...σκέψεις...

Μεταβατική και γεμάτη αντιθέσεις η περίοδος που διανύουμε από πολλές απόψεις! Από τη μια το καλοκαίρι το οποίο καλά κρατάει κι από την άλλη «οι όμορφες» καρέκλες μας, μας περιμένουν να τους κρατήσουμε συντροφιά με τα πανεπιστημιακά μας συγγράμματα!

Περίεργη εποχή αυτή που διανύουμε και για ακόμη έναν λόγο! Είναι η εποχή που οι φιλίες περνάνε τα crash tests τους. Κάποιοι από εμάς τελειώνουν τον κύκλο των σπουδών τους, άλλοι παίρνουν προσεχώς πτυχία και κάποιοι άλλοι απλά αφήνουν «ανοιχτές» υποθέσεις πίσω τους…Προσπαθούν –αλλά δεν πείθουν—να ξεγελάσουν πρώτα τους εαυτούς τους και ύστερα τους άλλους ότι «όλα είναι καλά!» ενώ παράλληλα χαρίζουν απλόχερα υποσχέσεις ότι «αύριο θα είναι ακόμα καλύτερα τα πράγματα»! Δυστυχώς οι πράξεις τους όμως καταμαρτυρούν τα αντίθετα και αυτό κάνει την υπόθεση αστεία! Τα λέω αυτά, για να τα ακούν εκείνοι που σε ανύποπτο χρόνο διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για τα αισθήματα τους όπως η φιλία ή αγάπη τους και είναι διαρκώς απόντες! ΦΙΛΙΑ και ΑΓΑΠΗ λέξεις που καθεμία τους έχει βαρύνουσα σημασία μοναχά όταν τις προσφέρουμε από το υστέρημα της ψυχής μας και όχι από το περίσσευμα!

Γιατί ο κόσμος μοιράζεται στα δύο, σε αυτούς που έχουν αντίληψη και στους πολλούς, τους άλλους, που δεν έχουν αντίληψη! Και μας ελέγχουν οι πολλοί! Κι είναι αυτοί που καθορίζουν τους νόμους, τα ήθη και τη συμπεριφορά μας!

Αλλαγή θέματος, όχι για να καθησυχάσουμε όσους διερωτήθηκαν σαν σύγχρονοι Ιούδες αν για αυτούς προοριζόταν η παραπάνω παράγραφος, αλλά για να μην γίνω περισσότερο κουραστικός!

Να χαμογελάτε παίδες και να θυμάστε ότι ένα χαμόγελο διώχνει μακρυά δύο αρνητικές σκέψεις! Φιλάκια!
___________________________________________________

Παράλληλη δημοσίευση, του παρόντος κειμένου, σε αυτό το blog καθώς και σε άλλο site ποικίλης ύλης.

___________________________________________________

Πέντε & μια καλοκαιρινές αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας…

1. Τα καλοκαίρια στα Νιφορέικα, τότε που η θάλασσα ήταν πεντακάθαρη, τότε που δεν υπήρχαν τα ξενοδοχεία, οι πισίνες και οι τουριστικοί πράκτορες δεν είχαν ανακαλύψει αυτόν τον μικρό παράδεισο. Τότε που η μεγάλη αλάνα, δίπλα από το μικρό σπιτάκι που νοικιάζαμε, μάζευε όλα τα παιδιά του χωριού και κάναμε παρέα παίζοντας αυτοσχέδια παιχνίδια!

2. Το παγωτό ξυλάκι “Brazilian” της ΕΒΓΑ όπου μετέπειτα το αντικατέστησε με το MegaByte αλλάζοντας ελαφρώς τη γεύση! Άραγε να το θυμάται κανένας αυτό το παγωτό; Brazilian…με το κίτρινο χαρτί περιτυλίγματος και το μια βραζιλιάνα να κρατεί μαράκες…

3. Η χαρά με την οποία πήγαινα να αγοράσω με τη μαμά μου τις «Χαρούμενες Διακοπές» από ένα βιβλιοπωλείο κοντά στο λύκειο της γειτονιάς μου καθώς και ένα αντίστοιχο βιβλίο με δημιουργικές ενασχολήσεις της Αγγελικής Βαρελά! Πρέπει να είμαι από τα λιγοστά παιδιά που δεν μου άρεσε να χαζεύω στην τηλεόραση…και που είχα αγαπήσει τα (ομολογουμένως ξεπερασμένης για την εποχή τους συγγραφικής δομής) βιβλία της Βαρελά.

4. Ο διακαής μου πόθος να αποκτήσω μια φουσκωτή βάρκα…που τελικά δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Το τι ψηστήρι έκανα στους γονείς μου δεν λέγεται…Τελικά κάποτε μου χάρισαν ένα υφασμάτινο καρό στρώμα θαλάσσης το οποίο μου το έσκασε μια χοντρή κυρία που δεν ήθελε να κάτσει στα πετραδάκια της αμμουδιάς (τι να σου κάνει και το στρώμα…όση ελαστικότητα είχε την προσέφερε κι ύστερα έκανα ένα ηρωικό μπούμ!)

5. Τον πατέρα μου να μας πηγαίνει με την αδερφή μου στα Ψηλά Αλώνια, να μας παίζει στην παιδική χαρά και να είναι πάντα γελαστός! Να μας κερνάει καλαμπόκι και να μας παγαίνει στο Λαϊκό Θεατράκι να δούμε Καραγκιόζη από το Γιάνναρο.

6. Την αθωότητα της παιδικής ηλικίας. Τότε που ξάπλωνα στο γρασίδι, στον κηπάκο του σπιτιού όπου νοικιάζαμε για παραθέρισμα, κι έβλεπα τα αστέρια και τους σχηματισμούς τους κάνοντας όνειρα για το μέλλον! Τότε που στόχος ήταν το «πόσο θα’μαι το 2000;»… (και τώρα ξαπλώνω στο γρασίδι του κήπου μας, μόλο που έχω χάσει την παιδική αφέλεια και έχω αλλάξει θέση παρατήρησης των αστεριών! Ωστόσο, εξακολουθώ να ονειρεύομαι…)

____________________________________________________
Γύρισα κι είμαι εδώ και πάλι! Μου έλειψε το γράψιμο...σας φιλώ όλους!Περιμένω να διαβάσω τις δικές 5&1 καλοκαιρινές παιδικές αναμνήσεις σας καθώς κι αν κάποιος από εσάς θυμάται το παγωτό Brazilian! Φιλώ σας!!!
____________________________________________________

Update: Το ακόλουθο τραγούδι συμπληρώνει στο ακέραιο τη διάθεση μου, όπως αυτή εξελίχθηκε κάνοντας βουτιά στις παιδικές μου αναμνήσεις! Ελπίζω να σας αρέσει...δώστε του λίγο χρόνο κι ακούστε το!

Ο σεισμός μας χτύπησε την πόρτα,,,

Έχουμε κατεβάσει τα ρολά και περιμένουμε τον περιβόητο εγκέλαδο να μας επισκεφτεί για δεύτερη φορά! Κλειστό το μαγαζί μέχρι νεοτέρας! Πάντως, είμαστε καλά! Έχουμε βγει γεροί κι αλώβητοι από τα σπίτια μας!

"Tα χείλη κράτησες κλειστά…"

Γιατί με μάσκα της χαράς μου σκέπασες τη θλίψη;
Γιατί στην άμμο της σιωπής το δάκρυ μου έχεις κρύψει;
Γιατί τα φυλλοκάρδια σου ήταν κλειστό λουλούδι;

Γιατί…γιατί…γιατί…;

Γιατί δεν έκανες τις λύπες σου τραγούδι;
Γιατί στα χάδια τα ζεστά, τα χείλη κράτησες κλειστά;

Το ξέρω πως στον έρωτα θυσία έχεις γίνει!
Κι ότι για να μην πικραθώ κάθε σου λέξη σβήνεις
Δεν ομολόγησες τον μυστικό σου πόνο…

Γι’ αυτό κι εσύ πάντα μου χάριζες χαμόγελα μόνο
Γι’ αυτό χάδια τα ζεστά, τα χείλη κράτησες κλειστά…

Γι’ αυτό…γι’ αυτό…γι’ αυτό…

[Χ. Βασιλειάδης]

____________________________________________________

Αφιερωμένο σε όλους έχουν αναπάντητα «γιατί» τα οποία αγκυλώνουν τις ψυχές τους!

_____________________________________________________

Ακούστε και μια μουσική προσέγγιση από την Βίκυ Μοσχολιού! Ο τρόπους που ερμηνεύει αληθινός, άμεσος κι από βάθος ψυχή...ελπίζω να το χαρείτε...