Βρέχει σήμερα στας εξοχάς, όπου έχω μεταβεί για τις προετοιμασίες του Πάσχα! Κι έτσι απλά δεν κάνω απολύτως τίποτα! Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο και βλέπω τη φύση στην πιο μεστή της ώρα, έτοιμη να ανθίσει ενώ τα τριαντάφυλλα έχουν κάνει ήδη την αρχή. Οι άγριες ανεμώνες ανθίστανται στις απαλές ψιχάλες της βροχής…
Με έχει πιάσει μια μελαγχολία… δεν ξέρω γιατί! Εδώ όλα κυλούν με άλλους ρυθμούς εδώ. Ήσυχα, αργά και με μια ιεροτελεστία που αγγίζει τα όρια του πρωτοκόλλου! Το μόνο που ευχαριστιέμαι είναι η φύση κι οι ακολουθίες της Μ. Βδομάδας. Λίγοι πιστοί, ένας γερασμένος παπάς κι ένας ψάλτης όπου παρά το μεγάλο της ηλικίας του διατηρεί ακέραια τη δύναμη της φωνής του. Δεν είχα χωριό κι από τότε που οι γονείς μου έφτιαξαν τούτο το σπίτι στας εξοχάς έχω καταλάβει πως ο τελικός μου προορισμός θα’ ναι η εξοχή ως τόπος επιβίωσης.
Αγαπώ τη ζωή και τους ρυθμούς της μεγάλης πόλης γιατί γεννήθηκα κι έμαθα να ζω με αυτούς. Όμως, αν ζήσεις έστω και λίγο στην εξοχή θα διαπιστώσεις πως ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να ζει σε αρμονία κι όχι έξω απ’ αυτή. Ας το καταλάβουμε έγκαιρα, ο άνθρωπος δε θέλει πολλά υλικά αγαθά για να περάσει καλά.
Το κομμάτι που ακολουθεί με εκφράζει απόλυτα! Ταιριάζει με την διάθεση μου… (τα σχέδια του βίντεο δικά μου, ακόμα μια πτυχή του χαρακτήρα μου!)
Μην παραλείψετε να διαβάσετε την ιστορία του Παπαδιαμάντη που ανήρτησα χτες.
Επεσα πάνω σε κάτι παλιές φωτογραφίες και σε σκεφτόμουν σήμερα. Ξερω πως είναι στην εξοχή, εκεί θα κατευθυνθώ μεθαύριο. Μερικές φορές είναι τόσο ήσυχα, που θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑντε, να φτιάξουμε το σπίτι, να πάμε παρέα εξοχή!!!
Ε μα, "συνγενεθλιάζων" και να μην ανακατεύεσαι ΚΑΙ με σκίτσα και μπογιές, γίνεται ?... δε γίνεται :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήΣήμερα πήρα κι εγώ την παρέα μου για βόλτα στην εξοχή -και για να τους κάνω το τραπέζι, βεβαίως - αλλά η βροχή μας χάλασε τη βόλτα και μας έμεινε μόνο το τραπέζι, δε βαριέσαι. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν, πως την ώρα που έπιασε η μπόρα κι όλοι εξαφανίστηκαν απ' την παραλία, μια ηλικιωμένη κυρία, σαν να μην την άγγιζαν οι σταγόνες, συνέχισε να ρίχνει και να τραβά τις πετονιές της. Όση ώρα εμείς ήμασταν χωμένοι στην ψαροταβέρνα, εκείνη ψάρευε. Όσο έβρεχε δε, η θάλασσα ήταν λάδι... ούτε τον Ιούλιο δεν την έχω δει έτσι. Όταν η βροχή σταμάτησε, εκείνη τα μάζεψε κι έφυγε. Αμέσως μετά σήκωσε κύμα... το 'ξερε. Οι άνθρωποι της φύσης τα ξέρουν αυτά... εμείς πνιγόμαστε και σε μια γουλιά νερό :-)
@Sunnefoula: Αχ, αυτές οι φωτογραφίες! Κλέβουν μια στιγμή μας μέσα στον χρόνο και μας πλημμυρίζουν συναισθήματα όταν τις αντικρίζουμε! Εγώ έχω από όλες ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ! Ξέρεις… εκείνη που στην οποία είμαστε για λίγο και πάλι παιδιά, όπως τότε που παίζαμε στην πυλωτή της πολυκατοικίας μας!
ΑπάντησηΔιαγραφή>>σχετικά με το ότι έχεις χωριό, να θυμάσαι είσαι τυχερή! Αν κι όπως έχω ακούσει τις περιγραφές σου για τον Επιτάφιο τρομάζω ελαφρώς… πολύ βάδισμα βρε αδερφούλα μου!
@Χρονοστιβάδα: πόσο όμορφη η εικόνα που περιέγραψες! Τι κι αν έβρεχε, σημασία έχει να πέρασες εσύ καλά μαζί με την παρέα σου! Αχ, η εξοχή είναι πανέμορφη την άνοιξη! ! ! (οκ. Όποιος δε το έχει καταλάβει αγαπάω την άνοιξη!)
Δεν εύχομαι ακόμα καλή Ανάσταση & καλό Πάσχα! εδώ γύρω θα’ μαι …
Φιλώ σας!
Φίλε μου πολύ καλά τα σχέδια - ζωγραφιές...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα για το άσμα...ε ξέρεις τις απόψεις μου αλλά Ok!