Βασιλιάς ἤ Πένης ;

Ὀνείρου μανιώδης σαρκασμός

σ' ἔφερε ὁλόκληρο ταξίδι ἀπό κάτω

ὄχι γιά μένα βέβαια, μόνο γιά νά διαλάμψει

μία ἐχθρά του ἄσπονδη ἀλήθεια.

Τελάλης λόφος διαλαλοῦσε τήν κορφή του

ἀπ' ὅπου ἀνάβλυζε γάργαρο παλάτι.

Ὅποιος τό ἔπινε γινότανε ἀμέσως

μονοπάτι ἕως ἀπάνω, τήν πύλη τοῦ ἀνερμήνευτου.

Ἐσύ, κάπου στό μέσον της ἀνάβασης.

Ἐπίγειος ρυθμός πετώντας τή συντόμευε.

Στούς πρόποδες ἡ ἔγνοια μου

ποῦ πήγαινες ἐσύ ἕνας ἀχρείαστος στά ὄνειρα

ἀφοῦ δέν ὑποφέρεις,

τί πάρε δῶσε ἄνοιξες μέ ἀνάκτορα

ποιές ματαιοδοξίες κοιλιόδουλες σέ κάλεσαν

πῶς θ' ἀρτυθεῖς αἱματηρά κοψίδια βασιλείας

ἐσύ πού διαιτᾶσαι μέ αὐστηρή

ἰσότητα χωμάτων.

Χίλιες φορές τύραννος παρά τυραννισμένος σύριξες

κι ἄστραψες μπροστά μου καθ' ὅλα βασιλιάς

μέ στέμματα μέ ὑπηκόους οἴνους μουσικές

δοῦλες πιατέλες ἔσκυβαν γεμάτες σφάγια ζήτω

βελούδινοι σέ τύλιγαν μανδύες

κόλακες πορφυροί της εὔπιστης σκιᾶς σου.

Μυστικοσύμβουλός σου ἐπιστήθιος

ὁ μανιώδης του ὀνείρου σαρκασμός.

Ἄδειος ὁ θρόνος δίπλα στόν δικό σου

κι ἄς ἤμουνα διά νόμου ἕτερον ἥμισύ της δόξας σου.

Μία καί τήν ὀνειρεύτηκες τήν ἤθελες ὁλόκληρη δική σου

καί ὄρθιες ξεροσταλίαζαν οἱ δύο βέρες

σάν πελαργοί στό ἕνα δάχτυλό μου.

Στό χέρι πού μου ἔτεινες ἀπρόσωπα

γιά ν' ἀσπαστῶ φοροῦσες τό μονόπετρο

διακριτικό της μοναρχίας σου

ἐξαίσιο δαχτυλίδι δολοπλόκο

– κούφια ἡ πέτρα μέσα, θήκη

ἐγγύς γιά δηλητήριο.

Πρός τί νά πικραθῶ.

Ἡ κάθε ἀγάπη, ἐστεμμένη ἤ ἁπλός πολίτης

ἤ καί νεκρός ἀκόμα πού εἶναι ὑπεράνω ὑποψίας

κάπου πάντα κάπου

θέλεις στό διάδημά της θές στή μεσαία τάξη της

ἐκεῖ στῆς συγχορδίας τό πίσω πίσω τέλι

ἀνάμεσα στό ἀφόρετο ἀκόμα ἀσπρόρουχό της

μά καί σέ πλαϊνή ραφή φιλιοῦ

ἀγάζωτου ἀκόμα στά τρυπώματα στίς πρόβες

ἡ κάθε ἀγάπη πάντα

κάπου σου τό 'χει φυλαγμένο τό φαρμάκι.

Κική Δημουλά

Ἀπό τή συλλογή Ἑνός λεπτοῦ μαζί (1998)

 

Ἀφιερωμένο σέ ἐκείνη πού ξέρω πώς ἦταν ἕνα ἀπό τά ἀγαπημένα τῆς ποιήματα… τῆς ἄρεσε νά τό ἀκούσει συνοδεία τοῦ συγκεκριμένου κομματιοῦ…

«χαμήλωσε λίγο τήν ἔνταση τοῦ πικάπ, γιά νά ἀκούγεται ἡ δική σου φωνή καθάρια»

«μά δέν εἶναι πικάπ!», τῆς ἔλεγα. Κι εἶμαι βέβαιος ὅτι πάντα ἔλεγε τή λέξη πικάπ γιά νά ἀρχίσει ἕνας διαλόγος μεταξύ μας.

Καλή ἀντάμωση. Χαίρομαι πού πρόλαβα νά σέ δῶ γιά τελευταία φορά τήν πρωτομαγιά. Τώρα θά εἶσαι καί πάλι κοντά στό Θοδωράκη σου…

Χαιρετῶ σέ!