 | |
| παράκτια βόλτα... απομεσήμερο φθινοπώρου |
Το χτες από το σήμερα απέχει τόσο λίγο... κι εσύ μου λες να μη το σκέφτομαι... μια βόλτα στη θάλασσα με, ήλιο κι είμαι πλήρης... με ρωτάς γιατί αρκούμαι με αυτά... ξεχνάς ότι όλος ο πλούτος βρίσκεται σε όσα τα μάτια μεταφέρουν στην ψυχή... Στην κόψη του χρόνου, η αλήθεια μας γυμνή...
* Μα δε βάζεις με το νου σου πόσο πολύ είμαι μπερδεμένος... περπατώ κι όλο αδιέξοδα βλέπω, φτάνω κοντά και βρίσκω μονοπάτια διαφυγής. Πότε όμως θα εγκλωβιστώ οριστικά δε το ξέρω. Ακόμη κι από τη γραφή έχω χαθεί... τι εσωστρέφεια είναι αυτή που με έχει πιάσει... το καταλαβαίνω πια, περνάω σε κάτι νέο που θα με καθορίσει ή τέλος πάντων θα με βάλει σε νέα βάση. (μη βιαστείς να βγάλεις συμπέρασμα με τις σκέψεις της πρώτης ανάγνωσης!)
Στα δύσκολα σε θέλω, ορίστε...Και δεν είναι απαραίτητο να εγκλωβιστείς. Όλα αυτά τα καινούρια που ορίζονται μπροστά, νέους δρόμους σε δείχνουν. Εσένα μη ξεχάσεις. Όπως είσαι. Ολόκληρος. Ούτε λεπτό....;))
ΑπάντησηΔιαγραφή@ kovo voltes...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτα δύσκολα με θες βολτίτσα μου... για να δούμε, θα βρω δρόμο ή θα πέσω πάλι σε αδιέξοδο και θα ψάχνω το μονοπάτι; Και πόσα μονοπάτια να μου βρεθούν άραγε...;
Κι η μελωδία από το "Δίχτυ" όλο κ έρχεται στα αφτιά κ στο νου...
Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή
μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι
έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ
έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ
Δε θέλω να με ξεχάσω... δε θέλω να ξεχάσω όλα εκείνα που με καθόρισαν σαν άνθρωπο, όλα εκείνα για τα οποία αγωνίστηκα και συνεχίζω...
Αν πέσει στην υπόληψή σου, το παραμικρό, που να υποδηλώνει πως κάτι ξέχασα, να μη μου χαριστείς! Ακούς;
Κι η μελωδία γυρίζει πάλι στο λογισμό μου...
*με κυνηγά από τα γυμνασιακά χρόνια τούτο το τραγούδι...