Τό μέτρημα!

Ὁ χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα πού στιγμές στιγμές μέ ἐκπλήσσει καί μέ γεμίζει μέ ἕνα περίεργο συναίσθημα. Τό περασμένο τριήμερο ἦταν ἕνα σύνηθες τριήμερο παραμονῆς μου ἐντός της στρατιωτικῆς βάσης. Συγκεκριμένα πρόσωπα, λίγοι φαντάροι καί σχεδόν τίποτα δέν ταράσσει τή στρατιωτική μονοτονία τοῦ Παρασκευοσαββατοκύριακου (τό διάβασες; Σωστός σιδηρόδρομο ἡ λέξη!).

Σήμερα, ὁδηγώντας γιά νά ἐπιστρέψω σπίτι μου σκεπτόμουν πόσο μακρυνή φαντάζει ἡ Παρασκευή (ἡμέρα πού εἶχα γυρίσει στό στρατόπεδο). Μοῦ φαινόταν πώς εἶχαν περάσει δύο βδομάδες. Ναί τόσο μακρυά ἐνίωθα πώς ἦταν ἡ περασμένη Παρασκευή… κι ὅμως εἶχαν περάσει μονάχα τρεῖς μέρες. Τρεῖς μέρες ἤρεμες, σέ οἰκεῖο κ ζεστό κλίμα (ναί ναί, στό νέο στρατόπεδο εἶναι διαφορετικά!!!) πού δέν ἔπαυαν νά φαντάζουν «αἰώνας».

Φτάνω μέ τό αὐτοκίνητο, ἔξω ἀπό τήν Πάτρα κ μόλις διέκρινα τή γέφυρα τοῦ Ρίου (ἐκείνη πού ἑνώνει τή Ρούμελη μέ τήν Πελοπόννησο) ἐνίωσα νά γυρίζω στή θαλπωρή τοῦ σπιτιοῦ μου. Κατεβάζω τό παράθυρο τοῦ αὐτοκινήτου γιά νά μυρίσω θάλασσα. Ξεχνιέμαι καθώς ὁδηγῶ, σβήνουν ἀπό ὁ νοῦ μου οἱ πρότερες σκέψεις. Πλημμυρίζω μέ ἕνα συναίσθημα ἀλλόκοτο. Δέ βλέπω τή στιγμή νά γυρίσω σπίτι μου…

Παρκάρω μέ σχετική εὐκολία γιά Δευτέρα πρωί. Ἀνεβαίνω στό σπίτι μου κι ἀνοίγω τήν μεγάλη μπαλκονόπορτα τοῦ δωματίου μου. Τό δωμάτιο λούζεται ἀπό ἥλιο. Ἕναν ἥλιο ζεστό, σχεδόν καλοκαιρινό. Ἡ ματιά μου σχεδόν αὐτόματα πέφτει στή βοκαμβίλιά μου. Ὁλάνθιστη, χάρμα ὀφθαλμῶν νά τή βλέπεις. Κάθομαι ἔτσι, χωρίς νά κάμνω τίποτε ἄλλο, παρά νά χαζεύω τή γειτονιά  μου. Τή γειτονιά μέσα στό κέντρο τῆς πόλης πού μέ ἀνάθρεψε κι ἀκόμη παραμένω κάτοικός της.

Ἀνοίγω τό laptop καί σχεδόν αὐτόματα τσεκάρω τά mails  μοῦ. Πενήντα ἔξι e-mails (56!!! Σέ τρεῖς μέρες; Τί λές ρέ παιδί μου…) τά περισσότερα τῶν ὁποίων εἶναι προωθούμενα ἀπό τρίτους. Ἀνάμεσά τους κι ἕνα μέ θέμα «ἔξι μῆνες σάν μία μέρα». Εἶναι ἀπό τόν ΧΧΧ, τί νά θέλει νά πεῖ μέ αὐτό τό mail; Μά ναί, πέρασαν κιόλας ἔξι μῆνες ἀπό τότε ποῦ παρουσιάστηκα φαντάρος στήν Τρίπολη. Χαζεύω μία σειρά ἀπό φωτογραφίες ποῦ εἴχαμε βγάλει στό δεύτερο ἐπισκεπτήριο ποῦ εἶχε ἔρθει νά μέ δεῖ. Εἶχα λησμονήσει τήν ὕπαρξή τους. Μοῦ τίς ἔστειλε λέει, γιά νά δῶ πόσο γρήγορα τρέχει ὁ χρόνος καί γιά τίς βάλω στό ἀρχεῖο τῶν ἐνθυμίων μου.  

Πότε πέρασαν ἔξι μῆνες, πότε ἦταν ποῦ εἶχε ἔρθει νά μέ δεῖ στήν Τρίπολη; Κάθομαι καί χαζεύω τίς φωτογραφίες καί νομίζω ὅτι εἶναι τραβηγμένες χτές. Κυριολεκτικά μιλάω. Νομίζω ὅτι ἄν κλείσω τά μάτια μου, εἶναι χτές πού ἦρθε στό δεύτερο ἐπισκεπτήριο, χτές πού κάναμε βόλτα στό στρατόπεδο.

Πλήρης ἀντίθεση σκέψης κι αἴσθησης μέ ἐκείνη πού εἶχα ἐπιστρέφοντας. Πῶς γίνεται οἱ τρεῖς μέρες νά φαντάζουν «αἰών»  κι ἔξι μῆνες σά τή χτεσινή μέρα; Τελικά ἐκεῖνο τό «ἔξι μῆνες σάν μία μέρα», ἦταν τόσο εὔστοχο…

Τούς ἀνθρώπους τῆς ζωῆς μου θά 'θελα νά τούς κρατήσω

τά ἀγρίμια, τούς ἀγγέλους καί τούς πιό κανονικούς

ὅσους ἄφησαν σημάδι, ὅσους πῆρε τό σκοτάδι

τούς ἐκείνους, τούς τυχαίους, τούς πολύ προσωπικούς

καί μοῦ βγαίνουν πάντα λίγοι, ἤ μου βγαίνουνε πολλοί

κι εἶναι ἡ μοναξιά πού ἐπείγει ὅτι μέ μελαγχολεῖ

καί μοῦ βγαίνουνε πάντα λίγοι, ἤ μου βγαίνουν πολλοί

σέ ἕνα μέτρημα πού ἀνοίγει τή παλιά μου τή πληγή

(σουυυυυυ, τώρα ἀκοῦμε… καί μοῦ βγαίνουν πάντα λίγοι ἤ μου βγαίνουν πιό πολλοί…)