Οι ορφανές...επιστολές!

Τρίτο και τελευταίο μέρος (για την ώρα....) από τα ορφανά κείμενα, που υπάρχουν στα αρχεία μου. Δυο επιστολές με συγκεκριμένους αποδέκτες, οι οποίες ποτέ δεν επιδόθηκαν στους παραλήπτες τους.

Οι επιστολές...

ΟΡΦΑΝΟ 6

Μάνα και Πατέρα μου, που δεύτερους δεν έχω, σας αγαπώ κι είστε για μένα φωτοδέκτες στο διάβα της ζωής μου. Δεν ξέρω τι χαρά νιώσατε όταν με πρωτοπήρατε στην αγκαλιά σας μα και πόσες προσδοκίες αποθέσατε στο πρόσωπο μου. Νιώθω στα αλήθεια τυχερός γιατί με μεγαλώσατε με αγάπη, χαρίζοντας μου το προνόμιο να σκέφτομαι, να κρίνω, μα το σπουδαιότερο να μη ντρέπομαι για τίποτα όταν αυτό δε γίνεται εις βάρος τρίτων. Σάρκα της σάρκας σας καθώς είμαι αποφάσισα (κι επιβαλλόταν!)  να είμαι ειλικρινής και ξεκάθαρος μαζί σας. Σας μίλησα, σας εξήγησα, σας άνοιξα σε βάθος την ψυχή μου. Δεν ήθελα να ζείτε στην άγνοια ή "παρατρεχάμενοι καλοθελητές" να σας προφτάσουν όσα από μένα έπρεπε να μάθετε. Τις αγωνίες, σκέψεις, ανασφάλειες και τα χίλια δυο άλλα που σκέφτεστε κι ίσως σας προβληματίζουν τα κατανοώ με το παραπάνω... άλλωστε πριν από εσάς  (και με λιγότερη πείρα για τη ζωή!) κλήθηκα να τα αντιμετωπίσω! Αυτός, είναι άλλωστε κι λόγος που δε κρατώ καμιά κακία μέσα μου, αλλά από την άλλη σας δικαιολογώ μέχρι τέλους. Θα καταλάβετε με τον καιρό...η αγάπη μου είναι δεδομένη κι αστείρευτη! Να θυμάστε ότι ο Σείριος που ήμουν ίσαμε χτες, είμαι και σήμερα...ο ίδιος άνθρωπος, με τις ίδιες αρχές κι αξίες....

Το παραπάνω γράφτηκε, τη "Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου"...όταν έπαυσαν τα πυρά κι επικράτησε μια απερίγραπτη σιγή. Σιγή που όσο τη σκέφτομαι δεν έχω καταλάβει αν ήταν αμηχανία, θλίψη, περισυλλογή ή όλα τα παραπάνω! Τις παραπάνω σκέψεις τις έγραψα σε ένα χαρτί και το άφησα στο γραφείο μου, εκείνο το βουβό πρωινό που ξημέρωσε. Έπειτα, σκορπίσαμε για τις δουλειές μας χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντες. Το βράδυ που γύρισα συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν είχε μπει στο δωμάτιο μου κι επομένως δε διάβασαν όσα έγραψα. Από τότε πέρασαν αρκετοί μήνες, πολλά άλλαξαν (κι ευτυχώς όχι μόνο φαινομενικά) αλλά υπάρχει δρόμος ακόμα που πρέπει να διανυθεί.

ΟΡΦΑΝΟ 7

Ξέρεις κάτι; Δε ζητάω πολλά, να με κοιτάς στα μάτια θέλω και να μην ξεχνάς...Άλλωστε το πρώτο που σου ζήτησα ήταν να βγάλεις εκείνα τα τεράστια γυαλιά, για να μπορώ να κοιτάω ευθεία μέσα στα μάτια σου. Τα μεσάνυχτα που σμίγουνε οι ώρες, που η νύχτα φλερτάρει με το ξημέρωμα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή της μέρας σε συλλογιέμαι πιότερο και σε καρτερώ...Ξέρω δε θα έρθεις, όπως και την πρωτη φορά. Άλλωστε ο πόνος μονάχα τη πρώτη φορά είναι άγνωστος. Κάθε επόμενη είναι ίδιος, επαναλαμβανόμενος... [...πετσοκόβω τα γραφόμενα μου, αυτολογοκρίνομαι...] Ψιτ, μην μπεις στον κόπο να απαντήσεις, διότι απαντήσεις περιτυλιγμένες με το σελοφάν των τύψεων δεν τις γουστάρω!

Αυτά......καλά τις τελευταίες μέρες τρέχουν γεγονότα σε παράλληλα σύμπαντα. Κρατάω γερά όμως! Τα κείμενα είναι παλιά, ίσως και να μην έχουν καμία αξία στον παρόντα χρόνο.

Έξι και σήμερα....

Φιλάκια!

Αχ, χτες πήγα εκδρομή! Ναι, ναι τα κάνω αυτά! Μπορεί να δούλευα στις τέσσερις το μεσημέρι, αλλά χόρτασα εξοχή, πεζοπορία μέσα στα δέντρα, ήλιο που έκαιγε και τίποτα δεν άφηνε στα σκοτεινά! Πήρα δύναμη κι ενέργεια που την είχα ανάγκη. Στα αλήθεια θα τη θυμάμαι καιρό τη χτεσινή πεζοπορία, τις κουβέντες, τα γέλια, τα πειράγματα και τις αδιάκοπες μιμήσεις (ναι κάνω και μιμήσεις!τρέχει κάτι?δε στο βγάζω ε? δε πειράζει...χαχα).Ορίστε μερικές εικόνες από τη χτεσινή βόλτα...