Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009

5 & 1 σκέψεις πριν κλείσει η πόρτα!

  1. Καμιά φορά σκέφτομαι πόσα δε πρόφτασα να σου πω και πόσα δε θα ακούσεις ποτέ από τα χείλη μου ή  το αντίστροφο. Τρέχουμε σαν τους τρελούς, λογαριάζουμε, τακτοποιούμε υποχρεώσεις μα λησμονούμε να μιλήσουμε για απλά πράγματα. Δε πρόλαβα ποτέ να σου πω ότι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι το GoodBye Lenin, ότι αγαπώ τις μουσικές του Yann Tiersen, ότι ένα μόνο χάδι στο μάγουλο μου είναι αρκετό, ότι  έχω έρθει ίσαμε την εξώπορτα σου κλαίγοντας, ότι κάθε φορά που δεν απαντούσες στα μηνύματά μου ήταν σα να με ράπιζες κι όταν έστελνες  κολλούσε στα χείλη μου το μεγαλύτερο χαμόγελο... κι είναι κι άλλα που δεν πρόφτασα να σου πω...

    Δυο τραγούδια για σένα με δυο διαφορετικές αφιερώσεις το καθένα! Δε πρόλαβα να σου πω το Σ' αγαπώ όσο κι όπως θα ήθελα, ελπίζω να το εισέπραξες τουλάχιστον...Κανένας δε με έχει φωνάξει όπως εσύ, να ακούω το κοινότυπο όνομά μου υποκοριστικά ειπωμένο και να μου αρέσει...Να προσέχεις...

    Το επόμενο είναι "Το Αίνιγμα" , από τη βραδιά εκείνη...για τη μετέπειτα μεταμεσονύχτια βόλτα στην πόλη, για την αφίσα που ξεκρέμασες και μου χάρισες,  για το παγωτό ώρα τρεις παρά το ξημέρωμα, για την μετέπειτα "καληνύχτα", για την επιμονή μου να βιντεοσκοπήσεις το κομμάτι...  (το βίντεο από εκείνη τη βραδιά, όχι το δικό σου...το δικό σου είναι ότι μου έχει απομείνει!)


2.
- Που λέτε να πάτε να το γιορτάσετε;
- Στο Vinum, εκεί που σε μύησα...
- Βαρετή θα είναι η συντροφιά...δε με κάλεσες...!
- Τι θα ωφελούσε να  σε καλέσω αφού δε θα είσαι εδώ; Θα είσαι γεμάτος χαρά που φεύγεις, φαντάζομαι!
- Όχι!
- Είναι, όμως, ένα σπουδαίο βήμα για την καριέρα σου και για την εξέλιξή σου....Δε είναι έτσι;
- Το πιστεύεις στα αλήθεια πως θέλω να φύγω; Μου είναι ανυπόφορη ιδέα...
- Γιατί;
- Γιατί ήμουν ευχαριστημένος με την εδώ ζωή μου!
- Ήξερες, όμως, ότι η ζωή σου εδώ είναι ολότελα διαφορετική από αυτή που είχες μάθει κι ότι θα επέστρεφες σπίτι σου κάποια στιγμή...
....
- Θα αισθανθείς καθόλου την απουσία μου;
- Στην αρχή σίγουρα!
- Δεν είναι και πολύ κολακευτικό αυτό που μου λες;
- Έτσι νομίζεις...;
- Είμαι τόσο δυστυχισμένος...
- Ας αλλάξουμε κουβέντα...
- Κλαις, μικρέ μου κλαις...;
- Όχι...ναι...δεν έχει σημασία! Ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα σε έχανα τόσο γρήγορα...ήσουν καλό φίλος για μένα!
- Το ήξερες πως σε αγαπώ;
- Πως μπορούσα να το ξέρω; Ποτέ δε σε είδα με άλλα μάτια εκτός από φίλο. Πάντοτε ήσουν το μεγάλο σκυλί που με μάθαινες και με συμβούλευες...
- Τώρα, λοιπόν, μπορώ να στο πω μικρέ μου. Τώρα που φεύγω κι όλα τελειώνουν. Δεν ήθελα να φύγω χωρίς να στο πω...Σ' αγαπώ Σείριε, σ' αγαπώ...

Το ακόλουθο, για σένα κι ας γνωρίζω προκαταβολικά ότι δε θα διαβάσεις ποτέ αυτή την αφιέρωση! Μαζί είχαμε πάει σε εκείνη τη συναυλία στο συνεδριακό κέντρο του πανεπιστημίου. Εκείνη τη μέρα που οι ουρανοί άνοιξαν, εγώ δεν είχα ομπρέλα (κλασικά!) και στο μικρό αυτοκινητάκι είχαμε βάλει στο φουλ το καλοριφέρ για να στεγνώσουμε! Δικό σου...canzone arrabiata!


3. Λίγο πολύ τα έχω καταφέρει με την "αποχή" της γραφής... θα μου πείτε σήμερα γράφω για όσες μέρες δεν άπλωσα τα δαχτυλάκια μου το πληκτρολόγιο αλλά δε πειράζει...μου το συγχωρώ! Έρχονται δύσκολες μέρες, εκεί στα στρατά! Το βασικό σακίδιο του στρατεύσιμου είναι κομπλέ! (πως λέμε πλήρες σετ, έξι βαθιά, έξι ρηχά κι έξι πιατέλα πάστας...?) Ξυριστικά, μυριστικά, σατέν πυτζάμες (πυτζζζάμες, δώσε βάση στη σωστή προφορά! πάμε ξανά! πυτζζζάμες...), γυαλιά Rayban, μάσκες ομορφιάς και τα σχετικά! Κατάλαβες φίλε αναγνώστη...τίποτα από τα παραπάνω! Μόνο τα ξυριστικά , κάλτσες, πάτους για τα άρβυλα και "σωβρακοφανέλες" έχω πάρει. (πεθαίνω με αυτή τη λέξη! έχω πάει να αγοράσω μια ισοθερμική μπλούζα και με ρωτάει ο πωλητής "σωβρακοφανέλες αγόρασες?" μα καλά υπάρχει τέτοια λέξη?)

4. Έχει και τα καλά του το γεγονός ότι στρατεύομαι... θα γλιτώσω από εκείνο το ενοχλητικό "καλημέρισμα" της δουλειάς ....(για όσους δεν κατάλαβαν τι εννοώ, περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ). Πόσο δίκιο είχες e-ξαδέρφη μου (Χρονοστιβάδα)... η σιχαμένη το λέει...ξέρεις πια...εκείνη που διαφημίζει σεντόνια Αιγαίον...καλέ αυτή ΕΔΩ...με τη σπαστική φωνή, που φούσκωσαν τα μυαλά της αέρα και έπειτα πήγε να μας διδάξει σολφέζ στη Eurovision...Ξέρεις δε θέλω να πω το όνομα της γιατί θα αρχίζω να παραληρώ και δεν κάνει....Το άσμα μου το βρήκε κάποιο "σαΐνι" συνάδελφος...επιχειρήστε να το ακούσετε δυο φορές απανωτά.... αλλά να είστε μακρυά από το laptop σας, γιατί δε είμαι να σας πληρώνω σπασμένα μηχανήματα....καλέ ο στρατός έχει έξοδα....δεν είμαι για σπατάλες....

5. Άπαντες να προσέχετε τους εαυτού σας και να μην ξεχνάτε να δίνετε απλόχερα κι όχι με σταγονόμετρο! Θα ξαναβρεθούμε είναι το μόνο βέβαιο...Να χαμογελάτε στη ζωή και στους περαστικούς! Το χαμόγελο είναι δωρεάν κι απόλυτα ευεργετικό για όλους μας! Θα μου λείψουν άτομα και συνήθειες είμαι βέβαιος... να περνάτε από το σπιτικό μου...είναι μια καλή ευκαιρία να κάνετε ενδοσκόπηση στο Σείριο, διαβάζοντας  τούτο το μπλογκ από την αρχή....αλλάζουμε, μαθαίνουμε από τα παλιά ή απλά μας συνοδεύουν....



Στα θαλασσοπράσινα μάτια...




και

6.


adiós


bye
ciao
附屬的
dag
hoşçakal
mirupafshim
さようなら
tchau
αντίο
εις το επανιδείν

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009

Οι ορφανές...επιστολές!

Τρίτο και τελευταίο μέρος (για την ώρα....) από τα ορφανά κείμενα, που υπάρχουν στα αρχεία μου. Δυο επιστολές με συγκεκριμένους αποδέκτες, οι οποίες ποτέ δεν επιδόθηκαν στους παραλήπτες τους.

Οι επιστολές...

ΟΡΦΑΝΟ 6

Μάνα και Πατέρα μου, που δεύτερους δεν έχω, σας αγαπώ κι είστε για μένα φωτοδέκτες στο διάβα της ζωής μου. Δεν ξέρω τι χαρά νιώσατε όταν με πρωτοπήρατε στην αγκαλιά σας μα και πόσες προσδοκίες αποθέσατε στο πρόσωπο μου. Νιώθω στα αλήθεια τυχερός γιατί με μεγαλώσατε με αγάπη, χαρίζοντας μου το προνόμιο να σκέφτομαι, να κρίνω, μα το σπουδαιότερο να μη ντρέπομαι για τίποτα όταν αυτό δε γίνεται εις βάρος τρίτων. Σάρκα της σάρκας σας καθώς είμαι αποφάσισα (κι επιβαλλόταν!)  να είμαι ειλικρινής και ξεκάθαρος μαζί σας. Σας μίλησα, σας εξήγησα, σας άνοιξα σε βάθος την ψυχή μου. Δεν ήθελα να ζείτε στην άγνοια ή "παρατρεχάμενοι καλοθελητές" να σας προφτάσουν όσα από μένα έπρεπε να μάθετε. Τις αγωνίες, σκέψεις, ανασφάλειες και τα χίλια δυο άλλα που σκέφτεστε κι ίσως σας προβληματίζουν τα κατανοώ με το παραπάνω... άλλωστε πριν από εσάς  (και με λιγότερη πείρα για τη ζωή!) κλήθηκα να τα αντιμετωπίσω! Αυτός, είναι άλλωστε κι λόγος που δε κρατώ καμιά κακία μέσα μου, αλλά από την άλλη σας δικαιολογώ μέχρι τέλους. Θα καταλάβετε με τον καιρό...η αγάπη μου είναι δεδομένη κι αστείρευτη! Να θυμάστε ότι ο Σείριος που ήμουν ίσαμε χτες, είμαι και σήμερα...ο ίδιος άνθρωπος, με τις ίδιες αρχές κι αξίες....
Το παραπάνω γράφτηκε, τη "Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου"...όταν έπαυσαν τα πυρά κι επικράτησε μια απερίγραπτη σιγή. Σιγή που όσο τη σκέφτομαι δεν έχω καταλάβει αν ήταν αμηχανία, θλίψη, περισυλλογή ή όλα τα παραπάνω! Τις παραπάνω σκέψεις τις έγραψα σε ένα χαρτί και το άφησα στο γραφείο μου, εκείνο το βουβό πρωινό που ξημέρωσε. Έπειτα, σκορπίσαμε για τις δουλειές μας χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντες. Το βράδυ που γύρισα συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν είχε μπει στο δωμάτιο μου κι επομένως δε διάβασαν όσα έγραψα. Από τότε πέρασαν αρκετοί μήνες, πολλά άλλαξαν (κι ευτυχώς όχι μόνο φαινομενικά) αλλά υπάρχει δρόμος ακόμα που πρέπει να διανυθεί.


ΟΡΦΑΝΟ 7

Ξέρεις κάτι; Δε ζητάω πολλά, να με κοιτάς στα μάτια θέλω και να μην ξεχνάς...Άλλωστε το πρώτο που σου ζήτησα ήταν να βγάλεις εκείνα τα τεράστια γυαλιά, για να μπορώ να κοιτάω ευθεία μέσα στα μάτια σου. Τα μεσάνυχτα που σμίγουνε οι ώρες, που η νύχτα φλερτάρει με το ξημέρωμα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή της μέρας σε συλλογιέμαι πιότερο και σε καρτερώ...Ξέρω δε θα έρθεις, όπως και την πρωτη φορά. Άλλωστε ο πόνος μονάχα τη πρώτη φορά είναι άγνωστος. Κάθε επόμενη είναι ίδιος, επαναλαμβανόμενος... [...πετσοκόβω τα γραφόμενα μου, αυτολογοκρίνομαι...] Ψιτ, μην μπεις στον κόπο να απαντήσεις, διότι απαντήσεις περιτυλιγμένες με το σελοφάν των τύψεων δεν τις γουστάρω!
Αυτά......καλά τις τελευταίες μέρες τρέχουν γεγονότα σε παράλληλα σύμπαντα. Κρατάω γερά όμως! Τα κείμενα είναι παλιά, ίσως και να μην έχουν καμία αξία στον παρόντα χρόνο.


Έξι και σήμερα....

Φιλάκια!



Αχ, χτες πήγα εκδρομή! Ναι, ναι τα κάνω αυτά! Μπορεί να δούλευα στις τέσσερις το μεσημέρι, αλλά χόρτασα εξοχή, πεζοπορία μέσα στα δέντρα, ήλιο που έκαιγε και τίποτα δεν άφηνε στα σκοτεινά! Πήρα δύναμη κι ενέργεια που την είχα ανάγκη. Στα αλήθεια θα τη θυμάμαι καιρό τη χτεσινή πεζοπορία, τις κουβέντες, τα γέλια, τα πειράγματα και τις αδιάκοπες μιμήσεις (ναι κάνω και μιμήσεις!τρέχει κάτι?δε στο βγάζω ε? δε πειράζει...χαχα).Ορίστε μερικές εικόνες από τη χτεσινή βόλτα...