Ανυπεράσπιστες Αναμνήσεις

Τραγούδι και καρτ ποστάλ αλληλοσυμπληρώνουν το ένα τ' άλλο! Χωρίς το ένα το άλλο είναι λειψό, όπως λειψά είναι τα λόγια που δεν ξεστομίσαμε παρότι τα είχαμε σκεφτεί. Σε παρόντα ή παρελθόντα χρόνο, δεν έχει σημασία. Καλή βδομάδα και καλό μήνα από σήμερα για αύριο!

Μάλλον είναι περίοδος νοσταλγίας...

Έχω καιρό να γράψω… το ξέρω… αλλά δεν έχω τι να γράψω. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ το γράφεις κάτι απλά και μόνο για να λες ότι γράφεις! Έχω επιχειρήσει να γράψω διάφορες σκέψεις μου αλλά τελικά δεν τις «παρουσιάζω». Συσσωρεύονται ημιτελή κείμενα τα οποία στην καλύτερη των περιπτώσεων να γίνουν κάποια μελλοντική ανάρτηση της κατηγορίας ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ.

Για να είμαι ειλικρινής, είμαι σε μια περίεργη περίοδο της ζωής μου. Μπερδεμένος, σαστισμένος, άνεργος… και μέσα σε όλα αυτά η καρδιά, τα αισθήματα και τα συναισθήματα να μπερδεύονται και να θέτουν λογικά ερωτήματα / διλλήματα στα οποία καλούμαι να δώσω μιαν απάντηση. Όλα ανακατεύονται εκεί που νομίζεις ότι έχουν μπει σε μια σχετική τάξη και τελικά αποκτούν μια σχετική αταξία μέσα μου. Δεν ξέρω αν σε αυτό το μπέρδεμα συντελεί το νεαρό της ηλικίας, το γενικευμένο κλίμα της εποχής μας ή η αθεράπευτη βλακεία μου να παραμένω ευαίσθητος σε μια εποχή που ο κόσμος δεν σκέφτεται πώς να «ταΐσει» την ψυχή του παρά μόνο τη σάρκα του! ~κυριολεκτικά και μεταφορικά!~ 

Μια φίλη, μου έγραψε ότι όλο τούτο είναι «Εγκλωβισμός, είσαι εκεί για όλους και νιώθεις μόνος σαν να μην είναι κανείς εκεί για σένα, ή εν πάσει περιπτώσει έτσι όπως το έχεις ανάγκη να σε σηκώσει και να σε βγάλει από την παραζάλη..[…] Πηγαινοέρχεται ένα τέτοιο συναίσθημα. Τη μια σε ρίχνει στην άβυσσο και την επομένη είναι σαν να έχει ανοίξει ο ουρανός χαραμάδα με φως μόνο πάνω από το δικό σου κεφάλι...» Δεν έχει άδικο! Κάπως έτσι νιώθω…

Καμιά φορά έχω την αίσθηση ότι ο Σείριος, εκείνο το παιδί στα δεκαοχτώ, δεν υπάρχει πια. (καλά βιολογικά δεν μπορεί να υπάρχει… χε χε χε) Όχι πως πρόλαβα να τα μάθω όλα, αλλά τώρα είμαι περισσότερο υποψιασμένος για πολλά πράγματα και σίγουρα λιγότερο αυθόρμητος.  

Σείριος: Με τι ασχολείσαι;

@@: Έχω σπουδάσει σε δερματική!

Σείριος: Α, τι είναι αυτό; Υπάρχει τέτοια σχολή στην Ελλάδα; ΤΕΙ είναι ε;

@@: Όχι… Σε μια σχολή στην Αθήνα, τελείωσα…

Σείριος: Ααα ωραία….! Και τι αντικείμενο έχεις, κάνετε κάποιες έρευνες με δερματολόγους;

@@: (με κοιτάει σα χάνος και με το δίκιο του) Όχι, δεν κατάλαβες… ΔΡΑ ΜΑ ΤΙ ΚΗ σου είπα…

Σείριος: (ψάχνω να κρυφτώ…χαχα)

Κάθε φορά  που σκέπτομαι τον παραπάνω διάλογο πεθαίνω στα γέλια με το ίδιο μου τον εαυτό! Όταν φλερτάρεις (γκομενίζεις) με κάποιον που σου αρέσει έστω και λίγο είσαι εκτεθειμένος ανεπανόρθωτα…  διότι ενώ θα έπρεπε να επεξεργάζεσαι λογικά τα δεδομένα που λαμβάνεις από μια στιχομυθία εσύ σκέφτεσαι παράλληλα με ποιον τρόπο θα κατορθώσεις να διατηρήσεις το ενδιαφέρον αμείωτο και φυσικά πως θα εξασφαλίσεις την περεταίρω επικοινωνία. Κλασικό δείγμα αυθορμητισμού και Μέγα σφάλμα που κάμνεις όταν είσαι πιτσιρικάς! Διότι ο χρόνος ή έστω η ωρίμανση που επιφέρει, σε κάνει να αντιληφθείς ότι αν ο άλλος ενδιαφέρεται πραγματικά ή του αρέσεις, το πράγμα θα προχωρήσει…

Το θέμα δεν είναι αν θα προχωρήσει, γιατί αυτό είναι σχετικό εύκολο. Το θέμα είναι μετά τι κάνεις… κι εκεί δεν υπάρχει manual, βιβλίο οδηγιών, πορεύεσαι με γνώμονα τον αριθμό ΔΥΟ. Ένας εσύ κι άλλος ένας! Κι εκεί η ευκολία των επιλογών δυσκολεύει… ιεραρχείς ανάγκες και θέλω πότε με τα δικά σου κριτήρια και πότε με του συνοδοιπόρου… μεσοπέλαγα αρμενίζεις κι έχεις πλώρα τον καημό κι έχεις την αγάπη κρίμα κι άλμπουρο το χωρισμό… αυτό είναι όλο!

** αφορμή για τούτη την ανάρτηση στάθηκε το κομμάτι «Αποχαιρετισμός», που ακούμε στο πικάπ από ένα CD που κυκλοφόρησε το 1999 από μαθητές της Ευρώπης που συμμετείχαν στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα Comenius. Είχα την τύχη να συμμετέχω στην ελληνική ομάδα μαθητών. Εκεί, σε αυτές τις εφηβικές δροσερές φωνές έχω αφήσει τον έφηβο Seirio, σχεδόν αθώο.

"Στο θέατρο" - Κ. Π. Καβάφης

Βαρέθηκα να βλέπω την σκηνή,
και σήκωσα τα μάτια μου στα θεωρεία.
Και μέσα σ’ ένα θεωρείο είδα σένα
με την παράξενη εμορφιά σου, και τα διεφθαρμένα νιάτα.
Κι αμέσως γύρισαν στο νου μου πίσω
όσα με είπανε το απόγευμα για σένα,
κ’ η σκέψις και το σώμα μου συγκινηθήκαν.
Κ’ ενώ εκοίταζα γοητευμένος
την κουρασμένη σου εμορφιά, τα κουρασμένα νιάτα,
το ντύσιμό σου το εκλεκτικό,
σε φανταζόμουν και σε εικόνιζα,
καθώς με είπανε το απόγευμα για σένα.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

* Ο λόγος που αγαπώ τούτο το ποίημα, είναι γιατί μέσα από απλές λέξεις κατορθώνει να πυκνώσει σκέψεις που όλοι μας έχουμε κάμνει κάποια στιγμή στη ζωή μας. Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο σε όλους

Ήρθε κι η σειρά μου...

Σε τούτο το παιχνίδι έχουν παίξει σχεδόν όλοι, από τους τελευταίους όπου λαμβάνουν μέρος είμαι κι εγώ. Δε σου κρύβω ότι είναι από τις λιγοστές φορές που κάποιο παιχνίδι της μπλογκόσφαιρας μου άρεσε. Με κάλεσε η Kovo Voltes, αλλά όλο κι αποτραβιόμουν από το πληκτρολόγιο... πότε βαριόμουν, πότε είχα διάθεση μα άλλες υποχρεώσεις δε μου το επέτρεπαν... εν τέλει,  μια και δυο, στρώθηκα αποφασισμένος να φτιάξω την ανάρτηση. Τι λέει το παιχνίδι; Ααα ναι, να κάνω γνωστά σε εσάς επτά πράγματα που πιθανόν δεν ξέρετε για μένα. Χμμμ, να σκεφτώ...

Έχουμε και λέμε:

1.   Από τους Ρώσους συγγραφείς, αγαπώ και ξεχωρίζω τον Ντοστογιέφσκι. Από όλα τα έργα του έχω διαβάσει πάνω από πέντε φορές τις Λευκές Νύχτες. Πολλές φορές ξαναδιαβάζω τα βιβλία που μου άρεσαν (αυτό κάλλιστα θα μπορούσε να είναι το Νο 2 της λίστας… αλλά μην ξεκινάμε έτσι...)

2.   Λατρεύω τους περιπάτους κυρίως πλάι στη θάλασσα. Ιδανική στιγμή την ώρα που δύει ο ήλιος. Η θάλασσα έχει μια μοναδική ενέργεια που μεταφέρεται, μεταδίδεται σε όλα μου τα κύτταρα. 

3.   Έχω τη συνήθεια να παρατηρώ τους ανθρώπους (περαστικούς ή των διπλανών οχημάτων) όσο περιμένω να ανάψει το φανάρι και να συνεχίσουμε την πορεία μας. Προσπαθώ να διαβάσω όσα τα μάτια τους λένε. Κι ακόμη, μου αρέσει να ταξιδεύω με το τραίνο παρέα με τις μουσικές μου. Εν γένει, μου αρέσουν τα μοναχικά ταξίδια, αλλά στο τέλος του προορισμού θέλω να βρω τη συντροφιά μου. (σας μπέρδεψα;)

4.   Συνηθίζω να πηγαίνω σε μικρά μαγαζιά, ατμοσφαιρικά που τα έχω συνδυάσει με διάφορα γεγονότα της ζωής μου. Μου αρέσουν ιδιαιτέρως κάποια μπιστρό ή jazz μπαρ. 

5.   Νιώθω μιαν απροσδόκητη ευχαρίστηση κάθε φορά που ανακαλύπτω νέες αυθεντικές μουσικές, φωνές, συγκροτήματα που αγνοούσα μέχρι πρότινος και φυσικά μου αρέσει η δουλειά τους. Γενικότερα μου αρέσει η μουσική γιατί με συντροφεύει από την αρχή της μέρας μου ίσαμε το τέλος της.

6.   Συνδυάζω μουσικές με καταστάσεις και μυρωδιές με πρόσωπα. Αυτό μπορεί  να μοιάζει με προτέρημα αλλά είναι εν δυνάμει κουσούρι. Υπάρχουν στιγμές που μια μελωδία ή μια μυρωδιά μπορεί είναι αρκετή για μια εν ψυχρώ δολοφονία… (πολλές δοτικές μαζεύτηκαν!). Άλλοτε μπορεί να νιώσεις μια γλυκιά μελαγχολία ή νοσταλγία… (όπως ΕΔΩ) (χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης το θέμα!)

7.   Με εκνευρίζουν τα ψηλά μαξιλάρια. Επιπλέον,  αν είσαι από αυτούς που τραβούν τα σεντόνια στο μέρος τους, κλωτσάς και δεν ξέρω τι άλλο κάνεις κατά τη διάρκεια του ύπνου σου, μην κοιμηθείς μαζί μου. Θα σε ξυπνήσω και θα ψάχνεις μέρος να απλώσεις την αρίδα σου!

ΚΑΙ (One more extra!)

8.   Αγαπώ τα ριγέ και καρό μοτίβα των ρούχων. Πολλά καρό, πολλά ριγέ υπάρχουν στη ντουλάπα μου. (Sunnefoula, δε θέλω γελάκια εδώ...χα χα χα)

Αυτά ήταν τα μικρά μου μυστικά που σας αποκάλυψα! Το παιχνίδι τώρα επιβάλει να καλέσω κάποιους μπλογκερς να παίξουν κι αυτοί με τη σειρά τους το ίδιο παιχνίδι! Δεν ξέρω ποιοι από εσάς δεν έχετε παίξει τούτο το παιγνίδι. Όποιος, λοιπόν επιθυμεί να παίξει ας το πράξει…

Τι μένει τελικά;

Μένει ό,τι αγαπήσαμε...

ένας περίπατος, μια ματιά την ώρα που ήλιος δύει...

μια αγκαλιά κι ένα φιλί που δώσαμε σα να κλέβαμε κάτι... (τι;)

τα παστέλια ΛΑΜΠΟΥ, με μέλι, χωρίς ζάχαρη...
οι παραξενιές ή οι ιδιαιτερότητες που αγαπούμε ο ένας στον άλλο...
η φωνή της Σ. Μπιρμπίλη που ξαναζωντανεύει με τη διασκευή των ΜΙΚΡΟ...
οι αναμνήσεις που ξυπνούν από μικροπράγματα αλλά δε μπορώ να μοιραστώ...
ένα χαμόγελο, ένα "σ' αγαπώ", μια καλημέρα...

Ήταν μεγάλη η νύχτα
κι ήμασταν τόσο μόνοι
πάγος στα χέρια - νέκρα στα χείλη
στα χέρια χιόνι
 

Σιγή μέχρι νεοτέρας... θα σπάσει το φράγμα και θα ξεχειλίσει ορμητικό ποτάμι...
Ναι. το έφαγα το παστέλι... δεν μπόρεσα να αντισταθώ... κι είχα δώσει το λόγο μου να το μοιραστώ...ευτυχώς που υπάρχει δεύτερο... Τίποτε, τον τελευταίο καιρό, δεν είναι όπως φαίνεται αλλά συνεχίζουμε... ζορίζομαι από πολλά... πατώ τόσο στο ξυράφι που αν τρεκλίσω θα κοπώ...

Στην πρώτη αστραπή το μέλλον είδα

παράκτια βόλτα... απομεσήμερο φθινοπώρου

Το χτες από το σήμερα απέχει τόσο λίγο...  κι εσύ μου λες να μη το σκέφτομαι... μια βόλτα στη θάλασσα με, ήλιο κι είμαι πλήρης... με ρωτάς γιατί αρκούμαι με αυτά...  ξεχνάς ότι όλος ο πλούτος βρίσκεται σε όσα τα μάτια μεταφέρουν στην ψυχή... Στην κόψη του χρόνου, η αλήθεια μας γυμνή...

* Μα δε βάζεις με το νου σου πόσο πολύ είμαι μπερδεμένος... περπατώ κι όλο αδιέξοδα βλέπω, φτάνω κοντά και βρίσκω μονοπάτια διαφυγής. Πότε όμως θα εγκλωβιστώ οριστικά δε το ξέρω. Ακόμη κι από τη γραφή έχω χαθεί... τι εσωστρέφεια είναι αυτή που με έχει πιάσει... το καταλαβαίνω πια, περνάω σε κάτι νέο που θα με καθορίσει ή τέλος πάντων θα με βάλει σε νέα βάση. (μη βιαστείς να βγάλεις συμπέρασμα με τις σκέψεις της πρώτης ανάγνωσης!)

Ψεύτρα ζωή σ' αγαπώ!

Βάλτο κοντά στο αφτί σου και θα ακούσεις τη θάλασσα... την υπόκωφη γαλήνη της...
(η φωτογραφία είναι δική μου)

Μια ήρεμη θάλασσα, χάλκινη, στα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, με ένα απαλό αεράκι να χαϊδεύει την ακτή της. Ένα γελαστό πρόσωπο που είδες φευγαλέα μέσα στο πλήθος της πόλης. Ένα ήσυχο όνειρο σε ασημένιους κόσμους. Ένας κόσμος που παρά την ασχήμια του κρύβει τέτοιους μικρούς θησαυρούς, που σε κάνουν να νιώθεις μικρός, γεμάτος δέος για το έργο του Θεού. Άλλοι πιστεύουν σε μια οντότητα... άλλοι είναι άθεοι...  όλοι όμως πιστεύουν στην δύναμη της αρετής και το μυστήριο της φύσης του κόσμου και του ανθρώπου. 

Να προχωράς πάντα με φως στην καρδιά και σεβασμό για τους άλλους και τον κόσμο κι έχε ελπίδα κρυφή να συναντάς πάντα ανάλογη, ευγενική συμπεριφορα στην ζωή σου. Αν πάλι δε συναντήσεις τίποτε από όλα εκείνα που προσδοκάς, έχε πάντα στο νου ότι έπραξες το καθήκον σου. 

Κάποια μέρα θα φύγω κι εγώ
ψεύτρα ζωή σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
που με βάζεις στον ήλιο, στη γη
πάνω στου έρωτα εγώ την πληγή

Μαριανίνα Κριεζή

_______________

Τούτα τα ολίγα, στο μεταίχμιο αλλαγής της μέρας και στην έλευση της νέας βδομάδας! Καλή βδομάδα και καλό μήνα σε όλους σας. Με ένα αίσθημα νοσταλγίας να με κατακυριεύει, χαζεύω φωτογραφίες από αλλοτινές περιόδους της ζωής μου. Φίλοι, γέλια, πίκρες, ξενύχτια, συνάδελφοι, στρατός, έρωτες, εκδρομές, στεναχώριες, ατελείωτοι περίπατοι στην ήσυχη νυχτερινή πόλη, μουσικές παραστάσεις,  καρουζέλ (ξέρεις εσύ...!), ηλιοβασιλέματα, ταξίδια, αγωνίες, κλάματα, φιλιά γεμάτο πάθος, βαλσάκια με την Amelie μου, πορείες στους δρόμους, κατραπακιές και βροντερά σκαμπίλια (μεταφορικά πάντα...) κι όλα εκείνα τα μικρά ή μεγαλύτερα που συνθέτουν το μικρόκοσμό μας. Είναι ωραίο να ζεις με όλες τις αισθήσεις σου σε εγρήγορση, να μπορείς να κάνεις ταμείο ανά πάσα ώρα και να μην έχεις παράπονο, να λες έπραξα το καθήκον μου και να να κλείνεις τα μάτια λέγοντας 

Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νά' σαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.

Κ.Π. Καβάφης