"Κάθε τέλος σημαίνει Αρχή..."

Εκείνο το απότομο φευγιό της Παρασκευής κι εγώ δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω! Στεναχωρήθηκα όταν το blog «ανακαλύφθηκε» και διαβάστηκε από άτομα τα οποία δεν ήθελα να έχουν πρόσβαση. Και δε με ενόχλησε η ανάγνωση αυτή καθαυτή αλλά το γεγονός ότι τρίτα άτομα που δεν έχουν να σου ψέξουν το παραμικρό κάθονται κι ασχολούνται με τη ζωή σου.. με τις συνήθειες σου κι ό,τι εσύ μπορεί να αγαπάς.

Πώς να γίνει βρε αδερφέ, κάποια πράγματα είναι για εμάς! Αν είχαμε τη διάθεση να μοιραστούμε τα πάντα με τους οικείους μας θα το πράτταμε. Αλλά δεν έχουμε κι αυτό κάνει τη διαφορά!

Μπόρα ήταν και πέρασε! Όπως προ είπα στο τελευταίο κείμενο που δημοσιεύθηκε στο πρότερο blog έχω σκοπό να εγκαταλείψω τη γραφή περί τα τέλη Σεπτέμβρη εξαιτίας των στρατιωτικών υποχρεώσεων. Μέχρι τότε να είμαστε καλά και θα τα λέμε όπως και πριν…

Δε θα ήθελα να παραλείψω να σας ευχαριστήσω όλους για τα συγκινητικά μηνύματα που αφήσατε στην τελευταία ανάρτηση. Ήταν ένα μεγάλο και ζεστό αγκάλιασμα από μέρους σας το οποίο μου έδωσε δύναμη να μεταφέρω το παλιό blog στο υπάρχον (seiriopolis.blogspot.com) και να συνεχίσω.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ & ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Αυτά είναι! Παρασκευή κλείσαμε με κλάματα, Δευτέρα ξανανοίξαμε και κάναμε τη μετακόμιση μας μέσα στο ΣΚ. Καλή αρχή στο νέο σπιτικό μας….