Είναι κάτι πρωινά που ξεκινάς να πας στη δουλειά σου γεμάτος όρεξη, γεμάτος από ένα αίσθημα πληρότητας κι ικανοποίησης, γεμάτος αισιοδοξία… κι όχι γιατί αγαπάς τόσο πολύ την εργασία σου αλλά γιατί νιώθεις ότι τα μικρά πράγματα σου χαρίζουν αυτή τη δύναμη.
Περπατούσα βιαστικά, το ίδιο βιαστική ήταν κι η ματιά που έριξα στη θάλασσα! Όμως εκείνη δε βιαζόταν καθόλου σήμερα. Απάνεμη, γαλήνια με τα γλαροπούλια της να κάνουν τους σχηματισμούς της γύρω από το φάρο και τα ψαροκάικα της ιχθυόσκαλας. Η Παλιοβούνα (Βαράσοβα) ίσα που διακρινόταν εξαιτίας της πρωινής υγρασίας που επικρατεί στον πατραϊκό κόλπο. Αργότερα, καθώς η μέρα θα ζέσταινε θα την κάνει και πάλι ευδιάκριτη.
Σταμάτησα για μια στιγμή τον γρήγορο βηματισμό μου και κοίταξα τη θάλασσα αναλογιζόμενος ότι εκεί προσφεύγω κάθε φορά που θέλω να ηρεμήσω, να σκεφτώ, να συζητήσω, να ρεμβάσω, να ονειρευτώ, να δω τα ηλιοβασιλέματα και το νερό της να βάφεται χρυσό…
Κι ύστερα πάλι στην πορεία μου αλλά αυτή τη φορά σαφέστατα με βήμα πιο αργό και βλέμμα περισσότερο παρατηρητικό. Πιο κάτω συνάντησα ένα ζευγάρι από δυο γεροντάκια. Περπατούσαν πιασμένοι χέρι – χέρι με τρόπο που έδειχνε μια βαθιά αγάπη. Το απόσταγμα, ίσως, της συνύπαρξης δυο ανθρώπων μέσα στον πανδαμάτορα χρόνο.
Τους προσπέρασα, μα με ξανάβραν στο φανάρι σφιχτοπιασμένοι. Παράμερά μας έστεκε ένα άλλο ζευγάρι. Νέα παιδιά αυτή τη φορά, μαθητούδια. Τρυφερά πιασμένα, ανέμελα, με μάτια που σπιθοβολούσαν. Σταθήκαμε κι οι πέντε, περιμένοντας το πράσινο των πεζών.
Το φανάρι άναψε, περάσαμε το δρόμο και εκεί χώρισαν οι πορείες μας. Χώρισαν, όμως, στα αλήθεια ή κατ’ επίφαση; Διότι από το μυαλό μου δεν μπόρεσε να ξεκολλήσει το οξύμωρο σχήμα εκείνης της συνάντησης. Από τη μια η εφήμερη εφηβική αγάπη, που θα φύγει, θα ξεφτίσει και στο τέλος θα σβήσει κι από την άλλη η αγάπη που άντεξε στο βάθος του χρόνου.
Όλοι αποζητούμε την παντοτινή αγάπη από το σύντροφό μας, αλλά τι στα αλήθεια δίνουμε από εμάς στο σύντροφό μας; Δίνουμε από το περίσσευμα ή από το υστέρημα της ψυχής; Μη βιαστείτε να απαντήσετε… απαντήστε με ειλικρίνεια στον ίδιο σας τον εαυτό.
Στο πρωτογενές επίπεδο μιας σχέσης σχεδόν όλοι – ουδέ με εξαιρουμένου- δίνουμε μονάχα από το περίσσευμα. Μονάχα όταν ο χρόνος περάσει κι ανακαλύψουμε τον άλλο δίνουμε από το υστέρημά μας. Και βέβαια τότε είναι που έρχεται η αγάπη να μας γλυκάνει. Μέχρι τότε απλά ζούμε τον έρωτα…
Είναι άνοιξη Σείριε! Άνοιξη, η εποχή που τόσο αγαπάς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μέχρι το Σείριο φτάνουν τα εξής σχόλια: