Ιταλικά άνευ διδασκάλου...

Υπάρχουν κομμάτια που μπορεί να κολλήσουν στο μυαλό μου, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος... απλά μένει η αβάσταχτη ελαφρότητα τους να με βασανίζει! Κι εκεί που η μελωδία - στίχοι γυρίζουν στο μυαλό σου, μπορείς να γίνει εύκολα ξεφτίλα αν αρχίσεις να τραγουδάς κατεβαίνοντας από το αστικό λεωφορείο...  

Cinque tre cinque tre quattro cinque sei

Il telefono e'qui ma non squilla mai

Κι αν τα Ιταλικά δεν είναι το φόρτε σου, μη σκας... έχω την ελληνική εκδοχή του παραπάνω κομματιού της Ραφαέλας Καρρά.

_____________________________________________________________

Πολλά γέλια έχω κάνει με αυτό το κομμάτι! Το τραγουδούσα με τον Ιταλομαθή γιατρό του τελευταίου στρατοπέδου που υπηρέτησα, τα βράδια που είχαμε υπηρεσία μαζί! Ανάμεσα στα διάφορα φιλοσοφικά και μουσικά ρεύματα που αναλύαμε ξέφευγαν και κάτι τέτοια... κι εκεί να δεις γέλια!

Καλή ώρα σαν την εναλλαγή που υπάρχει ανάμεσα στις προηγούμενες αναρτήσεις και σε τούτη την ανάλαφρη... μα αλήθεια, σήμερα έχει καρφωθεί στο μυαλό μου ετούτο το άσμα!

Φιλιά σε όλους!

Το Ρετιρέ, η Ήρα, Εγώ! Όλα μαζί μια περιπέτεια

Στις πόλεις συμβαίνει το εξής παράδοξο! Τα κέντρα τους κατακλύζονται από πολυκατοικίες που στεγάζουν πάσης φύσεως ειδικότητες κι επαγγέλματα. Η επαγγελματική ζωή στο κέντρο των πόλεων χαρακτηρίζεται από έντονη δραστηριότητα κατά τις εργάσιμες μέρες κι ώρες. Έτσι παρατηρείται το φαινόμενο του έντονου συνωστισμού κατά τις προαναφερθείσες στιγμές, ενώ όλες τις άλλες στιγμές δεν κινείται τίποτε! (πάει τρελάθηκε αυτός, θα σκεφτείτε και δε σας αδικώ! Άρχισε να γράφει έκθεση γυμνασίου...χαχα)

Σου κάνω αυτή την εισαγωγή γιατί θέλω να σε μπάσω στο θέμα της ανάρτησης. Που λέτε σε τούτη την επαρχιακή πόλη που ζω, τα απογεύματα της Δευτέρα κ της Τετάρτης είναι μη εργάσιμα! Δευτέρα απόγευμα, λοιπόν, περνάω το κατώφλι μιας πολυκατοικίας του κέντρου, στην οποία στεγάζονται δεκάδες δικηγορικά γραφεία, ιατρεία κι ΕΝΑ μοναδικό διαμέρισμα στο ρετιρέ. Και πως πηγαίνει κανείς στο ρετιρέ αν δεν σκοπεύει να κάνει την απογευματινή του γυμναστική; Μα φυσικά με το ασανσέρ (πάντα με γοήτευε ηχητικά τούτη η λέξη!τέλος πάντων δεν είναι της παρούσης!!!συνεχίζω)

Στο Ρετιρέ, φυσικά δε με περίμενε η Χαρούλα, μίτε η κ. Σοφία, μίτε η Κατερίνα (Γιουλάκη)... αλλά η Ήρα. Ώρα να σκεφτείτε ότι έχω και παράνομο δεσμό με γυναίκα....χα χα χα. Η Ήρα είναι μια πανέμορφη σκυλίτσα, η αφεντικιά της οποία (βλέπε Χ.) την παράτησε στην Πάτρα κι εκείνη τρέχει χειμερινά ταξίδια (και ζηλεύω...ζηλεύω πολυυυυυυύ....που λέει το άσμα....) με τον γκόμενο εραστή της (sic). 

Μπαίνω που λες στο ασανσέρ, πατάω (ανάθεμα την ώρα που το πάτησα..) το κουμπί για τον έκτο, έχω αρχίσει να χαζεύω τον εαυτό μου στον καθρέφτη (φτου σου λεβέντη μου!) και ξαφνικά χάνω το φως!!! Το ασανσέρ ακινητοποιείται και το σκοτάδι πίσσα! "Αυτά είναι! " λέω μέσα μου κι ακόμη ούτε που έχω υποψιαστεί τι με περιμένει! Βγάζω το κινητό από την τσέπη μου να δω αν έχω σήμα...σιγά μην είχα σήμα! Μια γραμμή κ εκείνη κόκκινη... (κι ύστερα σου λέει έχει σήμα καμπάνα!) Φέγγω με το κινητό και διαπιστώνω ότι έχω μείνει σε τοίχο, αλλά έχω και είκοσι πόντους πόρτας... "Την πο_τσ_σ_με Σείριε" λέω μέσα μου...

Εν τω μεταξύ εγώ πήγαινα να ταΐσω την, μια δουλειά της τάξης των 15 λεπτών! Έπειτα είχα ιδιαίτερο...έτσι υπολόγιζα! Γιατί αποδείχτηκε ότι υπολόγιζα χωρίς τη ΔΕΗ! Έχω μείνει, που λες, στο ασανσέρ και δοκιμάζω διάφορες πιθανές θέσεις στις οποίες ίσως να έπιανε σήμα  το κινητό. Μα να μην πιάνει πουθενά...Κι εκεί είναι που άρχισα να τρομάζω...Να φωνάξω, να χτυπήσω ή να κλοτσήσω την ελάχιστη επιφάνεια της πόρτας;;;; Ποιος να με ακούσει σε μιαν έρημη πολυκατοικία, ε;

Έχω που λες απογοητευτεί (διότι η ώρα περνούσε), έχω βαρεθεί κι από την ορθοστασία και κάθομαι οκλαδόν μέσα στο θάλαμο μην ξέροντας τι να κάνω! Κι όπως είμαι στην απελπισία μου, τρώω μια φλασιά και θυμάμαι ένα επεισόδιο απ' τις Τρεις Χάριτες , τις οποίες ειρήσθω εν παρόδω έχω δει σε πρώτη τηλεοπτική προβολή!. Είναι που λες οι αδερφές Χαρίτου κλεισμένες σε ένα ασανσέρ (καλή ώρα όπως εγώ!) μαζί με τον (μακαρίτη)  Χρ. Ευθυμίου, παραμονή Πρωτοχρονιάς και πάνω στην απελπισία τους που δεν τις ακούει κανείς συνειδητοποιούν ότι θα τις βγάλουν όταν έρθει η επόμενη εργάσιμη ημέρα! Εκείνες δεν είχαν και κινητό...άλλες εποχές βλέπεις...καλά κι εγώ που είχα, πρόκοψα!

Κάποια στιγμή, στρόφαρα και σκέφτηκα να γράψω ένα μήνυμα στο αδέρφι μου, το μήνυμα θα φτάσει έστω και με ελάχιστο σήμα, λέω μέσα μου.... "Το και το μου συμβαίνει, πάρε την πυροσβεστική και πες τους να έρθουν μπας και με βγάλουν"...έλα μου όμως που δεν ήξερα τον αριθμό της πολυκατοικίας!!! Και μη μου πείτε ότι κοιτάτε πάντα τον αριθμό σε όσα σπίτια μπαίνετε γιατί δε σας πιστεύω!!!! Η πολυκατοικία βρισκόταν σε έναν δρόμο (σαν την Πατησίων καλή ώρα!) με εκατοντάδες νούμερα κι εγώ ούτε είχα κατά νου, σε ποιον αριθμό κοντά βρισκόμουν! Για καλή μου τύχη όμως, στο ισόγειο κατάστημα  υπήρχε μια γνωστή εταιρία κινητής τηλεφωνίας κι ευτυχώς οι άνθρωποι της πυροσβεστικής κατάλαβαν που έπρεπε να έρθουν...

Με ετούτα κ με κείνα, πέρασαν δυο ώρες κ κάτι εγώ παρέμενε μέσα, κλεισμένος...Είχε πέσει δουλειά βλέπετε στο πυροσβεστικό σώμα! Η μισή Πάτρα είχε μπλακ άουτ κι αρκετοί άλλοι δυστυχείς είχαν εγκλωβιστεί...

Ε, αυτή ήταν η ιστορία μου! Κλείστηκα στο ασανσέρ, σε μια άδεια πολυκατοικία χωρίς να υπάρχει ψυχή ζώσα. Τι περίμενες διαβάζοντας με, ότι θα ερχόταν ο πυροσβέστης, θα με έβγαζε από το θάλαμο, θα του έδινα ένα φιλί και θα το σκάγαμε μαζί...καλέ δεν είναι η ζωή άρλεκιν.... ούτε καν σίριαλ του Παπακαλιάτη....

Υ.Γ. 

1. Πες μου τώρα ότι δεν έχεις δει Ρετιρέ...δε σε πιστεύω! Τόσες επαναλήψεις έχει παίξει το Μέγκα...έλα, εδώ την έχεις τη μουσική της εισαγωγής..."τατα, τατα, τατα τα τατααααα"
   Το ακόλουθο κλιπ αφιερωμένο !
2. Πες μου τώρα (για δεύτερη φορά) ότι δεν έχεις δει Χάριτες... θες να μου πεις ότι δεν ξέρεις ποια  είναι η θεία Μπεμπέκα...
3. Τα κοιτάτε καλά τον περιβάλλοντα χώρο της πολυκατοικίας αν δε συγκρατείτε αριθμούς πολυκατοικιών!
4. Για όσους έχουν απορία, την Ήρα την τάισα.
5. Το κομμάτι της παρούσας ανάρτησης είναι από την ταινία "Επιχείρησις Απόλλων". Θαρρώ η πιο παραμυθένια ελληνική ταινία, με την Έλενα Ναθαναήλ, το πιο όμορφο θηλυκό που έχω δει. Ίσως έτσι να ήταν οι Ολύμπιες Θεές...Δε διάλεξα τυχαία αυτό το κομμάτι! Στην ταινία αυτή συμβαίνουν τα πιο κουλά πράγματα...δεν την έχετε δει; Άνθρωποι χορεύουν πάνω σε κινούμενα λεωφορεία, παιδάκια κάνουν κουπί στη σκάρα (του κινούμενο πάντα!!!) ΙΧ...αυτά συμβαίνουν στην περιοχή της κακιάς Σκάλας. Γιατί σε άλλα σημεία σκάνε μύτη πρίγκιπες (και δεν ξέρω τι άλλο) με ελικόπτερα....και δε συμμαζεύεται το πράγμα...Γενικά δείχνει μια Ελλάδα που ποτέ δεν υπήρξε έτσι! Εν πάση περιπτώσι, το κομμάτι μου αρέσει γι αυτό το έβαλα.  
6. Το μυαλό κάνει τις πιο άκυρες σκέψεις, στις πιο άκυρες στιγμές....
7. Τι κατεβατό είναι αυτό που έγραψα; Μην τρομάζετε, θα γυρίσουμε στις παλιές αναρτήσεις οσονούπω. Όμως είτε μου, πόσα απίθανα πράγματα μπορούν να σου συμβούν σε μια στιγμή, ε;

" φωτογραφία 2007 "

Όλο τ’ απόγευμα σ’ ένα παράθυρο

και κάτω αδιάφορα ο κόσμος περνάει

κάποιο ραδιόφωνο, μόλις που ακούγεται

δίχως φτερά η ζωή μου πού πάει...

________________________________________________________

Υπολόγιζα να γράψω και κάποιες άλλες σκέψεις μου, αλλά τελικά μετάνιωσα...δεν είναι η πρώτη φορά που αλλάζω γνώμη και δεν αναρτώ όλα εκείνα που έχω γράψει. Η φωτογραφία είναι δική μου, τραβηγμένη πριν τρία χρόνια στο Μώλο της Αγ. Νικολάου. Τη θυμήθηκα σήμερα, όταν άκουσα δυο νέα παιδιά να δίνουν ραντεβού το βραδάκι σε αυτό ακριβώς το σημείο της πόλης. Το αγαπώ αυτό το μέρος, είναι μιαν εικόνα απόλυτα συνυφασμένη με αυτό που λένε "Η πόλη μου, όταν κλείνω τα μάτια μου".

________________________________________________________

Κι αίφνης μου ήρθε στο νου ο κάτωθι διάλογος που έλαβε χώρα το καλοκαίρι (που μόλις  πέρασε), μεταξύ μου κι ενός "τύπου". Κάτσε να σε βάλω στο κλίμα. Λοιπόν, νύχτα σε σχετικά ήρεμο μπαράκι (από τα αγαπημένα μου) έχω βγει με τους φίλους μου και τυχαία συναντάμε μιαν παρέα αποτελούμενη από κάποια οικεία προς εμάς άτομα. Μετά τις σχετικές συστάσεις έχουμε καταλήξει μια παρέα, αλλά εγώ ομολογώ έχω αρχίσει να μην περνάω καλά...τους βαριέμαι και το κυριότερο ένας μ@λ@κ@ς (από εκείνη την ειδική κατηγορία των λίγων!) παρά τις απανωτές χυλόπιτες που του σερβίρω επιμένει! Κάποια ώρα είπα να φύγω και δεν προφταίνω να απομακρυνθώ, τσουπ παρτον μπροστά μου. Ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος:

[Μ@λ@κ@ς, με στυλ μαγκιά- κλανιά] : Σπίτι σου ή σπιτι μου θα συνεχίσουμε;

[Σείριος με ύφος χιλίων καρδιναλίων] : Ούτε στο' να ούτε στ' άλλο. Καθείς σπιτάκι του, ήσυχα ήσυχα!

[Μ@λ@κ@ς, με στυλ μαγκιά - κλανιά, γεμάτος απορία] : Δηλαδή με φτύνεις; 

[Σείριος με ύφος δέκα χιλιάδων καρδιναλίων] : ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ!

Ώρες ώρες με θαυμάζω! Αφήνω τα γαλλικά και το πιάνο στην άκρη και γίνομαι θρασύς. Όχι δεν είναι ωραίο πράγμα η χυλόπιτα ειδικά όταν στη σερβίρουν κατάμουτρα αλλά κάποια άτομα τη ζητούν επίμονα. Και βέβαια εγώ που τα γράφω όλα τούτα έχω φάει χυλόπιτα πεσκέσι, πρώτης τάξεως! Συνήθως δε μιλάω για αυτά τα θέματα, τι μου ήρθε απόψε...? 
__________________________________________________________

Εν τω μεταξύ η φωνή της Mercedes Sosa, στο Grasias a la Vida έχει στοιχειώσει μέσα μου. Δεν καταλαβαίνω τι λένε οι στίχοι του κομματιού ούτε θέλω να βρω στο νετ τους στίχους μεταφρασμένους στα αγγλικά.  Προτιμώ να μένει μέσα το αίσθημα που γεννά η απορία των όσων ακούω. Αλήθεια πως να περιγράψεις με σαφήνεια αυτό το συναίσθημα;
 ___________________________________________________________




Πάλι πολυθεματική (πολυποστ / χωρίς σαφές νόημα ύπαρξης) έγινε τούτη η ανάρτηση. Άλλα ντ' άλλα της Παρασκευής το Γάλα... Άλλα ξεκίνησα να γράφω, με άλλη διάθεση κι άλλους σκοπούς. Έρμαιο καθώς είμαι των συναισθημάτων μου, αφέθηκα κ είχαμε τελικά την παρούσα ανάρτηση. 


Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας!     

Το "απ' αυτό" κι "αποτέτοιο" της Ράνιας!

Τα ορφανά", έτσι σκέφτηκα να ονομάσω μια σειρά από ημιτελή κείμενα τα οποία αποφάσισα να δημοσιεύσω. Κείμενα που για διαφορετικούς λόγους δεν ολοκληρώθηκαν, αποθηκεύτηκαν με σκοπό να επιστρέψω σε αυτά (μα ποτέ δεν επανήλθα!) και για έναν αδιευκρίνιστο λόγο δεν διαγράφηκαν από τα αρχεία μου παρά τις συχνές εκκαθαρίσεις. Δυσκολεύομαι τούτες τις μέρες όπου συνειδητά απέχω από τη συνήθη τακτική της γραφής. Ανθίσταμαι όσο μπορώ από το "επίμονο κάλεσμα"  του πληκτρολογίου (αν κι ομολογώ παιδεύομαι!).

ΟΡΦΑΝΟ 1

Λοιπόν,από την πρώτη μέρα που έσκασα μύτη στη δουλειά, μου έκανε εντύπωση η γραμματέας! Ίδια με το φίκο που έχει πίσω της....μυαλό στρουθοκαμήλου, λεξιλόγιο εμβρύου κι πληκτρολόγηση με το ένα χέρι (και μάλιστα με το ένα δάχτυλο!τα υπόλοιπα εννιά της είναι περιττά!). Πριν κανά δυο βδομάδες, της τηλεφωνώ ενημερώνοντας την πως θα ήθελα να μου παραδώσει το χαρτί της μισθοδοσίας μου. Περνούσαν οι ώρες κι η Ράνια (τυχαίο όνομα) δεν πέρασε από το γραφείο μου να το παραδώσει. Τελειώνει η βάρδια μου κι αποφασίζω να περάσω ο ίδιος να πάρω το έγγραφο. Φτάνω στο γραφείο κι ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος:

- Τι κάνεις εκεί Ράνια, τι ψάχνεις να βρεις κι έχεις αναστατώσει όλο το σύμπαν;


- Άσε με Σείριε, γιατί έχω βασανιστεί! Δεν μπορώ να βρω το τέτοιο μου...Μόλις το πήρα το έβαλα στο "απ' αυτό" μου... Όταν το προώθησα στον "αποτέτοιο" , για να το υπογράψει ο "απ' αυτός", η αποτέτοια το πήρε και το έβαλε σε ένα απ' αυτό. Τελικά, τσακώθηκα με την αποτέτοια διότι ξαφνικά μου τηλεφώνησε ο απ' αυτός κι ήθελε να του δώσω την αποτέτοια μου. Τσακώθηκα με την αποτέτοια γιατί ήθελε να μου πάρει την απ' αυτή... Ποια είσαι εσύ μωρή απ' αυτή που θα μου πάρεις την αποτέτοια; Να κι απ' αυτή να κι από τέτοια!!! Έμεινα μόνη στο γραφείο μου κι άρχισα να ψάχνω για το απ' αυτό μου... Δε το βρίσκω ούτε στ' απ' αυτό ούτε στο αποτέτοιο! Λες να' ναι στο αποτέτοιο του απ' αυτού ή στ' απ' αυτό του από τέτοιου; Ε, δε θα σκάσω κιόλας...αν το βρω το βρήκα! Στα απ' αυτά μου και στα από τέτοια μου!


- (Σιωπή από μέρους μου....τα είπε όλα το κορίτσι!)

Τα συμπεράσματα δικά σας! Μου ήρθε να το δημοσιεύσω διότι σήμερα έτυχε να της τηλεφωνήσω για να της ζητήσω να βάλει πιο τον κλιματισμό σε πιο υψηλή θερμοκρασία κι εκείνη άρχισε να μου λέει ότι "ο κωδικούς του απ' αυτού, είναι μυστικός και τον έχει ο αποτέτοιος που λείπει με διήμερη άδεια!".  Συμπέρασμα δεύτερο! Θα ξυλιάσουμε κι αύριο!

____________________________________________________   

 ΟΡΦΑΝΟ 2

Για όποιον πιστεύει ότι είμαι άνθρωπος (μονάχα) της βαριάς νόησης πλανάται πλάνην οικτράν! Ναι ναι, πίσω από τα γαλλικά, την κλασική μουσική και παιδεία κρύβονται διάφορες λεπτομέρειες που με διαμορφώνουν...τρελαίνομαι να ακούω το ακόλουθο! (αν υπάρχουν ανήλικοι αναγνώστες θα παρακαλούσα να μην το ακούσουν!)

Γιατί το sex είναι μια άλλη ιστορία
Για άγρια θηρία μια τρελή ταλαιπωρία
Θέλει κότσια αντοχή και φασαρία
Και προετοιμασία για να γίνει το κακό
Κι είναι εκείνο που σε άγει και σε φέρει
Την ώρα που γουστάρεις κάποιος να σου βάλει χέρι
Κι όποιος κάνει, ότι πολύ καλά το ξέρει
Δε τα 'χει καταφέρει ποτέ στο τελικό 


Διότι όπως έχει λέει κι ένας φίλος , "Αν το καλοσκεφτείς η μια άκρη με την άλλη είναι δίπλα δίπλα...εξαρτάται προς τα που κοιτάς...". Μου πήρε καιρό να καταλάβω τι ήθελε να πει...μη βιαστείτε, ξανασκεφτείτε το...

Τα υπόλοιπα, αύριο, μεθαύριο...βλέπουμε....

φιλάκια 

(σας αφήνω να πάθετε το εγκεφαλικό σας με την ηρεμία σας!) 

"Το θαλασσινό τριφύλλι" (*)

Αν στα αλήθεια βαριέμαι κάτι είναι η αλλαγή σεζόν και κατά συνέπεια γκαρνταρόμπας... μάζεψε, πλύνε, ξεχώρισε, τακτοποίησε, ξεπακετάρισε, πακετάρισε αυτά που μάζεψες και στο τέλος πέσε ξερός  από την κούραση! Ζαλίζεσαι όταν διαβάζεις την παραπάνω διαδικασία φαντάσου να την πραγματοποιείς κιόλας! Αναγκαίο κακό θα μου πείτε και πως να ξεφύγω από αυτό? (κάτι τέτοιες ώρες που βαρυγκωμάς...και κάνεις την αγγαρεία της σεζόν χτυπάνε τηλέφωνα για καφέ, σινεμά, κουβέντα....όλα τα καλά που μπορούν να σε αποπροσανατολίσουν! "Εσύ στο στόχο σου!" κάτι τέτοια χαζά δε λένε οι γονείς στα παιδιά για να τα "ξεγελάσουν" όταν έχουν διαβάσματα αλλά θέλουν να βγουν?")

Το καθυστερούσα όσο μπορούσα, είχα σύμμαχο βλέπετε τον αίθριο ζεστό καιρό. Όμως ξυπνάω το πρωί της Δευτέρας και συνειδητοποιώ ότι η κατάσταση άλλαξε απότομα. Κρύο, υγρασία και βροχή σηματοδότησαν την επίσημη μετάβαση από το "φθινοπωράκι" στο φθινόπωρο. Με έπιασε μιαν αδιόρατη αγωνία του τύπου "Κοίτα τι θα πάθεις τεμπελάκο Σείριε, θα πλακώσουν τα κρύα και δε θα έχεις ρούχα να ντυθείς!". Όσο περνούσαν οι ώρες της Δευτέρας ο καιρός χαλούσε ολοένα και περισσότερο. Με έπιασε μια φούρια το απόγευμα κι άρχισα να βγάζω τα χειμωνιάτικα. Αλλά όπως συμβαίνει πάντα με αυτού του είδους τις πρωτοβουλίες μου, πελαγώνω, βαριέμαι γρήγορα και στο τέλος μένω με το ΧΑΟΣ που δημιούργησα!

Μη θαρρείτε ότι άλλαξε τίποτα τούτη τη φορά! Έφτασε το βράδυ της Δευτέρας κι απλά κοιμήθηκα σε ένα δωμάτιο αχούρι, με ανάκατα ρούχα και μια ντουλάπα που έμοιαζε με πάγκο λαϊκής! Χτες Τρίτη ξύπνησα για τη δουλειά κι έκανα ολάκερη σκαπάνη να βρω ρούχα να ντυθώ σαν άνθρωπος! Ανασκαφές κανονικά...είχα τη μια κάλτσα και πέντε λεπτά έψαχνα να βρω την άλλη...πάρε και κατάλαβε! Γυρίζω από τη δουλειά, ανοίγω την πόρτα του δωματίου, ρίχνω μια ματιά αδιαφορίας (και καλά είμαι υπεράνω... σιγά μην ασχοληθώ μαζί σας!)  και λέω στον εαυτό μου "Αύριο, αύριο θα ασχοληθείς που έχεις και ρεπάκι...". Σήμερα που είχα το ρεπό μου, είπα να ασχοληθώ μεταξύ των άλλων και με αυτό! Έπρεπε να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης που μου έδειξε ο εαυτός μου... (Η προηγούμενη περίοδος λόγου έχει μπει σκόπιμα. Τη λέει ένας οικείο μου και θεωρώ ότι είναι μεγάλη κοτσάνα...μην ακούσω να τη λέει κανένας σας...! Γιατί βάζω τέτοιους στόχους όταν έχω ρεπό???Μετάνιωσα! Χάθηκε ο κόσμος να έχω θέσει σα στόχο να πάω σινεμά?)

Ξεκίνησα στις τέσσερις το μεσημέρι για να τελειώσω στις εννιά και μισή κατάκοπος. Δεν ήξερα από που να αρχίσω και που να τελειώσω...γράφω τούτες τις γραμμές και συλλογιέμαι πως έχει αρχίσει να με κουράζει η ίδια μου η τακτικότητα. Σίγουρα οι άνθρωποι που "βολεύονται" με την αταξία των προσωπικών τους αντικειμένων θα είναι περισσότερο κερδισμένοι σε σχέση με μένα. Και πρακτικά να το δεις, δεν έχουν χάσει πέντε ώρες από τη ζωή τους. Βολεύονται με την αταξία τους και βρίσκουν άκρη όπως κι εγώ που παιδεύομαι.

Δε θες να ξέρεις τι τρέλα με δέρνει! Έξω από κάθε κουτί αποθήκευσης κολλημένο post-it  σου υπενθυμίζει το ακριβές περιεχόμενο...Σήμερα έκανα συστηματική δουλειά διότι αν σταματούσα για διάλειμμα μεγαλύτερο των δέκα λεπτών θα το μετέτρεπα  αυτοβούλως σε στάση εργασία και για ακόμη μια φορά θα έμενα ασυμμάζευτος.

Και δε θέλω γελάκια...τι νομίζετε κοτζάμ ποστ το γράφω για δεκαπέντε  κρεμάστρες; ε?ε? Η ντουλάπα  έχει και συρτάρια...

(δεν έχετε παράπονο έτσι? το μπλογκ τους τελευταίους μήνες έχει αποκτήσει ποικίλη ύλη...κάντε λίγο υπομονή, σε λίγο καιρό (έτσι όπως πάω) θα γίνουμε κάτι ανάλογο του yupi.gr. Άσχετο, θέλω χαλβά σιμιγδαλένιο αλλά βαριέμαι να φτιάξω...Άσχετο (2), είχα διάθεση για ένα χιουμοριστικό κείμενο γιατί παρά την κούραση μου έχω κέφια...αλλά μάλλον δεν τα κατάφερα! Δεν είμαι του ευθυμογραφήματος...της κλάψας είμαι...Άσχετο (3)  τι μπορεί να περιείχε η τσάντα "ταχυδρόμου" με την οποία κατέβηκα το πρωί στο κέντρο της  πόλης  για δουλειές? α. Έγγραφα, ομπρέλα, πορτοφόλι β.μπουφάν, ομπρέλα, τσίχλες γ.Laptop, ομπρέλα, μπουφάν δ.όλα τα παραπάνω (και τον ζουρλομανδύα!)

(*) ... ποιος θα βρει να μου το στείλει; (γιατί ο Ελύτης υπάρχει πάντα μέσα μου! Άσχετο (4, έχω χάσει και το μέτρημα...) τούτο εδώ το ποίημα, η Μάγια κι η Ποδηλάτισσα από τα πολύ αγαπημένα μου ακούσματα...

Λίμπα θα τα κάνω...λίμπα!

Το ότι δουλεύω σε μια εταιρία κολοσσό στον τομέα της αλλά σε άσχετο πόστο από τη σπουδή μου δεν χωρά αμφιβολία! Το ότι ο όμιλος στον οποίο εργάζομαι είναι για τα μπάζα κι αυτό δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Ωστόσο, το πόσο γελοίοι είναι εκείνοι που μανατζάρουν τον όμιλο σίγουρα δεν μπορείτε να το υποψιαστείτε!

Πάω ο δύσμοιρος να χτυπήσω την κάρτα μου κι από τα ηχεία ακούγεται άσμα υπό ρυθμικών χειροκροτημάτων τα οποίο λέει τα κάτωθι:

Πάμε για δουλειά, πάμε για δουλειά (χέι!)

Ό,τι και να κάνεις μην αναστενάζεις

Ξύπνα και με κέφι πάμε για δουλειά!

Λέει και κάτι άλλα χαζόλογα, αλλά το παραπάνω τρίστιχο επαναλαμβάνεται με συχνότητα δυο δευτερολέπτων! Το άκουσα την πρώτη μέρα, λέω μέσα μου, κόψαμε τα ΠΟΠ (αν ακόμα δεν κατάλαβες που δουλεύω τι να πω?) το ρίξαμε στα καμένα. Μπαίνω στο ασανσέρ, πάλι τα ίδια… “Πάμε για δουλειά, πάμε για δουλειά”. Πάω στο γραφείο μου, κάθομαι στην καρέκλα μου και μόλις αρχίζει η βάρδια το μουσικό πανηγύρι τελειώνει! Σκέφτομαι, Σείριε σωθήκαμε!

Αμ δε! Τρίτη εργάσιμη σήμερα και πάλι ίδια! Τα νεύρα μου έχουν γίνει…να μην πω καλύτερα! Θερμή παράκληση προς την εταιρία ας αλλάξει ρεπερτόριο διότι μου σπάει το νευρικό σύστημα, με κάνει εριστικό και μη παραγωγικό! Κι όχι τίποτα άλλο εγώ είμαι φιλήσυχο ανθρωπάκι…

(Αν παίξει κι αύριο το άσμα «λίμπα θα τα κάνω», όπως έλεγε κι η αείμνηστη Νοταρά με τη χαρακτηριστικά επιτηδευμένη ομιλία της! Έχεις κανείς σας κατά του το άσμα, που το ξέθαψαν μου λέτε?)

_______________________________________________

ΣΧΟΛΙΑ της τελευταίας στιγμής.

1. Σαΐνια μάνατζερ, αν θέλετε να αυξήσετε την παραγωγικότητα των υπαλλήλων σας αλλάχτε ρεπερτόριο. Επίσης προτείνω να αρχίσετε τις αφιερώσεις από τα μικρόφωνα. Πχ. «Η Ελισάβετ από το εμπορικό τμήμα χαρίζει στο Μάκη από το λογιστήριο και τον ευχαριστεί για την υπέροχη βραδιά». Τουλάχιστον έτσι θα έχει ένα σασπένς το όλο πανηγύρι.


2. Τι θυμήθηκα τώρα! Στο λύκειο που φοιτούσα σε κάθε διαλείμματα ακούγαμε από την ηχητική εγκατάσταση του σχολείου τραγούδια. Κανονικά! Τα χιτς της εποχής! Βίσση, Βανδή, Ρουβά κι ότι βάζει ο νους σας! Έχουμε χορέψει και τραγουδήσει τα «Χριστούγεννα» της Δέσποινας μέχρι ξελαρυγγιάσματος. Σκοτωμός ποιος θα έχει σειρά την επομένη για δώσει την κασέτα του. αυτό ήταν Λύκειο… κι όπως καταλαβαίνετε αποκαλύπτομαι σιγά σιγά…χα χα χα!


3. Ξαδέρφη, μη χάνεσαι...(μην κάνεις τα ίδια που κάνω κι εγώ...τα λέω σε σένα να τα ακούω εγώ!).Ααααα, αυτή όπως κι η προηγούμενη ανάρτηση αφιερώνεται σε σένα...Φιλάκι!
   
   Χαιρετώ σας!
   

"Ντρινννννν" κάνει και το ξυπνητήρι...

Περίεργη η νύχτα που πέρασε κι ένας θεός ξέρει τι  μου επιφυλάσσει η αποψινή! Κακόκεφα και χωρίς ιδιαίτερη όρεξη κυλάει η σημερινή μέρα. Πρωινό ξύπνημα για δουλειά, ένα τυπικό οχτάωρο με ακόμα πιο τυπικές σχέσεις επικοινωνίας στο γραφείο... Επιστροφή στο σπίτι με παράκαμψη της διαδρομής για το σούπερ μάρκετ, συμμάζεμα δωματίου, ξεχώρισμα των ρούχων για πλυντήριο... Κι αλήθεια, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απόλυτα τυπική τούτη η μέρα, αν δεν είχε συμβεί ένα γεγονός κατά τη διάρκεια της δουλειάς που τάραξε λίγο τα λιμνάζοντα νερά της κακόκεφης διάθεσής μου!


Κάπου στη μέση του ωραρίου, εκεί που το μυαλό είχε βαρύνει, κι ίσαμε εκείνη την ώρα είχαν χτυπήσει άπειρα τηλέφωνα, χτύπησε ακόμα ένα!

Ντρινννννννννννννννννννννν

Σηκώνω το ακουστικό, λέω το λογότυπο της εταιρίας κι έπειτα με τέλεια φυσικότητα και σοβαρό ύφος:


-"Πως μπορώ να αυτοκτονήσω;"


από την άλλη μεριά της γραμμής μια γυναικεία φωνή έντρομη


-"Μην το κάνεις, μη σε παρακαλώ, μηηηηηηηη........! Είσαι νέο παιδί...."


Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα καταλάβει τη βλακεία που είχα ξεστομίσει.

-"Τι να μην κάνω; Πείτε μου, πως μπορώ να φανώ χρήσιμος για εσάς!"


-"Παλικάρι μου, ό,τι κι αν σε απασχολεί θα βρεις τη λύση. Μην αυτοκτονήσεις σε παρακαλώ!"


-"Μα τι λέτε κυρία μου;"

......

Κι εκεί συνειδητοποίησα ότι αντί να πω μετά το λογότυπο της εταιρίας "Πως μπορώ να εξυπηρετήσω;" είπα με σοβαρό κατ' άλλα ύφος "Πως μπορώ να αυτοκτονήσω;" Γύρευε τι σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο...

 _______________________________________________________________

Γενικά Συμπεράσματα από όλα τα παραπάνω!

1. πηγαίνετε στη δουλειά σας με κέφι! Ακόμα κι αν αυτή είναι παροδική...
2. με το πρόγραμμα που έχω, θα μπορούσα να είμαι η "Μαίρη Παναγιωταρά, μια εργαζόμενη γυναίκα μια καλή νοικοκυρά!"
3. ωστόσο "Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό, είμαι αυτό που λέμε δείγμα τυπικό."
4. Ίσως  μόλις περάσει η σημερινή πανσέληνος να έρθω στα ίσα μου...

"Η χαρά του παιδιού...blogoπαίγνια!"

Είναι γεγονός ότι δε μετέχω εύκολα σε blogoπαίγνια. Χωρίς πρόθεση υποτίμησης στα πρόσωπα όσων αγαπητών συνμπλόγκερς όπου με καλούν σε αυτά, θα το έχουν καταλάβει ελπίζω... Μου φαίνεται κάπως η ιδέα του να παίξεις σώνει και καλά, να μοιραστείς κάτι την ώρα που μπορεί να μην είσαι έτοιμος...

Βέβαια, σε όλους τους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις! Έτσι κανά δυο φορές έχω υπακούσει στο κάλεσμά τους για παιχνίδι και ομολογώ ότι το έχω ευχαριστηθεί! Κι εκείνο το «κανά δυο φορές» που έγραψα παραπάνω θα γίνει «κανά τεσσάρι φορές». Μιας και βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα παιχνίδια δύο συνμπλόγκερ. Ο Benikos place θέλει να δει πως ήμασταν στην προσχολική μας ηλικία. Η Χρονοστιβάδα από την άλλη μας καλεί να παίξουμε μουσικά... δυσκολούτσικο το δεύτερο παιχνίδι! Αλλά αυτή ακριβώς η λεπτομέρεια είναι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και δέχτηκα να παίξω!

Α΄ blogoπαίγνιο

εεε! ο δεξιά είμαι...ο μικρούλης!

Β΄ blogoπαίγνιο

Αν αξίζει τούτο το παιχνίδι κάτι είναι γιατί οι εκλέσεις των κομματιών που επέλεξα είναι ξεχωριστές... και τις αγαπώ πολύ!

επιλεγμένο ρήμα: ΚΟΙΤΑΩ

ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα.

Με κοιτάς σε κοιτώ
και μετά σιωπή
κάτι θα κοπεί
στην καρδιά στο μυαλό.

Με κοιτάς σε κοιτώ
και μελαγχολείς
ο καιρός πολύς
μ' αγαπάς σ' αγαπώ.

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα
κι αν μας αντέξει το σκοινί
θα φανεί στο χειροκρότημα.

Με κρατάς σε κρατώ
και μετά γκρεμός
και μετά το τέρμα
και κανείς κανενός.

Με κρατάς σε κρατώ
και παντού σκιές
και παντού καθρέφτες
για θεούς κι εραστές.

Σ' αγαπώ να προσέχεις

Στίχοι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Με κοιτάς μες τα μάτια
μα ποτέ σου δεν είδες
τα σβησμένα μου φώτα
τις χαμένες μου ελπίδες.

Το μηδέν του Σαββάτου
της αυγής το γαμώτο
με κοιτάς και σωπαίνεις
κι η σιωπή κάνει κρότο.

Με κοιτάς λες και είμαι
τρύπιο πάνω σου ρούχο
μου ζητάς να σκοτώσω
την αγάπη που σου 'χω.

Και φοβάμαι μη φύγεις
ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα
το μυαλό μου θολώνει.

Και φοβάμαι μη φύγεις
μα άλλο δρόμο δεν έχεις
και σου γράφω στο τζάμι
σ' αγαπώ να προσέχεις.

Με κοιτάς μες τα μάτια
κι απορείς που δεν κλαίνε
η αγάπη δε φεύγει
είναι μέσα μας λένε.

Κάπου αλλού ταξιδεύεις
κι όμως πλάι μου είσαι
μεσ' την τρέλα του κόσμου
μ' αγνοείς κι αγνοείσαι.

Με κοιτάς μες τα μάτια
και η μέρα τελειώνει
σαν τον ήλιο που φεύγει
με κοιτάς και νυχτώνει.

MP3

Artist: Foivos Delivorias
Album: O Kathreftis

Πάνω από τα ΑΤΜ και τ' autocafe
πάνω από τα goody's και τα flocafe
πάνω απ' τα ringtones και τα sms
σε κοιτάζει η αγάπη σου που ξέχασες

Πάνω απ' τ' Applebees και τα multiplex
πάνω από τα login και τα password checks
πάνω από το Σείριο στην εθνική
σε κοιτάζει η αγάπη σου η πρωταρχική

Και γελάει μαζί σου που όλο ξενυχτάς
και καινούργια στέκια φτιάχνεις για να πας
και καινούργιες λέξεις, ενώ θες να πεις

Σ' αγαπώ, φοβάμαι να ρθω
να σε ξαναβρώ κι όπως παλιά να σου πω
πόσο σ' αγαπώ, μόνο για σένα ειμ' εγώ
θέλω απλά να ζω δίπλα σου κάθε λεπτό

Πάνω από τα div'x, πάνω από τα mp3
απ' τα free2go κι από το b-free
πάνω από τα κούριερ της ACS
σε κοιτάζει η αγάπη σου που ακόμα θες

Πάνω απ' τα Starbucks κι απ' τα coffee time
πάνω απ' τα old hollbourn κι από τα slim line
πάνω από τα νούμερα της AGB
σε κοιτάζει η αγάπη σου η πραγματική

Και γελάει μαζί σου...

Η Σωτηρία της ψυχής

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Της εξοχής τα πρωινά
θα τα βρούμε ξανά
αγκαλιά στο κρεβάτι
και δεν πειράζει που τόσο νωρίς
θα κοιτάμε χωρίς
να γυρεύουμε κάτι.

Της σιγουριάς τα υλικά
είναι λόγια γλυκά
σε κασέτες γραμμένα
γι' αυτά που ήρθανε τόσο αργά
μα τα πήρε η καρδιά
με τα χέρια ανοιγμένα.

Η Σωτηρία της ψυχής
είναι πολύ μεγάλο πράγμα
σαν ταξιδάκι αναψυχής
μ' ένα κρυμμένο τραύμα.

Μια παραλία ερημική
και ν' απλώναμε εκεί
της ζωής μας το βήμα
και δεν πειράζει που τόσα φιλιά
πριν να γίνουν παλιά
θα τα πάρει το κύμα.

Κι εκεί στην άκρη της γραμμής
θα χαρίζουμε εμείς
τα παλιά μας κομμάτια
σ' αυτά που ήτανε τόσο μικρά
μα που ρίχναν σκια
για να μοιάζουν παλάτια

Το πάρτυ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ

Αυτή η γειτονιά είναι για όλους μας ένα κλουβί,
κανείς δε ζει αληθινά αυτό που θα θελε να ζει,
γιατί το όνειρο είναι μια στιγμή
κι όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία
μέσα σ αυτό το δρόμο γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε,
μαζί με μας και τα όνειρά μας, μαζί με μας και τα παιδιά μας.
Γι' αυτό ένα πάρτι σ αυτό το δρόμο
είναι κάτι πιο λυπητερό κι από το θάνατο,
είναι ένα γραμμόφωνο που ολοένα ξεκουρδίζεται,
δυο ιδρωμένα χέρια στο άσπρο φόρεμα ενός κοριτσιού,
ένας σκύλος που απορεί,
ένα ποτήρι αδειανό στην άκρη της αυλής μου,
μια κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά της,
ένας κρυφός αναστεναγμός,
ένα αρπαχτικό βλέμμα θηρίου που δεν τολμάει να αγγίξει,
ένα κλουβί στην πόρτα σου με ένα πουλί που κοιμάται…
Γι' αυτό ένα πάρτι στο δρόμο των Ονείρων
είναι στιγμή πιο θλιβερή κι απ' τη στιγμή του ονείρου,
είναι ένα ξέφτισμα ζωής,
ένα παιχνίδι χάρτινο στα χέρια των αγγέλων.
Κοιτάχτε τούτο το κλουβί
είναι λιγάκι πιο μεγάλο από την καρδιά μου,
κι όμως δεν μπορεί να χωρέσει την αγάπη μου,
κοιτάχτε και τούτο το κορίτσι
θα του χαρίσω το κλουβί κι ένα τραγούδι θα μου πει…
για το πουλί που χάθηκε, για το πουλί που πια δε ζει.

Πάω να πω στον ουρανό, πάω να πω στο σύννεφο
Πάω να πω στον ουρανό, πάω να πω στο σύννεφο
Το πουλί δεν πιάνεται, το παιδί δε χάνεται
πάνω απ' τον ουρανό
Το πουλί δεν πιάνεται, το παιδί δε χάνεται
πάνω απ' τον ουρανό

Μέσα από τον άνεμο, άνθισε χρυσάνθεμο
Μέσα από τον άνεμο, άνθισε χρυσάνθεμο
Πέφτουν πέταλα στη γη, πάν' να βρούνε το πουλί
σκοτωμένο που λαλεί
Πέφτουν πέταλα στη γη, πάν' να βρούνε το πουλί
σκοτωμένο που λαλεί

Η ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ
Μουσική - Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις

Μέσα από άγνωστο χωριό κοντά στον Παρνασσό
ξεκίνησα για να δοκιμαστώ
κι αυτούς που με παιδέψανε σαν άγιο και Χριστό
τους έκοψα τον ένα τους μαστό
περπάτησα και πάτησα σε ζώντες και νεκρούς
ξεπέρασα τους δίσεκτους καιρούς
κι απόκτησα τον μύθο μου με στοχασμούς πικρούς
σε υπόγειους δρόμους άδειους και υγρούς

Με λεν Μαριάνθη κι είμ΄από τρελή γενιά
μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά
χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά
και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά

Μια χήρα από την Έφεσο δεν ήμουνα ποτές
δεν είχα στρατιώτες για εραστές
τα ζάρια μου τα έπαιξα στις φτωχογειτονιές
και κέντησα τον πόνο με πενιές
δεν μπόρεσα να γίνω ούτε γυναίκα ούτε ευτυχής
δεν δούλεψα σε οίκους ανοχής
και μες την αναδίπλωση της νέας εποχής
απόμεινα μια ανάμνηση ατυχής

Με λεν Μαριάνθη κι είμαι από τρελή γενιά
μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά
χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά
και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά

"Διάλογοι...λίγη πλάκα να κάνουμε"

>Σε λιγότερο από έναν μήνα θα γίνω εικοσιτέσσερα!

>Ε, και;

>Δεν είναι και λίγο..., έχω ήδη αναλώσει το ένα τρίτο από το μέσο στατιστικό όρο που αναλογεί στα χρόνια ζωής των ανδρών!

>Τι μας λες...; Ώρα να ακούσουμε ότι σε πήραν και τα χρόνια...

>Όχι και με πήραν τα χρόνια, δεν είμαι τόσο ματαιόδοξος! Μια χαρά είναι τα χρόνια μου! Αλλά με προβληματίζουν διάφορα, μη λέμε όλο τα ίδια...

>........

>........

>Με ποιες ήσουν το Σάββατο, που πέρασες κι έριξες κλεφτή ματιά αλλά δεν είπες ούτε μια καλησπέρα;

>... με δυο φίλες μου! Πηγαίναμε σε κάτι «ανταγωνιστές» για φαγητό.

>Αν δε σε στηρίζουν κι οι φίλοι... (γέλια)

>Εμείς είχαμε σκοπό να έρθουμε να φάμε γλυκό, αλλά κατεβάσαμε τους αμπελώνες του γερο – Βασιλείου... δηλαδή σε μένα «μιλήσαμε» κιόλας.

>Το είδα...

>Το είδες..., πως το είδες;

>Περπατούσες και ταλαιπωρούσες τις δυο σου φίλες, τραγουδούσες... θες να σου πω κι άλλα; «χά θη κα μέσα στα μαύρα μεσά νυχτα». Εκείνος ο συλλαβισμός στο χάθηκα, με έκανε να γελάσω.

>Μάλιστα...χα χα χα. Κάποιο μάτι με είδε... ας ελπίσουμε ότι ήταν το δικό σου μονάχα... χα χα χα

>.......

>.......

>Να σου πω τι έπαθα προχτές που είχαμε βγει; Σημειωτέον, δεν είχε μιλήσει ακόμα ο γερο – Βασιλείου μέσα μου!

>Ωχ, τι έκανες πάλι;

>Να σου δώσω να καταλάβεις, το μαγαζί είχε παντού διάσπαρτες ρετρό διαφημίσεις... ξέρεις τύπου «Μπύρα Φιξ, με τη Βουγιουκλάκη».

>Καλά ρε διεφθαρμένε, μια γωνία από το μαγαζί μας πήγατε... συνέχισε!

>Λοιπόν, έχω εντοπίσει από νωρίς που κάτσαμε, μια διαφήμιση που έγραφε με κεφαλαία γράμματα «ΟΡΕΨΙΝΗ».

>....

>Λοιπόν, με έχει φάει η απορία τι στο καλό είναι αυτό. Κάποια φάση ρωτάω την παρέα, τι είναι η «ΟΡΕΨΙΝΗ»; Κι αρχίζει ένα αδυσώπητο γέλιο.... το οποίο δε μπορώ να καταλάβω από που πηγάζει.

>...

>Οπότε, κάνω και την εξής ηλίθια ερώτηση! Τι είναι βρε κορίτσια, «ψ» δεν είναι; Ο ΡΕ ΨΙ ΝΗ

>ΘΡΕΨΙΝΗ, θα έγραφε Σείριε!!! ΘΡΕ ΨΙ ΝΗ (γέλια)

>Ναι ! ! ! Αλλά βέβαια, εσύ θρεψίνη έτρωγες δεν υπήρχε το βιτάμ!

(γέλια)

"Πάμε Χαβάυ..."

Κάτι το οποίο για ους περισσότερους θεωρείται εφιάλτης είναι η επίσκεψή τους στο σούπερ μαρκετ. Για το μόνο που τους δικαιολογώ και τους δίνω ένα ελαφρυντικό, είναι την τελική στιγμή στο ταμείο καθώς αντικρίζουν το εξωφρενικό νούμερο της ταμιακής μηχανής.

Κατ’ άλλα η επίσκεψη σαν μιαν υπεραγορά είναι μια θαυμάσια εκδρομή. Ναι καλά διαβάσατε! Ε Κ Δ Ρ Ο Μ Η ! ! ! Μάλιστα, σε εξωτικό μέρος τους χειμερινούς μήνες κι ελβετικό θέρετρο τους   θερινούς μήνες. Όταν έξω η θερμοκρασία είναι +2^οC  μέσα έχει +27 ^οC ενώ όταν έξω καίγεται ο τόπος μέσα έχει 20 ^οC. [κάτι ανάλογο γίνεται και στα σινεμά αλλά εκεί λόγω της ακινησίας θες κουβέρτα]. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως ο ρουχισμός σας πρέπει να προσαρμοστεί κατάλληλα. Τουτέστιν, το χειμώνα φορέστε το T-shirt σας και πάνω το παλτό σας. Όταν φτάσετε αποθέστε το παλτό σας στο καλάθι και φορέστε το πάλι φεύγοντας. Αν πάλι είναι καλοκαίρι ξεκινώντας από το σπίτι πάρτε μια ζακέτα… θα σας χρειαστεί!

Είστε αθλητικός τύπος; Τότε είστε στο σωστό μέρος. Η πεζοπορία, η ορθοστασία και το περπάτημα που ρίχνεις σε μιαν υπεραγορά είναι ανάλογη μ εαυτή των μουσείων… Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι στα μουσεία περιδιαβαίνεις χαζεύοντας και μαθαίνοντας την ιστορία των εκθεμάτων ενώ στα σούπερ μάρκετ μαθαίνεις την ιστορία χιλιάδων πολύχρωμων προϊόντων. Μια ακόμη βασική διαφορά μεταξύ μουσείων κι υπεραγορών είναι ότι στα μουσεία το “μην αγγίζετε” δεσπόζει επιβλητικά παντού, σ’ αντίθεση με τις υπεραγορές όπου κυριαρχεί το αόρατο “απλώστε το χέρι σας, βάλτε το στο καλάθι”. Τέλος, στα μουσεία βλέπεις αραιά και που στασίδια για να ξεκουράζεσαι, πράγμα αδιανόητο για τις υπεραγορές.

Αν είσαι άνθρωπος της δράσης, που σου αρέσει να ανακαλύπτεις τα όρια και τις αντοχές του εαυτού σου, τότε αυτή η εκδρομή είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου. Ένα πέρασμα από τους διαδρόμους των ψυγείων θα σου χαρίσει την εμπειρία της Ανταρκτικής και της πνευμονίας… [τα δε σαγόνια σου θα τρίζουν ρυθμικότατα σε λάτιν σκοπούν όπου είναι κι επίκαιροι!]. Αν πάλι έχεις μια διαολεμένη διάθεση να ελέγξεις τα νεύρα και την υπομονή σου κατευθύνσου στα τυροκομικά και τρέξε να πάρεις ένα χαρτάκι προτεραιότητας. Αν κατορθώσεις να μην εκνευριστείς τότε είσαι έτοιμος για παντρειά…[τρέξε να κλείσεις εκκλησία ή το δήμαρχο της Τήλου].

Έχετε διάθεση για νέες γνωριμίες ή βελτίωση των γνώσεων σας επί των προϊόντων; Τότε σίγουρα κάποια κοπέλα (ενίοτε νεαρός) θα είναι πρόθυμος να σας δειγματίσει – προωθήσει κάτι. Οτιδήποτε, από τάπερ μέχρι το «νέο τεπαγιάνκι, το βαθύ!». Αν είναι να αγοράσετε το προϊόν μόνο και μόνο επειδή σας γυάλισε ο/η ντίλερ και θέλετε να ζητήσετε το τηλέφωνο, τολμήστε το χωρίς να αγοράσετε το προϊόν. Τις ίδιες πιθανότητες έχετε να πάρετε τιν πολυπόθητο αριθμό.

Ξεχάσατε το ΜP3 σας κι έχετε στεναχώρια τι θα ακούτε στην εκδρομή σας; Μη μου αγχώνεστε! Έχει φροντίσει για τη διασκέδασή σας η υπεραγορά. Θα χορτάσετε να ακούτε διαφημίσεις, αναγγελίες για παράνομα σταθμευμένα οχήματα, για «εξαφανισμένες» ταμίες κι αποθηκάριους…[αυτοί οι τελευταίοι κάπου λουφάρουν ή βγάζουν τα μάτια τους!]. Κι αν όλα αυτά δε σας ικανοποιούν, οι υπεραγορές προσφάτως έχουν εξοπλιστεί με τεράστιες οθόνες που προβάλλουν (τι άλλο;) διαφημίσεις!

Με ή χωρίς παρέα θα περάσετε υπέροχα σε αυτή την εκδρομή! Εμπιστευτείτε με! Όταν με το καλό πληρώσετε, (και γλιτώσετε το εγκεφαλικό) θα κατευθυνθείτε προς το όχημα σας. Καθήμενοι στο κάθισμα θα νιώσετε την κούραση και τα πόδια σας βαριά, την ίδια ώρα που η τσέπη σας θα είναι ελαφρύτερη…

 ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ! (δλδ τοστ!)

Tips:

1] όλες οι εκδρομές θέλουν καλή παρέα. Προτιμήστε έναν καλό φίλο/η. Εγώ συνήθως σούπερ μάρκετ πάω με το «καλαμαράκι». Γελάμε ατελείωτα…

2] σκηνικό απείρου κάλλους, μεταξύ εμού και «καλαμαρακίου». Θέλει να αγοράσει προφυλακτικά αλλά ντρέπεται, οπότε βάζει εμένα να τα πάρω και να τα βάλω στο καλάθι μου. Ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος στην αρχή χαμηλόφωνα:

Σείριος:  Ποια μάρκα θες;

Καλαμαράκι:  Πάρε μια, όποια να’ ναι… όποια παίρνεις εσύ!

Σ:  Θες κάτι ιδιαίτερο; (θέλοντας να την πειράξω της απαριθμώ τα είδη που βλέπω στο ράφι)

Κ:  Τελείωνε, κάνε τη δουλειά αθόρυβα…

Σ: …..(παρατεταμένη σιωπή από μέρους μου)

Κ:  Τελείωνε πάρε ένα κουτί να φύγουμε… τι χαζεύεις;;;;;;;;;;;

Εγώ μεγαλόφωνα και γεμάτος θαυμασμό!

Σ:  Αυτά είναι!!! Τώρα και XL προφυλακτικά! Κι ύστερα σου λένε οι γυναίκες ότι είναι μύθος. Ορίστε κοτζάμ Durex έχει επενδύσει στην παραγωγή ειδικών προφυλακτικών!

Κ: ….Θα με θυμηθείς λίγα τα ψωμιά γι’ αυτό το προϊόν, δοκιμαστική είναι η παρτίδα!

3] «Καλαμαράκι» πότε θα πάμε για σαρακοστιανά? Όνομα και πράγμα είσαι … χα χα χα

"Ατάκες που αγαπήσαμε..."

Όπως έχω γράψει και σε κάποια παλιότερη ανάρτηση δε διακατέχομαι από το αίσθημα της ζήλειας. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, δεν έχω νιώσει να ζηλεύω. Είμαι, λοιπόν, με έναν φίλο μου και συζητάμε αυτό ακριβώς… ότι δε ζηλεύω τους συντρόφους μου και δεν μου «βγαίνει» η “κτητικότητα” απέναντι στους άλλους…

Ακολουθεί η συζήτηση:

Εγώ: «Άκουσε να σου πω… Δεν ξέρω γιατί αλλά δε μου έχει τύχει να αισθανθώ ζήλεια σε κανένα επίπεδο. Κι αν θες να σου πω την πικρή μου αλήθεια, ούτε τους ερωτικούς μου συντρόφους ζηλεύω. Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα πολύ καλό. Μμμ, καλά μην υπερβάλω κιόλας, μου έχει συμβεί μια φορά…»

Φίλος: « ξέρεις κάτι;»

Ε: «τι;»

Φ: «Να ψηλαφείς που και που το κεφάλι σου… κι αν δεις κανένα περίεργο εξόγκωμα μην τρομάξεις! Δεν θα είναι κάτι ανησυχητικό… θα είναι οι συνέπειες από έλλειψη κτητικότητας έναντι του συντρόφου σου»

Ε: ….

Τρία καθέτως!

Όταν ανοίγω να τσεκάρω τα mails μου εκείνο που με εκνευρίζει είναι να βρίσκω στα εισερχόμενα μου, μαζικά προωθημένα μηνύματα. Μάταια διαμαρτύρομαι σε γνωστούς και φίλους να μη μου στέλνουν σαβούρα…σχεδόν πάντοτε αυτά τα μηνύματα δεν τα ανοίγω! Τα διαγράφω αυτόματα! Ωστόσο, σήμερα, ένα μαιλ με τίτλο «Τρία καθέτως!» μου κέντρισε λίγο παραπάνω το οπτικό μου νεύρο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ανοίξω το μαιλ και να δω αυτή τη γελοιογραφία του ΑΡΚΑ. Βλέποντας τη, δε ξέρω γιατί, σκέφτηκα την Stala… ίσως γιατί με το ιδιότυπο κι ευφυέστατο χιούμορ της θα μπορούσε να μου πει κάτι τέτοιο.

Εγώ πάντως στο τρία καθέτως θα έβαζα το «φεξ’»μου και γλίστρησα…μιας κι η κατάσταση μόνο αυτό μου επιτρέπει…φιλώ σας!

Αλλόκοτες ιστορίες... ΙΣΤΟΡΙΑ ΙΙΙ

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α ΙΙΙ

Οι ρόλοι στο Cabaret "L'amour"

Είχα πει και παλιότερα ότι η καριέρα του ηθοποιού δεν ευδοκίμησε κι έτσι αναγκάστηκα να συμπληρώνω τα πενιχρά εισοδήματα από την απογευματινή μου εργασία δουλεύοντας στο καμπαρέ του Καυλόγιωργα. (το πώς βρέθηκα να είμαι στο καμπαρέ L’ amour, είναι μια ολόκληρη ιστορία για την οποία θα σας μιλήσω άλλη μέρα!).

Στην αρχή, είναι γεγονός ότι δεν μου άρεσε η δουλειά στο καμπαρέ αλλά η ανάγκη έγινε φιλοτιμία και χωρίς να σας φαίνεται υπερβολικό, αυτά που είχα μάθει ως ηθοποιός, μου είναι πολύ χρήσιμα στην βραδινή δουλειά μου. Εγώ στο καμπαρέ αλλάζω πρόσωπο με τον κάθε πελάτη. Να σου δώσω να καταλάβεις! Μόλις τελειώνουν τα νούμερά μας, ξαμολιόμαστε στα τραπέζια για να ακούσουμε τη Ρεβέκκα να τραγουδά συνοδεία ενός πιάνου μονάχα. [αν δεν ξέρεις τη Ρεβέκκα, να σου πω ότι πρόκειται για μεγάλη μορφή στο τραγούδι και πολύ καλή φίλη! Ιστορία στο χώρο μας η Ρεβέκκα…]. Αν τώρα τύχει ν’ αρέσουμε σε κάποιο θεατή και μας φωνάξει στο τραπέζι του για συντροφιά τότε αρχίζει η μεταμόρφωσή μου… και του παίζω τη σκηνή που θέλει εκείνος να ακούσει.

Δηλαδή, κοίταξε να δεις! Έχω χωρίσει τους πελάτες σε διάφορες κατηγορίες για να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου! Διότι η νύχτα θέλει τέχνη, έρωτα και βράδια αξημέρωτα (όπως λέει κι ένα παλιό τραγούδι). Λοιπόν, η πρώτη κατηγορία είναι ο Τουρίστας! Αυτός που πίνει τόσο λές κι έχει να πιει από την εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Μισομεθυσμένος χασκογελάει διαρκώς, σου λέει ερωτόλογα στη γλώσσα του κι απλώνει το κουλό του στο πόδι σου πιο άγαρμπα από τον καθένα! Ε, λοιπόν, μ’ αυτόν παίζω το καλόκαρδο αγόρι! Χαριεντίζομαι μαζί του, του κάνω τσαχπινιές, τον γαργαλάω στο πρόσωπο, του φωνάζω «you’re sexy boy»..κι ο μήνας έχει εννιά…εύκολη περίπτωση ο τουρίστας!

Η άλλη κατηγορία είναι οι παντρεμένοι gay σύζυγοι. Αυτοί είναι που νιώθου την ανάγκη να ξεχνάνε πότε πότε τη γυναίκα τους για να βρουν το κουράγιο να συνεχίσουν να ζουν μαζί τους. Λοιπόν, αυτοί ψοφάνε για συντροφιά από άνδρες γεμάτους μυστήριο. Όσο λιγότερο μιλάς τόσο περισσότερο τσιμπάνε… Σε αυτούς παίζω το μεγάλο νούμερο του γόη! Κρατάω μια πίπα στο χέρι και με το άλλο χαϊδεύω το στοχαστικά το μουσάκι μου! Ξεφυσάω νωχελικά τον καπνό κι αποφεύγω να τυς πολύ μιλάω. Το ότι δεν τους πολυμιλώ τους ξεκουράζει από το χαλασμένο δίσκο που παίζει αδιάλειπτα το στόμα της γυναίκας τους. Ξέρετε, εκείνο το μπουρου μπούρου των μανάδων μας προς τους πατεράδες μας… [εγώ δεν το έζησα καθότι ο πατέρας μου έφυγε απ’ το Σφοντύλι, πριν γεννηθώ…τα είπαμε αυτά στην δεύτερη ιστορία..]
Μετά, έχουμε την Τρίτη κατηγορία στο καμπαρέ, όπου είναι κι η ειδικότητα μου! Είναι ο διεθνής businessman! Αυτός βρίσκεται διαρκώς μεταξύ Λονδίνου και Ν.Υ., τα λεπτά του είναι μετρημένα και κοιτάει κάθε λεπτό το ρολόι του. Το μυαλό του είναι γεμάτο σκοτούρες, αριθμούς και μελλοντικά συμβόλαια. Με αυτόν παίζω το ξέγνοιαστο αγόρι. Γελάω, γελάω… του κάνω αστεία πειράγματα και λογοπαίγνια, τον κάνω γελάει! Συνήθως, μου λέει «Τρελαίνομαι για το γέλιο σου μικρέ μου! Εγώ έχω χρόνια να γελάσω έτσι! Ζηλεύω την Ξεγνοιασιά σου!!!»

***Κι αν έχω ακούσει εγώ να μιλάνε για ξεγνοιασιά…από ξεγνοιασιά εγώ άλλο τίποτα… ***
Ε, την συνέχεια την υποψιάζεστε… κι όμως παρά τη σκληρή όψη της δουλειάς αυτής, υπάρχουν περιθώρια να ερωτευτείς και να γνωρίσεις στιγμές όμορφες… κι αστείες.

Αλλόκοτες ιστοριες - Ιστορία ΙΙ

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α ΙΙ

Στοιχεία Κωμικοτραγικής Ταυτότητας

Γεννήθηκα στο Σφοντύλι! Και καθώς μου έλεγε μια γριά γειτόνισσα την ημέρα εκείνη πέντε ποντικοί και δεκαοκτώ σπουργίτοι γάμο κάνανε με ένα σπυρί σιτάρι. (κοίτα να δεις, που σε όποιον λέω που γεννήθηκα σκάει κάτι γέλια...Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί! Τέλος πάντων δε μου φαίνεται αστείο...)

Τον πατέρα μου δεν τον έχω γνωρίσει. Μόνο εκ φήμης, που λένε, τον έχω ακουστά. Η μητέρα μου δε μου μίλησε ποτέ γι' αυτόν. Μονάχα, η γριά γειτόνισσα μου έλεγε διαρκώς:
«Διάνοια ο πατέρας σου παιδάκι μου! Τέτοιαν εξυπνάδα δεν τη χωρούσε το Σφοντύλι!»
Λες και στο Σφοντύλι ζούσαμε μονάχα ξόανα...άλλωστε, ο πατέρας μου έφυγε πριν γεννηθώ για να βρει κανένα μέρος να χωρέσει το μεγάλο του κεφάλι. Αλλά φαίνεται ότι δεν το βρήκε γιατί ακόμα καρτερούμε νέα του.

Η μητέρα μου είχε σφουγγαρίσει όλα τα πατώματα των καθώς πρέπει κυριών του Σφοντυλιού ώστε να μπορεί να πληρώνει τα φροντιστήρια μου για να μπω στο πανεπιστήμιο. Και τα κατάφερα να περάσω στην Πάτρα.

Έτσι, λοιπόν, άφησα το Σφοντύλι κι ήρθα στην Πάτρα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο και να ασχοληθώ με θέατρο που ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Αχ, να με βλέπατε την ημέρα που έφτασα στο σταθμό του ΟΣΕ, φορτωμένος με δυο τεράστιες βαλίτσες μεγαλύτερες από το μπόι μου. Κατεβαίνω, που λέτε, από το τραίνο και στέκομαι στην αποβάθρα κοιτώντας τις τεράστιες βαλίτσες μου τις οποίες αδυνατούσα να κουμαντάρω. Κι ειλικρινά πιστευτέ με, ακόμα εκεί θα ήμουν, αν δεν είχε βρεθεί ένας ευγενέστατος κύριος να με βοηθήσει. Πήρε εκείνος τη μια βαλίτσα, ζαλώθηκα εγώ την άλλη και με πάει σε ένα ταξί. Φορτώνουμε τα πράγματα και λέει στον οδηγό να με πάει σε ένα φθηνό-καθαρό ξενοδοχείο.

Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό από την ευγένεια εκείνου τ' ανθρώπου. Απ' τον ενθουσιασμό μου, τηλεφώνησα αμέσως στη μάνα μου λέγοντάς της «ευγενέστατοι οι κύριοι στην Πάτρα, σου παίρνω τη βαλίτσα, σε πάνε σε ταξί...» και πριν να τελειώσω την κουβέντα μου μού απαντά « Να φυλάγεσαι από τους καθώς πρέπει κυρίους! Όλο και κάτι κακό κρύβουν στο μυαλό τους!!!». Κι εγώ για να μη δυσαρεστήσω τη μητέρα μου και της χαλάσω το χατίρι, έκτοτε άρχισα να κάνω παρέα μόνο με σκληρούς άνδρες που λένε... και πρόκοψα...!!!

Γράφομαι στο πανεπιστήμιο και σε μια θεατρική σχολή. Αρχίζω τις παρακολουθήσεις και μου λένε ότι πρέπει να κάνω ασκήσεις ορθοφωνίας γιατί είμαι ψευδός. [Μα η μαμά μου δε μου έχει πει κάτι τέτοιο, σκεπτόμουν. Αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι οι μανάδες δε λένε ποτέ στα παιδιά τους κάτι τέτοια...]. Έκανε ό,τι έπρεπε κι άρχισα πραγματικά να βελτιώνομαι και να αναδεικνύω το όποιο ταλέντο είχα. Έλα μου, όμως, που εκτός από το ταλέντο χρειάζεται κι η τύχη την οποία δεν είχα με το μέρος μου.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα του τι είναι τύχη. Φανταστείτε ότι έχετε μια κατσαρόλα και βράζετε μακαρόνια κοφτά μέσα σε αυτή. Κάποια στιγμή, παίρνετε ένα πιρούνι και τσιμπάτε ένα μακαρόνι για να δοκιμάστε αν έβρασαν. Και σας ερωτώ!!! Γιατί τσιμπήσατε εκείνο το μακαρόνι κι όχι ένα άλλο;;; Εγώ πάντα απ' τα άλλα μακαρόνια ήμουν, από εκείνα που βράζουν στο πάτο της κατσαρόλας!

Ωστόσο μια φορά, παρατρίχα να με τσιμπούσε κι εμένα τα πιρούνι. Το έβλεπα να έρχεται κατά πάνω μου κι ευχόμουν να με τσιμπήσει. Αλλά τίποτα!!! Τσίμπησε άλλον. Ήτανε για έναν ρόλο, θαύμα ρόλο, που μου πήγαινε γάντι. Λοιπόν, ήμασταν εξήντα άτομα που περάσαμε από ακρόαση κι είχαμε μείνει δύο. Ο ένας θα έπαιρνε το ρόλο κι ο άλλος θα έκανε τις έκτακτες αντικαταστάσεις. Την ημέρα όπου ο σκηνοθέτης θα αποφάσιζε σε ποιον θα έδινε το ρόλο, ξυπνάω με το ένα μάτι πρησμένο χωρίς να μπορώ καλά να το ανοίξω. Φτάνω στο θέατρο κι αρχίζουμε την πρόβα. Η πρωταγωνίστρια έπρεπε να μου πει κάποια στιγμή «Μη με κοιτάς με αυτό το λάγνο βλέμμα...». Μπορείτε αν φανταστείτε τι έγινε μόλις την κοίταξα... κόντεψε να γκρεμιστεί το θέατρο από τα γέλια. Κι όπως καταλαβαίνετε, τον ρόλο τον πήρε ο άλλος...

Μέσα από κάτι τέτοιες ακροάσεις γνώρισα και το μετέπειτα αφεντικό μου στο καμπαρέ, τον Καυλόγιωργα, το πρώτο όνομα στα καλλιτεχνικά προγράμματα της νύχτας. Και να ξέρετε ότι οι γνώσεις μου από το θέατρο μου έχουν φανεί χρήσιμες στο καμπαρέ! Αλλά αυτά θα σας τα πω καμιά άλλη μέρα...

Αλλόκοτες Ιστορίες ( Η αρχή…)

Φίλε ανώνυμε είτε επώνυμε αναγνώστη,

Πριν από μερικούς μήνες, την παραμονή των γενεθλίων μου, βγαίνοντας να γιορτάσω τα επικείμενα γενέθλια μου έτυχε να γνωριστώ μέσω τρίτων με κάποια άτομα. Απόλυτα φυσιολογικά τα όσα περιέγραψα ίσαμε εδώ! Ανάμεσα στις γνωριμίες εκείνης της καθόλα συνηθισμένης βραδιάς έτυχε να βρίσκεται κι ο Κ.Π. με τον οποίο ευθύς εξαρχής δημιουργήθηκε μια ιδιότυπα οικειότητα (αν θες, πες το και χημεία! Καλέ, μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό!!!). Για να μη σας τα πολυλογώ και σας κουράζω, από εκείνο το βράδυ άρχισε ένα «παιχνίδι» φανταστικών καταστάσεων κι αστείων ιστοριών οι οποίες θα είχαν πάψει να υφίστανται αν δεν υπήρχε ένας «ψάρακλας» στην παρέα (άγνωστος έως τότε σε μένα!) ο οποίος πίστεψε τα όσα άκουσε. Πριν λίγο καιρό, λοιπόν, άρχισα να γράφω αυτές τις κωμικοτραγικές ιστορίες θέλοντας να τις χαρίσω σε ένα φόρουμ νέων παιδιών, τα οποία δρουν αξιοπρεπέστατα μέσα στην σύγχρονη σκληρή ελληνική πραγματικότητα.

Προβληματίστηκα αρκετά σχετικά με το αν θα έπρεπε ή όχι να δημοσιεύσω ετούτα τα κείμενα. Κι ο προβληματισμός μου πηγάζει όχι από το γεγονός ότι ντρέπομαι για όσα έχω γράψει αλλά από το ότι το περιεχόμενο τους δεν συνάδει με τις αρχικές μου ιδέες για τούτο το blog. Έκατσα λοιπόν, τα ζύγιασα κι η πλάστιγγα έγειρα προς τη μεριά της δημοσίευσης. Ελπίζω να διασκεδάσετε με αυτές τις ιστορίες οι οποίες όπως προείπα είναι γεννήματα τις φαντασίας και στιγμών πλάκας.

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α I

Cabaret “L’ Amour” – H επιστροφή

Καθώς οι ήσυχες μέρες του Αυγούστου φτάνουν στο τέλος τους και τα περισσότερα φεστιβάλ ολοκληρώνουν τις εκδηλώσεις τους με τους απανταχού περιπλανώμενους θεατρικούς θιάσους έτσι και το Cabaret "L’ Amour" επέστρεψε στην πόλη μας, φέρνοντας πίσω τους τα περισσότερα μέλη του θιάσου και αρκετά χρήματα στα αφεντικά του. Κι αν διερωτάστε γιατί επέστρεψαν τα περισσότερα μέλη του θιάσου κι όχι όλα η απάντηση είναι απλή! Διότι κάποια αφέθηκαν στις αγκαλιές των επαρχιωτών εραστών ελπίζοντας πως βρήκαν τ' αποκούμπι της καρδιάς τους!

Αλλά το θέμα δεν είναι αυτοί οι λίγοι αλλά εμείς οι που επιστρέψαμε. Και φυσικά συγκαταλέγω κι εμέ διότι καθώς γνωρίζετε κάποιοι από εσάς (κι όπως μαθαίνετε οι υπόλοιποι διαβάζοντας ετούτες τις γραμμές) το καμπαρέ είναι μέρος της ζωής μου! Ναι μεν τις απογευματινές ώρες ασκώ το επάγγελμα της σπουδής μου όμως τα βράδια συμπληρώνω το εισόδημα μου στο καμπαρέ.

Τώρα βάλτε με το νου σας ότι το "L’ Amour" είναι ένα καμπαρέ υψηλού καλλιτεχνικού θεάματος (πως θα μπορούσα να δουλεύω αλλού, έχοντας τον τίτλο του «κουλτουριάρη»...[!?]). Δεν πάνε λίγες μέρες που επιστρέψαμε και τ' αφεντικό μας έστρωσε μαζί με τα άλλα αγόρια στις πρόβες. Γιατί το καμπαρέ "L’ Amour" όπως θα υποψιάζεστε είναι gay καμπαρέ. Κι όταν λέμε πρόβες μιλούμε για εξαντλητικές πρόβες που περιλαμβάνουν χορό και κίνηση. Οφείλω, ωστόσο, να ομολογήσω ότι το ταλέντο μου αναγνωρίστηκε ύστερα από κοπιαστική δουλειά τεσσάρων σεζόν κι έτσι στο νέο πρόγραμμα ντεμπουτάρω σε νούμερο ολομόναχος!!!

Άγχος με έχει κυριεύσει και δε με αφήνει να χαρώ τις λιγοστές μέρες που απομένουν ως το τέλος του φετινού θέρους. Έχω σπάσει τα τηλέφωνα στις κομμώσεις «Τσούλα» για να περάσω με μαύρη βαφή τα μαλλιά μου διότι η ξανθιά ρίζα που φύεται στο κεφάλι μου έχει φτάσει μέχρι τα αφτιά. Αφενός δε θα με αναγνωρίζει το κοινό μου βλέποντας με σε αυτά τα χάλια κι αφετέρου δε θέλω να με περνούν για κανένα ξανθό χαζό αγόρι... Δυστυχώς, η «Τσούλα» επιστρέφει 1η Σεπτέμβρη... όπως με ενημέρωσε ο τηλεφωνητής της!

Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι βρήκα χορογραφία για το τραγούδι του φινάλε αλλά δε βρίσκω στο τηλέφωνο τη δασκάλα της φωνητικής. Αυτό έγραψα κι αποφάσισα να τραγουδήσω για φινάλε.

Τι βγαίνει αν κάθεσαι στη μοναξιά;
Έλα στη μουσική, έλα στο καμπαρέ "L’ Amour"
Εδώ είναι η ζωή!!!

Άσε τις έγνοιες, το τρεχαλητό
Ώρα είναι για ποτό, έλα στο καμπαρέ κι εσύ
Εδώ είναι η ζωή!!!

Έλα να πιεις, έλα να δεις πως το να σκέφτεσαι
Δεν είναι τόσο λογικό κι ωραίο!

Μικρό ταξίδι με τέλος πικρό
Ολόκληρη η ζωή, έλα στο καμπαρέ κι εσύ

Όλοι στο καμπαρεεεεεέ......!

Αυτό το «καμπαρεεεεεέ......!» στο φινάλε, η κορώνα που λεν, με ζορίζει. Αλλά θα τα καταφέρω, που θα μου πάει...; Αρκετά, δε μαρτυράω άλλα από το νούμερο μου. Μόλις με το καλό ανοίξουμε να' ρθετε με τις παρέες σας να μας δείτε.

Επέστρεψα και παρά τις πρόβες που έχω ελπίζω να τα λέμε τούδε και στο εξής συχνότερα. Καλό υπόλοιπο θέρος σε όλους και σας θερμοπαρακαλώ όσοι εύχεστε «καλό χειμώνα» να το σταματήσετε!!! Τι κουλό είναι αυτό; Γιατί παρακάμπτουν όλοι το φθινόπωρο;;;

Φιλώ σας!

"Βράδυ Σαββάτου..."

Μη έχοντας ιδιαίτερη όρεξη για πολλούς αστεϊσμούς τον τελευταίο καιρό και με διάθεση μάλλον διφορούμενη, κατόπιν παρότρυνσης ενός φίλου βγήκαμε το περασμένο Σαββατόβραδο! Από το απόγευμα της προηγούμενης, το ραντεβού είχε οριστεί για τις έντεκα… και μάλιστα είχε τονιστεί από το φίλο μου ότι η ενδυμασία όφειλε να είναι επιμελημένη για βραδινή έξοδο. Εμένα από την πρώτη στιγμή άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια…γιατί αναλογιζόμουν ότι στας εξοχάς όπου βρισκόμουν τι είδους βραδινή έξοδο μπορούσα να έχω και μάλιστα με ενδυμασία επιμελημένη για βραδινή έξοδο;;; Όλο το πρωινό του Σαββάτου η ίδια ιδέα στριφογύριζε στο μυαλό μου!

«Να δεις που θα πάμε σε κανένα πανηγύρι και δε μου το λέει για να μην βρω δικαιολογία ώστε να μην πάω…».

Ωστόσο παρά τις “εξονυχιστικές” έρευνες και τις επίμονες ερωτήσεις μου δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα πανηγύρι σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων… Όταν μάλιστα έμαθα ότι γειτονικό χωριό έχει τις καλοκαιρινές πολιτιστικές του εκδηλώσεις, ηρέμισα και άρχισα να πιστεύω ότι για εκεί ετοιμαζόμουν. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής το είχα πιστέψει μέσα μου αλλά κάτι δε μου «κολλούσε» με την ώρα…έλεγα μέσα μου:

«Τι σόι εκδηλώσεις είναι αυτές που αρχίζουν έντεκα το βράδυ… κι αν αρχίζουν τόσο αργά πότε θα τελειώσουν;» (ωστόσο είχα ηρεμήσει έχοντας αποκλείσει την περίπτωση πανηγύρι κι έλεγα κρυφογελώντας πως όσο χάλια κι αν θα ήταν τουλάχιστο δεν θα ήταν πανηγύρι!)

Κάποια στιγμή, προς το απόγευμα, μοιράζομαι τις σκέψεις μου με το αδέρφι μου και ακούω έκπληκτος ότι γνώριζε για τις εκδηλώσεις και μάλιστα με διαβεβαίωσε ότι θα υπάρχουν χορευτικά σύνολα από κάποιον όμορο δήμο. Ο δε ενθουσιασμός της ήταν τόσος όπου ανακαλύπτοντας ότι θα πήγαινα εκεί με παρακάλεσε να έρθει κι εκείνη μαζί μου. Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι για να θέλει να έρθει κι εκείνη καλά θα είναι τα πράγματα το βράδυ… ~Θαρρώ πως είναι περιττό να σας πω, ότι την ίδια ώρα που έδινα τη συγκατάθεση να έρθει μαζί μου το είχα μετανιώσει οικτρά!~

Κι έρχεται που λέτε (αναγνώστες μου) το βράδυ, φτάνει έντεκα παρά και το αδέρφι μου ακόμα να ετοιμαστεί…έντεκα δεν είχε ακόμα βγει από το μπάνιο…έντεκα και δέκα περνάει ο φίλος μου, του λέω τα καθέκαστα και δίνουμε ραντεβού να βρεθούμε στο γειτονικό χωρίο. Απορεί που είχα μάθει τα των εκδηλώσεων κι όσα ήθελε να μου κάνει έκπληξη και με παροτρύνει να βιαστώ με το αδέρφι μου για να μην χάσουμε τα χορευτικά! Με τα πολλά κι έχοντας χιλιομετανιώσει που είχα αποδεχτεί να έρθει μαζί μου το αδέρφι μου αλλά μη μπορώντας να την παρατήσω κι έχοντας η ώρα φτάσει δώδεκα παρά ξεκινάμε με το αυτοκίνητο για το γειτονικό χωριό.

Φτάνουμε, κίνηση ασυνήθιστη για εκείνα τα μέρη, παρκάρουμε και μια και δυο το κόβουμε για την κεντρική πλατεία. Από τη στιγμή που πάρκαρα και βγήκα από το αυτοκίνητο το αυτί μου συνέλαβε έναν ύποπτο ήχο… κάτι σαν αντίλαλο…κάτι σαν ηχώ…κάτι σαν echo… κάτι σαν μια παρατραβηγμένη επαναλαμβανόμενη λήγουσα… Φίδια άρχισαν να ζώνουν τον κόρφο μου. Γυρίζω στην αδερφή μου και της λέω

«Να δεις που ήρθαμε σε πανηγύρι, την πατήσαμε!»

για να λάβω το λογικό κι αληθοφανές επιχείρημά της

«Σώπα, καλέ! Έχει ζωντανή ορχήστρα για τα χορευτικά!»

Συνεχίσαμε σε γρήγορο βηματισμό αλλά εγώ εξακολουθούσα να αναλογίζομαι ότι τόσα χρόνια που μετείχα σε σύνολα χορευτικά ουδέποτε είχε τύχει να έχουμε μουσική υπόκρουση χαρακτηριστική κι ανάλογη πανηγυριών… και να που το ταχύ μας βήμα μας έφερε αντίκρυ στην πλατεία!

Και ΝΑΙ ήταν ΠΑΝΗΓΥΡΙ…απ’ όσο έμαθα τα χορευτικά βγήκαν για δέκα λεπτά κι έπειτα αποχώρησαν βάσει της αρχικής τους συμφωνίας! Ό,τι κι αν περιγράψω από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα ήταν ένα μαρτύριο. Πιάσαμε σαν παρέα ένα τραπέζι, στο οποίο τα άτομα ολοένα κι αυξάνονταν και τα περισσότερα μου ήταν παντελώς άγνωστα. Άρχισαν να ρέουν οι μπύρες και τα κουτάκια να αδειάζουν επικίνδυνα…, εγώ πάλι έχοντας την οδήγηση κατά νου και την ελπίδα ότι γρήγορα θα φύγουμε με το αδέρφι μου αρκέστηκα σε μια μονάχα μπύρα. Η ώρα περνούσε κι όλοι έμοιαζε να περνούν υπέροχα, το δε αδέρφι μαζί με όλη σχεδόν την παρέα να χορεύουν και σταματημό να μην έχουν!

Όσο για μένα; Μέτρησα όλα τα κουτάκια μπύρας που υπήρχαν στο τραπέζι μας (48 τα έβγαλα! Τα διπλομέτρησα!), χάζευα δεξιά κι αριστερά κι αναλογιζόμουν γιατί ο κόσμος πήγαινε κι ερχόταν διαρκώς στο χώρο της πλατείας στις δύο το πρωί… είδα δυο μπαλόνια ηλίου να φεύγουν ελεύθερα στον ουρανό, σκέφτηκα τη Σαπφώ Νοταρά να στέκει νυσταγμένη δίπλα στη Βλαχοπούλου, στη Χαρτοπαίχτρα (αυτή πρέπει να ήταν η πιο άκυρη σκέψη εκείνης της βραδιάς!) και τέλος είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι από τη δυνατή μουσική με τα πολλαπλά επίπεδα echo…

Η ώρα είχε φτάσει τρεις το πρωί και τα λεπτά είχαν αρχίσει να περνούν πιο βασανιστικά κι απ’ ότι στην εκκλησία τις λιγοστές φορές που παρευρίσκομαι. Κάποια στιγμή λαμβάνω το σήμα ότι φεύγουμε με το αδέρφι μου κι ομολογώ το έλαβα με βαθύ αίσθημα ανακούφισης!!! Στη διαδρομή μέχρι το αμάξι θυμάμαι το αδέρφι μου να με «στολίζει» επειδή όλο το βράδυ καθόμουν σε μια καρέκλα και δε συμμετείχα στο γλέντι… δε σχολίασα απολύτως τίποτα! Μπήκα στο αυτοκίνητο και το ραδιόφωνο έπαιζε το Let it Be των Beatles. Άρχισα να τραγουδάω και να «ζωντανεύω» ύστερα από πέντε σχεδόν ώρες, πράγμα το οποίο εξόργισε την αδερφή μου αλλά παραδόξως δε με ένοιαζε καθόλου!

Αν έχετε διαβάσει όσα έγραψα μέχρι εδώ, ελπίζω να καταλήξετε κι εσείς στο συμπέρασμα ότι τα προαισθήματα μας για κάποια πράγματα επαληθεύονται τις περισσότερες φορές με την χείριστη των εκδοχών τους! Ωστόσο εκείνη τη βραδιά όσο κι αν στα μάτια κάποιον έμοιαζα να «κοιμάμαι όρθιος» στην πραγματικότητα δε συνέβαινε αυτό! Απόδειξη, ότι εκείνο το βράδυ αποφάσισα, έστησα και σκαρίφησα ένα θέμα που πρόκειται να ακολουθήσει τις προσεχείς ημέρες!

Blogπαίγνια...

Είναι γεγονός ότι δεν συμμετέχω εύκολα σε Blogπαίγνια…τα βρίσκω βαρετά και γενικά θεωρώ ότι απέχουν από τα όσα θέλω να μοιράζομαι μαζί σας. Ωστόσο, σήμερα, θα συμμετάσχω σε δύο διαφορετικά Blogπαίγνια. Τούτου γιατί έδωσα την υπόσχεσή μου στο φίλο Simpon και επιπλέον, γιατί βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα ερωτηματολόγια τους.

Τα Αγαπημένα μου!

Χρώμα: μπλε / πράσινο

Αντικείμενο: κουρδιστός Μικρός Πρίγκιπας

Ομάδα: αίματος? ts ts ts ΝΙΚΗ ΛΟΥΣΙΚΩΝ

Βιβλίο: Προσανατολισμοί – Οδυσσέας Ελύτης

Τραγούδι: Don't Know Any Better - Puressence

Τραγουδιστής/τρια: Φλέρυ Νταντωνάκη / Δήμητρα Γαλάνη

Ηθοποιός: Τάνια Τρύπη

Ταινία: The HolidayΣειρά: Sex & the city/ Εγκλήματα

Πόλη: Λονδίνο / Κούβα

Νησί: Σύμη

Ταξιδιωτικός προορισμός: Κουφονήσια

Κατάστημα: Οινοθήκη

Ηλεκτρονικό κατάστημα: E-SHOP.GR

Συνήθεια: Περπάτημα με κουβέντα πλάι στη θάλασσα

Συνήθεια που αγαπάς να μισείς: Να ανοίγω το ράδιο στις ειδήσεις μόλις ανοίγω τα μάτια μου! Σκέτη διαστροφή!!!

Gadget: Sony Ericsson W300i (τώρα έχει παλιώσει αλλά όταν το είχα πάρει ήταν πολύ must!

Περιοδικό: Θαλής / Η λέξις

Εφημερίδα: Ελευθεροτυπία

Εκπομπή: Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα

Καφές: Nescafe frappe & «νερομπλούμ» (δλδ, χλιαρό νερό, καφές στιγμής ελάχιστη ζάχαρη/ γάλα και απλό ανακάτεμα με το κουταλάκι!!!)

Ποτό: Mojito

Αναψυκτικό: Σουρωτή

Φαγητό: ό,τι έχει σχέση με θαλασσινά

Γλυκό: Μιλφέιγ

Τσιγάρα: Δεν καπνίζω

Τσίχλες: Trident - Αποφεύγω να αγοράζω…

Σχεδιαστής: ααα εδώ με πιάνεις απροετοίμαστο…

Jean: Lee

Αθλητικά: Adidas…all time classics

Άρωμα: HAPPY της Clinique / EUPHORIA της CK

Κρέμα σώματος: Κορρές με άρωμα πράσινο Τσάι

Προϊόντα για τα μαλλιά: κορρές

Αφρόλουτρο: Nivea for men (energy)

Ρολόι: Swatch

Μαγιό: Marks and Spencer (το πιο πρόσφατο…μόλις αγοράστηκε!)

Γυαλιά ηλίου: Rayban

Μυστικό ομορφιάς: αν το είχα βρει απλά θα φύλασσα σαν κόρη οφθαλμού!

2ο Blogπαίγνιο

«Τα χειρότερα μου»

Χρώμα: Χρυσαφί

Τραγουδιστής/τρια: Βέρα Λάμπρου (ο θεός να την κάνει το αιδοίο…αοιδό)

Τραγούδι: Δες καθαρά - Ανδριάνα Μπάμπαλη

Ηθοποιός: Μιμή Ντενίση (είναι όντως ηθοποιός?)

Ταινία: Ηθικόν Ακμαιότατον (ελληνικό!!!)

Εκπομπή: ό,τι σχετίζεται με Νίκο Ευαγγελάτο – Τατιάνα Στεφανίδου (τι ταιριαστό ζευγάρι!)

Celebrity: Αλέξης Κούγιας /Γρηγόρης Αρναουτογλου

Trash celebrity: Εύα Κουμαριανού

Δεν έχω χειρότερο από: να είμαι στο σινεμά και να μου μιλάνε διαρκώς

Βαριέμαι τραγικά να: ακούω ψώνια να περιαυτολογούν

Σιχαίνομαι: τα ποντίκια

Με εκνευρίζει: οι «κολλημένοι» σε μια ιδέα, οι άνθρωποι με παρωπίδες

Φαγητό: οι κοχλιοί (=σαλιγκάρια…τα μαγειρεύουν στην Κρήτη)

Ποτό/αναψυκτικό: ----

Γεύση τσίχλας: η stimorol (δεν ξέρω τι γεύση είναι…)

Πόλη: Ιωάννινα

Νησί: Ικαρία

Συνήθεια: να μιλάω δυνατά

Χαρακτηριστικό σου: ----

Στιγμή της ημέρας: όταν ακούω το ξυπνητήρι μου

Εποχή: Φθινόπωρο (διαρκής επανάληψη της αίσθησης ότι κάτι τελειώνει)

Στην εμφάνιση μιας γκόμενας: Η άσχημη οδοντοστοιχία

Στον χαρακτήρα μιας γκόμενας: Να το παίζει ξερόλας

Στο sex: τα πολλά λόγια / να μου «πειράξει» το αυτί μου

Μάθημα στο σχολείο: Θρησκευτικά

Ψέμα που έχεις πει: «Είμαι στο δρόμο, έρχομαι» (δεν έχω καν ξεκινήσει! Απλά έχω βγει στο μπαλκόνι για να ακούγεται φασαρία από το δρόμο)

Κατινιά που έχεις κάνει: εδώ το στόρυ είναι κάπως μεγάλο αλλά αξίζει τον κόπο νομίζω να το μοιραστώ μαζί σας! Καλοκαίρι, πριν δυο χρόνια, πήγαινα σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Είχα αγοράσει μια τούρτα, την είχα βάλει στο κάθισμα του συνοδηγού και πήγαινα στο δρόμο μου! Ξαφνικά, βλέπω μια τεράστια λακκούβα. Πατάω φρένο βιαστικά και τσουπ η άτιμη αδράνεια έκανε τη ζημιά της! Η τούρτα βρέθηκα κάτω από το κάθισμα! Καταλαβαίνεις κατάσταση που επικρατούσε στο κουτί! Αλλού τα κερασάκια κι αλλού οι σαντιγές! Μαζεύω το κουτί της τούρτας και συνεχίζω αρκετά προβληματισμένος για το τι πρέπει να κάνω…φτάνω τελικά με την τούρτα. Χαιρετάω και λέω «σας έφερα μια τούρτα…αλλά είχα ένα απρόοπτο…ελπίζω να σας αρέσει!»…. Πέρασε αρκετή ώρα, φάγαμε και ακούω το να λένε πάμε να φέρουμε τα γλυκά και την τούρτα! Όρε γλέντια.. λέω μέσα μου! Κι ως εκ θαύματος σκάει μύτη μια τούρτα ίδια με τη δικιά μου σε άριστη κατάσταση, απλά λίγο χτυπημένη! Εγώ τσιμουδιά…είχα μείνει απλά να κοιτάζω! Τι είχε πραγματικά συμβεί; Το εξής απλό! Άλλο φιλικό ζευγάρι είχε φέρει ίδια τούρτα με τη δική μου κι όπως αποκάλυψαν (εκ των υστέρων) είχαν πάθει ότι κι εγώ με τη λακκούβα! Με τη διαφορά ότι αυτοί δεν την είχα ανοίξει να δουν σε τι κατάσταση ήταν η δική τους! Εγώ τσιμουδιά! Που να αποκαλύψω το μεγάλο μυστικό!? Αρκεί να σας πω ότι μέσα σε γέλια έφεραν την στραπατσαρισμένη τούρτα μου την οποία τελικά «χρεώθηκαν»…

Συμβουλή που σου έδωσαν: «Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις!»

Συναίσθημα που έχεις νιώσει: απώλειας / μοναξιά

Στιγμή της ζωής σου: όταν είδα έναν από τους δυο γονείς μου να είναι ένα βήμα πριν το θάνατο