Τετράγωνη γη...

Ανατρέχω διαρκώς σε παλιές μου σημειώσεις, αδημοσίευτες οι περισσότερες, με ένα αίσθημα αναζήτησης. Διαπιστώνω ότι ο καιρός περνάει πολύ πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε. Οι ρυθμοί είναι εξαντλητικοί και μας συνθλίβουν. Μόνη μας ψευδαίσθηση ότι αντιστεκόμαστε στον παρόντα χρόνο… αλλά η αλήθεια που φανερώνει η επέλαση του χρόνου κι η απόσταση του τότε από το σήμερα είναι θλιβερή. Που πάμε; Ποιο αόρατο χέρι κινεί τα νήματά μας…

Ακούς…; Ξέρω ακούς… γιατί σιωπάς όμως; Φοβάσαι ότι έγινες ένας από όλους αυτούς; Δεν έγινες γιατί ποτέ δεν υπήρξες όπως οι άλλοι. Ποτέ δεν χώρεσες ανάμεσα τους, δε σου άφησαν χώρο. Κι όμως αλλάζεις γρήγορα σε κάτι άλλο. Σου είπαν ότι ωριμάζεις κι εσύ γέλασες σαρδόνια! Τότε κατάφτασαν οι κόλακες· σε προσκυνούσαν· σου περνούσαν στα δάχτυλα λαμπρά δαχτυλίδια. Οι ανίδεοι δεν ξέραν πως τά 'χες φτιάξει εσύ με τ' άδεια τους φυσίγγια πού 'χαν μείνει στους λόφους των μαχών που έδινες. Γι' αυτό ακριβώς, για την ωραία τους άγνοια, τους αντάμειψες πλούσια με αληθινά πετράδια και διπλάσιες κολακείες.

Ακούς… ξέρω ακούς… σιωπάς όμως εαυτέ μου καρτερώντας πως αύριο όλα θα είναι διαφορετικά. 

Φύσει θέσει αισιόδοξος σαν άνθρωπος μα τούτες τις τελευταίες μέρες έχω σαστίσει με την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας… έχω σκαλώσει με όσα μας περιμένουν, με όσα μας κρύβουν, με όσα δεινά πρόκειται να μας βρουν ακόμα κι από καθαρή αποκοτιά οι κυβερνόντες μας αποκρύπτουν. Γεμίζω θλίψη γιατί η πόλη μου, παρά την πληθώρα νέου κόσμου παραμένει βουβή, περιμένει στωικά (τι;) όσα θα ακολουθήσουν.

Οι πολιτικοί και τα κόμματα τους αποδεικνύονται λίγοι για την κατάσταση. Κάθε μέρα αποκαλύπτεται περίτρανα η τυφλή υπακοή τους στις «μεγάλες δυνάμεις» και στις προσταγές τους. Ξεπουλάμε τα πάντα σε μια νύχτα, το έχεις αντιληφθεί; Κι όλα αυτά στο βωμό της αποκαλούμενης «Σωτηρίας».

Κι η σιωπή σκεπάζει τα πάντα. Δε μπορεί (ούτε θέλω να δεχτώ) πως άλλοι άνθρωποι δε σκέφτονται όσα κι εγώ. Και το κίνημα των αγανακτισμένων δεν ξέρω… δε καλύπτει!  Σε λίγο καιρό θα γίνουμε όπως οι μετανάστες της ΕΣΣΔ. Μορφωμένοι, πάμπτωχοι, εξαθλιωμένοι θα φεύγουμε για αναζήτηση εργασίας σε άλλες χώρες… την ώρα που οι πλούσιοι «Ευρωπαίοι συγγενείς»  μας θα κάνουν πλιάτσικο στη χώρα μας.

Ένας κόμπος σφίγγει το στομάχι μου τις τελευταίες μέρες! Που είναι η Εκκλησία, που είναι η παρουσία της; Σε δυο μήνες (το πολύ) δε θα έχω εργασία κι αν με θλίβει βαθύτατα κάτι είναι που δεν προβλέπεται να βρω κάτι… ίσως εγώ να είμαι σε πλεονεκτικότερη θέση έναντι άλλων γιατί ένα πιάτο φαγητό θα το έχω… Ένα πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά μου, αγόρασα σε έναν πεινασμένο γέροντα ένα κουλούρι κι εκείνος μου φιλούσε τα χέρια σα να του χάρισα τη ζωή. Μη φτάσουμε βρε αδέρφια εκεί… Μη φτάσουμε…

Και μένω με την αγάπη σου να με συνοδεύει… Και μένω μετέωρος με την ευχή…

Να 'ταν η γη τετράγωνη ξανά

κι απ' τα νησιά να χύνεται όλη η θάλασσα

κι όταν χυθούν του κόσμου τα νερά

να μ' αντικρίσεις πάλι στη στεριά

με δυο μάτια ξαστεριά

κοίτα με ξανά

Μπροστά εγώ και γύρω μου βουνά

να μεγαλώνουν μέσα μου τα ηφαίστεια

Κι όταν ξεσπάσει όλη μου η φωτιά

να μ' αντικρίσεις πάλι στη στεριά

με δυο μάτια ξαστεριά

κοίτα με ξανά

Όχι με σκέψεις

Όχι με μνήμη

Σαν να με ξέρεις μη με δεις

Να με πιστέψεις μ' αυτό τ' ασήμι

της πρώτης πρώτης μας στιγμής

Άχ κοίτα με ξανά

σα καινούργια γη

Άχ κοίτα με ξανά

σαν ζωή που αργεί

Να γεννιέται απ' τη στεριά

με δυο μάτια ξαστεριά

κοίτα με ξανά

*Το πρώτο μέρος του κειμένου γράφτηκε ξημερώματα 9-8-2010, λίγες ώρες πριν απολυθώ επίσημα από το στρατό. Κατόπιν μιας γιορτής που στήθηκε προς τιμήν μου… ακόμη δε βρίσκω το λόγο εκείνης της φιέστας.

**Το κομμάτι της Πασπαλά με συνοδεύει σε διάφορες στιγμές της ζωής μου. Απόψε με το φως των κεριών στο δωμάτιο γίνεται και πάλι μέρος της ζωής μου. Οι στίχοι, η μουσική, η ερμηνεία...όλα μαζί!
***Εγώ και εσύ μαζί... ένας ψίθυρος και μάτια που λάμπουν...

Φιλώ κ χαιρετώ σας!
Μη το βάζετε κάτω

       

Γράμμα σε ένα φίλο

Γεια σου Κ.!

Δεν ξέρω πως να αρχίσω τούτο μαιλ! Σκέψεις ξεπηδούν άναρχα από το μικρό μυαλό μου και προσπαθώ να τις βάλω σε μιαν τάξη! Δεν είναι εύκολο... ουδέποτε υπήρξα ευφυής, πάντα μικρός ξανθός χαζός ήμουν... Ας ξεκινήσω να σου γράφω σκόρπια όπως ακριβώς μου έρχονται στο νου, με την ελπίδα να καταλάβεις...

Μια βδομάδα πριν, 20-5-11, σε είδα τυχαία στη Γούναρη, ανέβαινες με το μηχανάκι θυμάσαι; Ένα φευγαλέο "Γεια!" ανταλλάξαμε και την επομένη που είχες την τιμητική σου, σου έστειλα ένα SMS με τις ευχές μου. Για έναν αδιευκρίνιστο λόγο όλη τη βδομάδα, που μεσολάβησε, σε έφερνα στο νου μου σε ανύποπτες στιγμές.  Πολλές φορές σας συλλογιέμαι (εσένα και τους υπόλοιπους) ίσως γιατί για μένα εκείνη να υπήρξε μια από τις πιο καταλυτικές περιόδους της ζωής μου. Ήταν η μετάβαση από την αθωότητα στην ενήλικη ζωή… Έμαθα κοντά σας, μου δώσατε να καταλάβω τι θα πει να αγωνίζεσαι…

Χωρίς να το ξέρεις, υπήρξες για μένα ένα πρότυπο. Ξέρω γελάς τώρα, αλλά δεν υπερβάλω. Θαύμαζα την ευφυΐα σου, τη στάση σου στη ζωή, το μυστήριο που περιέβαλε τη ζωή σου (για μας που δε σε ξέραμε καλά) και κυρίως τη σοφία που είχες αποκομίσει. Ποτέ δεν μπορούσες να πεις ότι ξέρω τα πάντα για τον Κ., ποτέ δεν μπορούσα να ισχυριστώ ότι το χαμόγελό σου δεν κρύβει λύπη. Εσύ πάλι ήξερες για μένα, είχες κατορθώσει να δεις πίσω από το χαμόγελο. Κάπως έτσι σταμάτησα να παίζω το «ξανθό χαζό αγόρι» που σου έδειξα στην αρχή.

 Ξέρεις τι θαύμαζα πιο πολύ από όλα, ότι για να φτάσεις, να "κερδίσεις" και να βρεις τις ισορροπίες σου δεν έκρυβες ότι συγκρούστηκες, πόνεσες, αγάπησες, αγαπήθηκες, έζησες με τα λάθη και τα πάθη σου... Πάντα γενναιόδωρος με τους άλλους, χορτάτος σε όλα. Θυμάσαι τι είχα πει από την πρώτη βραδιά που γνωριστήκαμε; «Οι χορτάτοι άνθρωποι δε με φοβίζουν κι έχω την αίσθηση ότι είσαι χορτάτος». Ευτυχώς δεν έκανα λάθος σε εκείνη την πρώτη κρίση μου!

Που λες, όταν σε είδα στο μηχανάκι είχα την αίσθηση ότι θέλησες να κοντοσταθείς αλλά  βιαστικός καθώς ήμουν -πάλι πήγαινα με την ψυχή στο στόμα, κλασικά!- συνέχισα την πορεία μου, αρκούμενος σε ένα φωναχτό "Γεια" κι έναν χαιρετισμό με το χέρι. Είχα βάλει σκοπό, λοιπόν, να περάσω από το μαγαζί σου σήμερα. Κουβάλησα δυο συναδέλφους, πιάσαμε ένα τραπέζι κάτσαμε, παραγγείλαμε αλλά εσύ δεν ήσουν εκεί! Σκέφτηκα είναι η βραδιά του συνεταίρου σου απόψε... αλλά κάτι με έτρωγε μέσα μου! Αποφάσισα να ρωτήσω το σερβιτόρο διακριτικά κι έμαθα με λακωνικό τρόπο ότι έφυγες...

Και δεν ξέρω γιατί αλλά από εκείνη την ώρα έχεις καρφωθεί στο μυαλό μου. Παρακαλάω μέσα μου, να είναι κάτι ασήμαντο εκείνο που σε έκανε να φύγεις μακρυά και να γυρίσεις στο τέλος του χρόνου. Δυστυχώς, με το νου μου βάζω μονάχα άσχημα πράγματα κι αυτό που με "τρώει", με βασανίζει είναι που δεν κοντοστάθηκα...

Ελπίζω να μην είναι ποτέ αργά να σου πω ένα ευχαριστώ, ότι είσαι υπέροχος άνθρωπος! Ελπίζω να καταλαβαίνεις τα άδολα αισθήματά μου, που πηγάζουν από την ψυχή μου. (δεν είναι ερωτική εξομολόγηση βλάκα… -ξέρω γελάς τώρα!) Δεν τολμώ να σε αποκαλέσω φίλο μου, γιατί φίλος είναι εκείνος που στέκεται στον άλλο στα δύσκολα κι εγώ δεν το έχω πράξει για σένα. Εύχομαι να μην ενοχλώ με την παρούσα επιστολή! Να προσέχεις καλέ μου κ να χαμογελάς σε κάθε δυσκολία.

Δεν ξέρω γιατί βούρκωσαν τα μάτια μου τώρα. Δεν είμαι παιδί... απλά ένιωσα σα να κλείνει οριστικά μέσα μου ένας κύκλος, μιαν εποχή που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει απλά γιατί όλοι μας δεν είμαστε ίδιοι όπως τότε... αλλάζουμε κι αυτό είναι καλό! Οι αναμνήσεις μένουν όμως... οι άνθρωποι μένουν στις ψυχές μας!  Και που ξέρεις μπορεί να περπατάμε μια μέρα έξω από την Tate MODERN και να μπούμε μέσα μαζί... (καλά το τελευταίο ούτε σενάριο του Παπακαλιάτη δεν μπορεί να γίνει...) Βλέπεις όλο αναφορές κάνω γύρω από τις κουβέντες μας εκείνη την πρώτη βραδιά! Κάπου, σε κάποιον τουριστικό οδηγό έχω ακόμη το τυπωμένο μαιλ σου με τις οδηγίες σου και τις υποδείξεις σου για την Tate MODERN.

Θα ήθελα αν το επιθυμείς να δώσεις ένα "σημείο" ζωής κι αν δεν θεωρείς ενοχλητική την παρουσία μου να με κάνεις add στο Skype.
θα με βρεις με το mail μου

Καλή Τύχη
Μη χάνεσαι...

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Τούτο το μαιλ, ελαφρά λογοκριμένο (τόσο ώστε να πάψει να γίνεται φωτογραφικό) εστάλη σε έναν φίλο μου που έφυγε ξαφνικά από την πόλη μας χωρίς να χαιρετήσει σχεδόν κανένα. Κι αλήθεια αν το δημοσιεύω είναι γιατί δεν ξέρω για ποιον λόγο το έγραψα και το έστειλα. Γιατί ήθελα να "καλύψω" τις ενοχές μου ή γιατί πραγματικά δεν τα είχα πει όλα τούτα στον Κ. Μένω με την ελπίδα ότι γνώριζε την εκτίμηση που έτρεφα για εκείνον.  Ακόμη θυμάμαι τα λόγια του "Η φυγή δεν είναι λύση στα προβλήματα, είναι απλά παράταση στην προσπάθεια επίλυσης τους". Άραγε τα θυμάσαι όλα τούτα... τρομάζω πολλές φορές όταν συνειδητοποιώ πόσο πολύ υπάρχει στη ζωή μου μέσα από τις σκέψεις του. 

Όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλους! (είχα γράψει ένα κείμενο για τους "αγανακτισμένους πολίτες" αλλά...)

Στο ἦν, στο ἐστί, στο ἒσται..

Αφιερωμένο στα λάθη που έκανα και ποτέ δεν κατάφερα να διορθώσω.

Αφιερωμένο στον πόνο που προκάλεσα και ποτέ δεν κατάφερα να απαλύνω.

Αφιερωμένο σε όσα έχασα και ποτέ δεν διεκδίκησα ξανά.

Αφιερωμένο σε όσα θέλησα και ποτέ δεν κατάφερα να κρατήσω δικά μου.

Αφιερωμένο σε ό,τι αγάπησα και εγκατέλειψα για να μην το καταστρέψω.

Αφιερωμένο σε ό,τι εγκατέλειψα και τώρα δεν μπορώ να επιστρέψω.

Αφιερωμένο στα μαθήματα που άργησα να μάθω.

Αφιερωμένο σε όσους ζητούν χειροπιαστές αποδείξεις για συγχώρεση κι αγάπη...

Αφιερωμένο σε όσους θέλησαν να κοιτάξουν τι κρύβω πίσω από το χαμόγελο.

Αφιερωμένο στα λάθη και τα πάθη που με συνοδεύουν.

Αφιερωμένο στο ἦν, στο ἐστί, στο ἒσται...

12-1-2008

Ο καιόμενος

Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ' το πλήθος. 

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν στ' αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένoς να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές

άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

Τάκης Σινόπουλος

* Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας! Θα γυρίσω σιγά σιγά στα παλιά μας γνώριμα...

Το παραθύρι σφαλιστό...

“είναι ένα πουλί, ο αγέρας ή η αγάπη που χτυπά το τζάμι του παραθύρου μου; Αν είναι το πουλί, να περάσει και να μας τραγουδήσει! Αν είναι το αεράκι ας περάσει με όλα του αρώματα… μα αν είναι η αγάπη μου πείτε της πως ήρθε πολύ αργά κι είναι το παραθύρι μου σφαλιστό…”

Κάθε μνήμη έχει το διακόπτη της

τον εγωισμό

τον υπερόπτη της

                                                                             

Μόνο με εικόνες η

συντήρηση

κερδοφόρα χρόνου

επιχείρηση

*Σε σένα που ξέρω πως σου αρέσει η Νάνα, σε εσάς που αγαπάτε την καλή μουσική, σε μένα που εξακολουθώ να μαγεύομαι από τις μελωδικές φωνές. Εξωτερικά όλα υπό τάξη, εσωτερικά το βόλευα δεν έχει θέση! Εσωστρέφεια…; Ίσως…



** Η γέφυρα του Ρίου - Αντίρριου μια μέρα βροχερή, γεμάτη θλίψη...  



UPADATE

Βρήκα και τη γαλλική εκδοχή τούτου του τραγουδιού. Το παραθέτω για τους μουσικόφιλους κ τους φίλους της Νάνας. 

Διαρκής επανάληψη

Σκότωσε μιαν ομορφιά

να πιει το αίμα της η άλλη…

Ακούς ;

“Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός κι αδελφή ψυχή γυρεύει. Ο καθένας στη δική του ξενιτιά πολεμάει για τη ζωή του…” Ίσως έπρεπε να παραθέσω τον «άνθρωπο του κάβου» αλλά το φοβήθηκα… ίσως γιατί σε εκείνο βλέπω μιαν προφητεία την επαλήθευση της οποίας αντεύχομαι.

Ένα τριαντάφυλλο κι ένα τηλεγράφημα

Κάπου έχω χαθεί πάλι ΣΤΟΠ Τρέχουν υποχρεώσεις που δεν περιμένουν ΣΤΟΠ Ο σύλλογος μου τρώει πολύ περισσότερο χρόνο από εκείνον που λογάριαζα ΣΤΟΠ Έχει διαφορά να είσαι ενεργό μέλος από ότι στην κεντρική ομάδα ΣΤΟΠ Οι λέξεις Δ.Σ. δε μου αρέσουν κι αποφεύγω να τις προφέρω ΣΤΟΠ Μύρισε καλοκαίρι τούτο το Σαββατοκύριακο ΣΤΟΠ  Σε δυο μεσημέρια διάβασα το Τρίτο Στεφάνι ΣΤΟΠ Μαγευτικό ΣΤΟΠ Σήμερα έπιασα τον εαυτό να χαίρεται ακούγοντας μιαν λατέρνα ΣΤΟΠ Σήκωσα το κεφάλι από το βιβλίο που διάβαζα, βγήκα στο μπαλκόνι κι έμεινα να ονειροπολώ ΣΤΟΠ Ήταν μια ανθρώπινη στιγμή ΣΤΟΠ Πόσο πολύ έχει αλλάξει η ζωή μας κι οι συνήθειές μας; ΣΤΟΠ Της Κυριακής τα όνειρα, ζουν ως το μεσημέρι, σαν παίρνει το απόγευμα, κανένα τους δε βγαίνει ΣΤΟΠ Ήταν Κυριακή και την περάσαμε μαζί… ΣΤΟΠ Είδαμε τον ήλιο να δύει κι ήμουν ευτυχής… ΣΤΟΠ

*καλή βδομάδα με δύναμη σε όλους! Στο πικάπ, μια λατέρνα κι οι μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι, από την ταινία «Χαμένα Όνειρα». Να την αναζητήσετε και τη δείτε οπωσδήποτε. Αν έστελνα στα αλήθεια τούτο το τηλεγράφημα θα πλήρωνα τα μαλλιά της κεφαλής μου… φιλώ κ χαιρετώ σας

Επί του πιεστηρίου

Τελευταία στιγμή σκέφτηκα να παραθέσω τη μουσική που άκουγα την ώρα που έδυε ο ήλιος. Η Αρλέτα σε αγγλόφωνο στίχο απλά μαγική. Δυο ανθρώπινες ψυχές σε αρμονία, στα βότσαλα μιας έρημης παραλίας σε απόσταση αναπνοής από το πολύβουο κέντρο της πόλης έκαναν όνειρα που μοιράστηκαν… σα να τους τα έβγαλε στην επιφάνεια η αισθαντική φωνή της Αρλέτας, στη διαρκή επανάληψη κι άκουσμα του παρόντος κομματιού. Στα είκοσι έξι για λίγες στιγμές ένιωσα την ξεγνοιασιά της αθωότητας που έχουν τα παιδιά…

Reload

Μα τι έγινε; Που πήγε εκείνη η ανάρτηση με τις «βροχοσταλίδες», τη Νάνα και το ποίημα για την μνήμη…; Χαθήκαν όλα σα να μην υπήρξαν ποτέ… Πως γίνεται να μην έχει μείνει τίποτε από κάτι που έχει υπάρξει…

Ακόμη μιαν ανάμνηση στο ντουλαπάκι της μνήμης… μαζί με τόσες άλλες, μια ακόμη!

Η αφιέρωση για τη Νάνα εξακολουθεί να υφίσταται, με παραλήπτη πάντα τον ίδιο… διπλή τούτη τη φορά.

Καλή ακρόαση!
Η γαλλόφωνη εκδοχή του κομματιού...

______________________________________________________________

Ακολουθεί η αρχική ανάρτηση όπως δημοσιεύτηκε 12-5-2011

“είναι ένα πουλί, ο αγέρας ή η αγάπη που χτυπά το τζάμι του παραθύρου μου; Αν είναι το πουλί, να περάσει και να μας τραγουδήσει! Αν είναι το αεράκι ας περάσει με όλα του αρώματα… μα αν είναι η αγάπη μου πείτε της πως ήρθε πολύ αργά κι είναι το παραθύρι μου σφαλιστό…”

Κάθε μνήμη έχει το διακόπτη της

τον εγωισμό

τον υπερόπτη της

                                                                             

Μόνο με εικόνες η

συντήρηση

κερδοφόρα χρόνου

επιχείρηση

*Σε σένα που ξέρω πως σου αρέσει η Νάνα, σε εσάς που αγαπάτε την καλή μουσική, σε μένα που εξακολουθώ να μαγεύομαι από τις μελωδικές φωνές. Εξωτερικά όλα υπό τάξη, εσωτερικά το βόλευα δεν έχει θέση! Εσωστρέφεια…; Ίσως…

** Η γέφυρα του Ρίου - Αντίρριου μια μέρα βροχερή, γεμάτη θλίψη...  

  

Τα σχολεία της ζωής μας

Υπάρχουν μέρες και στιγμές στη ζωή που δεν μπορείς να λησμονήσεις ίσως γιατί είναι τόσο δυνατές που σε καθόρισαν κι άλλαξαν το ρου των πραγμάτων. Η ανάρτηση της 2-6-2009 για τον Karkinos7... για τα σχολεία της ζωής μας. Οι ζωές όλων μας έχουν παρόμοια περιστατικά... άλλος τα ζει πιο μικρός άλλος πιο μεγάλος... οι αγωνίες, ο πόνος όμως είναι ίδιος...

http://seiriopolis.blogspot.com/2009/06/blog-post_7657.html

Μη χάνετε την πίστη στις δυνάμεις σας και το θάρρος στην πρόκληση που λέγεται ζωή...

Χαμόγελα ακόμη και στα δύσκολα...

*Ο μέτοικος τι όμορφο τραγούδι κ πόση αισιοδοξία έχουν οι στίχοι του. Κι όσο περνούν τα χρόνια βλέπεις ότι λείπουν άτομα σαν τη Μελίνα, το Χατζιδάκι...

Κι αν μ ’αγαπάει και εγώ την τυραννώ

Για σένα που σου χρωστώ τα πάντα.. την ύπαρξή μου...

Για σένα που είσαι πάντα εκεί... άγρυπνος φρουρός... για σένα που διαισθάνεσαι τα πάντα...

Για σένα που επιμένεις να με αποκαλείς με το υποκοριστικό μου όταν δε μας ακούνε τρίτοι…

Μεγάλωσα μανούλα…

Αλλά σου γράφω όπως στην κάρτα του Νηπιαγωγείου…

«Στην πιο γλυκιά μανούλα χαρίζω την καρδούλα μου»

*μην παραλείψω τις ευχές μου στην e-μανούλα μου

Απορία!

Το αντίθετο της ημιαπασχόλησης είναι η ημιανεργία  ή   είναι συνώνυμες λέξεις;

Σκέφτεται κι απορεί ο Σείριος την ώρα όπου στο μυαλουδάκι του έχει κολλήσει το κάτωθι κομμάτι του Σπήλιου Μεντή... όλο κάτι θέλω να γράψω και να πω μα δε βρίσκω διάθεση. Ακούω πάλι και πάλι το ίδιο κομμάτι...

"Είναι μια μικρούλα πίκρα μέσα στην καρδιά
που μοιράζεται μαζί μου κάθε μου χαρά."

*φωτό τυχαία εύρεση της google.