Το τέλος ενός μακρόσυρτο καλοκαιριού

Αργά το μεσημέρι, φόρεσα το μαγιώ μου για τελευταία φορά (;) μέσα σε τούτο το μεγάλο καλοκαίρι που δεν σε τίποτε δεν έμοιαζε με όσα είχα ζήσει ίσαμε τώρα. Έχωσα στην τσάντα βιαστικά τα μπανιερά, πήρα καφέ, ακουστικά για μουσική και με μιαν απερίγραπτη λαχτάρα κατευθύνθηκα στη θάλασσα. Στην ίδια εκείνη παραλία που σαν ήμουν πέντε, ίσως και λίγο μικρότερος, μάθαινα κολύμπι καθώς αποχωριζόμουν το ένα μπρατσάκι κι έπειτα το άλλο... Στην ίδια εκείνη παραλία που το επόμενο καλοκαίρι έσπασα το χέρι μου και καθήμενος στο βράχο ξεγέλαγα τον εαυτό μου δεν έκανε να κολυμπήσω εξαιτίας του γύψου. Πέρασαν πολλά καλοκαίρια αστραπιαία από τα μάτια μου, σταθερή αξία εκείνη η παραλία, εκείνος ο βράχος, εκείνος ο ορίζοντας...

Πέρασαν πολλά καλοκαίρια, μεγάλωσα - μεγαλώνω, κι όμως το σημείο αναφοράς παραμένει το ίδιο. Εκεί στο βράχο, σε εκείνο το μέρος με πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα, με την αρμύρα του νοτιά να σε χτυπά στο πρόσωπο.

Πέρασαν σήμερα μπρος από τα μάτια μου ένα παιδί, ένας έφηβος κι ένας άρρεν Σείριος. Σηκώθηκα βιαστικά, σαν να μην ήθελα να ενοχλήσω εκείνους τους τρεις που πέρασαν ακριβώς μπροστά μου. Τους αναγνώριζα καλά βέβαια, είχαν την ελπίδα καρφωμένη στα μάτια μόνο που ο άρρεν ήταν λιγότερο ξέγνοιαστος. Έτρεξα και βούτηξα στα γαλήνια, ζεστά νερά.

Βαθιά ανάσα και βουτιά κάτω από την επιφάνεια του νερού. Εκείνος ο υπόκωφος ήχος της θάλασσας με γαληνεύει, με κάνει να αισθάνομαι ένα μαζί της. Σαν εικόνα περνά από μπροστά μου η νέα μου ζωή, οι νέες συντεταγμένες που ορίζουν την καθημερινότητά μου.

Όλα είναι πολύ μακριά από τη βάση μου, αλλά κοιτάω να ξεγελάω τις μέρες μου. Κοιτάζω να γίνω "ένα" με το νέο σώμα κρατώντας όλα εκείνα που με συνθέτουν. (νομίζω ότι η λέξη "συσσωμάτωμα" δανειζόμενη από τη φυσική περιγράφει καλύτερα αυτό που σκέφτομαι τούτη τη στιγμή!). Όποιος ξένος αισθάνεται σε κάθε νέα "συνθήκη" πάντα μονάχος μένει... πάντα ξένο σώμα θα είναι κι εγώ δε το θέλω αυτό.

Βγήκα κι ήλιος πύρωνε το κορμί μου, έχει μιαν άλλην χάρη τούτη η θέρμη του ήλιου τις μέρες τούτες. Πήρα να βαδίσω στο ακροθαλάσσι πλάι σιγομουρμίζοντας το τραγούδι από "το διαμάντια και μπλουζ". Τραγούδι που πάντα θα μου θυμίζει έναν Σεπτέμβρη αλλοτινό, που γράφοντάς το στην κόλλα εξετάσεων ενός μαθήματος -μη ξέροντας τίποτε από τα θέματα- θα μου χάριζε ένα υπέροχο πεντάρι από έναν καθηγητή μου. Αλλά είπαμε αυτά είναι μακρινά...

Νυχτώνει πολύ νωρίς πια, πήρα το δρόμο της επιστροφής χωρίς να το καλοσκεφτώ. Έπρεπε να ετοιμάσω όλα εκείνα που θα χρειαστώ για τη νέα βδομάδα που ξεκινά. Δεν γύρισα να κοιτάξω πίσω φεύγοντας. Χαμογέλασα συνωμοτικά στον εαυτό μου. Άλλωστε άφησα εκεί το παιδί, τον έφηβο και τον άρρενα που πριν κάμποση ώρα είχαν περάσει αντίκρυ μου. Τους "κουβανώ" μες στην ψυχή μου...

Καλή βδομάδα σε όλους

Με υγεία και δύναμη σε καθετί που κάμνετε

Φιλώ κ χαιρετώ σας

Σείριος

ΥΓ. κάπως έτσι, πέρασε το σημερινό - τελευταίο μπάνιο για τη θερινή περίοδο. Τρέχουν πολλά στο μυαλό μου τελευταία. Μοναξιά, προβληματισμοί, αναζητήσεις, ελπίδα για κάτι καλύτερο που ξεκίνησε, όνειρα και πολύ μέτρημα...

Άλλοι ρυθμοί, άλλη πόλη, άλλοι άνθρωποι, άλλη ζωή... ίδιος εγώ (!?)

*φωτό από τη διάρκεια της θητείας μου. Μπλοκ σημειώσεων που κρατούσα σε όλη τη διάρκεια της θητείας μου, ανεμώνες που έλεγες θα στάξουν αίμα, από το αεροδρόμιο που υπηρετούσα. Τόπος φωτογράφισης - φυλάκιο όπου χτυπούσα πρωινό νούμερο σκοπιάς. Εννοείται ότι δε γύρισα με τις ανεμώνες στο στρατώνα... "έχουσι γνώσιν οι φύλακες". Φρόντισα έγκαιρα να "εξαφανίσω" τα πειστήρια του εγκλήματος.... χε χε 

Seirios Seiriopolis      VOL.3
έτσι είναι όλα στη ζωή Κύκλοι! Εγώ πια βρίσκομαι στον τρίτο εσωτερικό κύκλο μου, από τότε που άρχισε τούτο το μπλογκ να υπάρχει. Σαφώς δε σχετίζεται με τα χρόνια της εδώ παρουσίας μου, αλλά με όσα με έχουν σημαδέψει, ορίσει και σηματοδοτούν το τέλος και συνάμα την αφετηρία ενός "νέου κύκλου που διαγράφεται εντός μου" 

Μιαν επιστολή του χτες!

Αν τύχει και δεις το βιβλιαράκι σημειώσεων που τηρούσα καθ’ όλη τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας μου, το δίχως άλλο θα χαμογελάσεις. Κείμενα, σκέψεις, παρατηρήσεις, σκίτσα, στίχοι κ ποιήματα ολοκληρωμένα, ημιτελή κι άλλα στα οποία επιστρέφω μήνες (χρόνια πια) μετά για να συμπληρώσω μιαν σκέψη ή λέξη. Γραμμένα τα περισσότερα στο πόδι, στη σκοπιά. Όλα όμως με το ίδιο στυλό και το ίδιο μολύβι.

Λευκές αριθμημένες σελίδες, κάθε κείμενο με την ημερομηνία του καθώς και την ώρα έναρξης γραφής του. Το ξεφυλλίζω, χαζεύοντας το κι έπειτα το κρύβω επιμελώς σα να θέλω να κρυφτώ από τον εαυτό μου, τις ίδιες μου τις σκέψεις. Θαρρώ πως στο διάστημα εκείνο έγραψα τα περισσότερα κείμενα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και με έντονο το στοιχείο της αυτοκριτικής. Ελάχιστα κείμενα έχω δημοσιεύσει εδώ... Όσο δύσκολο είναι να ξεστομίσεις τα λόγια τούτα στον εαυτό σου άλλο τόσο δύσκολο είναι να τα μοιραστείς.

12-04-2010

Σου γράφω πάλι όπως παλιά. Θυμάσαι; Τότε που ανησυχούσα και με κυρίευαν τα αναπάντητα γιατί. Ξέρεις κάτι, λοιπόν; Εκείνα τα "γιατί" δεν υπάρχουν πια, όπως δεν υπάρχεις κι εσύ στη ζωή μου. Ούτε στις σκέψεις μου υπάρχεις... σε κάποιες από τις συνήθειές μου έχεις απομείνει, αλλά βλέπεις αυτές δεν αλλάζουν εύκολα.

Εκείνα τα "γιατί", τα ατελείωτα, έχουν δώσει τη θέση τους σε άλλες απορίες βαθύτερες. Θα μου πεις με το γνωστό εκείνο ύφος σου "Έτσι δεν είναι το λογικό, Σείριε;". Δεν ξέρω πιο είναι το λογικό κι ιδίως μαζί σου, η λογική μου χανόταν. Αλλά είπαμε, αυτά είναι στο παρελθόν, το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούριο μήκος. Θυμάσαι αυτό το στίχο; Θα θυμάσαι τότε και όσο μας συνδέουν... 

Είχα αποφασίσει να μην ακούω αυτό το τραγούδι. Το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Μέχρι χτες που το άκουσα ολόκληρο ξανά, ξανά, ξανά και ξανά ύστερα από πέντε ολόκληρα χρόνια. Ξέρεις κάτι; Δεν ένιωσα κανένα από εκείνα τα συναισθήματα που φοβόμουν ότι θα με κυρίευαν. Κι ο τελευταίος συνδετικός κρίκος θαρρώ πως έσπασε. Άργησε αρκετά να κλείσει το οπισθόφυλλο του βιβλίου μας, παρόλο που στο μεσοδιάστημα οι ζωές μας συνέχιζαν. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό;  Άλλωστε, γι' αυτό σου γράφω... εσύ πάντοτε ήσουν ο ειδήμονας.

Δε σου κρατώ κακία καμιά για το γεγονός ότι μπαινόβγαινες στη ζωή μου θέλοντας να "ελέγχεις" τα συναισθήματά μου. Έπαιζες το παιχνίδι σου κι εγώ "τσίμπαγα". Έτσι κι αλλιώς στο βάθος του χρόνου εγώ κέρδισα την παρτίδα, έστω και με καθυστέρηση. Έγινα πιο δυνατός χωρίς να το καταλάβεις. Έκλεβες από τη ζωή μου αλλά εγώ τα πήρα όλα πίσω. Άργησα λίγο αλλά το μυαλό μου με βοήθησε να καταλαβαίνω, οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο.

Όλα τούτα που σου γράφω ίσως να μην έχουν κανένα νόημα για σένα, αλλά απόψε έκλεισα τα είκοσι πέντε κι είχα χρέος να στα πω. Σε αφήνω με κάτι που είχε γράψει ο Μπρεχτ. Έτσι για να έχεις θα λες ότι κάτι έμαθες κι από μένα.

...Κανένα πράγμα δεν είναι κανενός ή αν όχι τότε είναι σίγουρα εκείνου που το έχει μεράκι και τ' αγαπάει και το γνωρίζει. Μια ψυχή ανήκει σε όποιον νοιάζεται και τη φροντίζει, το αμάξι ανήκει στον προσεκτικό οδηγό μην τύχει και το ρίξει στο γκρεμό. Κι η γη με τους καρπούς που περισσεύουν (ανήκει) σ' αυτούς που την πονούν και τη δουλεύουν...

* εννοείται ότι δεν γύρισα στο θάλαμο με ένα ματσάκι κόκκινες ανεμώνες... όποιος έχει πάει στρατό θα καταλαβαίνει ότι αυτά είναι "ανεπίτρεπτα"... τούτο ήταν το όπλο μου... Απορώ που είχα όρεξη για "καλλιτεχνικές" φωτογραφίες μέσα στη μουντίλα του στρατοπέδου... 

Όχι πόλεμο!

Για κάποιον που έχει τη στοιχειώδη λογική η λέξη πόλεμος δεν μπορεί παρά να του δημιουργεί αποστροφή! Η πολεμική επίθεση (άσχετα από ποιον προκαλείται) σημαίνει νεκροί άνθρωποι, βία, δυστυχία και πίκρα στις ψυχές των ανθρώπων. Για ποιον έχει πάει φαντάρος είναι εύκολα αντιληπτό ότι οι «στρατοί» το μόνο που ζητούν από σένα είναι αυταπάρνηση και θυσία…θυσία για την «ιδέα»! Την όποια ιδέα…είτε την ενστερνίζεσαι είτε όχι! 

Παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν στη Λιβύη και γεμίζω θλίψη. Γιατί σε καμιά περίπτωση η «καλή κοινωνία» δε με έχει πείσει ότι όλα τούτα συμβαίνουν για το καλό του κοσμάκη. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά από όσα γνωρίζω κανένας πόλεμος δεν έγινε ποτέ για να βελτιωθεί η ζωή ενός λαού. Είναι πολύ ρομαντικό για να είναι αληθινό… πάντα οι «προστάτες» χαρίζουν την «ελευθερία» αποσκοπώντας την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Γεμάτη παραδείγματα η μακραίωνη ιστορία της ανθρωπότητας…

Όταν ήμουν μικρός, εκεί γύρω στα δέκα – έντεκα, καμάρωνα και θαύμαζα τους ίκαρους της πολεμικής αεροπορίας. Είχα πάθος με τα πολεμικά αεροπλάνα κι ζήταγα από τον πατέρα μου να μου αγοράζει κάρτες «Υπερατού» με μαχητικά αεροσκάφη. Δεν έχανα έκθεση της Πολεμικής Αεροπορίας κάθε 9 Νοέμβρη. Μπορούσα να χαζεύω με τις ώρες πόστερ ή βιβλία με πολεμικά αεροπλάνα. Με γοήτευαν τα χρώματά τους κι οι ιστορίες των πιλότων τους. Ίσως να έπαιζε καταλυτικό ρόλο σε όλα τούτα το επάγγελμα του πατέρα μου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ονειρεύτηκα ότι είμαι πιλότος και συμμετέχω σε σχηματισμούς αεροσκαφών.

Μέχρι που άρχισα να μεγαλώνω και καταλάβαινα ότι η κάθε μάχη έχει θύματα. Θύματα αθώες ψυχές… Κάπως έτσι έπαψα να ενθουσιάζομαι με κάτι που θαύμαζα. Άρχιζα να καταλαβαίνω τι σημαίνουν οι επωμίδες, τα αστέρια κι οι «κλάρες» στα καπέλα των αξιωματικών… σε βραβεύουν, σε ανεβάζουν στην ιεραρχία γιατί έμαθες να σκοτώνεις ανθρώπους… πέρα από κάθε λογική…   

Τέτοιες μέρες, πέρσι, βρισκόμουν στο δεύτερο από τα τρία στρατόπεδα που πέρασα καθόλη τη διάρκεια της θητείας μου. Ένα αχανές αεροδρόμιο, που τώρα το ΝΑΤΟ χρησιμοποιεί για τις (βρωμο)δουλειές του. Όταν έφτασα στο νέο εκείνο στρατόπεδο μού, έπρεπε να παρουσιαστώ στο Διοικητή της Μονάδας. Ξυρισμένος, γυαλισμένος, κομβιωμένος περιμένω έξω από την πόρτα για να ακούσω το «Περάστε». Μπαίνω μέσα και με στεντόρεια φωνή παρουσιάζομαι κατά το τυπικό. (Κατά το στρατιωτικό τυπικό παρουσιάζεσαι στον ανώτερό σου  κοιτώντας πάνω από τον ορίζοντά του.) Το βλέμμα μου καρφωμένο ακριβώς πάνω από την καρέκλα του Διοικητή, σε ένα καδραρισμένο πόστερ με αμερικάνικα πολεμικά αεροπλάνα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρουσιαζόμουν μηχανικά την ώρα που το μυαλό μου έτρεχε στην παιδική μου ηλικία. Τα χρόνια εκείνα τα έχω συνδέσει με τη μουσική της χορωδίας Τυπάλδου και του δίσκου «Χάρτινο Καράβι». Κι όποτε ανατρέχω σε εκείνα τα χρόνια, σκέφτομαι εκείνες τις παιδικές φωνές…σα να έχει μείνει κι η δική μου εκεί.

Βγαίνοντας από εκείνο το γραφείο είχα ισχυριστεί απλή συνωνυμία με κάποιον που είχε το επίθετό μου κι ενδεχομένως να ήταν ο πατέρας μου. Κι ήταν πράγματι ο πατέρας μου, αλλά τούτο δεν είχε σημασία. Εγώ υπηρετούσα όπως χιλιάδες άλλα παιδιά. Όσο έμεινα σε εκείνο το στρατόπεδο προσπαθούσα τα άσχημα να τα βλέπω όμορφα. Κι ήταν όμορφα αν αναλογιστείς ότι η φύση οργίαζε παρά τον κομφορμισμό που επιβάλει ο στρατός. Άγριες ανεμώνες σε απέραντες εκτάσεις, κίτρινα άγρια άνθη και πράσινο σηματοδοτούσαν την έλευση μιας άνοιξης ολότελα ανάρμοστης στο χακί χρώμα κ πνεύμα των στρατοπέδων.

Αυτή η αταξία της φύσης, που ήταν έξω από τον έλεγχο των αξιωματικών, με κρατούσε και μου έδινε δύναμη. Δε άφηνε τα πιστεύω μου να τα ισοπεδωθούν από τον οδοστρωτήρα την ομοιομορφίας και της υποχρεωτικής ομοφωνίας. Ο στρατός με έκανε καλύτερο άνθρωπο και πιο ευαίσθητο. Θεωρητικά απείχε μαζί μου...  

* οι φωτογραφίες από εκείνο το στρατόπεδο. Γιατί όταν η φύση μπλέκεται με το στρατό, απλά σε κάνει να ελπίζεις… Ημερομηνία λήψης 21-03-2010, έναν χρόνο πριν. Σα να συνωμοτεί το σύμπαν…(κλικ σε όποια επιθυμείτε να δείτε με μεγαλύτερη ευκρίνεια) 

** Ακούστε το κομμάτι, είναι από το δίσκο "Χάρτινο Καράβι" του 1995. Είναι ο Σείριος παιδί...αυτά σκεφτόταν όταν παρουσιαζόταν στο Διοικητή του κοιτώντας το πόστερ με τα αεροπλάνα, κλαίγοντας γοερά μέσα του.

*** Καλή βδομάδα σε όλους

Σώπα...

Από αύριο Στρατός...


Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
μη βλέπεις, μην ακούς, ΣΩΠΑ...


Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα....ΣΩΠΑ...


Δε θα' χεις έτσι εφιάλτες, τύψεις
κι αμφιβολίες... ΣΩΠΑ...


Όχι δε ΣΙΩΠΩ! Από αύριο Σμηνίτης....
                                                                                           8-11-09

________________________________________________________________

Έχω τη συνήθεια να γράφω (σημειώνω) τις σκέψεις μου σε χαρτιά μικρά ή μεγάλα, μπλοκ σημειώσεων, πάνω σε εισιτήρια, σε αποδείξεις... Όπου βρω έστω κι ελάχιστο άγραφο χώρο άλλοτε με καλά γράμματα κι άλλοτε με άτσαλα, βιαστικά πνιχτά γράμματα αποτυπώνω τη σκέψη μου. Κι έτσι οι τσέπες μου, τα σημειωματάρια μου, τα ημερολόγια κατακλύζονται από κάθε λογής σκέψεις. Ανάμεσα σε ραντεβού, υποχρεώσεις, οργανόγραμμα ημέρας, απαραίτητα αντικείμενα που πρέπει να εφοδιαστώ ξεπηδούν σκόρπιες σκέψεις ή πράγματα που με εντυπωσίασαν, τα ενθυμήθηκα κι από φόβο ότι θα τα ξαναξεχάσω τα σημειώνω βιαστικά στριμώχνοντάς τα.

Άλλοτε στο πέρας της μέρας,  γυρίζω σ' αυτές τις σημειώσεις μου, τις διαβάζω, τις επεξεργάζομαι, τις καθαρογράφω...Κι είναι φορές (τις περισσότερες) όπου τις ξεχνάω ίσαμε τη στιγμή που θα βρεθούν ξανά μπροστά μου καθώς ξεφυλλίζω τους ημεροδείκτες ή αδειάζοντας τις τσέπες των σακακιών και των παντελονιών μου. Κι είναι η στιγμή μαγική καθώς ένα τόσο δα χαρτάκι σε κάνει να ξανασκεφτείς όλα εκείνα που σε έκαναν να γράψεις εκείνα τα βιαστικά λόγια στο χαρτί. 

Μια άλλη περίεργη συνήθεια μου που σχετίζεται με τα προαναφερθέντα, είναι ότι κάποιες στιγμές αυτά τα χαρτάκια με τις απόκρυφες σκέψεις μου τα κρύβω μέσα σε βιβλία. (μην ψάχνεις να βρεις λογική σε αυτή μου την πράξη). Λες και θέλω να ξορκίσω τις σκέψεις μου εκείνες...να τις κρύψω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Πάνω σε ένα τέτοιο χαρτί έπεσε πρόσφατα. Το είχα γράψει πάνω στο σελιδοδείκτη του βιβλίου που διάβαζα τη νύχτα (παραμονή) πριν παρουσιαστώ στην Τρίπολη φαντάρος. Δεν τελείωσα ποτέ εκείνο το βιβλίο! Το πρωί πριν ξεκινήσω το τακτοποίησα στο ράφι.Εκ τότε το αντίκριζα αρκετές φορές και καμιά δεν έπαιρνα απόφαση να ολοκληρώσω την ανάγνωσή του. Εν τω μεταξύ είχα ξεχάσει τη "σημείωση" αλλά κάτι με αποθάρρυνε σε εκείνο το βιβλίο. Μέχρι πριν λίγες μέρες όπου έπιασα αποφασιστικά να διαβάσω. Ανοίγοντας το έπεσα πάνω στο σελιδοδείκτη, διάβασα την ιδιόχειρη σημείωσή μου και έκλεισα το βιβλίο απότομα. Ένιωσα να γυρίζω στις αγωνίες εκείνης της μέρας, οι οποίες παρότι δε επαληθεύτηκαν κατά την πλειονότητά τους αρκούσαν να με γεμίσουν με ένα συναίσθημα δυσφορίας. "Το θεώρημα του Παπαγάλου" του Ντ. Γκετζ θα μείνει ημιτελές τελικά....Το βιβλίο μαζί με τον επίμαχο σελιδοδείκτη ξανατοποθετήθηκε προσεχτικά στο ράφι...  

ΥΓ.  Τη μικρή αυτή ιστορία θυμήθηκα και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας, εξαιτίας μιας μικρής ανάρτησης του εκλεκτού Dimitri A. που δημοσιεύθηκε στην "Πόρτα". Dimitri A. ευχαριστώ που με βρήκες πρώτος, άφησες ένα μήνυμα κι έκτοτε με γεμίζεις με σκέψεις...Να προσέχεις και να χαμογελάς.

φιλώ κ χαιρετώ σας!

Σκέψεις Απολυόμενου - Σκόρπιες Σκέψεις

8 / 7 / 2010

Κι έφτασε η τελευταία Υπηρεσία στο Στρατόπεδο, στη Νατοϊκή βάση. Η τελευταία μέρα πριν την άδεια απολύσεως καθ την οριστική απομάκρυνση που θα επιφέρει το απολυτήριο. Σήμερα, περισσότερο από άλλες μέρες, σκέφτομαι την παιδική μου ηλικία και τα ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια. Λοιπόν, θυμάμαι έντονα τα τζιτζίκια και την υπόκωφη βοή του μεσημεριού, την "υποχρεωτική" κατάκλιση το μεσημέρι και την ατελείωτη σιωπή δεν έσπαζε τίποτα.

Ξάπλωνα, συνήθως, έχοντας σταθερή συντροφιά μου κάποιο βιβλίο ή το μικρό ραδιοφωνάκι μου. Κι άλλοτε βυθιζόμουν σε σκέψεις παιδικές, άλλοτε χάζευα τον παλιό χάρτη της Ελλάδας (όταν τύχαινε να είμαι στο σπίτι των παππούδων) και πολλές φορές έπαιζα ένα ιδιότυπο παιχνίδι με τον εαυτό μου! Υπολόγιζα πόσο θα' μαι σε δεδομένη χρονολογία του μέλλοντος και τι στα αλήθεια θα μπορούσα να έχω γίνει ίσαμε τότε;

"Δηλαδή το 2000 θα' μαι δεκαπέντε..., το 2010 εικοσιπέντε... το 2030...;Πω πω, το 2030 είναι πολύ μακρινό, έχουμε 1994..." Εσωτερικοί μονόλογοι που δεν έχουν αξία αλλά είναι συνδεδεμένοι με την ερώτηση "Δηλαδή φαντάρος πότε θα πάω, το 2003 που θα είμαι δεκαοχτώ;". Και να που φαντάρος πήγα το 2009, έχοντας ολοκληρώσει έναν κύκλο πραγμάτων που ούτε υποψιαζόμουν εκείνα τα μακρινά καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας.

....

(απόγευμα της ίδιας μέρας)

Χαζεύω τη θάλασσα, ντυμένος στο χακί! Η μόνη παρηγοριά μου σ 'αυτή την Βάση που δεσπόζει η αγγλική μιλιά. Μου έχει καρφωθεί στο μυαλό πως εδώ ούτε τζιτζίκια έχω ακούσει κι ας είναι προχωρημένο καλοκαίρι μα ούτε και θαλασσοπούλια πετούν. Τι στο καλό (!?)... Μάζεψα τα λιγοστά μου υπάρχοντα, όλη μου η περιουσία ο στρατιωτικός μου σάκος, ένα μαξιλάρι, δυο βιβλία και μια φωτογραφία. Αύριο θα παραδώσω τα κλειδιά της Μοίρας και τους κωδικούς ασφαλείας στον επόμενο, στον αντικαταστάτη μου. Παραδόξως δεν είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, έχω γευτεί και πιο μεγάλες χαρές. Ωστόσο νιώθω ανακουφισμένος, σα να έβγαλα κάτι το οποίο με βάραινε κι ήμουν υποχρεωμένος να το υπομείνω. 

Τώρα που όλα τελειώνουν μπορώ να το πω, μεγαλύτερη μπούρδα από το στρατιωτικό δεν έχω κάμνει! Κι αν ευχαριστώ για κάτι τη μαμά πατρίδα είναι γιατί μου έδωσε αρκετό χρόνο να κάνω για ακόμη μια φορά ενδοσκόπηση στον ίδιο μου τον εαυτό.


_______________________________________________


ΥΓ.1 Σας φιλώ από τας εξοχάς όπου έχω εκδράμει! Έχω "σηκώσει όλα τα υψώματα" κι έχω πάρει τα όρη τα άγρια βουνά.


ΥΓ 2. Καλαμαράκι - Σείριος (5 - 0). Πόσο μου είχε λείψει αυτή η ψυχή... πάνω από χρόνο είχαμε να ιδωθούμε, παρότι τα λέγαμε από τηλεφώνου σχεδόν καθημερινά. Γεννηθήκαμε τελικά, για να σμίξουν οι τροχιές με κάποια άτομα τα οποία θα γίνονταν φίλοι μας στο τέλος. Κι όταν λέμε φίλοι, εννοούμε φίλοι και συνοδοιπόροι στα δύσκολα (όχι μόνο στα εύκολα). Διότι με το "Καλαμαράκι" έχουμε κλάψει, έχουμε ονειρευτεί, έχουμε κάνει όνειρα, έχουμε φάει (κυριολεκτικά) από το ίδιο πιάτο σε καιρούς αφραγκίας, έχουμε περπατήσει ατελείωτες διαδρομές κι έχουμε "αυτοψυχαναλυθεί" όσο με ελάχιστα άτομα. Στην ίδια θέση στην καρδιά μου έχω τη "Συννεφούλα" και το "Νερόφιδο". Θυμηθήκαμε ΑΥΤΟ σήμερα και πέσαμε κάτω από τα γέλια...αχ αχ αχ, τι έχουμε κάνει και πει με αυτή την κοπέλα! Αχ, καλαμαράκι μου...


ΥΓ 3. Σας φιλώ και σας χαιρετώ! Δεν πρέπει να κάνω κατάχρηση της  φιλοξενίας που μου δείχνουν, παραχωρώντας μου ίντερνετ! Αφήστε, που η ζωή στας εξοχάς είναι ολότελα μαγευτική. θα τα πούμε σύντομα!

Απολελέ...

Άδεια απολύσεως... απολελέ και τρελέ...

...έρχεται κι ανάρτηση η οποία είναι χαμένη στις αποσκευές και τα στρατιωτικά μπαγάζια!

παράξενο απόγευμα...αλήθεια ή ψέμα; αλήθεια!
τέλος ή αρχή; Τέλος και αρχή!
διαφυγή...έξοδος...exit

Στιγμές μέσα στή μέρα!

…Σ' ἀγκαλιάζω στό σκοτάδι

σέ τυλίγω μ' ἕνα χάδι

τώρα εἶμαι γυμνός

νιώθω σάν θεός

φωτεινός δυνατός,

μπορεῖς νά μ' ἀγαπήσεις

μπορεῖς νά μοῦ φωτίσεις μία στιγμή

τό κορμί μου εἶναι μόνο ἡ ἀφορμή…

Ἄρης Δαβαράκης

** ἐπίασα τόν ἑαυτό μου νά τραγουδάει τό παραπάνω 6.20 τό πρωί, λίγο πρίν προβῶ στό πρωινό προσκλητήριο κι ἀμέσως ἔφερα στό νοῦ μου «ἐκεῖνον» πού πρίν μερικά χρόνιά μου εἶχε μάθει «τίς κυρίες τοῦ κυρίου Θάνου»… ἄτιμο πράγα τό μυαλό!

** 8.40 πνίγομαι στό γράψιμο καί στίς στρατιωτικές ὑποχρεώσεις ἐν ὄψει ΠΣΚ. Ὑπηρεσίες, ἀναφορές, Ὑπηρεσιακά Σημειώματα, ἄδειες, προσκλητήρια, Φύλλα πορείας, ἐντολές, Σήματα…οὔφ! Χαζεύω ἀπό τό ἀνοιχτό παράθυρο τή μεγάλη κεραία, χαρακτηριστικό «κόσμημα» τοῦ στρατοπέδου.  Ἔχω ζαλιστεῖ ἀπό τό πρωινό πρεσάρισμα. Ὅλα νά εἶναι ἕτοιμα στίς 8.30… στίς 9.00 ἔχει Βολή. Ὅλη τή βδομάδα εἶμαι μέσα, τό ἴδιο καί τήν ἑπόμενη!

** 8:50 ἡ Βολή ἀκυρώθηκε λόγω καύσωνα! Καλύτερα!

** 12:35 Μέ ἐνημερώνει ὁ Μοίραρχος (αὐτοπροσώπως παρακαλῶ!) ὅτι ΠΣΚ θά ἔχω OFF! Δηλαδή ΣΚ γιατί θά βγῶ μέ τό πέρας ἐργασίας! Μοῦ ἔχει κολλήσει ἀπό ἐκείνη τή στιγμή στό μυαλό ὅτι ἔχω ξεχάσει ἀπλήρωτο τό Ἰντερνέτ. Λές νά μοῦ τό κόψουν; Σήμερα λήγει ἤ ἔληξε χτές;

** 4.30 μμ φεύγω ἀπό τό στρατόπεδο. Βράζει ὁ τόπος. Τρώω φρακάρισμα στήν ἐθνική ὁδό καθώς ἐπιστρέφω…ἔχει γίνει τροχαῖο κι ἔχει κλείσει ὁ δρόμος. Ἀπό τό δεύτερο πρόγραμμα, ἀκούω τήν «μικρή μου μώβ βεντάλια».  Πάλι «οἱ κυρίες τοῦ κυρίου Θάνου» μπροστά μου… πάλι ἡ εἰκόνα σου μπρός μου.

** 6.10 μμ, μόλις ἔχω κάνει μπάνιο. Καίγομαι ἀπό τή  ζέστη. Ἕνα κάρο ἐκκρεμότητες μέ περιμένουν γιά τακτοποίηση. Τό ΜΣΝ ἀνοιχτό.  Ἀκούω τόν χαρακτηριστικό ἦχο πού κάμνει ὅταν κάποιος σου μιλάει. Εἶναι «ἐκεῖνος». Ἔχουμε νά μιλήσουμε σχεδόν 2 μῆνες. Μιλᾶμε βιαστικά. Δέ σού λέω τίποτα γιά τό πόσες φορές σέ ἔχω σκεφτεῖ σήμερα.

** 6.20 μμ, μέ ἕνα χαμόγελο (εὐτυχίας ἤ μήπως εἰρωνείας;) γράφω τοῦτες τίς ἀράδες. Εἶναι ὅλα στή ζωή μᾶς συμπτώσεις διερωτῶμαι…

Τό μέτρημα!

Ὁ χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα πού στιγμές στιγμές μέ ἐκπλήσσει καί μέ γεμίζει μέ ἕνα περίεργο συναίσθημα. Τό περασμένο τριήμερο ἦταν ἕνα σύνηθες τριήμερο παραμονῆς μου ἐντός της στρατιωτικῆς βάσης. Συγκεκριμένα πρόσωπα, λίγοι φαντάροι καί σχεδόν τίποτα δέν ταράσσει τή στρατιωτική μονοτονία τοῦ Παρασκευοσαββατοκύριακου (τό διάβασες; Σωστός σιδηρόδρομο ἡ λέξη!).

Σήμερα, ὁδηγώντας γιά νά ἐπιστρέψω σπίτι μου σκεπτόμουν πόσο μακρυνή φαντάζει ἡ Παρασκευή (ἡμέρα πού εἶχα γυρίσει στό στρατόπεδο). Μοῦ φαινόταν πώς εἶχαν περάσει δύο βδομάδες. Ναί τόσο μακρυά ἐνίωθα πώς ἦταν ἡ περασμένη Παρασκευή… κι ὅμως εἶχαν περάσει μονάχα τρεῖς μέρες. Τρεῖς μέρες ἤρεμες, σέ οἰκεῖο κ ζεστό κλίμα (ναί ναί, στό νέο στρατόπεδο εἶναι διαφορετικά!!!) πού δέν ἔπαυαν νά φαντάζουν «αἰώνας».

Φτάνω μέ τό αὐτοκίνητο, ἔξω ἀπό τήν Πάτρα κ μόλις διέκρινα τή γέφυρα τοῦ Ρίου (ἐκείνη πού ἑνώνει τή Ρούμελη μέ τήν Πελοπόννησο) ἐνίωσα νά γυρίζω στή θαλπωρή τοῦ σπιτιοῦ μου. Κατεβάζω τό παράθυρο τοῦ αὐτοκινήτου γιά νά μυρίσω θάλασσα. Ξεχνιέμαι καθώς ὁδηγῶ, σβήνουν ἀπό ὁ νοῦ μου οἱ πρότερες σκέψεις. Πλημμυρίζω μέ ἕνα συναίσθημα ἀλλόκοτο. Δέ βλέπω τή στιγμή νά γυρίσω σπίτι μου…

Παρκάρω μέ σχετική εὐκολία γιά Δευτέρα πρωί. Ἀνεβαίνω στό σπίτι μου κι ἀνοίγω τήν μεγάλη μπαλκονόπορτα τοῦ δωματίου μου. Τό δωμάτιο λούζεται ἀπό ἥλιο. Ἕναν ἥλιο ζεστό, σχεδόν καλοκαιρινό. Ἡ ματιά μου σχεδόν αὐτόματα πέφτει στή βοκαμβίλιά μου. Ὁλάνθιστη, χάρμα ὀφθαλμῶν νά τή βλέπεις. Κάθομαι ἔτσι, χωρίς νά κάμνω τίποτε ἄλλο, παρά νά χαζεύω τή γειτονιά  μου. Τή γειτονιά μέσα στό κέντρο τῆς πόλης πού μέ ἀνάθρεψε κι ἀκόμη παραμένω κάτοικός της.

Ἀνοίγω τό laptop καί σχεδόν αὐτόματα τσεκάρω τά mails  μοῦ. Πενήντα ἔξι e-mails (56!!! Σέ τρεῖς μέρες; Τί λές ρέ παιδί μου…) τά περισσότερα τῶν ὁποίων εἶναι προωθούμενα ἀπό τρίτους. Ἀνάμεσά τους κι ἕνα μέ θέμα «ἔξι μῆνες σάν μία μέρα». Εἶναι ἀπό τόν ΧΧΧ, τί νά θέλει νά πεῖ μέ αὐτό τό mail; Μά ναί, πέρασαν κιόλας ἔξι μῆνες ἀπό τότε ποῦ παρουσιάστηκα φαντάρος στήν Τρίπολη. Χαζεύω μία σειρά ἀπό φωτογραφίες ποῦ εἴχαμε βγάλει στό δεύτερο ἐπισκεπτήριο ποῦ εἶχε ἔρθει νά μέ δεῖ. Εἶχα λησμονήσει τήν ὕπαρξή τους. Μοῦ τίς ἔστειλε λέει, γιά νά δῶ πόσο γρήγορα τρέχει ὁ χρόνος καί γιά τίς βάλω στό ἀρχεῖο τῶν ἐνθυμίων μου.  

Πότε πέρασαν ἔξι μῆνες, πότε ἦταν ποῦ εἶχε ἔρθει νά μέ δεῖ στήν Τρίπολη; Κάθομαι καί χαζεύω τίς φωτογραφίες καί νομίζω ὅτι εἶναι τραβηγμένες χτές. Κυριολεκτικά μιλάω. Νομίζω ὅτι ἄν κλείσω τά μάτια μου, εἶναι χτές πού ἦρθε στό δεύτερο ἐπισκεπτήριο, χτές πού κάναμε βόλτα στό στρατόπεδο.

Πλήρης ἀντίθεση σκέψης κι αἴσθησης μέ ἐκείνη πού εἶχα ἐπιστρέφοντας. Πῶς γίνεται οἱ τρεῖς μέρες νά φαντάζουν «αἰών»  κι ἔξι μῆνες σά τή χτεσινή μέρα; Τελικά ἐκεῖνο τό «ἔξι μῆνες σάν μία μέρα», ἦταν τόσο εὔστοχο…

Τούς ἀνθρώπους τῆς ζωῆς μου θά 'θελα νά τούς κρατήσω

τά ἀγρίμια, τούς ἀγγέλους καί τούς πιό κανονικούς

ὅσους ἄφησαν σημάδι, ὅσους πῆρε τό σκοτάδι

τούς ἐκείνους, τούς τυχαίους, τούς πολύ προσωπικούς

καί μοῦ βγαίνουν πάντα λίγοι, ἤ μου βγαίνουνε πολλοί

κι εἶναι ἡ μοναξιά πού ἐπείγει ὅτι μέ μελαγχολεῖ

καί μοῦ βγαίνουνε πάντα λίγοι, ἤ μου βγαίνουν πολλοί

σέ ἕνα μέτρημα πού ἀνοίγει τή παλιά μου τή πληγή

(σουυυυυυ, τώρα ἀκοῦμε… καί μοῦ βγαίνουν πάντα λίγοι ἤ μου βγαίνουν πιό πολλοί…)

Κι ύστερα τι...;

Απόψε η αγάπη μας θα γίνει ένα τραγούδι
στ' αστέρια θα φτάσει ψηλά
ζωής λευκό λουλούδι.

Μη με ρωτάς γιατί πονώ
τα μάτια σου όταν κοιτάζω

βαθιά κρυμμένο μυστικό
το βλέμμα σου φορώ
κι αλλάζω.

Πίστεψα κι άφησα γι' άλλη μια φορά
τη φωτιά της ψυχής να μ' αγγίξει ξανά

με πράγματα, λόγια δικά μας μοναδικά

μιας αγάπης μικρής η βροχή ξεκινά
Μη σταματάς.

Στα όνειρά μας έρχεται,
τα δίνει και τα παίρνει

Δεν ξέρω αν θ αντέξουμε σε αυτό
το κάτι που μας δένει.

Το χέρι μου στο στήθος σου
χαράζει μιαν αλήθεια

στο βάθος του ορίζοντα ο έρωτας
δε γίνεται συνήθεια.

Μη σταματάς να μ' αγαπάς


 

Στρατιωτική Καθημερινότητα!

Εκεί, στο στρατόπεδο όπου περνάω τον καιρό μου κάνοντας τη θητεία μου, όλα κυλούν με εντελώς διαφορετικούς ρυθμούς από αυτούς που είχα μάθει στην πρότερη μου ζωή μου. Δεκάωρες (10ωρες) και δωδεκάωρες (12ωρες) σκοπιές και πεζά περίπολα, F.O.D. και  λοιπές καθαριότητες, επιστασίες σε διάφορα γραφεία κι άλλα πολλά γεμίζουν τη μέρα μου...

Στην αρχή, με την έλευσή μου στο νέο αυτό στρατόπεδο, έψαχνα με κάθε τρόπο να εξασφαλίσω χρόνο για ξεκούραση και ύπνο. Όμως, φαίνεται πως το κορμί άρχισε να συνηθίζει σε αυτούς τους δύσκολους βιορυθμούς (με κύριο πρόβλημα την κούραση που επιφέρει η παρατεταμένη αϋπνία). Ίσως σε αυτό να έχει συντελέσει κι η εμφανής βελτίωση του καιρού κι ακόμη, το μεγάλωμα της μέρας. Είναι κάτι νύχτες, τελευταία, που αν τύχει κι έχεις όλες σου τις αισθήσεις σε εγρήγορση θα ακούσεις ένα αλλόκοτο βουητό... είναι η έλευση της άνοιξης... τα δέντρα ετοιμάζονται να "ανοίξουν τα μάτια τους" κι αναμφίβολα η Περσεφόνη βάζει τα καλά της...

Όχι πως δεν κουράζομαι πια ή πως βρήκα το μυστικό να καταπολεμήσω την αϋπνία αλλά έχω αρχίσει να βρίσκω περισσότερα ενδιαφέροντα στον "έγκλειστο"  βίο μου! Άρχισα να διαβάζω βιβλία μέσα στο στρατόπεδο (οκ και στις σκοπιές αν τύχει κι οι συνθήκες το ευνοήσουν!), στις στρατιωτικές μου τσέπες υπάρχουν πλανήσφαιρα για την καλύτερη κι ακριβέστερη παρατήρηση των αστερισμών στον έναστρο νυχτερινό ουρανό (αυτό γίνεται πάντα στα νυχτερινά νούμερα σκοπιάς) κι ύστερα από αρκετό καιρό άρχισα να κρατώ χειρόγραφες σημειώσεις στο βιβλίο σημειώσεων, που για αυτό το σκοπό είχα αγοράσει λίγες μόνο μέρες πριν παρουσιαστώ στην Τρίπολη. Κατά την πάγια συνήθεια μου, άλλα κείμενα παραμένουν ημιτελή κι άλλα ολοκληρώνονται. Είναι γεγονός, ότι για να γράψω πρέπει να είμαι ήρεμος, μόνος με τις σκέψεις μου και το ουσιαστικότερο να έχω διάθεση! Ε, λοιπόν, όταν συμβαίνουν όλα τούτα, συνήθως, είμαι σε κάτι θεοσκότεινες σκοπιές που μόνο να γράψω δεν μπορώ...

Βασικός συνοδοιπόρος σε όλες τις στιγμές μου είναι οι μουσικές λίστες που έχω δημιουργήσει...οι φωνές και τα μηνύματα των φίλων όταν φτάνουν στο κινητό. Από την καθημερινότητα μου, προ στρατού, δε μου λείπει τίποτε περισσότερο από όσο η ουσιαστική ανθρώπινη επικοινωνία με άτομα οικεία. Κακά τα ψέματα, η τηλεφωνική επικοινωνία είναι υποδεέστερη από την κατά πρόσωπο επικοινωνία...χάνεις τις αντιδράσεις / εκφράσεις από τα πρόσωπα των συνομιλούντων... 

Στις αχανείς εκτάσεις του αεροδρομίου το μάτι σου χάνεται στο απίθανο μωσαϊκό που έχουν φτιαξει οι άγριες ανεμώνες. Κόκκινες (σαν παπαρούνες) μαζί με λιλά ανεμώνες, άγρια κίτρινα λουλούδια, λευκές μαργαρίτες και άγριες φρέζιες με το μεθυστικό τους άρωμα είναι το δεσπόζον ντεκόρ που στιγμές στιγμές σε κάνουν να ξεχνάς ότι είσαι σε στρατόπεδο. (καλά αυτό το τελευταίο που έγραψα μάλλον ενέχει μιαν υπερβολή... στο υπενθυμίζει ο εκκωφαντικός ήχος των αεροσκαφών που βρίσκεσαι θες δε θες!) Κι αν η παραπάνω εικόνα σε έκανε να σκεφτείς ειδυλλιακά εξοχικά τοπία θα σε προσγειώσουν στην πικρή πραγματικότητα τα σμήνη κουνουπιών που υπάρχουν στην περιοχή!

Μάρτη μήνα και έχω χιλιοσημαδευτεί από τα κουνούπια "στούκας" τα οποία τσιμπούν ανεξαιρέτως τους πάντες! Τα μόνα ακάλυπτα μέρη του σώματος (την εποχή αυτή τουλάχιστον!) είναι τα χέρια και το πρόσωπο...ε, λοιπόν, έχω να μετρώ πολλά τσιμπήματα κι είμαστε ακόμα στην αρχή της σεζόν! Στους  θαλάμους καίμε παστίλιες και στις σκοπιές φιδάκια...Ναι (!!!) καλά διάβασες....μόνο AUTAN δεν έχω αγοράσει ακόμα... Τις προάλλες πήγα στο σουπερμάρκετ κι έψαχνα σαν τους τρελούς να βρω που έχουν καταχωνιάσει τα αντικουνουπικά για να αγοράσω. Ντρεπόμουν βλέπεις να ρωτήσω! Που να εξηγείς και ποιος να σε πιστέψει...; 

Αυτά κι άλλα πολλά  συμβαίνουν στη στρατιωτική μου θητεία, όπου αισίως κοντεύω να εκτίσω το ένα τρίτο της...Τι γρήγορα που περνάει ο καιρός...; Όλα τα παίρνει μακρυά...δυστυχώς παίρνει μακρυά και αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα...κι ύστερα φτάνουμε να μιλάμε για αυτά σα να είναι "εικόνες"...ύστερα φτάνουμε "να μιλάμε για όσα δε μας αγγίζουν πια"...

"Είν' ο κόσμος δύσκολη γραφή
όλο σβήνεται
κι αν δεν διαβαστεί με την αφή
τίποτα δεν γίνεται..."

 

______________________________________________________

*Rena Fan, ευχαριστώ σε για τα υπέροχα οκτάστιχα...

** Όλες οι φωτογραφίες από το στρατόπεδο που βρίσκομαι τώρα! Ελπίζω ο εχθρός να μην παραμονεύει....και να μην χαζεύει τις δικές μου φωτογραφίες...άσε που αν θέλει, μια ματιά να ρίξει στο Google Earth, θα δει πολλές περισσότερες εικόνες... 

Χαιρετώ και φιλώ σας!

Κάνε το καλό...

Σε εκείνα τα ατελείωτα νυχτερινά νούμερα σκοπιάς που κάνω στο στρατό όλο και περισσότερο σκέφτομαι τους άστεγους και τους "περιπλανώμενους" των πόλεων. Έχοντας όλα τα μέσα που μπορούν να με προφυλάξουν από το κρύο και πάλι παγώνω μέχρι το κόκκαλο... κι όταν η βροχή με μαστιγώνει αλύπητα και με μουσκεύει τότε το κρύο γίνεται πιο δριμύ και το παράπονο σε παίρνει καθώς αναλογίζεσαι την "τύχη" σου που σε έριξε εκεί...είναι ένα βουβό παράπονο με πολλά αναπάντητα γιατί, με εκκωφαντική σιωπή...κι αλήθεια είναι στιγμές που η πίστη στον ίδιο μου τον εαυτό και τις δυνάμεις μου κλονίζονται!

Πως αντέχουν αυτοί οι άνθρωποι (οι άστεγοι); Τι αγωνίες βιώνουν που κανείς από εμάς δεν έχει βάλει με το νου του; Πως κοιμούνται σε ένα παγκάκι...;;; Ησυχάζουν άραγε οι ψυχές τους κι ο νους τους αλαφραίνει καθόλου; Σε τι να ελπίζουν και τι να καρτερούν; Κι αυτοί δεν αποζητούν το χάδι, την ψυχική και σωματική ζεστασιά; Άνθρωποι δεν είναι κι αυτοί; Τι κι  αν εμείς βρεθήκαμε  λίγο πιο τυχεροί;

Παλιότερα τα ρούχα που έπαυα να χρησιμοποιώ τα άφηνα ήσυχα κι ανώνυμα σε κάποια ιδρύματα αλλά τους τελευταίους μήνες τα δίνω συστηματικά σε άστεγους που κατ' επανάληψη βλέπω στα μέρη όπου συχνάζω. Προσπαθήστε όσο μπορείτε να κάνετε κάτι κι εσείς... σαν χάρη σας το ζητάω. Μη λησμονείτε ότι δεν ξέρουμε ποτέ τι μας ξημερώνει...Γι' αυτό λίγη από την "πολυτέλεια" της ζωής μας ας  την χαρίσουμε απλόχερα.

Τελικά, η νύχτα είναι ερωτική, γεμάτη προ(σ)κλήσεις, αινίγματα κι έχει μιαν ανυπέρβλητη γοητεία μονάχα για όλους εμάς που έχω εξασφαλίσει ένα χώρο να στεγάσει τα όνειρά μας...

Ανοίξτε τα ηχεία κι ακούστε τη Fairouz, ταξιδέψτε με τη φωνή της κι ακούστε μέσα από εκείνη την έκκληση του Σείριου...σας φιλώ γλυκά! Οι ελεύθερες λιγοστές ώρες τελειώσαν, αύριο στις 7.00 θα' μαι και πάλι ο Σμηνίτης Σείριος.

__________________________________________________________

ΥΓ. Από το στρατό δεν ξέρω αν θα βγω περισσότερο άνδρας, πατριώτης ή δεν ξέρω τι άλλο...εικάζω ότι θα βγω ακόμη πιο ευαισθητοποιημένος σε θέματα που ήδη με απασχολούσαν!(τσσσσ στην έφερα στρατόκαυλε που νομίζεις ότι με τις προσοχές και τα λοιπά σου παραγγέλματα θα με κάνεις να αποτινάξω ό,τι με κάνει άνθρωπο σκεπτόμενο κι ευαίσθητο!) 

ΥΓ.2 Τοκ - Τοκ! Έχεις ένα μήνυμα με το ακόλουθο περιεχόμενο:

Ένα μικρούλι ποίημα, φτιαγμένο με το χέρι

έρχεται να σε 'βρει εκεί, στου Αράξου τα μέρη.

Δεν έχει ούτε λυρισμό, ούτε δύσκολη λέξη

μα έχει μόνο έναν σκοπό, εσένα να συντρέξει!

Εσένα που φυλάς όλα τα αεροπλανάκια 

και ξενυχτάς, μη θέλοντας, ολόκληρα βραδάκια!

Ένα μονάχα θα σου πω, βάλτο καλά στο νου σου

να είσαι χαμογελαστός, σαν τ' άστρο του ουρανού σου...

κι αν τύχει και τα μάτια σου γεμίσουνε με ζόρι,

ζήτα από τον "ψυχαναλυτή" πνεύματος πανωφόρι...

Κάτι τέτοια μηνύματα έρχονται στο κινητό μέσα στη νύχτα και νιώθω χαρά και λιγότερη μοναξιά. Κύριε "Ψυχαναλυτή"  σας ευχαριστώ από καρδιάς....όπως θα πρέπει να ευχαριστήσω καθένα από εσάς που με ένα μήνυμα ή μια κλήση με κάνετε να μην νιώθω μόνος και ξεκομμένος...

φιλώ σας!

My Heart Will Go On

Ο χρήστης  Seirios  λέει:
 

apo monaksia (??)  egw kserw...kserw...
 
(panta eimai edw gia na se akouw...!giati mono etsi xtιzontai oi sxeseis! pera apo ta kormia yparxei k i kardia! kai sto telos mono ayto menei....me tin agapi mou na se syntrofeyei kai na se eygnwmwnei gia pragmata pou de tha matheis pote sou stelnw tin kalinyxta mou)

Άλλη ανάρτηση είχα ετοιμάσει άλλο πράγμα τελικά αναρτώ! Σάμπως είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό; Α, ρε Σείριε...

Και για να μην απορείτε να και δυο ακόμη σκέψεις μου στα γρήγορα!

Μιας κι ο Σείριος είναι μακρυά από τον υπολογιστή ,φυλάσσει την πατρίδα, τα F16 και τα A7 αεροπλάνα.... Τι να σας πω αδέρφια μου, εκείνες οι δεκάωρες (10 ώρες) ή δωδεκάωρες  (12 ώρες) σκοπιές με πεθαίνουν! Έχω εξαντλήσει κάθε σκέψη που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Αν είχα χαρτί κι έβλεπα να γράψω (στη σκοπιά), σίγουρα με τις σκέψεις που κάνω θα έγραφα βιβλίο. Μοναδική συντροφιά η μουσική όπου άλλοτε με ταξιδεύει σε μέρη που αγαπώ, άλλοτε μου φέρνει στη θύμηση συντρόφους, φίλους και περιστατικά της ζωής μου. Η νύχτα κακά τα ψέματα είναι δύσκολη κι εκείνα τα νούμερα 1.00 ίσαμε τις 6.00 είναι δύσκολη περίπτωση. Δεν ξέρω τι σκέφτονται τα υπόλοιπα παιδιά αλλά εκείνες τις ώρες είναι που έχω περισσότερη ανάγκη μιαν αγκαλιά κι ένα χτύπημα στην πλάτη...εκείνες είναι οι στιγμές που πλημμυρίζω με εικόνες και καμώματα του βίου μου...εκείνες τις ώρες που κοιτάζω τον ουράνιο θόλο με τα άπειρα αστέρια, τους αστρικούς σχηματισμούς και το "αδερφάκι μου" Σείριο... 

Περίεργο συναίσθημα κι η μοναξιά! Περίεργο συναίσθημα να σκεφτεσαι και να πονάς...
Να προσέχετε όλοι σας!

Ήθελα να σε ζωγραφίσω μα τόσο πολύ έχω χάσει την εικόνα σου και τη φωνή σου...

Το θαύμα εγένετο!

Ύστερα από δυο μήνες στρατιωτικής παραμονής στην ιστορική Τριπολιτσά, ήρθε το πολυπόθητο φύλλο πορείας που με ξαποστέλνει από την Αρκαδία. Για να είμαι δίκαιος, δεν ήταν κι άσχημα στο στρατόπεδο αλλά το κρύο,  η υγρασία κι η ομίχλη της Τρίπολης δεν υποφέρονται...

Οι υπηρεσίες κι οι σκοπιές πολλές, αλλά είμαι συμβιβασμένος με αυτό! Όπου κι αν πας, ελλείψει στρατευμένων, το σκηνικό είναι ίδιο κι απαράλλαχτο. Εξάωρες ή οχτάωρες σκοπιές (καλά μην τρομάζεις... δύο τρίωρα ή δύο τρίωρα κι ένα δίωρο αντίστοιχα με κενές ώρες ενδιάμεσα!), περίπολος, μαγειρεία, πλυντήρια, λάντζα...  κι ενδιάμεσα πολλές πολλές κενές χαμένες ώρες. Ώρες για διακοπτόμενο ύπνο, για ανάγνωση βιβλίων κι εξόδων.

Κι αν για κάτι λυπάμαι, είναι γιατί απ' την Δευτέρα δε θα έχω συντροφιά δυο καλά παιδιά που γνώρισα εκεί μέσα. Η εικοσιτετράωρη καθημερινή έγκλειστη επιβίωση των ίδιων δυσκολιών σε φέρνουν κοντά, σε κάνουν πιο υποχωρητικό και χωρίς αμφιβολία σε "δένουν" με έναν περίεργο τρόπο. Δεν ξέρω αν είναι φιλία ή ανάγκη για επικοινωνία το παραπάνω συναίσθημα, σίγουρα όμως, είναι σχέσεις αρκετά ειλικρινείς.

Κι αν με ρωτήσετε ποιες ήταν οι αγαπημένες μου υπηρεσίες χωρίς πολλή σκέψη θα σας απαντήσω η οκτάωρη παραμονή στην πύλη κι η σκοπιά στη Σ11. Το να είσαι ΑΜ(ίτης) στην κεντρική πύλη σου χάριζε αυτόματα ένα ζεστό χώρο παραμονής, αρκετό γράψιμο στα βιβλία εισόδου - εξόδου και χρόνο τήρησης προσωπικών σημειώσεων (αν τυγχάνεις να είσαι "γραφιάς" σαν εμένα!). Μόνο αρνητικό αυτής της υπηρεσίας, αποκόπτεσαι από τον έξω κόσμο καθότι δεν μπορείς να φλυαρείς στα τηλέφωνα. Σχετικά τώρα, με τη σκοπιά στη Σ11 τι να πω...αααα ναι! Μου άρεσε διότι ήταν σε σημείο όπου έβλεπα έγκαιρα την έλευση της εφόδου και το βασικότερο (!) κάθε σκοπιά ήταν ευκαιρία για ελεύθερη σκέψη. Κι όταν οι σκέψεις τελείωναν το έριχνα στο....τραγούδι!

Τι έχουν ακούσει τα κορφοβούνια της Τρίπολης και τα περιφερόμενα τσακάλια δε λέγεται! Το ρεπερτόριο είχε έντεχνη, λαϊκή και "σκυλέ" μουσική... Από κλασικές επιτυχίες Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, από Βοσκόπουλο, Μοσχολιού ίσαμε Ζαμπέτα, μα και Στανίση, Σακελλαρίου... Κι αν κάνω top list νομίζω ότι στην κορυφή βρίσκεται το "χαρτινο το φεγγαράκι", το "πριν χαθεί το όνειρό μας", το "επεμβαίνεις" και το "αμαρτία μου". Μουσικές ανάλογα με τα κέφια, τις διαθέσεις και τα μεράκια της στιγμής.... Μη θαρρείς ότι είμαι τόσο ψυχάκιας που τρελαίνομαι να κάνω σκοπιά, αλλά είναι σαφώς καλύτερα από το να τρίβεις ταψιά (λάντζα!) με κρύο νερό και σκόνη πλυντηρίου για απορρυπαντικό!

Σε αυτό το δίμηνο, εμπέδωσα ότι στο στρατό κάθε στιγμή είναι κατάλληλη για ύπνο! Έτσι απλά! είσαι ελεύθερος, δεν κάνεις τίποτα; Την πέφτεις με τα άρβυλα στο κρεβάτι και σκεπάζεσαι με το στρατιωτικό πανωφόρι. Άκουσε που σου λέω...αργεί πολύ να έρθει η ώρα για τη βραδινή κατάκλιση... Επίσης, έμαθα τη λέξη ντεμέκ(=και καλά!) που λένε όλοι οι Βορειοελλαδίτες...κι όταν ήθελα να τους πειράξω έφτιαχνα προτάσεις βάζοντας τη λέξη ντεμέκ. 

Το σπουδαιότερο, όμως, που είδαν τα μάτια μου, ήταν η απομυθοποίηση του στρατού από τον ίδιο το στρατό! Θα επανέλθω με άλλη ανάρτηση σε τούτο το τελευταίο γιατί δε θέλω να χαλάσω την καλή μου διάθεση! Ξύπνησα πριν καμιά ώρα, είπα να γράψω δυο γραμμές και θα φύγω σφαίρα για μια βολτούλα! Είναι χαρά Θεού εδώ (στα πάτρια εδάφη). Σαν άνοιξη είναι τούτος ο χειμώνας στα μέρη μας...

Την καλημέρα μου!

ΥΓ.1 . Θα απαντήσω στα σχόλια που αφήσατε (όσο έλειπα) στην προηγούμενη ανάρτηση αλλά αργότερα...

ΥΓ.2. Γλυκιά μανούλα ευχαριστώ σας για το βραβείο που μου χαρίσατε. Θα τακτοποιήσω άμεσα τις υποχρεώσεις μου... φιλάκια!

ΥΓ.3. Οι φωτογραφίες για όλους σας, αλλά με λίγη παραπάνω φροντίδα για τον Rena Fan, που πέρα σε από τα ίδια μέρη με μένα...μέσα στα πλήθη κι εγώ... (κλικ πάνω σε όποια φωτογραφία θέλετε να δείτε μεγαλύετρη και πιο καθαρή). Οι φωτογραφίες είναι από την "πρώτη περίοδο" στράτευσης....της βασικής εκπαίδευσης!

Στιγμές ελευθερίας...

Στιγμές ελευθερίας σε μια εποχή που η ελευθερία θεωρείται δεδομένη...όσο δεδομένη μπορεί να είναι η ελευθερία, η αγάπη, τα συναισθήματά μας έναντι των άλλων, το καθετί που ορίζεται και παραμένει απροσδιόριστο!

Στιγμές ελευθερίας σε μια πόλη που το κλίμα της είναι ψυχρό μα τα πρόσωπα των ανθρώπων χαμογελαστά. Στην πόλη που είκοσι λεπτών περπάτημα είναι αρκετό για να τη δεις ολάκερη, που έχει ζωή και κόσμο (καθώς λεν οι ντόπιοι) μονάχα στις επίσημες εξόδους των στρατοπέδων.

Στιγμές ελευθερίας στις οποίες επιτρέπω στον ίδιο μου τον εαυτό να σκέφτεται, να πονά και να συλλογιέται. Η Πάτρα φαντάζει πολύ μακρυά από εδώ που βρίσκομαι...σαν αστραπή πήγα και γύρισα. Δε μου λείπει τίποτε άλλο από τον τόπο μου, όσο η αύρα της θάλασσας. Εδώ βραδιάζει νωρίς κι ο ήλιος χάνεται πίσω από τα βουνά...δε δύει ομαλά κάνοντας τον ουρανό να  παίρνει μαβί απόχρωση.  (όποιος έχει ζήσει σε παράκτια πόλη θα καταλαβαίνει τι θέλω να πω)

Στιγμές ελευθερίας που αναλώνονται σε ένα ρυπαρό νετ καφέ της πόλης που υπηρετώ. Όσο βασανιστικά αργά περνούν οι ώρες μέσα στη μονάδα, τόσο πιο γρήγορα περνούν οι  ώρες της εξόδου. Σε λίγο πάλι θα είμαι μέσα, το κουδούνι για το βραδινό προσκλητήριο θα μου υπενθυμίσει ότι είμαι ο Σμηνίτης Σείριος...

Στιγμές ελευθερίας, όπως κι οι στιγμές  εκείνες που νιώθεις πιο δυνατό το κάλεσμα του εαυτό σου να αποτινάξεις ό,τι σε πίκρανε, σε πλάνεψε και σε γέλασε... στιγμές που νιώθεις "το κορμί σου να λυγάει, να γελάει"  και να εκλιπαρεί για να έρθεις να το πάρεις και να το ταξιδέψεις μες στο βυθό σου, ώστε να αγαπηθεί και να λυτρωθεί...

 

Στιγμές ελευθερίας που τώρα τέλειωσαν...

The Winner Takes It All

Γυρίζω σε σένα, όπως κάνω πάντα γιατί ξέρω ότι με ακούς...γιατί έχω πάντα να σου πω πράγματα και σκέψεις που το μυαλό μου κάμνει και ποτέ δε μαρτυρά....γιατί πέραν από αυτό που επί είκοσι τρεις μέρες έδειχνα προς τα έξω δεν έπαψα ούτε για μια στιγμή να είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Εκείνος που ήμουν πριν περάσω την πύλη της 124 ΠΒΕ στην Τρίπολη.

Θυμάμαι εκείνη την ηλιόλουστη μέρα στις 9 Νοέμβρη που ξεκίνησα με το σάκο μου για την Τρίπολη. Περίεργη μέρα....διακατεχόμουν από μια περίεργη νευρικότητα κι από ένα συναίσθημα που με καλούσε να φτάσω μια ώρα αρχύτερα στη μονάδα για να τελειώσω με κάτι που εκείνη ακριβώς τη μέρα θα άρχιζε. Μπήκα στο αυτοκίνητο, έκανα μια βόλτα στην πόλη και στα μέρη που αγαπώ κι έφυγα για την εθνική...αμίλητος μα όχι κακόκεφος. Όλη η διαδρομή αναλώθηκε σε κουβέντα "ελαφριάς θεματολογίας", με τους γονείς μου να αφουγκράζονται περισσότερο από τον καθένα τις ανησυχίες μου. Στη μισή διαδρομή άκουγα ραδιόφωνο και τα κομμάτια ήταν λες και τα είχα παραγγείλει...στο υπόλοιπο μισό της διαδρομής άκουγα το δίσκο PIXELS της Δ. Γαλάνη και την Πτήση 201.

Φτάνοντας στην Πύλη, χαιρέτισα τους γονείς μου και μόλις που πρόλαβα να διακρίνω τα βλέμματα τους υγρά. Παραδόξως δε δάκρυσα...ωστόσο ένιωσα ότι η αγάπη μου για αυτούς είναι αστείρευτη. Σήκωσα βιαστικά το σάκο, την ώρα που στο άλλο χέρι είχα τα χαρτιά της κατάταξης. Από κείνη τη στιγμή δε γύρισα να κοιτάξω προς τα πίσω. Άρχισα να περπατάω σε ένα δρόμο που δεν ήξερα που οδηγούσε, διακρίνοντας σιωπηλούς άνδρες να βαδίζουν βυθισμένοι σε σκέψεις.

"Τώρα αρχίζουν όλα Σείριε", μονολόγησα φτάνοντας στο τέρμα του μακρινού δρόμου που είχα διανύσει. Μόνο τότε κοίταξα πίσω και διαπίστωσα ότι η πύλη είχε χαθεί από το οπτικό μου πεδίο. Η ώρα σχεδόν μία το μεσημέρι κι ο ήλιος να καίει βασανιστικά. Οι πρώτες γνωριμίες σπάσανε την αμηχανία και σιγά σιγά στην απόλυτη σιωπή άκουγες κάποιες κουβέντες. Όλα αυτά ίσαμε τη στιγμή που ο ήχος από μια σφυρίχτρας "διέταξε"την απόλυτη σιωπή. Χωριστήκαμε σε ομάδες κι έκτοτε άρχισε μια σειρά γραφειοκρατικών διαδικασιών που δεν βάζει ο νους σας. Χαρτιά, γιατροί, εμβόλια, ιματισμός, στρατιωτικά ρούχα κι ένα τρέξιμο που ανάλογό του δεν είχα βιώσει.

Με τα πολλά βρέθηκα περί τις 11 τη νύχτα να είμαι φορτωμένος με έναν τεράστιο γεμάτο στρατιωτικό σάκο, μιαν ασφυκτικά γεμάτη στρατιωτική σακούλα, τον πολιτικό μου σάκο, τα στρατιωτικά κλινοσκεπάσματα και τα άρβυλα κρεμασμένα από το λαιμό. Τότε μας διέταξαν να πάμε στο θάλαμο...Νομίζω ότι εκείνη η διαδρομή, με εκείνο το συγκεκριμένο φορτίο, με την κούραση και την ένταση της ημέρας ήταν ό,τι δυσκολότερο αντιμετώπισα στις 23 μέρες.

Κι εκείνη ακριβώς η δυσκολία ήταν που με έκανε να πω δυνατά μέσα μου "ΣΕΙΡΙΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΥΠΟΜΕΙΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΤΩΡΑ!!!" . Κι όσο κι αν σας ακουστεί περίεργο σε όλη εκείνη τη διαδρομή με το υπερφορτίο που κουβαλούσα μόνο μια σκέψη έκανα. Το Χριστό στο δρόμο για το Γολγοθά...(αυτή η σκέψη είχε καρφωθεί βασανιστικά μέσα μου!). Μας μοίρασαν στο θάλαμο και το μόνο που έκανα ήταν να σκεπαστώ με τη ρυπαρή κουβέρτα που μας έδωσαν. Κοιμήθηκα τόσο κουρασμένος όσο και τις υπόλοιπες 22 μέρες. Ούτε όνειρα, ούτε δεύτερη σκέψη...

Ξύπνησα το επόμενο πρωινό με την αναγγελία, στις 6.00 κι άρχισα να ντύνομαι με τα στρατιωτικά. Χτύπησε το κουδούνι για το πρωινό προσκλητήριο κι βγαίνοντας στην πίστα αντίκρισα ολάκερη τη μοίρα ντυμένη στα χρώματα της παραλλαγής. Έξι και μισή το πρωί κι ο ουρανός μαύρος... πάλι το επίμονο σφύριγμα του Σμηνία έσπασε το σούσουρο. Από εκείνη τη στιγμή  άρχισα να μαθαίνω...κι έχοντας δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου έβλεπα τα πάντα σα να ήταν "μισογεμάτα ποτήρια". Σε όλα έβρισκα την ύπαρξη ενός νοήματος το οποίο με κρατούσε και με έκανε να μη σπάζω...

Και μέσα σε όλα όσα συνέβαιναν και με βασάνιζαν, τα μηνύματα, οι ευχές και τα τηλέφωνα φίλων, γνωστών και συναδέλφων με γέμιζαν κουράγιο και με έκαναν να χαμογελάω πιότερο. Μια φατσούλα χαμογελαστή σε ένα SMS της Συννεφούλας ήρθε σαν από μηχανής θεός σε μια στιγμή που παραλίγο να λυγίσω. (να κάτι που δεν το έμαθε και το λέω εδώ!) Ώρες ατελείωτες η κάθε μέρα στο στρατό. Μα η νύχτα στη σκοπιά δεν περνάει με τίποτα. Τα ελάχιστα βήματα πέρα δώθε απ΄το φυλάκιο δεν φτάνουν για να σε ζεστάνουν. Το χαρακτηριστικό κρύο της Τρίπολης ήρθε να συμπληρώσει η  βαριά ομίχλη που κάθε βράδυ σκέπαζε τα πάντα και δε σε άφηνε να δεις απολύτως τίποτα σε απόσταση ενός μέτρου.

Ένα τέτοιο παγερό κι ομιχλώδες βράδυ πάγωσα ίσαμε την ψυχή μου. Ήμουν στη σκοπιά με το όπλο παραπόδα και περίμενα όσο τίποτα να χτυπήσει το κινητό μου, να ακούσω στην άλλη άκρη της γραμμής μια φωνή οικεία που πολλά υποσχόμενη που είχε πει "θα σε πάρω να σου κάνω παρεούλα απόψε...".Έμεινα να περιμένω...γιατί εκείνο το τηλέφωνο δεν έγινε ποτέ...κάποιοι άλλοι είχα "κλέψει" την παρέα μου. Η ψυχή μου πάγωσε εκείνο το βράδυ, πάγωσε όσο δε βάζει ο νους σας. Είχε σημασία για μένα εκείνο το τηλέφωνο που δεν έγινε ποτέ. Δε μου φταίει κανείς βέβαια...εγώ δε βάζω μυαλό και παραμένω αδιόρθωτος...την πάτησα που λεν αλλά δε πειράζει! Ακόμη κι αυτό το σκηνικό έμαθα...για μένα όλα είναι σχολείο...

Κάπως έτσι κύλησαν οι μέρες με πολλές δύσκολες στιγμές μα κι ακόμα περισσότερες στιγμές γέλιου κι ομόνοιας με παιδιά το καθένα εκ των οποίων κουβαλούσε το "σταυρό" του άλλοτε μοιραζόμενοι το φορτίο μας κι άλλοτε όχι.

Ο Σμηνίτης Σείριος σας φιλά γλυκά και θα επανέλθει ίσαμε να ξαναφύγει!
Να χαμογελάτε!

Ό,τι ευχήθηκα κι ό,τι φοβήθηκα

είναι καιρός να φανεί.