Ἰδανικές φωνές κι ἀγαπημένες
ἐκείνων πού πεθάναν, ἤ ἐκείνων πού εἶναι
γιά μᾶς χαμένοι σάν τούς πεθαμένους.
Κάποτε μές στά ὄνειρά μας ὁμιλοῦνε·
κάποτε μές στήν σκέψι τές ἀκούει τό μυαλό.
Καί μέ τόν ἦχο τῶν γιά μία στιγμή ἐπιστρέφουν
ἦχοι ἀπό τήν πρώτη ποίησι τῆς ζωῆς μας —
σά μουσική, τήν νύχτα, μακρυνή, πού σβύνει.
στην ιδανική τους ανάγνωση από την Έλη Λαμπέτη. Καλησπέρα :)
ΑπάντησηΔιαγραφή