είχαμε δειπνήσει. Το πήρες και δεν είπες τίποτα, συνέχισες να μου εύχεσαι κανονικά. Όμως, τα μάτια για ακόμη μια φορά συμμετείχαν σε ένα πρωτόγνωρο φλερτ.

Σκόρπισαν οι φίλοι μας κι εμείς δε λέγαμε να σταματήσουμε να κοιταζόμαστε! Μου ζήτησες το κινητό μου και σου απάντησα «Αν είναι να τα ξαναπούμε, θα τα πούμε πολύ σύντομα και χωρίς να αλλάξουμε κινητά!». Γύρισα σπίτι πλημμυρισμένος από χαρά... άφησα να περάσει μια ολάκερη μέρα χωρίς να σε βγάλω από το μυαλό μου και τη δεύτερη μέρα έψαξα να σε βρω. Μέσα από τρίτους βρήκα τον αριθμό σου και του έστειλα το πρώτο μήνυμα. «Ας ελπίσω ότι στέλνω στο σωστό άτομο, το σωστό μήνυμα! Καλό απόγευμα να έχεις γλυκύτατη @@». Για να λάβω μετά από λίγο την απάντηση «Και το σωστό άτομο και το σωστό μήνυμα! Τι κάνεις όμορφε;».

Κι ύστερα η ιστορία γνωστή... εγώ έφυγα, εσύ έστειλες τη λίστα που είχες υποσχεθεί, οι μικρές ανασφάλειες να μπλέκουν στα πόδια μας και πάντα το μήνυμα από το cookie να μας συντροφεύει:

«Στα σωστά μέρη που θα ψάξεις, θα βρεις τις καλές προσφορές...»

__________________________________________________________

*Σας προλαβαίνω για να μην αρχίσετε να μου εύχεστε. Δεν έχω σήμερα γενέθλια!

**Αφορμή για το κείμενο στάθηκε, η ανάγνωση κάποιας σημείωσης που βρήκα από εκείνη την περίοδο. Το σκίρτημα που ένιωσα όπως εκείνες τις μέρες και το ατελεύτητο αυτής της ιστορίας!

*** ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ